Change font size

Welcome
Τώρα που μας βρήκες θα ανακαλύψεις την Αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς
Tα θέματα πονάνε κάποιους που επιθυμούν να επιβάλουν την νέα τάξη και να συντηρούν τον κόσμο σε μια διαρκείς ύπνωση και ένα βαθύ σκοτάδι, προκειμένου να μην αντιδράσει στις προθέσεις τους και στο διεστραμμένο σχέδιό τους.

Πολλά συμβαίνουν γύρο μας, ακόμα και οι ποιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται οτι κάθε μέρα γίνονται αλλαγές και πολλές φορές ακατανόητες απο κοινούς ανθρώπους.

Κάτι δεν πάει καλά.

Κάποια θέματα θα σας προβληματίσουν, αν δεν έχετε προβληματιστεί ακόμα.

Κάποια τα έχετε απλώς ακούσει αλλά δεν δώσατε σημασία ή σας τα πέρασαν με μαεστρία ώστε να μην αντιδράσετε.

Εμείς προσπαθούμε να Εμβαθύνουμε στα θέματα αυτά.
Πιστεύουμε οτι μας αφορούν όλους και οτι δεν μας ρωτάνε όταν παίζουν με το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Η γνώση είναι προς όλους και όχι μόνο για τον εαυτό μας.

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς μιας και όλα τα συμπεράσματα είναι υποκειμενικά.

Επιθυμούμε να μας βοηθήσετε στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε την θεματολογία μας και να συμβάλετε με τους προβληματισμούς σας, με την γνώση σας και τη γνώμη σας στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών.

Γίνε μέλος στο φόρουμ και βοήθησε να διαδοθούν και οι δικές σου αλήθειες, γνώσεις και εμπειρίες!


Post a new topicPost a reply Page 1 of 5   [ 91 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4, 5  Next
Author Message
 Post subject: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 28 Jan 2013, 14:02 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

«Όποιος μελε­τούσε τα αρχαία κείμενα έπαιζε με τη φωτιά…»
Από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου:
«Η λεηλασία και κατα­στροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων» – Εκδόσεις Πιρόγα.
Η μελέτη των πηγών οδηγεί στη θλιβερή διαπίστωση ότι οι θησαυροί του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που είχαν διασωθεί από τη ρωμαϊκή διαρπαγή αντιμετώπισαν το καταστροφικό χριστιανικό μένος σε Ανατολή και Δύση. Οι συμφορές που προκάλεσε το χριστια­νικό ιερατείο ξεπερνούσαν συχνά τα δεινά που επέφεραν οι βαρβαρικές επιδρομές. Χωρίς τον καταστροφικό ζήλο της νέας εξουσίας – πολι­τικής και εκκλησιαστικής – τα αριστουργήματα της αρχαίας τέχνης θα έλαμπαν ακόμα ακέραια – με τη φθορά που επιφέρουν ο χρόνος και τα φυσικά στοιχεία – και όλα τα έργα των αρχαίων διανοητών θα επιζούσαν, κτήμα της ανθρωπό­τητας.
Σε αντίθεση με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, που όχι μόνο ανεχόταν τις ξένες λατρείες αλλά υιοθετούσε αλλόφυλες θεότητες – δεν υπήρχε άλλωστε ούτε δογματικό πλαίσιο ούτε εξουσία του ιερατείου – οι χριστιανοί αρχηγοί και ιερα­πόστολοι επέδειξαν πνεύμα φανατισμού και αδιαλλαξίας που οδηγούσε συχνά σε εξόντωση των αντιφρονούντων και εξαφάνιση των θρη­σκευτικών τους συμβόλων. Ακολουθούσαν την εβραϊκή παράδοση της ιδεολογικής μονοκρα­τορίας.
Στους πρώτους τρεις αιώνες ο χριστιανισμός θα παραμείνει μειοψηφία στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Το ρεύμα θα δυναμώσει όταν θα ανακηρύξει ο Κωνσταντίνος τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους.
Οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών, πιστοί πάντοτε στις παραδόσεις, αντιστέκονται εμμέ­νοντας στην πατροπαράδοτη πίστη και ιδεο­λογία. Ακόμα και στον έκτο και έβδομο αιώνα η παλαιά λατρεία ήταν ακόμα ζωντανή στους αγροτικούς πληθυσμούς που θεωρούσαν τους αρχαίους θεούς προστάτες της παραγωγής, των κοπαδιών και της υγείας.
Η αγροτική μάζα ήταν αδρανής και παθητική μ’ όλο που την απομυζούσαν η κρατική εξουσία και οι φεουδάρχες. Υποτασσόταν χωρίς αντίστα­ση στους δυνάστες της. Το 90% των αυτοκρα­τορικών πόρων επί ρωμαιοκρατίας προερχόταν από τους αγροτικούς φόρους, και τα πλούτη των ανώτερων τάξεων από την εκμετάλλευση των δουλοπάροικων στις γαιοκτησίες.
Όταν στον Δ αιώνα απαγορεύθηκε η αρχαία λατρεία και διατάχθηκε το κλείσιμο ή η κατεδάφιση των ναών και η καταστροφή των αγαλμάτων, σε ελάχιστες περιπτώσεις εκδηλώθηκε δυναμική αντίδραση στις επιδρομές κατά των ιερών. Η διείσδυση του χριστιανισμού στον αγροτικό κόσμο θα προχωρήσει με αργούς ρυθμούς και θα ολοκληρωθεί στον Ζ αιώνα.
Επειδή δεν υπήρχαν στις αγροτικές περιο­χές συμπαγείς πληθυσμοί για να προβάλουν αντίσταση, οι χριστιανοί ιεραπόστολοι, με τις ένοπλες ακολουθίες τους, κατέστρεφαν κατά τις προσηλυτιστικές εκστρατείες όλα τα σύμβο­λα των αλλοθρήσκων. Κατακρήμνιζαν τα ιερά, εστίες λατρείας από γενιά σε γενιά, τρομοκρα­τούσαν τους γεωργούς, ερήμωναν την ύπαι­θρο, σκόρπιζαν την απόγνωση, προκαλούσαν κοινωνική αναστάτωση και οικονομική κρίση. Έπεφτε η παραγωγή, περιορίζονταν τα κρατικά έσοδα, στέρευε η κυριότερη πηγή φορολογίας.
Τις τραγικές συνέπειες των χριστιανικών επι­δρομών στις αγροτικές περιοχές καταγγέλλει ο Λιβάνιος στην περίφημη επιστολή προς τον Θεοδόσιο Α. Σαρώνουν τα πάντα σαν αφηνια­σμένοι χείμαρροι και ερημώνουν την ύπαιθρο. Οι ναοί, αυτοκράτορα μου, είναι κτίσματα των αγρών, η ψυχή τους. Αυτές οι αγριότητες αφανίζουν τους γεωργούς, τους εξαθλιώνουν καθώς χάνουν το θάρρος τους. Και το αποτέλε­σμα: ξεπέφτουν οι χωρικοί, χάνει το δημόσιο.
Οι τοπικές εκκλησιαστικές Αρχές στρέφο­νταν εναντίον των ανυπεράσπιστων καλλιερ­γητών και χάλκευαν ψευδείς κατηγορίες για τη δήμευση των αγρών τους. Από τη μια μεριά οι εργατικές μέλισσες, γράφει ο Λιβάνιος, κι από την άλλη οι κηφήνες. Επιχειρούν τον βίαιο προσηλυτισμό, εισορμούν στα χωριά και με το πρόσχημα του «σωφρονισμού» επιδίδονται σε ληστείες.
Αυτές οι βαρβαρότητες προκάλεσαν συσπει­ρώσεις και αντίσταση των γεωργικών πληθυ­σμών. Ανησυχώντας η εκκλησιαστική ηγεσία απευθύνεται στην αυτοκρατορική εξουσία και εισηγείται τον βίαιο προσηλυτισμό των αγρο­τών. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος καλεί τους γαιοκτήμονες του Βυζαντίου να εκχριστιανίσουν τους δουλοπάροικους και κολήγους στα φέου­δα τους, να προσλάβουν ιερείς και να χτίσουν εκκλησίες. Ο διαβόητος Ιωάννης της Εφέσου (ΣΤ αι.) καυχιέται ότι κατά την προσηλυτιστική του εκστρατεία – με την τρομοκρατία και τον κνούτο – βάφτισε 70.000 ειδωλολάτρες. Στη Δύση, ο πάπας Γρηγόριος, ο επιλεγόμενος Μέγας (Εαι.), διαπίστωσε ότι στη Σαρδηνία οι χωρικοί δωροδοκούσαν, καταβάλλοντος ένα είδος φόρου, τον κυβερνήτη του νησιού, για να συνεχίζουν ανενόχλητοι την παραδοσιακή τους λατρεία.
Συχνά η πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία εξαπέλυε άγριους διωγμούς κατά των πιστών της παλαιάς θρησκείας επιστρατεύοντας τη συκοφαντία. Επειδή απαγορεύονταν, με διά­ταγμα του Κωνσταντίνου, οι θυσίες στα ιερά με την απειλή δημεύσεως περιουσιών, πολλοί χριστιανοί, όπως γράφει ο Λιβάνιος, κατέφευγαν σε ψευδείς καταγγελίες για να ενοχοποιήσουν τους αγρότες. Μαζεύονταν οι γεωργοί για να διασκεδάσουν και έσφαζαν ένα αρνί ή ένα μοσχάρι. Αμέσως οι χριστιανοί τους κατηγο­ρούσαν ότι «έθυσαν», ότι έκαναν ειδωλολατρι­κή θυσία παραβιάζοντας τον αυτοκρατορικό νόμο. Αν μάλιστα τραγουδούσαν αντιμετώπιζαν τη βαριά κατηγορία ότι ανέμελπαν ύμνους στους αρχαίους θεούς.
Τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύο­νταν και οι αναπότρεπτες κοινωνικές αναταρα­χές έπαιζαν πρωταρχικό ρόλο στην αναμέτρηση των δύο θρησκειών και υποδαύλιζαν τους βαν­δαλισμούς. Αυτή την πλευρά των αντιθέσεων – τα οικονομικά συμφέροντα – αποκαλύπτει η εχθρότητα που αντιμετώπισε ο απόστολος Παύλος κατά την προσηλυτιστική του περιοδεία στη Μ. Ασία. Στην Έφεσο ξεσηκώθηκε μέγα πλήθος και εμπόδισε την είσοδο του στο θέατρο. Γιατί; Κάποιος Δημήτριος «αργυροκόπος» που διατηρούσε βιοτεχνία κατα­σκευής ομοιωμάτων του ναού της Αρτέμιδος και απασχολούσε μεγάλον αριθμό τεχνιτών, συγκέντρωσε τους εργαζόμενους και τους προειδοποίησε ότι κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι αν επικρατήσει ο χριστιανισμός. Το ιερό της Εφέσου θα σβήσει και θα δυστυχήσουμε. Η πόλη αναστατώθηκε. «Ακούσαντες δε και γενόμενοι πλήρεις θυμού έκραζον λέγοντες: Μεγάλη η Άρτεμις Εφέσου». Ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι «και επλήσθη η πόλις όλη συγχύσεως· ώρμησαν δε ομοθυμαδόν εις το θέατρον».
Ο Λιβάνιος, στην έκκληση του προς τον αυτο­κράτορα Θεοδόσιο για προστασία των αρχαίων μνημείων και έργων τέχνης από τις βαρβαρότη­τες των χριστιανών, υπενθυμίζει τους διωγμούς των αλλοθρήσκων ιερών από τον Κωνσταντίνο. Δεν περιορίσθηκε στις βεβηλώσεις και ανατρο­πές βωμών και στον εμπρησμό και το κλείσιμο των αρχαίων ιερών αλλά και μετέτρεψε ναούς σε πορνεία. Καταγγέλλει επίσης ότι ο διωγμός της παλαιάς θρησκείας είχε ταπεινά ελατήρια. Απέβλεπε δηλαδή στην αρπαγή της περιουσίας των αρχαίων ναών και διανομή της στους ευνο­ουμένους της εξουσίας.
Οι ιεράρχες και ιεραπόστολοι εμπνέονταν στο μένος τους κατά των αγαλμάτων και έργων τέχνης της παλαιάς θρησκείας από την ιδεολογία της εβραϊκής λατρείας που κατα­δίκαζε τα «είδωλα», τον ανθρωπομορφισμό, την αναπαράσταση μορφών σε άψυχη ύλη. «Επικατάρατος πας άνθρωπος ος ποιήσει γλυπτόν και χωνευτόν, βδέλυγμα Κυρίω έργον χει­ρών τεχνίτου». Παραμερίζοντας τη διδασκαλία της ευαγγελικής αγάπης, του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, επικαλούνται την μήνιν του ιουδαϊκού θεού κατά των λατρευτικών αντι­κειμένων των άλλων θρησκειών, τις αρές των προφητών και τις αγριότητες των εγκόσμιων ηγεμόνων. «Και ελάλησε Κύριος»: Αφανίστε όλα τα αγάλματα από μέταλλο και λίθο. «Και εγένετο λόγος Κυρίου»: Να συντριβούν όλα τα γλυπτά της Σαμάρειας, να καταστραφούν οι εικόνες και τα αγάλματα. «Τάδε λέγει Κύριος. Καταθρυμμάτισε και λίχνισε τα επιχρυσωμένα και επάργυρα αγάλματα και πέταξε τα σαν κοπριά».
Και η φωνή του Ησαΐα: Τα αγάλματα να πελεκηθούν όπως τα δέντρα στο δάσος. Όλα τα αγάλματα στη φωτιά. Γιατί δεν είναι θεοί αλλά χειροποίητα αντικείμενα, ξύλα και πέτρες. «Λέγει Κύριος Σαβαώθ: Θα εξαφανίσω ακόμα και τα ονόματα των αγαλμάτων, για να σβήσουν ολότελα από τη μνήμη». Δεν θα καταστραφούν μόνο τα αγάλματα σας αλλά και οι θεοί σας. Ο βασιλιάς Ιωσίας αναλαμβάνει εκστρατεία αφανισμού των αλλόθρησκων λατρευτικών συμ­βόλων. Γκρεμίζει τους βωμούς, κόβει τα ιερά άλση, θερίζει και τσακίζει τα αγάλματα, καίει τα οστά των ιερέων στους βωμούς, κονιορτοποιεί τα γλυπτά. Ένας άλλος βασιλιάς, ο Ασά, γκρέμι­σε το λατρευτικό άγαλμα της Αστάρτης.
Οι ιεραπόστολοι των πρώτων χριστιανικών αιώνων καλλιεργούσαν το μίσος αλλά και τον τρόμο για την παλαιά θρησκεία και τα σύμ­βολα της. Διαβεβαίωναν τους πιστούς ότι τα αγάλματα των θεών έκρυβαν επικίνδυνους δαί­μονες. Ταύτιζαν μάλιστα την ειδωλολατρία με την κλασσική παιδεία. Με αποτέλεσμα πολλοί χριστιανοί να απορρίπτουν με αποστροφή τον προγονικό πολιτισμό, τα επιτεύγματα του ελλη­νικού πνεύματος και των τεχνών. Όποιος μελε­τούσε τα αρχαία κείμενα έπαιζε με τη φωτιά…
Από­σπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου:
«Η λεηλασία και κατα­στροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων» – Εκδόσεις Πιρόγα.
http://www.zougla.gr/blog/article/587119


Πώς επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός στην Κύπρο

Ο εκχριστιανισμός τής Κύπρου δεν ήταν καθόλου μια ειρηνική ιεραποστολή. Απεναντίας, ο «ευαγγελισμός» τού νησιού φαίνεται μάλλον να ήταν αγγελία και πράξη τρόμου, βίας, και συστηματικού προσηλυτισμού, έως ότου το νησί να «αγκαλιάσει» (ή να «ασπαστεί», κ.λπ., όπως μάς λένε συνήθως οι δάσκαλοι) τον Χριστιανισμό. Τουλάχιστον, έτσι υποδεικνύουν οι πηγές, οι πλείστες των οποίων πολύ βολικά αγνοούνται ή υποβαθμίζονται από θεολόγους, υποψήφιους διδάκτορες τής Θεολογίας (π.χ. Χ. Κ. Οικονόμου: «Οι απαρχές τού Χριστιανισμού στην Κύπρο», διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 1986, σελ. 128-132.), καθηγητές, κ.λπ. Εδώ, θα αφήσουμε τις πηγές να μιλήσουν βασικά από μόνες τους, με λίγα σχόλια και κάποια συμπεράσματα στο τέλος κι ας κρίνει ο καθένας αναλόγως.

Από τις «Πράξεις των Αποστόλων»
Αν και το εδάφιο από την Καινή Διαθήκη, που θα παραθέσουμε, έχει αμφισβητηθεί[1], όπως φυσικά και όλη η Αγία Γραφή για την ιστορική αλήθεια, που εμπεριέχει, εν τούτοις το παραθέτουμε, αφού για την Εκκλησία θεωρείται αληθές (και το δίδαγμα τού «αξιέπαινου») και συνάδει, κατά την γνώμη μου, με το όλο πνεύμα και μεθόδους τού προσηλυτισμού τού νησιού. Μας λέει ο Λουκάς λοιπόν, στις «Πράξεις» (13: 8-11), ότι:

…Ο Ελύμας ο μάγος [...] αντιστεκότανε και εζητούσε να αποτρέψη τον ανθύπατον από την πίστιν. Τότε ο Σαύλος, ο γνωστός και ως Παύλος, γεμάτος Πνεύμα Άγιον, έστρεψε το βλέμμα προς αυτόν και είπε, “Συ, που είσαι γεμάτος από κάθε δόλον και ραδιουργίαν, υιέ τού διαβόλου, που εχθρεύεσαι κάθε τι καλό, δεν θα παύσης να διαστρέφης τούς ίσιους δρόμους τού Κυρίου; Και τώρα να, το χέρι τού Κυρίου θα σε χτυπήση· θα είσαι τυφλός και δεν θα βλέπης τον ήλιον επί ένα διάστημα”. Αμέσως δε, έπεσε επάνω του θαμπάδα και σκοτάδι και περιεφέρετο εδώ και εκεί ζητώντας να τον οδηγήσουν από το χέρι.
Το παραπάνω, είναι το γνωστό περιστατικό, όπου ο Παύλος και ο Βαρνάβας, στην αποστολή τους για προσηλυτισμό τού ανθύπατου[2], Σέργιου Παύλου τής Κύπρου, τύφλωσαν τον αντιστεκόμενο στην πλύση «ψευδοπροφήτη» Ελύμα, ακόλουθο τού ανθύπατου, απλά και μόνο, για να πεισθεί ο ανθύπατος (και όχι τόσο ο Ελύμας), να δεχτεί τον Χριστιανισμό.

Άλλες ιστορικές και εκκλησιαστικές πηγές
Στο έργο «Περίοδος και μαρτύριον Βαρνάβα», ο συγγραφέας μάς αναφέρει τα εξής εκπληκτικά: «Και στο δρόμο μας βρήκαμε μια βρωμερή πομπή να τελήται κοντά στην πόλη (τού Κουρίου), όπου ένα πλήθος γυναικών κι ανδρών γυμνών ετελούσαν την πομπή. Και σ΄ εκείνο τον τόπο γινόταν πολλή απάτη και πλάνη. Και σαν γύρισε ο Βαρνάβας και την επιτίμησε, έπεσε το δυτικό μέρος, ώστε πολλοί να πληγωθούν. Και πολλοί απ΄ αυτούς πέθαναν κι όλας κι οι υπόλοιποι κατέφυγαν στο ιερό τού Απόλλωνος, που ήταν κοντά στην λεγόμενη Ιερά» (παρ. 19, δες Κ. Χατζηιωάννου: «Η Αρχαία Κύπρος εις τας ελληνικάς πηγάς», τόμ. Α΄, 1985, σελ.333).

Αν το παραπάνω εμπεριέχει ιστορική αλήθεια (δες παρακάτω συμπεράσματα), μόνο λύπη, αλλά και οργή, προκαλούν τα περιγραφόμενα περιστατικά των απρόκλητων και εγκληματικών πράξεων τού Βαρνάβα[3]. Ομολογώ δεν γνώριζα, ότι η απίστευτα όμορφη παράλια, και ιστορική περιοχή, τού Κουρίου (που από παιδί πήγαινα εκεί και την οποία προσπάθησαν να μετονομάσουν κάποιοι σε Αγ. Ερμογένη[4], έχει ποτιστεί με το αίμα ανθρώπων (συμπερασματικά, Ελλήνων) που απλά τελούσαν τις γιορτές τους και ζούσαν τις ζωές τους χωρίς να ενοχλούν κανένα, από το μένος και τον ζήλο των πρώτων χριστιανών.

Ο Εφραίμ, στο έργο του «Περιγραφή τής Ιεράς Μονής τού Κύκκου», αναφέρει το εξής απίστευτο περιστατικό: Περιφερόμενος, λέει, στη Μονή των Ιερέων βρήκε εκεί παλιό τετράδιο «γραμμένο σε αρχαίο ελληνικό ύφος», που ήταν μέρος τού «Βίου τού Αγίου Ευτυχίου». Και συνεχίζει ο συγγραφέας: «Και για να γίνω πιστευτός βάζω εδώ με τις ίδιες λέξεις εκείνα που βρήκα εκεί απαράλλακτα. “Και όπως στον Μωυσή, λέγει, δόθηκε βοηθός ο Ααρών, έτσι και στον Ευτύχιο δόθηκε ο συστρατιώτης Νικόλαος, γιατί μαζί του χάλασε τον ναό τής ακάθαρτης θεάς κι έκτισε το ωραιότατο τέμενος τής Αγίας Θεοτόκου κι από τις πέτρες τής ακάθαρτης θεάς, που πολεμούσε τον Θεό, οικοδόμησε τον άγιο οίκο που βλέπετε».[5]

Στο Βίο τού Αγίου Τύχωνος, αναφέρονται τα εξής:

Και διαρκώς ήλεγχε (ο Τύχων) την αθεότητα και ματαιότητα των Ελλήνων και Ιουδαίων. [...] Λοιπόν, απομάκρυνε πάρα πολλούς Έλληνες από την ειδωλολατρική θρησκεία και τούς αφοσίωσε στον Χριστό. Κι όταν μερικοί επέμεναν στην πλάνη τους κι έκαμναν στον ναό των ειδώλων θυσίες πάνω στούς βωμούς, ο άγιος έμπαινε στούς ναούς των και δυναμωμένος από τον Θεό κατέστρεφε τα σιχαμερά τους αντικείμενα. Κι αφού πήρε στα χέρια του ένα καμιτσίκι, την ιέρεια τής Αρτέμιδος, Μιαραναθούσαν λεγόμενη, που τον εξύβρισε, την έσπρωξε πολύ δυνατά. Αυτή μόλις κατάλαβε την δύναμη τού Χριστού [...], πίστεψε στον Θεό.[6]
Στο βίο τού Αγίου Επιφανίου αναφέρονται τα εξής:

Μα υπήρχαν κι άλλες πάρα πολλές αιρέσεις στην χώρα των Κυπριών. [...] Γι΄ αυτούς ο Επιφάνιος έγραψε επιστολή στον βασιλιά Θεοδόσιο, για να τούς διώξει από την νήσο με διάταγμα βασιλικό. Γιατί μέσα σ΄ αυτούς ήταν ανθρώποι πλούσιοι, που τούς εμπιστεύουνταν δημόσιες θέσεις και ταπείνωναν τούς ορθόδοξους. Αφού πήρε λοιπόν ο βασιλιάς τα γράμματα από τον Επιφάνιο, έκαμε ένα τέτοιο τύπο διατάγματος. [...] Λοιπόν, όταν ήρθε το διάταγμα με κάποιο που υπηρετούσε τον στρατό κι εμφανίστηκε στο κοινό, πολλοί απ΄ αυτούς πείστηκαν στον Επιφάνιο. Μα όσοι δεν πείστηκαν, αμέσως διώχτηκαν από τη νήσο.[7]
Το παραπάνω, είναι ένα μικρό δείγμα τής δράσης και τού χαρακτήρα τού Επιφάνιου. Κάποιος θα μπορούσε να γράψει ένα άρθρο αποκλειστικά γι΄ αυτόν τον «Μέγα Άγιο», όπως τον ονομάζει η Εκκλησία και τιμά (όχι καταδικάζει) στις 12 Μαΐου.

Τέλος, αναφέρουμε ακόμα ένα Κύπριο επίσκοπο, τον «ιερομάρτυρα» Μαρκέλλο (επίσκοπο τής Απαμείας στην Συρία), ο οποίος όταν πήρε το επισκοπικό αξίωμα, «…έγινε θερμός θιασώτης τής χριστιανικής πίστης, ιδρύοντας εκκλησίες σε δόξα τού Θεού και χαλώντας ειδωλολατρικούς ναούς. Από τούς οποίους ένας, που λεγόταν τού Διός, επειδή δεν άφηνε ο δαίμονας που κατοικούσε μέσα να κατακαή ή με άλλους τρόπους να γκρεμιστεί, αφού πήρε ο άγιος νερό και το ευλόγησε και το ράντισε πάνω στα στοιβαγμένα ξύλα, τον έκαμε να πάρει φωτιά και να κατακαή» («Μηναίον», 14 Αυγούστου, δες Κ. Χατζηιωάννου ανωτέρω, σελ. 436-437).

Φαίνεται, πως η «δικαιοσύνη» των χριστιανών είναι μάλλον μικρού βεληνεκούς, και δεν καλύπτει Έλληνες, Ιουδαίους, άλλους αλλόθρησκους, κ.λπ.

Συμπεράσματα
Στη διδακτορική του διατριβή, όπως αναφέραμε στον πρόλογο, ο Χ. Κ. Οικονόμου, περιέργως αναφέρει μόνο τις Περιόδους Βαρνάβα (και το πρώτο περιστατικό, εκείνο δηλαδή, που ο Βαρνάβας «γκρέμισε το δυτικό μέρος, όπου πολλοί πληγώθηκαν και πέθαναν») και αγνοεί όλες τις άλλες πηγές. Αρκείται μόνο στο να παρατηρήσει, ότι στις Περιόδους Βαρνάβα «δεν μπορούμε να δώσουμε μεγάλη ιστορική βαρύτητα, και ότι το («απόκρυφο») αυτό έργο κινείται στα όρια του μύθου». Γιατί όμως τότε περιγράφεται και είναι αποδεκτό από άλλους ιστορικούς τής Εκκλησίας; Η κυριότερη πηγή που χρησιμοποιήσαμε σε αυτό το άρθρο (αυτή τού Κ. Χατζηιωάννου δηλαδή), που αναφέρει τις Περιόδους Βαρνάβα, καθώς και τα άλλα έργα, είναι έκδοση τής Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Το απορρίπτει (καταδικάζει;) ή όχι η Εκκλησία το παραπάνω κείμενο; Διότι, δεν είναι συνήθης τακτική τής Εκκλησίας να χρηματοδοτεί εκδόσεις έργων, των οποίων καταδικάζει.

Για τα έργα που αναφέραμε παραπάνω, τα οποία ο Οικονόμου μάλλον γνωρίζει, αλλά απλά τα αγνοεί, δίνει γενικά την παρακάτω φτηνή, σχεδόν ακαταλαβίστικη, ψευτο-ψυχολο-δικαιολογία, για τον σκοπό και το κύρος τους: «Σκοπός των έργων αυτών είναι να δοθεί ικανοποίηση στην ανθρώπινη περιέργεια των χριστιανών με κάποια “ιστορική” απάντηση, συνήθως ευσεβούς φαντασίας. Έτσι, και στην περίπτωση μας το κενό τής ιστορικής πληροφόρησης των γεγονότων τής δράσης τού Βαρνάβα και Μάρκου στην Κύπρο, προσπαθούν να το καλύψουν (οι Περίοδοι Βαρνάβα κ.λπ.)».[8]

Πολλά όμως από τα χριστιανικά «κατορθώματα», που περιγράφουν (βία, γκρέμισμα ναών, χλευασμός αρχαίων Ελλήνων κ.λπ.) είναι και στην Αγία Γραφή ή στα Μηναία, ή διαβάζονται τις Κυριακές και μνημονεύονται με περηφάνεια. Δηλαδή, οι πράξεις βίας, που αναφέρουν τα αποκηρυχθέντα έργα, μάλλον συνάδουν με τις πρακτικές και φιλοσοφία τού επιθετικού προσηλυτισμού εκ μέρους τής Εκκλησίας, παρά αποτελούν εξαιρέσεις.

Επίσης, λέει ότι: «(Τα έργα αυτά) αποκαλύπτουν διάφορες, κυρίως αιρετικές τάσεις, οι οποίες εμφανίστηκαν κατά καιρούς στην Εκκλησία και προσπάθησαν να νοθεύσουν τα ιερά κείμενα. Πάντως, είναι χαρακτηριστικό, πως η Εκκλησία με το αλάθητο αισθητήριό της, τα πνευματικά και ιστορικά της κριτήρια, περιχαράκωσε τα γνήσια και απέβαλε τα νόθα έργα».[9]

Κατ΄ αρχήν, ως ακαδημαϊκός, αδυνατώ προσωπικά τουλάχιστον να συλλάβω, πώς είναι δυνατόν κάποιος να εκπονεί έρευνα στην ιστορία τής Εκκλησίας, αλλά την ίδια στιγμή να αποδέχεται το αλάθητο τής ιστορίας επί τού θέματος. Ίσως, είναι κι αυτό μια από τις γνωστές τακτικές τής Εκκλησίας, όπου ό,τι τη συμφέρει το κρατά, αλλά ό,τι όμως την εκθέτει, το αποβάλλει «κτίζοντας» αυτή την «ιστορία» της, όπως θέλει, με παίκτες, όπως τον Οικονόμου.

Τώρα, για τα παραπάνω έργα. Τα έχει δηλαδή επίσημα αποκηρύξει η Εκκλησία; Πότε, και πού; Και για ποιους λόγους; Διότι, και αν ακόμα τα έχει αποκηρύξει, τουλάχιστον από αυτά, που μάς λέει ο Οικονόμου, δεν φαίνεται να τα έχει αποκηρύξει λόγω των εγκλημάτων, που αναφέρουν (από ηθικής άποψης, δηλαδή), αλλά λόγω τού ψυχολογικού (μη ιστορικού, δήθεν) και αιρετικού τους χαρακτήρα. Επίσης, δεν αποκηρύττεται το πρώτο εδάφιο που αναφέραμε, αυτό από την Καινή Διαθήκη, και ο Οικονόμου στην διατριβή του επιχειρηματολογεί για την εγκυρότητα και ιστορικότητά του. Ο λόγος, φυσικά, είναι προφανής. Επειδή αυτό είναι από την Καινή Διαθήκη, το «ιερό» βιβλίο των χριστιανών. Και αυτό όμως περιγράφει ένα περιστατικό βίαιου προσηλυτισμού.

Οπότε και εν κατακλείδι, το συμπέρασμα φαίνεται να είναι ένα: Η Εκκλησία δικαιολογεί, συναινεί, και είναι περήφανη για περιπτώσεις βίας κατά άλλων, αρκεί να προέρχονται από την Αγια Γραφή ή άλλες εγκεκριμένες πηγές. Αν προέρχονται όμως από αλλού, τότε απορρίπτονται. Αυτό είναι και μια έξυπνη τακτική, να μειώνεται δηλαδή όσο το δυνατόν η οποία αρνητική, τότε και τώρα, δράση και εικόνα τής Εκκλησίας. Πολλοί ορθόδοξοι απολογητές απορρίπτουν τα παραπάνω έργα (ξανά, δεν είναι σίγουρο αν, ποια ή πότε, τα έχει απορρίψει η Εκκλησία) για δογματικούς ή πολιτικούς και όχι για ιστορικούς ή ηθικούς, λόγους. Όπως και να έχει το πράγμα, απορριπτέα ή μη, έγκυρα ή μη, τα παραπάνω έργα περιγράφουν περιστατικά βιας, που μάλλον συνάδουν με τις πρακτικές και φιλοσοφία τού επιθετικού προσηλυτισμού εκ μέρους τής Εκκλησίας, παρά αποτελούν εξαιρέσεις. Οπότε, υπάρχει τουλάχιστον μια λογική και ιστορική βάση, ότι περιγράφουν κάποιες αλήθειες, τουλάχιστον για τα περιστατικά βίας.[10] Κάποιοι χριστιανοί απολογητές όμως, τα απορρίπτουν χωρίς καμμιά λογική ή ιστορική βάση, αλλά μόνο με κριτήρια δόγματος.

Τέλος, φαίνεται ότι στην Κύπρο, αλλά όπως και στην Ελλάδα (αλλά και αλλού), ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε με τη βια, με δολοπλοκίες, και πολιτική, παρά «αγκαλιάστηκε» με χαρά, όπως μάς λένε στα σχολεία. Η πρόθεση είναι τουλάχιστον να ξεκινήσει μια συζήτηση επί τού θέματος, ούτως ώστε να σταματήσουν κάποτε οι «μυθολογίες» και οι πολιτικές σκοπιμότητες και να έρθει κάποτε μια «κάθαρση» στην «τραγωδία». Στην Κύπρο τού Ζήνωνα, και όχι τού Βαρνάβα, από το 45 μ.Χ. περίπου, ξεκίνησε μια τραγωδία, που έχει τραβήξει όμως για πολύ. Ας επιδιώξουν επιτέλους οι Κύπριοι την κάθαρση στην τραγωδία τους, αφού, όπως είπε και ο Αριστοτέλης[11], αυτός είναι και ο κύριος σκοπός μιας τραγωδίας. Αλλιώς, θα παραμείνει μια τραγωδία χωρίς κανένα νόημα και σκοπό.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Σήμερα η Κύπρος διαθέτει Αρχιεπισκοπή (ο αρχιεπίσκοπός της προσαγορεύεται ως «Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου») με εννέα μητροπόλεις, περίπου μία ανά 100.000 κατοίκους (Πάφου, Κιτίου, Κυρήνειας, Λεμεσού, Μόρφου, Κωνσταντίας-Αμμοχώστου, Κύκκου και Τηλλυρίας, Ταμασού και Ορεινής και Τριμυθούντος). Παρατηρείστε στην εικόνα, ότι η Εκκλησία τής Κύπρου συνεχίζει να αποκαλεί τη Σαλαμίνα όχι με το ελληνικό της όνομα, αλλά με το χριστιανικό: Κωνσταντία!
Image

***
Ο άγιος Επιφάνιος (12 Μαΐου), επίσκοπος Κύπρου, ήταν εβραϊκής καταγωγής με διασυνδέσεις στην πολιτική εξουσία (Μ. Θεοδόσιο, Αρκάδιο, Ονώριο κ.ά.). Έλαβε εντολή να πάει στην Ιερουσαλήμ κι από εκεί στην Κύπρο, όπου σε τρεις μόλις μέρες, με συνοπτικές διαδικασίες, από διάκονος αναρριχήθηκε όλους τούς ιερατικούς βαθμούς κι αμέσως ενθρονίστηκε επίσκοπος Σαλαμίνας στη θέση τού πρώην επισκόπου, ο οποίος «κατά σύμπτωση» πέθανε εκείνες τις μέρες. Έκτοτε, με την αρωγή τού M. Θεοδοσίου επέβαλε με τη βία τον Χριστιανισμό στο νησί.



Mωυσής εναντίον Ησιόδου· Άγιος Επιφάνιος εναντίον Φιλοσοφίας (Μέγας Συναξαριστής τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόμ. 5ος, 12 Μαΐου, σελ. 277).

***
Ο άγιος Τύχων ο θαυματουργός, «πολλούς ελληνικούς ναούς κατέστρεψε και συνέτριψε τα εν αυτοίς είδωλα» (Μέγας Συναξαριστής τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόμ. 6ος, 16 Ιουνίου, σελ. 216-218).

***
Περισσότερες από 100 παλαιοχριστιανικές βασιλικές έχουν εντοπισθεί στην Κύπρο, πολλές σε αρχαιολογικούς χώρους, κτισμένες με υλικά κατεδαφισθέντων αρχαίων ναών. Στη φωτογραφία ο ναός τής Αγίας Κυριακής Χρυσοπολίτισσας στον αρχαιολογικό χώρο τής Πάφου.

Μιχάλης Αριστείδου
(Επίκουρος καθηγητής, Τμήμα Μαθηματικών στο Barry University, Miami Shores, Φλόριντα, Η.Π.Α.)

Παραπομπές
[1] F. C. Bauer: «Paul the Apostle of Jesus Christ, His Life and Works, His Epistles and Teachings. A Contribution to a Critical History of Primitive Christianity», (trsl. E. Zeller), Vol.1, 1873, σελ. 93-98. (δες Χ. Κ. Οικονόμου ανωτέρω, σελ. 45). ↩
[2] Γνωστή η τακτική. Στόχος ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, έτσι ώστε να εξασφαλίζονται είτε με νόμους, είτε με πολιτική επιρροή, πολιτικές ευνοϊκές προς το χριστιανισμό. Πολιτική δηλαδή η κίνηση, αφού, όπως θεωρεί και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «η σύγκρουση αυτή…είχε στόχο την μεταστροφή τού Ρωμαίου ανθύπατου τής Κύπρου» (όχι πρωτίστως δηλαδή τού «πλανεμένου» Ελύμα). (Ι. Χρυσοστόμου, «Υπόμνημα εις τας Πράξεις των Αποστόλων», δες Χ. Κ. Οικονόμου ανωτέρω, σελ. 43). Δες επίσης τις πολιτικές των χριστιανών μέσω των αυτοκρατόρων, όπως για παράδειγμα αυτές τού Επιφάνιου, που θα αναφέρουμε στη συνέχεια. ↩
[3] Στον «Βίο και πολιτεία τού πατρός Αυξιβίου» (παρ. 7, δες Κ. Χατζηιωάννου: «Η Αρχαία Κύπρος εις τας ελληνικάς πηγάς», τόμ. Α΄, 1985, σελ. 337) αναφέρεται προκλητικά, ότι ο «Βαρνάβας [...] αγωνίστηκε τον ωραίο αγώνα τής πίστης». Επίσης, η Εκκλησία τής Κύπρου τον θεωρεί ιδρυτή της και τον τιμά ανάλογα. ↩
[4] Την αρχαία Σαλαμίνα τής Κύπρου την είχαν μετονομάσει τότε σε Κωνσταντία. ↩
[5] «Περιγραφή τής Ιεράς, Σεβάσμιας και Βασιλικής Μονής τής Υπεραγίας Θεοτόκου τού Κύκκου», έκδ. Δ΄, σελ. 63. (δες Κ. Χατζηιωάννου ανωτέρω, σελ. 395). Δυο γραμμές παρακάτω επίσης, αναφέρεται, ότι «ο Νικόλαος εμπιστεύεται την επισκοπή τής Λυκίας, ενώ ο μακάριος Ευτύχιος παρέμεινε εδώ απολαμβάνοντας με χαρά, μέσα σε κόπους, τούς καρπούς των». ↩
[6] Βίος Αγίου Τύχωνος 2. (δες Κ. Χατζηιωάννου ανωτέρω, σελ 397). ↩
[7] Βίος Αγίου Επιφανίου 59 (370 Β). (Δες Κ. Χατζηιωάννου ανωτέρω, σελ. 417). Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνεται και στην «Ιστορία τής Νήσου Κύπρου», τού Φ. Ζαννέτου, τομ. Α΄, 1910, σελ. 485-487. Ο τελευταίος αναφέρει επίσης, ότι όλα αυτά περιγράφονται από τον Πολύβιο, Επίσκοπο Ρινοκουκούρων, στον βίο τού Αγίου Επιφανίου (και δίνει ως πηγή τον Σάθα, 2ζ). Συγκεκριμένα, στο διάταγμα λέει ο Θεοδόσιος: «Αν κανείς δεν υπακούη στον πατέρα Επιφάνιο, τον επίσκοπο τής χώρας των Κυπρίων με τούς θείους λόγους, ας βγαίνη έξω από την νήσο, κι όπου θέλει ας κατοική. Μα αν μερικοί όντας αγαπητοί και τέκνα τής μετάνοιας και ομολογούν στον κοινό πατέρα ότι “αφού πλανηθήκαμε, θέλουμε να ΄ρθουμε στην οδό τής αλήθειας”, ας μείνουν στην νήσο για να διδάσκωνται από τον κοινό πατέρα». ↩
[8] Χ. Κ. Οικονόμου, σελ. 45. ↩
[9] Χ. Κ. Οικονόμου, σελ. 132. ↩
[10] Όχι για τα περιστατικά «θαυμάτων», προφανώς, αφού αυτά δεν έχουν ούτε ιστορική, αλλά ούτε λογική βάση. ↩
[11] Αριστοτέλης, Περί Ποιητικής, [1448a][1], 6. ↩


Διαβάστε περισσότερα: Πώς επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός στην Κύπρο | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/?p=4907#ixzz2JG29iXpA


Ελευσίνα

Τα Ελευσίνια Μυστήρια επιβίωσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 170, οι Σαρμάτες κατέστρεψαν το Ναό της Δήμητρας, ο οποίος όμως ανοικοδομήθηκε από το Μάρκο Αυρήλιο, που μυήθηκε κι ο ίδιος στα Μυστήρια. Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α' προσπάθησε να τα καταργήσει, αλλά συνάντησε πολλές αντιδράσεις, οπότε συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Θεοδοσίου Α'. Ο Αυτοκράτορας με διάταγμα το 392 διέταξε το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντίσταση των οπαδών της παλαιάς θρησκείας στην επιβολή του Χριστιανισμού ως κρατική θρησκεία. Τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396, όταν ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος, συνοδευόμενος από Χριστιανούς ιερείς και μοναχούς κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το ιερατείο. Το τέλος των Ελευσινίων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια κι είχε γίνει ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος ιεροφάντης των Μυστηρίων φαίνεται από τις πηγές να είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος, ο οποίος "ανήγγειλε την αρχή της μεγάλης πνευματικής νύχτας για την ανθρωπότητα".
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE% ... E%B9%CE%B1

Η ΘΑΜΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Εκατοντάδες χριστιανικές εκκλησίες
πάνω σε αρχαίους ναούς

Συγγραφέας: Γιάννης Λάζαρης

Η διαταγή των χριστιανών βυζαντινών αυτοκρατόρων ήταν ρητή: «ες έδαφος φέρειν» κι από τότε (δ΄ αι. μ.Χ.) και για πολλούς αιώνες μανιασμένα πλήθη ρασοφόρων ισοπέδωναν ο,τιδήποτε θύμιζε τον ωραιότερο πολιτισμό, που γεννήθηκε ποτέ στη Γη.

Γκρέμισαν κι ισοπέδωσαν όσους αρχαίους ναούς τούς επέτρεπαν οι ελάχιστες μεσαιωνικές τεχνικές τους γνώσεις και στη θέση τους έκτισαν χριστιανικούς. Ολόκληρες πόλεις έχασαν τη φυσιογνωμία τους κι απέκτησαν μορφή βυζαντινότροπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επί χιλιετίες κατοικούμενη Θεσσαλονίκη, στην οποία δεν υπάρχει ούτε για δείγμα κατάλοιπο κάποιου αρχαίου ναού αντίθετα όμως, υπάρχουν πάμπολλοι χριστιανικοί.

Για όσους ναούς δεν είχαν τις δυνατότητες να γκρεμίσουν, τούς κατέστρεφαν μερικώς -όσο μπορούσαν- και τους μετέτρεπαν σε χριστιανικούς. Ούτε ο Παρθενώνας διέφυγε του μίσους τους, ο οποίος μετατράπηκε σε ...Παναγιά Αθηνιώτισσα.

Το βιβλίο αυτό, που περιέχει εκατοντάδες έγχρωμες φωτογραφίες από ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας, αποτελεί ένα φωτογραφικό οδοιπορικό των θλιβερών καταστροφών των αρχαίων ναών από τους χριστιανούς.

200 σελίδες, 355 έγχρωμες φωτογραφίες, αρχείο μορφής pdf (60 ΜΒ).
http://freeinquiry.gr/pro.php?id=1380

ΚΑΨΙΜΟ ΒΙΒΛΙΩΝ
Το Βυζάντιο έχει και ένα άλλο θλιβερό προβάδισμα. Τη δημόσια ρίψη στην πυρά ανεπιθύμητων βιβλίων. Διαπομπεύονταν – «περιβωμίζονταν» – μάλιστα και οι κάτοχοί τους στους δρόμους της «βασιλεύουσας». Ήταν η εποχή που απαγορεύτηκε η διδασκαλία της φιλοσοφίας και έκλεισαν – το 529 με εντολή του Ιουστινιανού – οι αθηναϊκές σχολές. Όπως μας πληροφορεί ο χρονογράφος Ιωάννης Μαλαλάς ρίχτηκαν στην πυρά ελληνικά βιβλία των κλασσικών και μετακλασσικών χρόνων και έργα τέχνης πολυμίσητα για τη νέα θρησκεία.
Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Το 724 ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων Γ΄ πρόσταξε να πυρποληθεί η περίφημη Οικουμενική Σχολή, το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της εποχής, όπου στεγαζόταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του Βυζαντίου, επειδή οι δάσκαλοι του εκπαιδευτηρίου αρνήθηκαν να γνωματεύσουν εναντίον της λατρείας των εικόνων.
Οι χρονογράφοι Κεδρηνός, Ζωναράς, Γλυκάς και Μανασσής βεβαιώνουν ότι ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να κυκλωθεί από ένοπλους στρατιώτες το κτίριο κατά την διάρκεια της πυρκαγιάς και να απαγορευθεί η έξοδος του προσωπικού από τη Σχολή, με αποτέλεσμα να καούν όχι μόνο οι θησαυροί της βιβλιοθήκης αλλά και οι διδάσκαλοι.
Εφτά περίπου αιώνες αργότερα, το 1463, δέκα χρόνια μετά την άλωση, ο πατριάρχης Γεννάδιος (Γεώργιος Σχολάριος) έκαψε το βιβλίο του Πλήθωνος (Γεμιστού) «Νόμοι», εξαιτίας εισηγήσεών του για πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι εγκαινίασε η Εκκλησία τη δράση της μετά τον σκλαβωμό του Γένους…
Image
Ο Μ. Κωνσταντίνος καίει βιβλία

Από το ιερό βιβλίο Δευτερονόμιο, κεφ. Ζ΄, αντιγράφουμε κάποιες από τις αγαπητικές του παραινέσεις:
2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου…
5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των.
8… αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας … Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς…
16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει…
23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως.
25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν…».
Image
http://athriskos.gr

ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΔΕΚΑΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ

Του Γιάννη Θεοδωρόπουλου Κόρινθος
Το 146 π.χ. οι Έλληνες έδωσαν την τελευταία μάχη για την ελευθερία τους, εναντίων των Ρωμαίων, στην Λευκόπετρα, Κορινθίας. Από τους Ρωμαίους ποτέ δεν απελευθερώθηκαν αλλά παραδόθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή εις τους Τούρκους.

Το 146 π.χ. είναι η αποφράδα χρονολογία που οι Έλληνες δεν έχασαν μόνο την ελευθερία τους, αλλά κάτι ακόμη πολυτιμότερο, έχασαν τα ιδανικά τους, την ιδεολογία τους, την νοοτροπία τους, έχασαν όλα αυτά που τους έκαναν να μεγαλουργήσουν, παραδίδοντας στο σύγχρονο κόσμο ένα πολιτισμό που όμοιος του δεν υπήρξε.
Τα χρόνια που ακολούθησαν από το 146 π.χ. και μέχρι το 325, οι Έλληνες κατάφεραν κάτι το αδιανόητο, να επιβληθούν στους Ρωμαίους πολιτισμικά. Ήταν τόσο φανερή η επιβολή που ανάγκασε το Ρωμαίο ποιητή Οράτιο να ομολογήσει «Μπορεί οι Ρωμαίοι να επεβλήθησαν στους Έλληνες δια των όπλων, αλλά οι Έλληνες τους επιβλήθηκαν με τον πολιτισμό τους». Στο διάστημα αυτό είχαμε και φιλελληνικές τάσεις από Ρωμαίους αυτοκράτορες, όπως του Αδριανού, και γενικώς οι Έλληνες ετύγχαναν ιδιαιτέρας εκτίμησης.
Με την εδραίωση όμως στο θρόνο της αυτοκρατορίας του (Μεγάλου) Κωνσταντίνου, την προώθηση του χριστιανισμού, και την επιβολή του ως αποκλειστικής θρησκείας από τον (Μέγα) Θεοδόσιο το 392 , ο Ελληνικός πολιτισμός και μαζί του ο δυτικός κόσμος εισέρχονται στο βαθύ σκοτάδι του Βυζαντινού μεσαίωνα. Τα αυτοκρατορικά διατάγματα (κώδικες) είναι απάνθρωπα και διατάσσουν: θάνατος και δήμευση της περιουσίας σε όποιον τελεί ιεροτελεστίες προς τιμή των παλιών θεών.
Η ασυδοσία των (Αγίων) πατέρων των νεοφώτιστων χριστιανών και οι ορδές των καλογέρων, ολοκλήρωναν τον αφανισμό του Ελληνικού γένους, και του πολιτισμού τους. Οι Έλληνες που υπερείχαν συντριπτικά, πολιτισμικά και πνευματικά, από όλους τους άλλους λαούς, τους ήταν αδιανόητο να απαρνηθούν τη θρησκεία των προγόνων τους και να αποδεχθούν την θρησκεία των Εβραίων ενός ανατολίτικου και κατώτερου λαού όπως πίστευαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Έλληνες έλεγαν : πας μη Έλλην είναι βάρβαρος. Μπορεί η αρχική σημασία της λέξης βάρβαρος να ήταν αυτός που δεν μιλά Ελληνικά αλλά σύντομα είχε πάρει τη σημασία του αγροίκου, του απολίτιστου.
Το αίσθημα της πατρίδος χάθηκε, μαζί του χάθηκε το «μολών λαβέ» του Λεωνίδα, και ο παιάνας των Σαλαμινομάχων «Ώ παίδες Ελλήνων ίτε ελευθερούτε πατρίδα ελευθερούτε δε παίδας γυναίκας θεών τε πατρώων έδη θήκας τε προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών» τη θέση τους πήρε το «κύριε ελέησον».
Οι κουκουλοφόροι καταδότες και τα χριστιανικά < κρεουργεία > που στήθηκαν έπιασαν γρήγορα δουλειά, η πελατεία μπόλικη, και εξασφαλισμένη, κυρίως Έλληνες. Ο φόβος έσβησε τα ίχνη τους μέχρι σήμερα, παρά τη μακροχρόνια δράση τους. Η 20ετής δράση όμως του <κρεουργείου> της Σκυθούπολης (όπως αναφέρει ο Ρωμαίος ιστορικός Μαρκελλίνος Αμμιανός) το οποίο στήθηκε προτού καν γίνει ο χριστιανισμός επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, υποδηλώνει το τι έγινε μετά.
Το 390 ο Θεοδόσιος δίνει εντολή και μέσα στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης σφαγιάζονται 15.000 άοπλοι Έλληνες πολίτες. Αλλά δεν έφταναν αυτά το 396 ο αυτοκράτορας Αρκάδιος έστρεψε τον Αλάριχο στρατηγό των Γότθων- και αφού τον εφοδίασε με πολυάριθμους μοναχούς- κατά των κέντρων πολιτισμού του Ελλαδικού χώρου.
Ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει χαρακτηριστικά : «οι δε (Γότθοι) καθοδηγούμενοι υπό πολυαρίθμων μοναχών κατεπλημμύρησαν πάντα τα μεταξύ Θερμοπυλών και Αττικής, Λοκρίδα, Φωκίδα, Βοιωτίαν, λεηλατούντες και καταστρέφοντες χώρας και πόλεις, και τους μεν άνδρες ηβηδών αποσφάτοντες, (ομαδικά αποκεφαλίζοντας) παίδας δε και γυναίκας αγεληδών συνεπαγόμενοι. Η συμφορά υπήρξε τοσαύτη ωστε ο πεντηκονταετίαν βραδύτερον ακμάσας (ιστορικός) Ζώσιμος βεβαιεί, ότι μέχρι των χρόνων αυτού εφαίνοντο έτι τα στίγματα αυτής».
Άγνωστος ο αριθμός των σφαγιασθέντων, στα 2 χρόνια που κράτησε η επιδρομή. Εικάζεται ότι ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες.
Τα θανατηφόρα αυτοκρατορικά διατάγματα (κώδικες) κατά των Ελλήνων εξακολουθούν να εκδίδονται ακόμη και επί Ιουστινιανού το 530. Στη στάση του Νίκα το 532 θανατώνονται στον ιππόδρομο της Πόλης 30.000 άοπλοι πολίτες.
Με πρωτοστατούντες Δεσποτάδες, παπάδες και καλογέρους, οι διωγμοί, και τα εγκλήματα, κατά των μη χριστιανών, συνεχίστηκαν για 460 ακόμη χρόνια, μέχρι το 990 περίπου, με τελευταίους υποκύψαντες τους Κρητικούς και τους Μανιάτες.
Το Βυζάντιο, ο νεκροθάφτης του Ελληνικού πολιτισμού και ο δολοφόνος του Ελληνικού πληθυσμού, ήταν το κράτος όπου κυριαρχούσαν τα δύο σύνδρομα η θεοκρατία και η αναξιοκρατία, και που κατάντησε τους εναπομείναντες Έλληνες αγράμματους, κουρελήδες, και πεινασμένους, έρμεους στη κτηνωδία του κάθε επιδρομέα. Η Δημοκρατία καρατομήθηκε, και λέξεις Έλλην και Ελλάς διαπομπεύτηκαν, και για αιώνες έσβησαν από το λεξιλόγιο των Ελλήνων.
Ο Ελλαδικός χώρος εκεί που κάποτε έσφυζε από ζωή, και χαρούμενες γιορτές ερήμωσε, τεράστιες περιοχές έμειναν ακατοίκητες, και όπου συναντούσες οικισμούς εκεί βασίλευε η θλίψη και ο μαρασμός. Οι ολυμπιακοί αγώνες, τα Νέμεα, τα Ίσθμια, τα Πύθια, τα Παναθήναια σταμάτησαν. Οι ποιητικοί και θεατρικοί αγώνες δεν ξανάγιναν. Τα στάδια και τα θέατρα έρημα, έμειναν βουβοί μάρτυρες, του λαμπρού παρελθόντος, και με τις κουκουβάγιες που τα κατοίκισαν να θρηνούν ολονυχτίς, την πνευματική και πολιτισμική κατάντια των Ελλήνων.
Το Ελληνικό έθνος ψυχορραγούσε όχι μόνο πολιτισμικά αλλά και πληθυσμιακά. Κατά την υποδούλωση των Ελλήνων στους Ρωμαίους το 146 π.χ. λογικό είναι ο πληθυσμός τους θα αριθμούσε κάποια εκατομμύρια. Αν λάβουμε υπ” όψιν τις περιγραφές του Παυσανία, που θέλοντας να δείξει πόσο πυκνοκατοικημένος ήταν ο Ελλαδικός χώρος, γράφει ότι τα κατσίκια μπορούσαν να πηδούν από τα κεραμίδια τις μιας οικίας στα κεραμίδια της άλλης. Ακόμη και τους εξελληνισθέντες, απο τους διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, λαούς της Μικράς Ασίας.
Σήμερα το Ελληνικό έθνος, μαζί με τους Έλληνες της διασποράς είναι περίπου 15 εκατομμύρια. Αν συγκρίνουμε τον πληθυσμό των Τούρκων που σήμερα φθάνει τα 70 εκατομμύρια, και οι Οθωμανοί Τούρκοι που ήλθαν στη Μικρά Ασία το 1200 δεν υπερέβαιναν τις 50.000 οικογένειες, σύμφωνα με την Τούρκικη ιστορία, τότε ο Ελληνικός πληθυσμός, αν δεν σφαγιαζόταν, σήμερα έπρεπε να ήταν πολύ περισσότερος από 100 εκατομμύρια.
http://athriskos.gr/

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ» ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Η ιστορία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, εγκαινιάσθηκε με την δίωξη του κλασικού ελληνικού πολιτισμού από τους αυτοκράτορες με τη συνεργασία των Πατριαρχείων. Καταστατική αρχή της υπήρξε η εξαφάνιση οτιδήποτε ελληνικού και ο καταναγκαστικός εκχριστιανισμός με κάθε μέσον.

Μετά την καθεστωτική του επικύρωση, ο χριστιανισμός θέλησε να είναι και η μοναδική θρησκεία, ακυρώνοντας οιαδήποτε έννοια ανεξιθρησκείας. Τα γεγονότα βίας, λεηλασίας, τρομοκρατίας, καταστροφών, καύσεως των βιβλίων και φόνων είναι γνωστά και δεν είναι μεμονωμένα αλλά μαζικά. Σε αυτό το «θεάρεστο» έργο συμβάλλουν τα μάλα οι βυζαντινοί θεολόγοι, οι οποίοι δεν είναι διδάσκαλοι της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας και γραμματείας αλλά της χριστιανικής ηθικής και πίστεως, της εξ αποκαλύψεως μοναδικής αλήθειας. Οι τελευταίοι διδάσκαλοι και σχολιαστές της αρχαιοελληνικής παιδείας ήταν οι εθνικοί φιλόσοφοι, λ.χ. Λιβάνιος, Πρόκλος, Δαμάσκιος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αντίθεσης στην αρχαιοελληνική παιδεία αποτελεί η γνωστή θεολογική τριάδα (Ιωάννης, Γρηγόριος, Βασίλειος). Ο Ιωάννης χαρακτηρίζει τις εορτές των εθνικών σατανικάς και πομπάς δαιμόνων και επικρίνει την ελληνική φιλοσοφία επειδή προβάλλει ιδέες αντίθετες προς το χριστιανικό δόγμα. Ενθερμος υποστηρικτής της θεοπνευστίας των Ιερών Γραφών και της εξ αποκαλύψεως αλήθειας, υβρίζει την πλατωνική πολιτεία ως «καταγέλαστον», καθώς και τον παλαιό του δάσκαλο Λιβάνιο, επειδή κατήγγειλε τον εμπρησμό του Ναού του Απόλλωνος στην Αντιόχεια ως έργο των χριστιανών.
Οι ύβρεις του είναι δηλωτικές της χρυσοστομίας του: «Ω μιαρέ… ω ληρόσοφε… άθλιε και ταλαίπωρε…». Υποστηρίζει ότι τον Ναό έκαψε ο ίδιος ο θεός των χριστιανών και καταλήγει:«Πράγματι οι Έλληνες είναι πάντα παιδιά, δεν υπάρχει ώριμος Έλλην». Τέλος, ο Ιωάννης ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως διέταξε την καταστροφή του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Ο Γρηγόριος επιτίθεται λάβρος κατά της ελληνικής φιλοσοφίας, χαρακτηρίζοντάς την άχρηστη και νόθα. Συσχετίζει τους αιρετικούς με τον ελληνικό λόγο και τους στηλιτεύει διότι αποτελούν ένα «καινόν ασεβείας εργαστήριον». Επιτιθέμενος κατά του Ιουλιανού, που επανέφερε την αρχαιοελληνική παιδεία, ο Γρηγόριος δεν παραθέτει επιχειρήματα, αλλά λιβελλογραφεί και υβρίζει: «Ευηθέστατε και ασεβέστατε και απαιδευτότατε τά μεγάλα». Καταφέρεται επίσης ονομαστικώς κατά του Ομήρου, του Ηρακλείτου, του Αναξαγόρα, του Επικτήτου, κατά του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη κ.λπ. Τέλος, στο δίλημμα που ο ίδιος θέτει: ποια είναι προτιμότερη, η αρχαιοελληνική παιδεία(«έξω») ή η χριστιανική («ημετέρα»), η εκλογή του είναι σαφώς η δεύτερη. Ο «ουρανοφάντωρ» Βασίλειος θεωρεί την πολιτική δευτερεύουσα και σχετικής αξίας καθότι γήινη και αφορώσα το σώμα, ενώ ανώτερη είναι η θεία εξουσία που αφορά την ψυχή στη «μέλλουσα ζωή».
Συνεπώς είναι εντελώς αντίθετος τόσο στην αρχαιοελληνική αντίληψη, που θεωρεί την πολιτική ως πρώτιστη και ουσιαστική ιδιότητα του ανθρώπου (άνθρωπος φύσει πολιτικόν ζώον, γράφει ο Αριστοτέλης), όσο και στην πρακτική της αρχαιοελληνικής πόλεως, που χαρακτηρίζεται από τη συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική, με θεσμούς συμμετοχής εξασφαλιζόμενους από γραπτούς νόμους. Αρνείται την συμμετοχή των πολλών, καθώς και την κλήρωση για την ανάδειξη στην εξουσία, συνεπώς απορρίπτει διαρρήδην τη δημοκρατία, που έχει ως βασική αρχή τη συμμετοχή όλων στην εξουσία και στις αποφάσεις. Κατά τον Βασίλειο, πηγή της εξουσίας δεν είναι ο δήμος αλλά ο θεός, ενώ ο μόνος ικανός να την ασκήσει είναι ο ελέω θεού βασιλεύς. Υποστηρίζοντας το δόγμα «ένας θεός, ένας βασιλεύς, μία οικουμένη» αντιστρατεύεται την αρχαιοελληνική αντίληψη, κατά την οποία πηγή της εξουσίας είναι ο δήμος και όχι ο μονάρχης ή ο θεός. Το ποικιλοτρόπως προβαλλόμενο κείμενο «όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» αναδεικνύει ακριβώς τις αντινομίες της ειρηνικής συνύπαρξης ελληνικού πολιτισμού και χριστιανισμού. Το κείμενο αυτό είναι υπεράσπιση των χριστιανικών ιδεωδών και της εξ αποκαλύψεως αλήθειας.
Καταφέρεται κατά των ολυμπίων θεών και της ηθικής τους. Καταδικάζει την επιθυμία και τις ηδονές του σώματος, που τις θεωρεί όχι μόνο αμάρτημα αλλά και έγκλημα. Απαξιώνει τον πραγματικό κόσμο προς όφελος της «άλλης ζωής», της αιωνίου. Η μόνη αποδεκτή αρετή είναι η πίστη, που προβάλλει ως ανώτερη της έρευνας και της έλλογης γνώσεως. Προκρίνονται έτσι όλες οι αξίες και σημασίες που είναι εντελώς αντίθετες με την αρχαιοελληνική πρακτική, ηθική και γνωσιοθεωρία. Οι αναφορές του, άλλωστε, στους Έλληνες συγγραφείς είναι επιφανειακές και επιλεκτικές, εξυπηρετούν δε τα ηθικολογικά του πρότυπα. Οι βυζαντινοί θεολόγοι εξακολούθησαν να βάλλουν κατά του ελληνικού πολιτισμού αδιαλείπτως μέχρι το τέλος του Βυζαντίου. Συνεπώς δεν προέβησαν σε καμία «δημιουργική σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού», ούτε σε «ουσιαστικό διάλογο με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία». Η «σύνθεση» αυτή και ο «διάλογος» είναι τεχνητή κατασκευή των μετέπειτα νεοελλήνων χριστιανών και εθνικιστών για ιδεολογική χρήση.
Του Γιώργου Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ .
Μάθετε περισσότερα – εδώ!
Πηγή: http://o ikonomouyorgos.blogspot.gr


Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ
Και αρχαίων γλυπτικών και αρχιτεκτονικών έργων, σε μοναστήρι τού Υμηττού. Όταν κάποιος δει στην Αγία Παρασκευή, στους πρόποδες τού Υμηττού, την πινακίδα προς: «Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Κυνηγού», ίσως σκεφτεί, ότι το όνομα τής μονής πιθανώς να προήλθε από κάποιο μοναχό, που πιθανώς κυνηγούσε λαγούς κι άλλα άγρια ζώα, προκειμένου να επιβιώσει στο βουνό. Στο Βυζαντινό Μουσείο όμως, εκτίθεται η εικονιζόμενη μαρμάρινη πλάκα από τη μονή, όπου αναγράφεται το πλήρες όνομά της: Μονή αγίου Ιωάννου Προδρόμου (τού Κυνηγού των Φιλοσόφων).
Image
Η «Ελεύθερη Έρευνα» επισκέφτηκε το συγκεκριμένο μοναστήρι (εκεί ψηλά στον Υμηττό) και διαπίστωσε, ότι δεν κυνηγούσαν μόνο φιλοσόφους, αλλά και αρχαία γλυπτικά κι αρχιτεκτονικά έργα, τα οποία, αφού κατέστρεψαν, ενσωμάτωσαν (από την πολλή …αγάπη) στις μεταγενέστερες κατασκευές τους ή απλά τα πέταξαν.
Για τού λόγου το αληθές, παρατίθενται οι παρακάτω φωτογραφίες.

Πεταμένες αρχαίες κολώνες εμπρός από το μοναστήρι. Επάνω τους τα σύμβολα των κατακτητών: η σημαία τού νεορωμαίικου χρεωκοπημένου κρατίδιου και ο βυζαντινός δικέφαλος.

Μια ακόμα εκκλησία – φρανκεστάιν, κατασκευασμένη από πολλά κι ετετόκλητα υλικά, συμπεριλαμβανομένων σπασμένων αρχαίων τεμαχίων μαρμάρων

Αρχαίοι κίονες στηρίζουν τον τρούλο τής εκκλησίας. Συνηθισμένη μεσαιωνική πρακτική. Οι ρωμιοί αρχιτέκτονες διατηρούσαν σε ορισμένες περιπτώσεις τις αρχαίες κολώνες εξ ανάγκης, διότι δεν είχαν τις τεχνικές δυνατότητες να στηρίξουν αλλιώς τις κατασκευές τους. Διαβάστε περισσότερα στη Θαμμένη Ελλάδα, βιβλίο, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από την «Ελεύθερη Έρευνα».

Αρχαίοι κίονες απ΄ εδώ κι από ‘κει…

Νάτος κι ο κυνηγός των φιλοσόφων!
Οι ρωμιοί προσκυνητές σταυροκοπιόντουσαν εμπρός σε αυτό -το σαν από ταινία θρίλερ βγαλμένο- εικόνισμα, έσκυβαν και το φιλούσαν. Δεν μπορεί να περιμένει τίποτε κανείς από το μέλλον μιας χώρας, τής οποίας τα μυαλά των κατοίκων βρίσκονται σε αυτό το χάλι, σε αυτό τον πνευματικό μεσαίωνα…
Από: http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id= … b5417479345236ef9eec5d8f9

Αλάριχος και καλόγεροι κατά των Ελλήνων
«Οι δε,καθοδηγούμενοι υπό πολυαρίθμων μοναχών, κατεπλημμύρησαν πάντα τα μεταξύ Θερμοπυλών και Αττικής, Λοκρίδα, Φωκίδα, Βοιωτίαν, λεηλατούντες και καταστρέφοντες χώρας και πόλεις, και τους μεν άνδρας ηβηδόν αποσφάττοντες, παίδας δε και γυναίκας αγεληδόν συνεπαγόμενοι. Η συμφορά υπήρξε τασαύτη ώστε ο πεντηκονταετίαν βραδύτερον ακμάσας Ζώσιμος βεβαιοί, ότι μέχρι των χρόνων αυτού εφαίνοντο έτι τα στίγματα αυτής»

Ο Αλάριχος Α’, επίσης γνωστός και ως Αλάριχος ο Μέγας (γερμανικά: Alarik , λατινικά: Alaricus, περ. 370-410), υπήρξε βασιλιάς των Βησιγότθων (395-410) και ο πρώτος ηγέτης γερμανικού φύλου που κατέκτησε την Ρώμη. Ενώ αρχικά είχε σκοπό να εγκαταστήσει τον λαό του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όμως τελικά κατέστρεψε την ίδια την Ρώμη, σηματοδοτώντας την πτώση της αυτοκρατορικής της δύναμης.

Ο Αλάριχος ήταν γιος ενός άρχοντα ομάδας Βησιγότθων και γεννήθηκε όταν η φυλή του ήταν εγκατεστημένη στην σημερινή Βουλγαρία. To 395 ανέλαβε ηγέτης των Βησιγότθων και ξεκίνησε σειρά λεηλασιών κατά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Βαλκανική χερσόνησο, φτάνοντας νότια ως και την Πελοπόννησο. Εν συνεχεία στράφηκε κατά της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατέστρεψε την ίδια την Ρώμη. Τελικά πέθανε στην προσπάθειά του να οργανώσει στόλο για να κατακτήσει και τις απέναντι αφρικανικές ακτές.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ,Βιβλίον όγδοον,σελ.274,εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑ-ΕΡΜΕΙΑ.[...Είναι γνωστόν ότι ο Ζώσιμος δεν επαινεί συνήθως ειμή τους εθνικούς,τους δε χριστιανούς εν γένει πικρώς στηλιτεύει,ώστε ευλόγως εκ της αφηγήσεως αυτού δυνάμεθα να συμπεράνωμεν,ότι ο μεν γέρων Μουσώνιος και δύο αυτού υιοί είχον μείνει πιστοί εις το αρχαίον θρήσκευμα,ο δε τρίτος υιός,ο Αντίοχος,είχεν ασπασθή το νέον δόγμα.Πλην τούτου ο Ευνάπιος ιστορεί,ότι οι μοναχοί διηυκόλυναν πολύ την επιδρομήν του Αλαρίχου,βεβαιών επί λέξεως ότι "τοιαύτας αυτώ τας πύλας απέδειξε της Ελλάδος,η των τα φαιά ιμάτια εχόντων ακωλύτως προσπαρεισελθούσα ασέβεια." Εκ τούτων πιθανόν υπελήφθη ότι ο Ρουφίνος,περί την εκτέλεσιν των προδοτικών αυτού βουλευμάτων,ωφελήθη προ πάντων από την κατά της ειδωλολατρείας αντιπάθειαν των χριστιανών,οίτινες,ευάριθμοι όντες εις την ενταύθα Ελλάδα και μέχρι των χρόνων τούτων βλέποντες τους εθνικούς ακωλύτως εκπληρούντας τα της λατρείας αυτών,ήσαν διατεθειμένοι να συμμαχήσωσι μετά των Γότθων ίνα καταφέρωσιν επί τέλους καιρίαν κατά των αντιπάλων πληγήν.Ήσαν δε οι Γότθοι αρειανοί μεν αλλ' ουδέν ήττον χριστιανοί και επιτήδειοι να συντελέσωσιν εις τον θρίαμβον των συμμάχων αυτών,ιδίως δια της των ιερών καταστροφής....]
Και στην επόμενη σελίδα,275.
[...Όπωσδήποτε ο Αλάριχος,αναχωρήσας εκ Θράκης,προήλασε κατ' αρχάς εις την Μακεδονίαν και έπειτα εις την Θεσσαλίαν "πάντα καταστρεφόμενος τα εν μέσω." Περί τας αρχάς δε του 396 γενόμενος πλησίον των Θερμοπυλών,ανήγγειλε λάθρα την άφιξιν αυτού προς τε τον Αντίοχον,τον ανθύπατον,και προς τον Γερόντιον,τον προιστάμενον της εν Θερμοπύλαις φυλακής.Και εν τω άμα ο Γερόντιος,αναχωρήσας μετά των φυλάκων,αφήκεν ελευθέραν και ακώλυτον εις τους βαρβάρους την εις την Ελλάδα είσοδον.Οι δε,καθοδηγούμενοι υπό πολυαρίθμων μοναχών,κατεπλημμύρησαν πάντα τα μεταξύ Θερμοπυλών και Αττικής,Λοκρίδα,Φωκίδα,Βοιωτίαν,λεηλατούντες και καταστρέφοντες χώρας και πόλεις,και τους μεν άνδρας ηβηδόν αποσφάττοντες,παίδας δε και γυναίκας αγεληδόν συνεπαγόμενοι.Η συμφορά υπήρξε τασαύτη ώστε ο πεντηκονταετίαν βραδύτερον ακμάσας Ζώσιμος βεβαιοί,ότι μέχρι των χρόνων αυτού εφαίνοντο έτι τα στίγματα αυτής.].
Από: http://alfeiospotamos.blogspot.com/2008 ... st_19.html

Από http://erinya-hellenica.blogspot.gr/200 ... -post.html, διαβάζουμε:
Ο Άγιος Νικόλαος Συντρίβει τα «Είδωλα»

Σήμερα, για όσους επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί, είναι ημέρα εορτασμού του «Αγίου» Νικολάου. Ας δούμε με εικόνες ποιά ήταν η σχέση του «Αγίου» με τα έργα του Ελληνικού πολιτισμού:
Εικόνα πρώτη, φωτοτυπία από έντυπο των Εκδόσεων ΛΥΔΙΑ (Χριστιανικός Εκδοτικός Οίκος):
Image
Εικόνα δεύτερη, από τον γνωστό δικτυακό τόπο «απολογητής» και ο νοών νοείτο:
Image

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 28 Jan 2013, 14:02 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
Ο «Άγιος» γκρεμίζει τον ναό της Αρτέμιδος με την προσευχή του!
Εικόνα τρίτη, από το ιστολόγιο Αφαία:
Image
Αυτή η τρίτη εικόνα, η οποία αποτέλεσε την εικόνα εξωφύλλου του τεύχους 291 του περιοδικού Δαυλός, με το επίγραμμα «Ο Άγιοc Cηντρίβη τα ίδολα», δείχνει με ποιόν τρόπο οι κάθε λογής χριστιανοί «άγιοι» κατέστρεφαν τους Ναούς και τα Αγάλματα εκείνων των ανθρώπων, των οποίων τα εναπομείναντα έργα θαυμάζει σήμερα η ανθρωπότητα, ως έργα του Ελληνικού πολιτισμού.
Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του τεύχους του περιοδικού Δαυλός, με τίτλο «ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ CΗΝΤΡΙΒΗ ΤΑ ΙΔΟΛΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ – Οι βανδαλισμοί στο αρχαίο λατομείο», που αναφέρεται στην εικόνα παραπάνω:
Κατά την Βυζαντινή περίοδο η Πεντέλη κατακλύστηκε από μοναχούς, οι οποίοι κατεδάφισαν τα αρχαία Ελληνικά ιερά και στη θέση τους – χρησιμοποιώντας τα υλικά τους – κατασκεύασαν χριστιανικούς ναούς και μοναστήρια. Έτσι το ιερό της Αθηνάς μετατράπηκε σε Μονή Πεντέλης, ενώ η Πεντέλη μετωνομάστηκε σε «Όρος των Αμώμων», δηλαδή των αμόλυντων, από τους πολλούς μοναχούς, που είχαν συγκεντρωθεί εκεί.

Η εξορυκτική δραστηριότητα στο αρχαίο λατομείο ξεκίνησε τον ε΄ αι. π.Χ., όταν άρχισε να κατασκευάζεται ο Παρθενώνας και σταμάτησε την Ρωμαϊκή εποχή. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους λειτούργησε ως ασκηταριό των «αμώμων», που έκτισαν στην είσοδο – για «εξαγιασμό» του χώρου – δύο ναΐδρια. Αξιοσημείωτη είναι η επιλογή των αγίων, στους οποίους τα αφιέρωσαν. Ο ένας είναι ο άγιος Σπυρίδων κι ο άλλος ο άγιος Νικόλαος.
Οι δύο αυτοί άγιοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Και οι δυο φημίζονται, γιατί γκρέμιζαν αρχαίους Ελληνικούς Ναούς κι έσπαγαν αγάλματα. Στο βίο του αγίου Σπυρίδωνα (12 Δεκ.) διαβάζουμε: «Ζούσε ακόμη ο άγιος στην επισκοπή του, όταν ο πατριάρχης Αλεξανδρείας κινούμενος από θείο ζήλο και επιποθώντας να ιδή την επαρχία του απαλλαγμένη από τα διάφορα Ελληνικά είδωλα και ξόανα, με τα οποία ήταν γεμάτος ο τόπος, κάλεσε στην επισκοπή του όλους τους αρχιερείς για μια κοινή δέηση. Ήταν συνηθισμένος τρόπος η συντριβή των ειδώλων με την προσευχή των πιστών. Στην πρόσκληση του πατριάρχη έσπευσαν όλοι οι επίσκοποι κι ένας μεγάλος αριθμός πιστών να ανταποκριθούν. Στη μέρα που ωρίστηκε, άρχισε από όλους θερμή η κοινή προσευχή κι οι παρακλήσεις. Το αποτέλεσμα ευλογημένο. Ένα ένα τα διάφορα ειδωλολατρικά σύμβολα με την προσευχή των αγίων πατέρων κατά παραχώρηση θεού άρχισαν να γκρεμίζονται και να γίνονται συντρίμματα.»
«Χαίρε, ο εκτεφρώσας τους βωμούς των ειδώλων» ψάλλουν στους χαιρετισμούς προς τιμή του αγίου Νικολάου (6 Δεκ.) οι ορθόδοξοι ιερείς.
Η επιλογή των αγίων για την αφιέρωση των ναϊδρίων δεν έγινε τυχαία. Από το λατομείο της Πεντέλης προέρχονταν τα μάρμαρα, με τα οποία κατασκευάστηκαν ο Παρθενώνας, πολλοί άλλοι αρχαίοι Ελληνικοί ναοί και περικαλλή αγάλματα («είδωλα»), πράγματα τα οποία «θείω ζήλω» κατέστρεφαν οι τιμώμενοι αυτοί άγιοι της Ορθοδοξίας. Ούτε η επιλογή τους ήταν βέβαια δύσκολη, καθ΄ οτι στο ορθόδοξο εορτολόγιο τιμώνται πολλοί άγιοι, που έχουν καταστρέψει αρχαίους Ελληνικούς ναούς.
Εσείς, ποιά από τις παραπάνω εικονογραφήσεις θεωρείτε οτι αντιπροσωπεύει την αληθινή ιστορία;
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα αφήνεται στην κρίση του κάθε αναγνώστη.

Συναξάρια "Αγίων"

Τ ὰ «Συναξάρια» ἀποτελοῦν ἐπίσημες βιογραφίες ἁγίων καὶ ἀπαρτίζουν τὰ διαβαζόμενα στὶς ἐκκλησίες «ἱερὰ γράμματα» μαζὶ μὲ τὸ «Ψαλτήρι», τοὺς ψαλμοὺς δηλαδὴ τῆς Παλαιᾶς ∆ιαθήκης. Τὰ ἀποσπάσματα ποὺ ἀκολουθοῦν, ἐλήφθησαν ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἐκδόσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

• Ὁ ἅγιος Κορδᾶτος (7 Μαΐου) «ἐμβῆκεν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων καὶ κατεσύντριψεν ὅλα τὰ ἐκεῖ εὑρισκόμενα εἴδωλα».

• Ὁ ὅσιος Ἀχίλλειος, ἐπίσκοπος Λαρίσης (16 Μαΐου), ποὺ ἔλαβε μέρος στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιας τὸ 325, «πολλοὺς ναοὺς κατεκρήμνισε τῶν εἰδώλων, πολλὰς δὲ ἐκκλησίας ἔκτισεν ἐκ θεμελίων καὶ μὲ πάντα στολισμὸν τὰς ἐστόλισεν».

• Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Τήρων (17 Φεβρουαρίου) «ἔκαμενἓν μέγα κατόρθωμα, ἐπειδὴ λαβὼν τὸ εἴδωλον τῆς μητρὸς τῶν θεῶν Ρέας, ὡς φλυαροῦσιν οἱ Ἕλληνες, ἔρριψεν αὐτὸ εἰς τὴν φωτιὰν καὶ τὸ κατέκαυσεν».

• Ὁ ἅγιος Ἀνδρόνικος καὶ ἡ ὑπερθαύμαστος Ἰουνία (17 Μαΐου), ἡ ὁποία εἶχε νεκρωθῆ γιὰ τὸν κόσμο καὶ ζοῦσε μόνο γιὰ τὸν Χριστό, γύριζαν τὴν οἰκουμένη ὡσὰν νὰ εἶχαν πτερὰ καὶ «τοὺς μὲν ναοὺς τῶν εἰδώλων κατέστρεφαν, ἐκκλησίας δὲ θείας ἔκτισαν πανταχοῦ».

• Ὁ ἅγιος Μᾶρκος, ἐπίσκοπος Ἀρεθουσίων (σημερινὴ Ρεντίνα τῆς Μακεδονίας), κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου (328) «ἐκρήμνισεν ἕνα ναὸν τῶν εἰδώλων καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ἐκκλησίαν».

• Ὁ ἅγιος Ἀδριανὸς ὁ νέος (17 Ἀπριλίου), μιὰ μέρα ποὺ οἱ Ἕλληνες ἔκαναν θυσίες, «ἔτρεξε καὶ ἐκρήμνισε τὸν βωμὸν καὶ τὰς θυσίας, ὅσαι ἦσαν ἐπάνω εἰς αὐτόν, ἔχυσε καὶ τὴν φωτιὰν διεσκόρπισεν».

• Ὁ ὅσιος Μάρων (14 Φεβρουαρίου) πῆγε νὰ ζήσῃ στὴν κορυφὴ ἑνὸς βουνοῦ στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ὑπῆρχε ναὸς τὸν ὁποῖο τιμοῦσαν οἱ Ἕλληνες. «Ὅθεν καὶ τὸν ναὸν τῶν δαιμόνων, ὅστις ἦτο ἐκεῖ κτισμένος ἀπὸ ἐκείνους, καθιερώσας εἰς τὸν Θεόν, ἐν αὐτῷ ἐκατοίκησε.»

• Ἡ ἁγία Μαγέλχθα (5 Ὀκτωβρίου), καίτοι Περσίδα καὶ ἱέρεια τοῦ ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος, διδάχθηκε τὰ μυστήρια τῶν χριστιανῶν ἀπὸ κάποιον ἄγγελο θεοῦ, ποὺ τὴν ἐπισκέφτηκε στὸ ὄνειρό της, καὶ βαπτίστηκε χριστιανή. Τότε οἱ Ἕλληνες(;) ἔγιναν πῦρ καὶ μανία καὶ τὴν σκότωσαν διὰ λιθοβολισμοῦ. Τέλος ὁ ἐκεῖ ἐπίσκοπος πῆγε στὸν βασιλέα τῶν Περσῶν «καὶ ἔλαβε ἀπὸ αὐτὸν ἐξουσίαν νὰ κρημνίσῃ μὲν τὸν ναὸν τῆς Ἀρτέμιδος, νὰ οἰκοδομήσῃ δὲ εἰς αὐτὸν ἐκκλησίαν τῆς ἁγίας μάρτυρος ταύτης Μαγέλχθας. Τοῦτο οὖν ποιήσας, ἀπεθησαύρισεν ἐν τῇ νεοκτίστῳ ἐκκλησίᾳ τὸ τίμιον αὐτῆς λείψανον».

• Ὁ ἅγιος Καισάριος (7 Ὀκτωβρίου) ἔφθασε ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ στὴν πόλη Ταρακηνὴ κι ὅταν εἶδε «τὰς μυσαρὰς θυσίας τῶν Ἑλλήνων, ἔπτυσεν ἐπάνω εἰς αὐτὰς καὶ τὰς κατεπάτησεν». Τὸν ἔρριξαν στὴν φυλακὴ καὶ λίγες ἡμέρες ἀργότερα τὸν ἔβγαλαν, γιὰ νὰ τὸν πᾶνε στὸν Ρωμαῖο ἀνθύπατο. Μόλις ὅμως πέρασαν μπροστὰ ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ Απόλλωνος, «προσηυχήθη ὁ ἅγιος, καὶ εὐθὺς ἔπεσεν ὁ ναὸς ἀπὸ τὰ θεμέλια καὶ κατεπλάκωσε μέσα τὸν ἀρχιερέα τῶν εἰδώλων καὶ ἄλλους πολλούς».

• Ὁ ἅγιος Πασικράτης (24 Ἀπριλίου), μόλις εἶδε τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἀπόλλωνος, «ἐπῆγε πλησίον αὐτοῦ καὶ τὸ ἔπτυσεν, εἰπὼν ὅτι αὐτὴ ἡ τιμὴ πρέπει εἰς αὐτόν».

• Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μάρκελλος (14 Αὐγούστου) στὴν Ἀπάμεια τῆς Συρίας «ἐπολιτεύθη δικαίως καὶ ὁσίως» καὶ ἔγινε «θερμὸς τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως ζηλωτής, ἐκκλησίας μὲν καὶ θείους ναοὺς εἰς δόξαν θεοῦ κτίζων, τοὺς δὲ ναοὺς τῶν εἰδώλων κατακρημνίζων». Ὑπῆρχε ὅμως ἕνας «εἰδωλικὸς ναὸς» τοῦ ∆ιός, ποὺ ὁ «δαίμων» ποὺ κατοικοῦσε μέσα σ’ αὐτὸν δὲν ἄφηνε οὔτε νὰ καῇ οὔτε νὰ γκρεμιστῇ μὲ μηχανή. Ὁ ἅγιος πῆρε ὕδωρ, τὸ εὐλόγησε καὶ ράντισε μ’ αὐτὸ τὰ ξύλα ποὺ εἶχε στοιβάξει μέσα στὸν ναό. «Ἐπειδὴ δὲ ὁ δαίμων δὲν ἐδυνήθη πλέον νὰ φέρῃ ἐμπόδιον, ἤναψαν τὰ ξύλα καὶ κατέκαυσαν τὸν ναόν.»

• Ὁ ἅγιος Εὐψύχιος (9 Ἀπριλίου) «ἀνάψας ὑπὸ θεϊκοῦ ζήλου καὶ πολλοὺς χριστιανοὺς παραλαβὼν ἐπῆγε καὶ ἐκρήμνισεν ἐκ θεμελίων τὸν ἑλληνικὸν ναόν, ὅστις ἐπωνομάζετο τῆς Τύχης, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε προσπάθειαν καὶ ἀγάπην ὁ ἐπάρατος Ἰουλιανὸς προσφέρων εἰς αὐτὸν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν θυσίας».


• Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος τοῦ Ἀλφαίου (9 Ὀκτωβρίου), ἕνας ἀπὸ τοὺς 12 ἀποστόλους, «ἐξελθὼν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου κατέστρεφε τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων, ὑπὸ τοῦ θείου ζήλου πυρπολούμενος».

• Ὁ ἅγιος Σωκράτης (21 Ὀκτωβρίου) μία μέρα ποὺ «οἱ Ἕλληνες εἶχον μίαν πάνδημον ἑορτὴν καὶ ἐπροσκύνουν τὰ εἴδωλα, τότε, λέγω, ὁ θεῖος Σωκράτης γεμίσας ἀπὸ ἕναν θεϊκὸν ζῆλον ἐπῆγε καὶ κατεκρήμνισε τὸν βωμὸν καὶ τὰς ἐν τῷ βωμῷ θυσίας».

• Οἱ ἅγιοι Γάιος, ∆άσιος καὶ Ζωτικὸς (21 Ὀκτωβρίου), ποὺ ζοῦσαν στὴν πόλη Νικομήδεια, «ἀνέλαβον ζῆλον θεῖον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν καὶ ἀπελθόντες κατεκρήμνισαν τὰ εἰς τοὺς ναοὺς τῶν Ἑλλήνων εὑρισκόμενα εἴδωλα».

• Ὁ ἅγιος Μαρῖνος (17 Μαρτίου) «βλέπων τοὺς εἰδωλολάτρας προσφέροντας θυσίας ὄχι μόνον εἰς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ ἑρπετὰ καὶ βδελυρὰ ζωύφια, ἄναψεν ἀπὸ θεϊκὸν ζῆλον καὶ ἐνῷ οἱ Ἕλληνες ἐτέλουν ἑορτὴν εἰς τὰ ἄψυχα εἴδωλα, ὥρμησε καὶ κατεκρήμνισε τὸν βωμὸν καὶ τὰς ἐν αὐτῷ θυσίας κατεπάτησε».

• Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντώνιος (9 Νοεμβρίου) βλέποντας τοὺς Ἕλληνες νὰ ἔρχωνται στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων, τοὺς συμβούλευσε νὰ ἀφήσουν τὴν πλάνη τους. Ἐκεῖνοι δὲν τὸν ἄκουγαν κι αὐτὸς ἀποθαρρυμένος ἔφυγε γιὰ τὴν ἔρημο, βρῆκε ἕναν ἀναχωρητὴ καὶ ἔζησε μαζί του τρία χρόνια. Κατόπιν κατέβηκε στὴν πόλη, ὅπου κατοικοῦσε «ὁ πεπλανημένος ἐκεῖνος λαὸς τῶν εἰδωλολατρῶν Ἑλλήνων» καὶ ἐνῷ «ἑώρταζαν τοὺς δαίμονας», μπῆκε στὸν ναὸ «καὶ συνέτριψεν ὅλα τὰ εἴδωλα».

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

«Τη σκοτεινή εποχή, που το Βυζάντιο φρόντιζε να εκχριστιανίσει την Ελλάδα...»
Ένα σπάνιο κείμενο του Νίκου Τσιφόρου γραμμένο την δεκαετία του ’60.
Επειδή οι νέοι χριστιανοί θέλανε με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν τον παγανισμό, δηλαδή την αρχαία θρησκεία των Ελλήνων και να κάνουν όλους τους υπηκόους του Βυζαντίου χριστιανούς, άρχισαν να προσηλυτίζουν τους εθνικούς, όχι με χριστιανικά διδάγματα, αλλά με βία, με φόνους, με καταδιώξεις και με μαρτύρια.
Όσα Αρχαία Ελληνικά μνημεία είχανε γλιτώσει από τις βαρβαρικές επιδρομές, άρχισαν να γκρεμίζονται από τους φανατικούς χριστιανούς του Βυζαντίου. Χιλιάδες μελέτες και επιστημονικές παρατηρήσεις ή κάηκαν από αυτούς τους φανατικούς ή επειδή δεν υπήρχε χαρτί σβηνόντουσαν από τους καλόγηρους, που μεταχειριζόντουσαν το σβησμένο χαρτί, για να γράψουν προσευχές και χριστιανικά παραγγέλματα.
Επιπλέον αφού η πίστη στο Χριστιανισμό ήτανε τόσο πολύ ριζωμένη απαγορευόταν ακόμα και η εξάσκηση τού ιατρικού επαγγέλματος.
Αν κανείς αρρώσταινε, περίμεναν να τον σώσουν με προσευχές και όχι με φάρμακα ή με θεραπεία ιατρική.
Συνέβαινε, όμως, πολλές γυναίκες πού είχαν αρρώστους τον άντρα τους ή το παιδί τους, να θυμούνται, ότι πολλές αρρώστιες θεραπευόντουσαν με ορισμένα βότανα. Αυτό ήτανε μια παράδοση, πού την έχομε ακόμα και σήμερα, όταν διατηρούμε του κόσμου τα βότανα για ορισμένες ασθένειες. Άλλωστε η φαρμακολογία και σήμερα επιστημονικά βασίζεται στη βοτανολογία, στα βότανα δηλαδή.
Οι «εθνικές» γυναίκες, λοιπόν, που δεν πίστευαν, δεν είχανε χωνέψει, ότι ο άρρωστός τους θα γινόταν καλά με προσευχές, ξεκινούσαν να πάνε στα χωράφια και να βρουν τα βότανα, που ξέρανε για να κάνουν καλά τους αγαπημένους τους.
Επειδή, όμως, αυτό από το Χριστιανισμό απαγορευόταν, οι γυναίκες αναγκαζόντουσαν να βγουν για μάζεμα βοτάνων τη νύχτα.
Από το σημείο αυτό οι χριστιανοί φανατισμένοι πάντα και βλέποντάς τες να ψάχνουνε στο φως του φεγγαριού, τις χαρακτήρισαν για μάγισσες.
«Φθάνει, λέει ο ιστορικός, θεαθή γυνή τις νύκτωρ πλησίον αρχαίων μαρμάρων ίνα χαρακτηρισθή ως αιρετική».
Το αποτέλεσμα είναι, ότι χιλιάδες γυναίκες και κοντά σ΄ αυτές και οι δικοί τους, καταδικάσθησαν και κάηκαν ζωντανές σαν μάγισσες, όλη αυτή τη σκοτεινή εποχή, που το Βυζάντιο φρόντιζε να εκχριστιανίσει την Ελλάδα...
Freeinquiry.gr - ΕλεύθερηΈρευνα

Ο σφαγέας Νίκων ο «Μετανοείτε» όσιος της Ορθοδοξίας (26/11)!
945 – 988 Ο αφιχθείς στην Λακωνική σκληρός Αρμένιος προσηλυτιστής Νίκων, ο αποκαλούμενος «Μετανοείτε», εκτός από την κατασφαγή των εν «Λακεδαιμονία» Ιουδαίων και των ανεπιδέκτων εκχριστιανισμού παγανιστών Σλάβων των πεδινών οικισμών της περιοχής (των «Τελχίνων» όπως τους έλεγαν σε μία προσπάθεια δαιμονοποιήσεως οι Βυζαντινοί), εφρόντισε και για την εξολόθρευση των τελευταίων ιχνών της «αρχαίας ειδωλολατρίας» που, προστατευομένη υπό του δυσπροσίτου Ταϋγέτου, ελειτουργούσε ελευθέρως και απροσκόπτως υπό την ηγεσία του Έλληνος «Εφόρου των Εθνικών γαιών» και «Δουκός των Εθνικών», Αντιόχου
(«…ός την δουκικήν μεν αρχήν διείπε της των εθνικών χώρας…», περιγράφεται στον «Βίο Νίκωνος» 156 β), επιδείξασα μάλιστα εξαιρετική αφομοιωτική δύναμη, δεδομένου ότι οι συνοικήσαντες Μελιγγοί είχαν εξελληνισθεί πλήρως, όπως προείπαμε, «ουδέν ίχνος αφήσαντες της επί του Ταϋγέτου εξοικίσεως αυτών» (Περικλέους Ζερλέντου, ως άνω, σελ. 9).
Ο Αρμένιος προσηλυτιστής εξόντωσε με τα ίδια του τα χέρια τον «φιλοδαίμονα» και «αλαζόνα» Αντίοχο, (την δολοφονία αυτή, ο βιογράφος του Νίκωνος την παρουσιάζει βεβαίως σαν… μεταθανάτιο θαύμα του «Οσίου» !), εθανάτωσε τους ιερείς και όλους τους «τολμητίες και θρασυκαρδίους» αμεταπείστους, αφού προηγουμένως, όπως φαίνεται εκ της λεγομένης «Διαθήκης» του, με αφορμή μία εκ των πολλών επιδημιών («θανατικών») της εποχής, παρεκίνησε εξ Αμυκλών τους επήλυδες χριστιανούς της περιοχής (ο ίδιος ο βιογράφος του ομολογεί στον «Βίο» του ότι επρόκειτο περί «των της Λακεδαίμονος εποίκων», 130 α 25), να κυνηγήσουν τους Ιουδαίους της περιοχής και να καταστρέψουν τους τελευταίους Εθνικούς και τα επί των υψωμάτων πτωχικά Ιερά τους: «Εις τους οποίους εγώ αποκρίθηκα ότι επειδή και η οργή είναι θεϊκή, εσείς δεν έχετε πού να φύγετε, διατί ο Θεός όπου κατοικά εις τους ουρανούς κυριεύει και την Ανατολήν και την Δύσιν, και εις οποίον τόπον εσείς θέλετε υπάγηι, ευρίσκει σας. Όμως εσείς κάμετέ μου μίαν ομολογίαν ιδιόχειρον, ότι να μου υπακούσετε εις εκείνα οπού μέλλω να κάμω. Το οποίον είναι τούτο: να ευγάλω τους Εβραίους από μέσα από την χώραν, να υπάγουν έξω. Και τα μακελιά οπού είναι προς τον άγιον Επιφάνειον να τα χαλάσουν…» («Διαθήκη Νίκωνος», όπως εδημοσιεύθη στον «Νέο Ελληνομνήμονα», τεύχος 3.1906, με πολύ ενδιαφέρον το εντελώς άσχετο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιείται στο «να τα χαλάσουν»).
Στην ίδια την πάλαι ποτέ «κατείδωλον» Σπάρτη, έκτισε αμέσως μετά από όλα αυτά εκκλησία του «Σωτήρος Χριστού» επάνω στον ιερό λόφο του ιστορικού Ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Προηγουμένως μάλιστα, εξοντώθη («συνέβη και απέθανε») μυστηριωδώς ένας ακόμη Εθνικός που τον εμπόδιζε να κτίσει την εκκλησία του στον ιερό τόπο, καθώς και αναρίθμητες άλλες εκκλησίες επάνω σε άλλα Ιερά (ή χρησιμοποιώντας τα συντρίμμια τους ως δομικά υλικά, όπως λ.χ. στις εκκλησίες των Γερονθών). Ταυτοχρόνως, οι Βυζαντινοί ολοένα μετέφεραν και εγκαθιστούσαν στην πεδινή Λακωνική κατά ομάδες, επήλυδες χριστιανούς, για ν’ αλλοιώσουν την εθνική σύνθεση των εντοπίων.
Με αφορμή τις κακουργίες του Αρμενίου προσηλυτιστού, κάποιες εκ των οποίων ο ίδιος ο βιογράφος του έκαμε το λάθος να διασώσει, όπως έκαμαν, ευτυχώς για την ιστορική αλήθεια και άλλοι όμοιοί του, όπως λ.χ. ο ανεκδιήγητος εκείνος Μάρκος Διάκονος, πρέπει να μην αφήσουμε ασχολίαστο ένα λυπηρό αλλά κατά κόρον παρουσιαζόμενο φαινόμενο. Το ότι στρέφουν αποτόμως οι διαφόροι Ρωμιοί συγγραφείς «Ιστοριών» της Σπάρτης, ή της Ελλάδος ευρύτερα, έναν αόρατο διακόπτη του μυαλού
τους και όλως ξαφνικά καθυβρίζουν για την μ.α.χ.χ. χρονική περίοδο τους ίδιους τους προγόνους τους, πλέκοντας εγκώμια από την άλλη στους αδικαιολογήτους σφαγείς τους. Χαρακτηριστικό τέτοιο δείγμα αποτελεί η υπό του Π. Δούκα απαράδεκτη καθύβριση ως… «διεφθαρμένων» (…) των τελευταίων Λακεδαιμονίων Εθνικών, εκείνα τα ζοφερά χρόνια που εδέχοντο την τελική επίθεση των Βυζαντινών τα Ελληνικά Πάτρια και Τρόποι: «…προ πάντων δε τότε παρεκώλυον την διάδοσιν και επικράτησιν των χριστιανικών ιδεών…», λες και είναι κάτι το θετικό, πόσο μάλλον υποχρεωτικό, «…αφενός μεν οι εν τη Δυτική Μάνη Μηλιγγοί Σλάβοι, αφετέρου δε οι εν Σπάρτη χάριν εμπορίου Ιουδαίοι, και τινες διεφθαρμένοι ευπατρίδαι συμπράττοντες μετ’ αυτών».
(Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», http://www.rassias.gr/SPARTA15.html ).
****************************************
Από http://roides.wordpress.com/2010/11/26/ ... ment-56503, διαβάζουμε:
Όσιος Νίκων, η ντροπή της Σπάρτης

Η Εκκλησία προωθεί τον Αντισημιτισμό (Σήμερα του οσίου Νίκωνα)
(Eικόνα: Βλάση Ρασσιά «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», Αθήναι 2003, εκδ. “Ανοιχτή Πόλη”)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
Κύριε Ροΐδη,
Σήμερα (26.11.) είναι η γιορτή του οσίου Νίκωνα και διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης: “Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”.
Νομίζω πως αυτές οι ναζιστικές αθλιότητες θα έπρεπε να επισύρουν την προσοχή του κ. Εισαγγελέα. Από πότε ξεσπιτώνονται με τη βία αθώες οικογένειες και γυναικόπαιδα κι αυτή η κατάπτυστη βαρβαρότητα πλασάρεται ως πράξη Αγιότητας; Έχει χαθεί κάθε μέτρο ηθικής στον κόσμο της Εκκλησίας; Ποιά ήταν η ηθικοπλαστική προσπάθεια αυτού του φανατικού; Η Μητρόπολη της Σπάρτης φαίνεται πως πάσχει-αν κρίνουμε από αυτό- από βαθιά ηθική πώρωση.
Δεν μπαίνει βέβαια στον κόπο η Ι.Μ. να μας πει σε τι συνίστατο η “άσχημη διαγωγή” των Ισραηλιτών και με ποιο τρόπο συντελέστηκε αυτή η απαλλαγή και η έξωση των γυναικόπαιδων. Λεπτομέρειες που τις αποφεύγει η Εκκλησία, που είναι έτοιμη να σηκώσει γη κι ουρανό, όχι μόνο αν διωχθούν κλοτσηδόν οι καλόγεροι από κάποια λιμνοθάλασσα που δεν τους ανήκει, αλλά αν μπει κάποιος μικρός φόρος στα τσιφλίκια και στα μέγαρά της. Όλοι καταλαβαίνουμε, όσο κι αν ο Συναξαριστής του Αγίου χρεώνει κάθε βαρβαρότητα που έγινε στην πόλη απ’ ευθείας στον ορθόδοξο θεό, πως η έξωση των Ιουδαίων θα συνοδεύτηκε από βαθύ ανθρώπινο πόνο και από ωμή βία, αφού όταν σήμερα το χριστιανικό μας κράτος πάει να κατεδαφίσει πολιτισμένα κάποιο αυθαίρετο ενός (φτωχού πάντα) ελληνορθόδοξου οικιστή, αυτός υψώνει την ελληνική σημαία, ταμπουρώνεται στο σπίτι του και απειλεί να αυτοκτονήσει μαζί με τα παιδάκια του.
Ασφαλώς η Σπάρτη έχει μια βαθιά παράδοση ευσέβειας, η οποία ίσως να δικαιολογεί τον ιερό ζήλο του πολιούχου της. Ο Εισαγγελέας Γυθείου, ο αξέχαστος δημοκράτης Παύλος Δελαπόρτας, στο “Ημερολόγιο ενός Πιλάτου”, περιγράφει τη δράση των ευσεβών Ταγμάτων Ασφαλείας της Λακωνίας Εκτός από τον ιερό φονιά Νίκωνα, από εδώ φαίνεται πως καταγόταν και η ενάρετη συζυγοκτόνος αυτοκράτειρα Θεοφανώ, χήρα Ρωμανού Β΄ και Νικηφόρου Φωκά, ερωμένη Ιωάννη Τσιμισκή και τελικώς μοναχή. Από εδώ ξεκίνησε και ο εθνικόφρων Προκόπης Μενούτης, έκπτωτος δεσπότης Κεφαλλονιάς και τεμαχιστής του πτώματος του αγ. Γεράσιμου, από εδώ και ο πάνσεμνος πατριαρχικός κληρικός που συνελήφθη (από παρεξήγηση) στα 1985 στις τουαλέτες αθηναϊκού πορνοκινηματογράφου πλάι σε κάποιον νεαρό (αθωώθηκε πανηγυρικά από την αδέκαστη Δικαιοσύνη) και έκτοτε εφησυχάζει σεβαστός από όλους και ιερουργών όπου κληθεί τιμητικώς. Πρόσφατα έλαμψε και η αρετή του αρχιμανδρίτη Φώτιου Μ. πνευματικού τέκνου του ιερού Καλλίνικου, ο οποίος εδρεύει στον Κορυδαλλό συκοφαντημένος πως τάχα περιηγείτο παιδοφιλικές ιστοσελίδες.

Οι σημερινοί πιστοί του Αγίου τον θέλουν ντε και καλά Έλληνα, σε μια εποχή που εθνικές συνειδήσεις με τη σημερινή έννοια δεν είχαν διαμορφωθεί και το “ Έλληνας” ήταν για την Εκκλησία βρισιά, αδιαφορώντας αν θα τρίζουν τα κόκαλά του από την προσβολή. Περιφρονούν τη γνώμη του άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη που γράφει πως «ούτος εκ της των Αρμενίων ώρμητο χώρας» (Μηναίον έκδοσις Ανδρέως Σπινέλου εν Ενετία, 1551) και ότι «κατήγετο εξ Αρμενίας» (Μέγα ωρολόγιον, έκδοσις εις Βενετία, 1870).
Αλλά και ο Συναξαριστής του γράφει πως πατρίδα του ήταν «η παρά το Αρμενικό θέμα, Πολεμωνιακή χώρα», η οποία είναι η αρχαία Παφλαγονία. Αυτό τον καθιστά στα μάτια των οπαδών της αίρεσης του φυλετισμού “Πόντιο”, άρα με κάποιο λογικό άλμα και Έλληνα (όπως κι ο Μιθριδάτης;;;) φορέα των ελληνικών γονιδίων που έχουν ανιχνεύσει στο εργαστήριο ο δρες Άνθιμος, Αμβρόσιος & Σεραφείμ. Ότι και να ήταν ο διεστραμμένος καλόγερος, όσο κι αν η βλάσφημη Εκκλησία του πιστώνει πιο πολλά θαύματα κι από τον ίδιο το Χριστό, αυτό που είναι βέβαιο είναι πως ήταν απατεώνας, βάναυσος, φονιάς, κήρυκας μίσους και αντισημίτης, που γυρολογούσε εκεί που τον έσπερνε ο αφέντης του ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, από την Κρήτη στην Πελοπόννησο για να εκχριστιανίσει με τη βία Σαρακηνούς ή Λάκωνες εθνικούς, ή Σλάβους παγανιστές, ή Εβραίους εμπόρους. Είχε βέβαια στη Λακωνία από το 970 έως το θάνατό του (η Εκκλησία τον τοποθετεί το 998) τις πλάτες του στρατηγού της Πελοποννήσου Βασίλειου Απόκαυκου και του ξενομερίτη επισκόπου Θεόπεμπτου.

Η Λακωνία του 10ου-11ου αιώνα είχε πολύχρωμη θρησκευτική σύνθεση ως επαρχία του πολυφυλετικού μεν αλλά θρησκευτικά μισαλλόδοξου θεοκρατικού ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, που ήθελε μόνο μια θρησκεία μέσα στα όριά του και ει δυνατόν και έξω από αυτά, γι’ αυτό και ασκούσε ιμπεριαλισμό και εξωτερική πολιτική με το πρόσχημα της Ιεραποστολής, πολιτική που συνεχίζει και σήμερα το νεοελληνικό κράτος χρηματοδοτώντας με μυστικά κονδύλια βορβορώδη ρατσιστικά πατριαρχεία όπως αυτό των Ιεροσολύμων. Στη Σπάρτη λοιπόν (τη μεσαιωνική Λακεδαιμονία, που χτίστηκε πάνω στα ερείπια που άφησε ο χριστιανός Αλάριχος και οι φανατικοί του καλόγεροι και που μετά ερήμωσε δίνοντας τη σκυτάλη στο Μυστρά-εικ.2) επικρατεί ο χριστιανικός πληθυσμός ενώ στην ύπαιθρο υπάρχουν πληθυσμοί ακόμη και συμπαγώς σλαβικοί, που διατηρούν την παγανιστική θρησκευτικότητα. Αλλά και στους ελληνόφωνους πληθυσμούς υπήρχαν άνθρωποι, που είχαν παγανιστική συνείδηση. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος παραδέχεται ότι οι κάτοικοι του κάστρου Μαΐνης δέχθηκαν το βάπτισμα μόλις επί Βασιλείου Α’ Μακεδόνος (867-886) (21) και ασφαλώς η νέα θρησκεία θα άργησε να κυριαρχήσει ιδιαίτερα στα ορεινά. Ο Νίκων είχε λοιπόν μπόλικη δουλειά να διεκπεραιώσει και στρογγυλοκάθισε για τα καλά στο σβέρκο της πόλης (που ο βιογράφος του τη λέει άλλοτε Σπάρτη, για να δείξει τις ιστορικές γνώσεις του, κι άλλοτε Λακεδαιμονία) εξασφαλίζοντας οικονομικά το ιερό κονάκι του με τρία τουλάχιστον μετόχια, τα δυο στο Σ(κ)λαβοχώρι (τις σημερινές και αρχαίες Αμύκλες) και στο Παρόρι. Το πρώτο από τα κτήματα αυτά γειτόνευε, όπως δείχνει και το όνομα του, με οικισμό Σλάβων, Μηλιγγών όπως θα δούμε παρακάτω.

Ασφαλώς οι Εβραίοι δεν είδαν άσπρη μέρα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έπρεπε να έλθουν οι Οθωμανοί για να δώσουν ανεξιθρησκία και να μπορέσουν οι Εβραίοι να ζήσουν κάπως σαν άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι διώχτηκαν από τη χριστιανική Δύση. Η αγριότητα της προσωπικότητας του αυτοκράτορα επηρέαζε την πάγια αντιεβραϊκή πολιτική, που όμως δεν έφτασε ποτέ τις ακραίες βιαιότητες της Καθολικής Δύσης. Ο Ιουστινιανός ο Α΄, ο Ηράκλειος ο Α΄, ο Λέων ο Γ΄, ο Βασίλειος ο Α΄, ο Ρωμανός ο Α΄, δεν τους άφησαν σε χλωρό κλαρί. Τα υποχρεωτικά βαπτίσματα και το υβρεολόγιο του νοσηρού μίσους που επιβιώνει και σήμερα στα λειτουργικά κείμενα, ήταν το λιγότερο που έπαθαν. Το 608 οι Εβραίοι της Αντιόχειας αναγκάστηκαν να εξεγερθούν και έσυραν τον πατριάρχη μέσα στους δρόμους της πόλης και το 614 είδαν στην Ιερουσαλήμ τους Πέρσες σαν απελευθερωτές. Τη σκυτάλη των διωγμών πήραν από το Βυζάντιο οι Σλάβοι ορθόδοξοι τσάροι και βοεβόδες στη Βουλγαρία, στη Βλαχία, στη Ρωσία και για αιώνες έκαναν τους Εβραίους να φτύνουν το γάλα της μάνας τους (εικ.3). Η αρσενική χαρτορίχτρα, ο φίλος του Αλή πασά, ο γυρολόγος αμαθής Βλάχος καλόγερος Κοσμάς ο Αιτωλός, χειροτέρεψε την κατάσταση διαδίδοντας ανάμεσα σε άλλα ψέματα και πως τάχα οι Εβραίοι σφάζουν χριστιανόπουλα και τους πίνουν το αίμα. Η βδελυρή αυτή συκοφαντία προκάλεσε εκατοντάδες πογκρόμ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη Ρουμανία, στη Σερβία και στη Ρωσία, όπου διέπρεψαν ιερές μορφές της Ορθοδοξίας στον Αντισημιτισμό όπως ο πατριάρχης-πρωθυπουργός Μύρων, ο άγιος χιτλερικός επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, και ο “Ιππότης του Επουρανίου Βασιλείου” και “Μέγας Υβριστής” Ηλιόδωρος του Τσαρίτσιν (μετά το 1917, τόσκασε στις ΗΠΑ, πέταξε τα ράσα και παντρεύτηκε) .
Πριν την έλευση του καλόγερου η Σπάρτη ήταν μια σχεδόν κοσμοπολίτικη πόλη, με τις βιοτεχνίες της και με το εμπόριό της, με τους αριστοκρατικούς της οίκους που είχαν οικονομικό πάρε δώσε με τη Βενετία, με την ανθηρή παρουσία Ενετών και Ιουδαίων στο οικονομικό γίγνεσθαι όπως επισημαίνει ο William Miller. (“Iστορία της Φραγκοκρτίας….”, μτφρ. Σπ. Λάμπρου) Το κλείσιμο των σφαγίων της πόλης τα οποία ελέγχονταν από τους Εβραίους, με τον εκβιασμό του αγύρτη πως αν τάχα οι Σπαρτιάτες δεν έδιωχναν αυτούς που τολμούσαν να σφάζουν τα ζώα κυριακάτικα , δεν θα κόπαζε η επιδημία (που ήταν θεϊκή οργή), ήταν τεράστιο πλήγμα για την οικονομική ζωή της πόλης της οποίας οι Ιουδαίοι ήταν ζωντανό στοιχείο.
Μπορούμε να υποθέσουμε πως ο Όσιος, όπως ακριβώς και ο αγύρτης Κοσμάς Αιτωλός, εκπροσωπούσε οικονομικά συμφέροντα χριστιανών που έβλεπαν τις Κυριακές να έχουν διαφυγόντα κέρδη. Κέρδη έχανε και το κράτος από την εκτόπιση των Εβραίων, και μόνο από τις απώλειες φόρων (εικ.4), αλλά αυτά ήταν ψιλά γράμματα για τους φανατικούς αυτοκράτορες που βούλιαζαν την αυτοκρατορία σε πολέμους και καταχρήσεις. Δεν είναι τυχαίο που η επέτειος που ο Όσιος έφυγε για την Κόλαση καθιερώθηκε ως εμποροπανύγηρις μέσα στο κάστρο της Λακεδαίμονος. (Άννα Λαμπροπούλου, “Οι πανηγύρεις στην Πελοπόννησο…”, από το “Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο”, Αθ.1989) Ο Νίκων λοιπόν που καλά καλά δεν ξέρανε πούθε κρατά η σκούφια του, με την απειλή των όπλων και με τη θρησκευτική τρομοκρατία απειλώντας πως τάχα ο λοιμός θα αποδεκάτιζε τους κατοίκους, ζήτησε γραπτή υπόσχεση για τον εκτοπισμό των Εβραίων από μια ιστορική αρχαία πόλη που είχε διαχρονικά μέχρι τότε σχέσεις μαζί τους Για τις οικονομικές επιπτώσεις αυτού του διωγμού, ο Νίκων συνάντησε αντιδράσεις από όσους θίγονταν οικονομικά, χωρίς βέβαια να μπορεί κανείς να αποκλείσει και διαμαρτυρίες Σπαρτιατών χριστιανών ή παγανιστών που διατηρούσαν κάποια ανθρωπιά και δεν μπορούσαν να ανεχθούν το ξεσπίτωμα των γειτόνων και φίλων τους από κάποιο παρείσακτο καλόγερο.
Οι Ν.Βέης (περ.Νουμάς 3, 1905, “Οι Εβραίοι της Λακεδαίμονος…”) και ο Ανδ.Ανδρεάδης (“Οι Εβραίοι εν τώ Βυζαντινώ κράτει”-Επετ.Βυζ. Σπουδών 1929), ομολογούν πως οι Εβραίοι είχαν το εμπόριο στα χέρια τους. Δεν είναι τυχαίο πως διαρκώς πίσω από τους διωγμούς των Εβραίων στην Ισπανία, στη χιτλερική Γερμανία, στο Βραχώρι από το μέντιουμ Πατροκοσμάς, στη Σπάρτη κλπ κρύβεται πάντα το οικονομικό κίνητρο, κρυμμένο πίσω από φυλετικά ή θρησκευτικά ιδεολογήματα. Ο βιογράφος του Νίκωνα, κάποιος άγνωστος ηγούμενος του 11ου ή 12ου αιώνα, γίνεται αστείος στην προσπάθειά του να μετακυλήσει την ευθύνη των φονικών (που έκανε ο άγιος και οι τραμπούκοι του, καλόγεροι και λαϊκοί, από αυτά τα λούμπεν στοιχεία που πλαισιώνουν τους παπάδες, και ψωμοζούν από την Εκκλησία), στο θεό του. Ένας από τα θύματα του φονιά Νίκωνα, ήταν και ο άρχοντας Ιωάννης Άρατος επειδή υπερασπίστηκε τους διωκόμενους. Η απόπειρά του να επαναφέρει στην πόλη Ιουδαίο τεχνίτη ειδικευμένο στη λεύκανση των υφασμάτων προσέκρουσε στο βίαιο αντισημιτισμό του Οσίου. Είδε λέει λοιπόν “ο Άρατος ο τρισκατάρατος” (φράση που επιβιώνει σήμερα στη Λακωνία) στον ύπνο του δυο άντρες που τον μάλωσαν.. Την άλλη μέρα ξύπνησε με υψηλό πυρετό Το παραμύθι λέει πως ο Άρατος τον οποίο ο βιογράφος περιλούζει με βρισιές, μετάνιωσε και ζήτησε να του φέρουν τον Νίκωνα, από τον οποίο ζήτησε συγγνώμη. Ο καλόγερος λοπόν του είπε: «τα όσα έκανες σε μένα, αδελφέ είναι συγχωρεμένα. Επειδή από το Θεό έχει οριστεί ο θάνατός σου, κανείς δε μπορεί να το αλλάξει αυτό» Δυό μέρες μετά ο Άρατος πέθανε. («Βίος, και Πολιτεία, Εικονογραφία, θαύματα και ασματική Ακολουθία του Οσίου και θεοφόρου πατέρος ημών Νίκωνος του “Μετανοείτε”». Εν Αθήναις 1933, τύποις Ιωάνν. & Αριστ. Γ. Παπανικολάου. Βίος του Οσίου, όπως αυτός κατεγράφη και βρίσκεται σε μοναστηριακούς βυζαντινούς κώδικες) Αυτός λοιπόν ήταν τότε ο θεός σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, ένας μικροπρεπής φονιάς που εκδικιόταν όποιον πήγαινε κόντρα στα αίσχη των καλόγερων. Τώρα τι απέγιναν οι Εβραίοι; Μάλλον πήγαν στην μετέπειτα Αναβρυτή όπου ήκμασε η τοπική νεροκίνητη Βιοτεχνία, σίγουρα στον μετέπειτα Μυστρά, χωρίς να αποκλείεται κάποιοι μετά το ραντεβού του Νίκωνα με το Διάβολο να γύρισαν πίσω.
Οι διωγμοί των Εβραίων στη Λακεδαιμονία, χρονολογούνται από τους J.Starr (“Jews in the Byzantine Empire” -1939) και D.Jacoby (“Les Juifs de Byzance: une communauté marginalisée”) στα 985. Αλλά και μετά το θάνατό του Νίκωνα οι εκδικητικοί θάνατοι και οι βίαιες ουρανόπεμπτες τιμωρίες που βέβαια δεν ήταν τίποτα άλλο παρά εγκληματικές ενέργειες των καλόγερων που παρουσιάζονταν αργότερα στον τρομαγμένο όχλο ως θαύματα, συνεχίστηκαν. Ο Δούκας των Εθνικών Αντίοχος (εθνικό το όνομά του, στρατιωτικός επικεφαλής κάποιας μειονότητας, ίσως των Σλάβων ορεινών δηλ.των Μηλιγγών, γιατί υπήρχαν και στη Λακωνία οι πεδινοί Σλάβοι Εζεροί ή Εζερίτες, που ζούσαν στα έλη των εκβολών του Ευρώτα) μια μέρα πήγε στο μετόχι (μάλλον του Σλαβοχωρίου) και απαίτησε να καταλύσει εκεί. Οι μοναχοί προσπάθησαν να τον αποτρέψουν, επικαλούμενοι την τάχα διαθήκη του Νίκωνα, που το απαγόρευε αυτός όμως έστησε τη σκηνή του εκεί. Τη νύχτα εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο όσιος και τον χτύπησε στο πλευρό με το ραβδί του. Τον έπιασε δυνατός πόνος, ταράχθηκε και ξεκίνησε να πάει στη Σπάρτη, αλλά στο δρόμο πέθανε. Το πτώμα του μεταφέρθηκε στην πόλη και την επόμενη νύχτα έπεσε φωτιά και έκαψε το νεκροκρέβατό του μαζί με το σώμα του. Προφανώς ο Δούκας άσκησε το δικαίωμα να στήσει το “άπληκτον” δηλαδή το στρατόπεδό του όπου ήθελε και οι αφιλόξενοι καλόγεροι που δεν ήθελαν να επιβαρυνθούν με τα επακόλουθα (τροφοδοσία κλπ) επικαλέστηκαν μια διαθήκη που δήθεν το απαγόρευε κι όταν η μέθοδος απέτυχε, κατέφυγαν στην εγκληματική μπαμπεσιά.

Ο όσιος λοιπόν φύλαγε ζηλότυπα κι απ’ τον τάφο του τα προικιά της Μονής του. Μηλιγγοί “ληστές” (ή άραγε απλά πεινασμένοι;) που οπλισμένοι άρπαξαν τα ζώα του μετοχιού είδαν στον ύπνο τους τον όσιο με δύο μεγάλα σκυλιά και, αφού πρώτα τους ξυλοκόπησε, έριξε τα σκυλιά εναντίον τους κι όταν ξύπνησαν είχαν πρησμένα μάτια σπασμένα σαγόνια, μελανιές μώλωπες πληγές και δαγκωνιές και πονούσαν πολύ. Όταν επέστρεψαν τα κλοπιμαία, η υγεία τους αποκαταστάθηκε. Φαίνεται λοιπόν πως ο Νίκων είχε συγκεντρώσει πολύ πλούτο γιατί στον τάφο του ιδρύθηκε μονή, που φέρεται πως δέχθηκε πολλές επιθέσεις, τις οποίες με πολύ κόπο απέκρουσε ο ηγούμενός της Γρηγόριος Παφλαγών, συμπατριώτης προφανώς και πνευματικόν τέκνον του Οσίου, ο οποίος θα διδάχτηκε από αυτόν τις αρετές της ελεημοσύνης αλλά (κυρίως) και της παρθενίας.
Αυτοί οι ευσεβείς είναι απίστευτα ψεύτες. Ένας από δαύτους, ο Φώτης Κόντογλου (“Άγιος Νίκων ..” -”Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996), μέσα στις εξιστορήσεις των πιό απίθανων θαυμάτων του Αγίου που θα τα ζήλευε και ο Μάγος Μέρλιν, δεν λέει κουβέντα για διωγμούς μόνο γράφει ξεδιάντροπα: “Στο μεταξύ βαφτιζόντανε οι Εβραίοι, που υπήρχανε πολλοί σ΄ αυτά τά μέρη, και πλήθαινε η πίστη του Χριστού..“. Ο ίδιος μας διαβαβαιώνει πως “από τον τάφο του ανάβρυσε άγιο μύρο, και πολλοί άρρωστοι γιάνανε, τυφλοί, στηθικοί, υδρωπικοί, παράλυτοι κι’ άλλοι που βασανιζόντανε από διάφορες αρρώστιες”. Γι’ αυτό και το απολυτίκιό του λέγει:
Χαίρει έχουσα η Λακεδαίμων
θείαν λάρνακα των Σων λειψάνων
αναβρύουσαν πηγάς των ιάσεων…”
Προτείνω λοιπόν κι εγώ, ο εκάστοτε μητροπολίτης Μονεμβασίας (που το ΠΑΣΟΚ τώρα του εξασφάλισε-από την τσέπη μας-καλοπληρωμένο βοηθό επίσκοπο, ενώ το Δημόσιο απολύει εργαζόμενους) όταν αρρωστήσει να προστρέξει στον Άγιο και να μην ξευτελίζεται όπως ο Χουντόδουλος που μιξόκλαιγε και πήγε με τα λεφτά μας στις ΗΠΑ για να κλέψει μόσχευμα. Ας μην ξεχνά ο δεσπότης πως από τον όσιο θεραπεύτηκε και ο στρατηγός Απόκαυκος (το βεβαιώνουν 69 Συναξαριστές), που συνέδραμε από τότε δια πυρός και σιδήρου την Ιεραποστολή του Νίκωνα.
Ελπίζω οι αντιρατσιστικές οργανώσεις (από την Αριστερά που υποστήριξε την εθνοθρησκευτική κάθαρση των Σέρβων ορθόδοξων εθνικιστών στο Κόσσοβο, δεν περιμένω τίποτα), να ενεργοποιηθούν και να απαιτήσουν από την Ορθόδοξη Εκκλησία, (εντάξει ας πουλάει στους βλάκες τα παραμύθια της, αλλά) να πάψει να προπαγανδίζει εκδηλώσεις θρησκευτικής κάθαρσης και ομογενοποίησης ως θεάρεστες πρακτικές. Προσβάλει με αυτόν τον τρόπο και τον Χριστό αλλά και στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα. Ελπίζω πως θα βρεθούν να κάνουν πρώτοι αυτό το βήμα δημοκρατικοί Σπαρτιάτες, για να ξεπλύνουν αυτοί την κραυγαλέα ντροπή της πόλης τους, τον Νίκωνα, που τόσο βλάσφημα η Εκκλησία τον τιμά και τον προτείνει στους πιστούς της ως παράδειγμα για μίμηση!!!.
http://athriskos.gr

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ''ΙΣΤΟΡΙΑ'' ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Στα τέλη του θ΄ αιώνα ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός έδωσε εντολή σε νομομαθείς να συγκεντρώσουν την έως τότε ισχύουσα νομοθεσία, να αφαιρέσουν όσους νόμους δεν ίσχυαν πλέον και να θεσπίσουν όσους νέους χρειάζονταν. Από την εργασία αυτή προέκυψε μία συλλογή εξήντα βιβλίων, η οποία έμεινε γνωστή ως «Βασιλικά» και ίσχυσε μέχρι τέλους του Βυζαντίου (1.453 μ.Χ.).

Μελετώντας τα κείμενα παρατηρούμε, ότι δεν αρκούνται μόνο στην παράθεση των άρθρων και διατάξεων, αλλά και περιέχουν εντελώς ξένα προς νομικά κείμενα αποσπάσματα με ύβρεις εναντίον των ελλήνων, που χαρακτηρίζονται «μυσαροί», «αλιτήριοι» κ.λπ. Αλλά το πιο εντυπωσιακό στοιχείο τους είναι οι τρομερές ποινές, που προβλέπουν τα άρθρα αυτά κατά των ελλήνων: «αδικήματα» όπως το έθιμο της παρατήρησης της «σπάλας» του αρνιού επέσυραν την ποινή της σταύρωσης (!), η «εμμονή εις την πλάνην των ελλήνων» την ποινή του θανάτου και ταυτόχρονα της δήμευσης της περιουσίας από τα μοναστήρια, η τέλεση από τρίτους σε κάποιο κτήμα κάποιας αρχαίας τελετής την ποινή (στον… ιδιοκτήτη του κτήματος!) των σωματικών βασανιστηρίων (;) και στη συνέχεια των ισόβιων καταναγκαστικών έργων σε ορυχεία κ.λπ. κ.λπ.

Προφανώς βρισκόμαστε μπροστά στις πιο τραγικές σελίδες μιας άγνωστης περιόδου της Ιστορίας, περιόδου μαρτυρικής, αιματοβαμμένης κι ακραίας βαρβαρότητας.

«Τα κατά χριστιανών συγγράμματα Πορφυρίου και άλλων αιρετικών καιέσθωσαν, ...οι δε τα λεχθέντα βιβλία έχοντες και αναγιγνώσκοντες, εσχάτως τιμωρείσθωσαν.» («Νομοκάνων» Φωτίου, τίτλ. ιβ΄, κεφ. 2 και 3.)

Παραθέτουμε δειγματoληπτικά παραγράφους άρθρων και διατάξεις από την ανθελληνική νομοθεσία του πρώτου βιβλίου. Πρόκειται για ιστορικά ντοκουμέντα απόλυτης αποδεικτικής ισχύος, και γι’ αυτό τα δημοσιεύουμε στην πρωτότυπη γλωσσική μορφή τους.


1. Συγγράμματα ελλήνων:
Καύση επί της πυράς.
«Δει τα Πορφυρίου και των ομοίων αυτού συγγράμματα πυρί καίεσθαι» (παρ. 3).


2. Έθιμο παρατήρησης «σπάλας» του αρνιού:
Ποινή σταύρωσης!
«Μηδείς τολμάτω θυσίαν ούτε ποιείν, ως εφοράν το ήπαρ και τα σπλάχνα του θυομένου θρέμματος δια το επαγγέλεσθαι τα μέλλοντα, ει δε τις τολμήσει τι τοιούτο ποιήσαι, επήρτηται αυτώ τιμωρία της σταυρώσεως, είτε περί ενεστώτων, είτε περί μελλόντων δια της σπλαγχνοσκοπίας περιεργάζεται» (παρ. 12). Για να θεσπίζουν τέτοιους νόμους με προβλεπόμενη ποινή την σταύρωση τον ι΄ αιώνα, σημαίνει, ότι δεν είχαν καταφέρει ακόμη να εξαλείψουν τη θρησκεία και τα αρχαία έθιμα.


3. Αρχαία ιερά:
Δήμευση υπέρ της Εκκλησίας
«Πάντας τους τόπους, ούστινας τοις ιεροίς η πλάνη των παλαιών (= ελλήνων) αφωσίωσε, τη ιδική ημών ουσία βουλόμεθα συνάπτεσθαι... Ταύτα δε, άτινα πολλαίς διατάξεσιν εις την προσκυνητήν εκκλησίαν εβουλήθημεν ανήκειν, η χριστιανική εκκλησία εαυτή διεκδικείτω» (παρ. 15). Έτσι άρχισε να γιγαντώνεται η εκκλησιαστική περιουσία.


4. Προσευχή στα αρχαία ιερά:
Ποινή δήμευσης όλης της περιουσίας και εξορία.
«Μηδείς εν διαθέσει και ψυχή προσκυνούντος η ευχομένου τα πάλαι (=ελληνικά) κεκλεισμένα ιερά νυν θρησκευέτω· απέστω της ημετέρας γενεάς το τοις αθεμίτοις και καταράτοις ειδώλοις την προτέραν τιμήν αποδίδοσθαι, η στεφανούσθαι ασεβείς των ιερών παραστάδας, η τοις βεβήλοις βωμοίς ανάπτεσθαι πυρσούς... ως δημοσίω δικαστηρίω υπεύθυνος γεγονώς του τηλικούτου δράματος την νόμιμον υπομενέτω κατηγορίαν και ελεγχόμενος δημευέσθω πάσαν αυτού ουσίαν και εξοριζέσθω» (παρ. 17). Δήμευση περιουσίας κι εξορία σε όποιον έκανε οτιδήποτε στα «πάλαι κεκλεισμένα ιερά», όσα δηλαδή δεν είχαν ακόμη κατεδαφίσει (βλ. «Η Θαμμένη Ελλάδα»).


5. Αρχαία τελετή σε ξένο κτήμα τελούμενη από τρίτους:
Ποινή δήμευσης περιουσίας (του ιδιοκτήτη!)
σωματικά βασανιστήρια (του ιδιοκτήτη του κτήματος)
και ισόβια καταναγκαστικά έργα σε μεταλλείο (του ιδιοκτήτη)!
«Όσα πολλάκις τοις της ελληνικής θρησκείας απηγορεύσαμεν, μηδείς επιχειρείτω του λοιπού ποιείν, ειδώς ως δημοσίω εγκλήματι περιπίπτει ο τούτοις τολμών επιχειρείν, επί τούτου δε βουλόμεθα τα τοιαύτα δράματα εκκόπτεσθαι, ότι, καν εν αλλοτρίω αγρώ η οίκω τι τοιούτό ποτε αμαρτηθείη, ειδότων των δεσποτών του οίκου η του κτήματος, αυτός μεν ο οίκος η το χωρίον τω ταμείω προσκυρωθήσεται (= θα δημευθή)· οι δε τούτων δεσπόται υπέρ ων όλως ειδότες συνεχώρησάν τι τοιούτο γενέσθαι, ει μεν αξία τινί η στρατεία κοσμούνται, της αξίας και της στρατείας εκπίπτουσιν, αλλά δημευθέντες τιμωρούνται· ιδιωτικής δε τύχης υπάρχοντες μετά τας του σώματος βασάνους τοις έργοις των μετάλλων διηνεκώς παραδοθήσονται» (παρ. 18). Δηλαδή κι αυτός, στην κατοχή του οποίου ήταν το μέρος, όπου είχε πραγματοποιηθεί τελετή, να καταδικάζεται σε ισόβια αναγκαστικά έργα σε ορυχεία.

«Ζητούντες καθ’ εαυτούς η παρά των επισκόπων μανθάνοντες κωλυέτωσαν οι άρχοντες τα παρά των ελλήνων, και γενόμενα δε τιμωρείτωσαν η μη δυνάμενοι μηνυέτωσαν και προσκυρούτωσαν όσα προσώποις ελληνικοίς δεδώρηται η καταλέλειπται τοις πολιτικοίς δικαίοις· πάντων όσα κατ’ αυτών η υπέρ των εκκλησιών προεισενήνεκται κυρίων όντων και εντεύθεν βεβαιουμένων» (παρ. 19).



Ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός, που εξέδωσε την ανθελληνική νομοθεσία των «Βασιλικών» ήταν γυιός του αρμενοσλαύου αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ ή νόθος γυιός του εβραϊκής καταγωγής αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (βλ. «Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!».) Έγραψε χρησμούς περί του μέλλοντος, προσευχές, θρησκευτικά άσματα και διάφορα άλλα παρόμοια. Αν και συγγραφέας τέτοιων «έργων» όμως, δεδομένου ότι η φιλομάθεια δεν θεωρείται προσόν για το χριστιανισμό («μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι») του προσήψαν το προσωνύμιο «Σοφός», όχι ως επαινετικό αλλά ως κοροϊδευτικό, γεγονός που αποσιωπάται -για ευνόητους λόγους- από τους σύγχρονους βυζαντινολόγους.



6. Γιά πρώην εκχριστιανισθέντες και τώρα ελληνίζοντες:
Ποινή θάνατος
«Πάντων των επιτιμίων, όσα παρά των προβεβασιλευκότων κατά τηςελληνικής ηπείληται πλάνης ή υπέρ της ορθοδόξου πίστεως εισενήνεκται, κυρίων και βεβαίων διηνεκώς όντων τε και δια της παρούσης ευσεβούς νομοθεσίας φυλαττομένων, επειδή τινες εύρηνταιτη των ανοσίων και μυσαρών ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη κακείνα πράττοντες, άπερ εις δικαίαν οργήν κινεί τον φιλάνθρωπον θεόν, ουδέ τα περί τούτων αδιόρθωτα καταλιπείν υπέστημεν, αλλά γνόντες, ως την του αληθινού και μόνου θεού καταλιμπάνοντες προσκύνησιν ειδώλοις αλογίστω πλάνη θυσίας προσέφερον και πάσης ανοσιότητος μεστάς εορτάς επετέλουν, τους μεν ήδη ταύτα ημαρτηκότας μετά το αξιωθήναι του αγίου βαπτίσματος προς τα ελεγχθέντα αυτών αμαρτήματα εκδικήσει τη προσηκούση και ταύτα φιλανθρωπότερον υπεβάλομεν· του δε λοιπού δια του παρόντος νόμου προαγορεύομεν άπασιν, ως οι μεν γινόμενοι χριστιανοί και του αγίου και σωτηριώδους αξιούμενοι καθ’ οιονδήποτε χρόνον βαπτίσματος, ει φανείεν έτι τη των ελλήνων εμμένοντες πλάνη, τιμωρίαις εσχάταις (=ποινή θανάτου) υποβληθήσονται.

Όσοι δε μήπω του προσκυνητού βαπτίσματος ηξιώθησαν, τούτους προσήκει καταδήλους εαυτούς ποιείν η κατά την βασιλεύουσαν ταύτην πόλιν η εν επαρχίαις διάγοντας, και προσιέναι ταις αγιωτάταις εκκλησίαις άμα γαμεταίς και παισί και παντί τω κατ’ αυτούς οίκω και διδάσκεσθαι την αληθινήν των χριστιανών πίστιν, ούτω δε εκδιδαχθέντας και καθαρώς αποβαλόντας την προτέραν πλάνην αξιούσθαι του σωτηριώδους βαπτίσματος, η τούτων ολιγωρούντας ειδέναι, ως ούτε μεθέξουσί τινος των της ημετέρας πολιτείας, ούτε ουσίας κινητής η ακινήτου κύριοι είναι συγχωρηθήσονται, αλλά παντός αφαιρεθέντες πράγματος εν ενδεία καταληφθήσονται (ολοκληρωτική αφαίρεση περιουσίας) προς τω και ταις αρμοδίαις υποβληθήσονται ποιναίς.»


7. Διδασκαλία ελληνικών:
Ποινή εξορία ή θάνατος
«Παν δε μάθημα παρά των νοσούντων την των ανοσίων ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι κωλύομεν, ώστε μη κατά τούτο προσποιείσθαι αυτούς παιδεύειν τους εις αυτούς αθλίως φοιτώντας, ταις δε αληθείαις τας των δήθεν παιδευομένων διαφθείρειν ψυχάς, αλλά μηδέν εκ του δημοσίου σιτήσεως απολαύειν αυτούς, ουκ έχοντας παρρησίαν, ουδέ εκ θείων γραμμάτων η πραγματικών, τοιούτου τινός άδειαν αυτοίς εκδικείν.

Είτε γαρ ενταύθά τις, είτε κατά χώραν φανείη (= νοσών την των ελλήνων μανίαν) τοιούτος ων και μη προσδραμών ταις αγιωτάταις ημών εκκλησίαις μετά των οικείων, ως είρηται, παίδων και γαμετών, ταις προδηλουμέναις υποπεσείται ποιναίς και τας μεν αυτών ουσίας εκδικήσει το δημόσιον, αυτοί δε εξορία παραδοθήσονται· ει δε τις εμφωλεύων τη ημετέρα πολιτεία θυσίας και ειδωλολατρίας αμαρτάνων αλώ, ούτος ταις εσχάταις υπαχθήσεται τιμωρίαις (=ποινή θανάτου)» (παρ. 20.)



Στο Βυζάντιο ακόμα κι αυτούς που ήταν χριστιανοί, αλλά αρνούνταν την Παλαιά Διαθήκη, τους κατηγορούσαν «επί ελληνισμώ», αδίκημα για το οποίο ο βυζαντινός νόμος προέβλεπε την ποινή του θανάτου με βασανιστικό τρόπο. Οι Παυλικιανοί, που εμφανίστηκαν κι έδρασαν στη Μ. Ασία, αρνούνταν την Παλαιά Διαθήκη, την τριαδικότητα του θεού, την ιερωσύνη, το βάπτισμα και τη θεία ευχαριστία, ονόμαζαν δε «ρωμαίους» τους ορθόδοξους. Επί τρεις αιώνες (ζ΄, η΄, θ΄) υπέστησαν επανειλημμένους διωγμούς από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες. Απόηχο της δράσης τους βρίσκουμε στον Ακριτικό Κύκλο, χωρίς όμως οι αναφορές, που περιέχονται στα έπη του Διγενή να επιτρέπουν ταυτίσεις και ιστορικά συμπεράσματα. Υποστηρίχτηκε ακόμη, ότι ρωσσικά ακριτικά τραγούδια, διασώζουν τον πυρήνα μιας «Παυλικιανής εποποιίας». Στην παραπάνω μικρογραφία από τη χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτζη εικονίζονται σκηνές από τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια των Παυλικιανών.



8. Άρνηση νηπιοβαπτισμού:
Ποινή: δήμευση περιουσίας και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.
«Θέλει τους έλληνας βαπτίζεσθαι και τα τέκνα αυτών χωρίς αναβολήςμικρά όντα, τα δε τέλεια προδιδάσκεσθαι κατά τους κανόνας και τας γραφάς» (Νομ. Φωτ. τίτλ. α κεφ. ε ).

«Κακείνο δε νομοθετούμεν, ώστε και τα τούτων τέκνα μικράς ηλικίας όντα και δίχα τινός αναβολής τυγχάνειν του σωτηριώδους βαπτίσματος, ως των ήδη την ηλικίαν προβεβηκότων δεομένων του προεδρεύειν ταις αγιωτάταις εκκλησίαις κατά τους θείους κανόνας και τας θείας εκδιδάσκεσθαι γραφάς, ούτω τε γνησίας αντιλαμβάνεσθαι μετανοίας και την παλαιάν (των ελλήνων) αποσεισαμένους πλάνην του προσκυνητού τυγχάνειν βαπτίσματος. Τούτον γαρ τον τρόπον βεβαίως αν δέξαιντο και διαφυλάξειεν την αληθινήν των ορθοδόξων πίστιν και ου πάλιν επί την παλαιάν μεταβάλοιεν πλάνην.

Όσοι δε αν προφάσει του στρατείαν η αξίωμα η ουσίαν έχειν αυτοί μεν εσχηματισμένως προσήλθον η προσέλθουν τω σωτηριώδει βαπτίσματι, τας δε αυτών γαμετάς η παίδας η τους άλλους τους κατά τον αυτών όντας οίκον επί της ελληνικής καταλείψαιεν πλάνης, τούτους προστάττομεν δημεύεσθαί τε και καθάπαξ μη μετέχειν της ημετέρας πολιτείας, αλλά και τιμωρίαις υποβάλλεσθαι ταις αυτών αξίαις, ως αυτόθεν όντας φανερούς, μη καθαρά πίστει του αγίου τυχείν βαπτίσματος· ταύτα τοίνυν επί τοις αλιτηρίοις έλλησι ...δεδήλωται, νομοθετούμεν» (παρ. 20).



9. Συγγραφή μαθηματικών έργων:
Καύση των βιβλίων και εξορία του συγγραφέως
«Οι μαθηματικοί τας οικείας βίβλους εν όψεσι των επισκόπων καιέτωσαν, ούτω τε τη ορθοδόξω θρησκεία παραδιδόσθωσαν, μηδεμίαν επανόδου προς την οικείαν πλάνην ελπίδα φυλάττοντες· μη ανεχόμενοι δε και της Ρώμης (= Κωνσταντινούπολης) αυτής και της εκάστη πόλη διαγωγής εκβληθήσονται· ει γαρ μετά ταύτα η εν πόλει φανώσι η ταις αυτών χρώμενοι διδασκαλίαις εξοριζέσθωσαν» (παρ. 21).

* * *

Τα εξοντωτικά άρθρα κατά των ελλήνων από τη βυζαντινή νομοθεσία –όχι των πρώτων χριστιανικών, αλλά– των μεταγενέστερων αιώνων, που παραθέσαμε, δεν καταργήθηκαν ποτέ και αποτελούν την πιο σύγχρονη και αναμφισβήτητη απόδειξη, ότι το Βυζάντιο ουδέποτε εξελληνίστηκε, αντιθέτως παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερό στον ανθελληνικό ιδεολογικό του προσανατολισμό.

Πηγή: http://www.freeinquiry.gr/

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 28 Jan 2013, 20:27 
Power Member
Power Member
User avatar

Joined: 11 Apr 2010, 19:33
Posts: 600
Has thanked: 0 time
Have thanks: 19 time
Το έβαζαν στα πόδια τα δαιμόνια που κρύβονταν στα αγάλματα

Ο Άγιος Γεώργιος ήν Μικρασιάτης. Καππαδόκης την πατρίδα εξ οικογενείας δε ευγενεστάτης και λίαν ευπόρου. Έζη δε επί της βασιλείας του Δοκλητιανού, κατά τας τελευταίας δεκαετηρίδας του τρίτου αιώνος, είχεν υπηρετήσει εις τον Ρωμαϊκόν στρατόν και είχε προαχθεί εις το αξίωμα του κόμητος.

Όταν ο Δοκλητιανός εκήρυξε τον δέκατον και τελευταίον κατά των Χριστιανών διωγμόν, οι δε μη προσκηνούντες τα είδωλα ήρχισαν να φονεύονται σωρηδόν, άνευ οίκτου και επιεικείας, ο Άγιος Γεώργιος πρωτεύων μεταξύ των Χριστιανών κατοίκων των χωρών εκείνων, ηρνήθη να εξομώση τον Χριστιανισμόν και λατρεύση τα είδωλα, συγκρατών ούτω δια του παραδείγματός του πολλάς χιλιάδας επτοημένων Χριστιανών εις την πίστιν, διότι οι μικροί ακολουθούσι πάντοτε το παράδειγμα των ισχυρών Χριστιανών, ανθίστατο των διωκτών της πίστεως και υφίστατο μαρτύριον, οι περί αυτόν μικρότεροι και εις πενεστέραν τάξιν ανήκοντες ενισχύοντο εις την αντίστασιν και ενέμενον εις την πίστιν μέχρι του μαρτυρίου· όταν τουναντίον οι μεγάλοι εσώζοντο προσκυνούντες τα είδωλα, κατά φυσικόν τον λόγον και οι μικροί από δειλίαν απεθαρρύνοντο και κατά το πλείστον, αν ουχί άπαντες, τους εμιμούντο.

Δια τούτο ουδόλως παράδοξον, εάν αι καταδιώξεις και τα βασανιστήρια, άτινα υπό των Ρωμαϊκών αρχών υπέρ της χριστιανικής πίστεως υπέστη ο Άγιος Γεώργιος συνετέλεσαν τότε, ου μόνον εις το να συγκρατήσωσι εις τον Χριστιανισμόν χιλιάδας πιστών, αλλά και εθνικούς ακόμη να φέρωσιν εις επίγνωσιν αληθείας. Ο Άγιος Γεώργιος μετά τοσαύτης καρτερίας και ανδρείας υπέστη τα βασανιστήρια, ώστε ενώ πας άλλος εις την θέσιν του θα απέθνησκεν, αυτός έμεινε σώος και υγιής, χλευάζων εκείνους οίτινες δια τοσούτων ανάνδρων μέσων προσεπάθησαν να κλονίσουσι τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις του.

Πολλά θαύματα αναφέρονται υπό των συναξαριστών, ως εκτελεσθέντα υπ’ αυτού κατά την περίοδο ταύτην της δοκιμασίας. Εκ τούτων αναφέρουμε το εξής, ως ενέχον τι το επιβλητικώτερον και μάλλον χαρακτηριστικόν.

Μια ημέρα ο άγιος εισελθών εις ναό ειδώλων παρόντος πολλού πλήθους λαού, απηυθύνθη προς εν των εκεί ξοάνων και είπε·

«Λάβε ανθρωπίνην φωνήν και ειπέ εις τους ανθρώπους τούτους, εάν τα είδωλα εισί θεοί και αξίζωσι να λατρεύονται». Εις την διαταγήν του αγίου το λίθινον ξόανον έλαβε αμέσως λαλιάν ανθρώπου και ωμολόγησεν ότι τα είδωλα είναι ανάξια λατρείας και ότι μόνον ο Ιησούς είναι ο αληθινός Θεός.
Συν τοις λέξεσι ταύταις άπαντα τα αγάλματα του ναού πεσόντα αυτομάτως συνετρίβησαν, όλος δε ο εκεί συνηθροισμένος κόσμος επίστευσεν εις Χριστόν.

Επί τέλους η κυβέρνησις του αυτοκράτορος Δοκλητιανού, βλέπουσα πόσον επιζήμιός τι ήτο η περαιτέρω παράτασις της ζωής του αγίου διέταξε την αποκεφάλισιν αυτού. Ούτως ο άγιος Γεώργιος εμαρτύρησεν αποτμηθείς την κεφαλήν δια ξίφους. Έκτοτε δε η Εκκλησία, επί έτη πλείονα των χιλίων εξακοσίων, δεν επαύσατο εορτάζουσα την μνήμην του εκάστην 23 Απριλίου.

Π. (Παπαδιαμάντης).

_________________
"Η Ρωμηοσύνη δεν αποδεικνύεται, περιγράφεται.
Δια τούτο τα παιδιά των Ρωμηών ή παραμένουν πιστοί και σκληροί Ρωμηοί ή φραγκεύουν ή εκτουρκεύουν
"


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 29 Jan 2013, 19:15 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
Πράγματι το μισό ψέμα είναι αλήθεια .

EL-SENTAI wrote:
Επειδή οι νέοι χριστιανοί θέλανε με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν τον παγανισμό, δηλαδή την αρχαία θρησκεία των Ελλήνων ......


Οι Χριστιανοί ήθελαν να ξεριζώσουν το παγανισμό ... όχι όμως ότι αυτή ήταν η αρχαία θρησκεία των ελλήνων! :ho:

Γιατί κάποιοι έλληνες στο Βυζάντιο εκείνο το καιρό είχαν τόσο πολύ μεταβληθεί από τους Ρωμαίους που είχαν καταντήσει να λατρεύουν "λάθος"... για να μη το πω αλλιώς.

Ενώ όσοι Έλληνες κατείχαν τις αρετές, και του Χρυσού αιώνα του Περικλή και του Μέγα Αλέξανδρου δεν ήταν παγανιστές . Επιδίωκαν όμως την Ελληνική μόρφωση κάτι που δεν επιδιώκουν οι νεοπαγανιστές.

Μη ξεχνάμε ότι οι νεο-παγανιστές.... αν ήθελαν τον κόσμο να είναι ελεύθερος πνευματικά τότε θα ενεργούσαν υπέρ της ελληνικής παιδείας και διάδοσης της όπως έκαναν οι γνήσιοι αρχαίοι Έλληνες ( Μέγας Αλέξανδρος) ...για την οποία παιδεία δεν υπάρχει όμως καμία διαμάχη μεταξύ χριστιανισμού. . . άρα τι κάνουν - με την πονειρή τη φύση τους - εστιάζουν επίτηδες στη λατρεία .. . για να δημιουργήσουν διάσπαση και φιλονικία ... ( επίσης Ρωμαϊκού τύπου : διαίρει και βασίλευε)

κι έτσι φαίνεται η αληθινή τους όψη. Ότι δηλαδή δουλεύουν - υποσκάπτοντας - την κάθε πίστη (και αυτό παρατηρεί κανείς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες με αρχαία θρησκεία) ώστε να εγκαθιδρυθεί με μεγαλύτερη ευκολία η Παν-θρησκία ( που είναι μάλιστα και παγανιστική ) του Πάπα που θέλει να σαρώσει τα πάντα.

Μπράβο EL , κάτω ο παγανισμός ! +1 Ζήτω ο Έλλην.

:gioupi: :xara:

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image
LAPTONAS has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 29 Jan 2013, 20:07 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
Πράγματι το μισό ψέμα είναι αλήθεια .

EL-SENTAI wrote:
Επειδή οι νέοι χριστιανοί θέλανε με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν τον παγανισμό, δηλαδή την αρχαία θρησκεία των Ελλήνων ......


Οι Χριστιανοί ήθελαν να ξεριζώσουν το παγανισμό ... όχι όμως ότι αυτή ήταν η αρχαία θρησκεία των ελλήνων! :ho:

Γιατί κάποιοι έλληνες στο Βυζάντιο εκείνο το καιρό είχαν τόσο πολύ μεταβληθεί από τους Ρωμαίους που είχαν καταντήσει να λατρεύουν "λάθος"... για να μη το πω αλλιώς.

Ενώ όσοι Έλληνες κατείχαν τις αρετές, και του Χρυσού αιώνα του Περικλή και του Μέγα Αλέξανδρου δεν ήταν παγανιστές . Επιδίωκαν όμως την Ελληνική μόρφωση κάτι που δεν επιδιώκουν οι νεοπαγανιστές.

Μη ξεχνάμε ότι οι νεο-παγανιστές.... αν ήθελαν τον κόσμο να είναι ελεύθερος πνευματικά τότε θα ενεργούσαν υπέρ της ελληνικής παιδείας και διάδοσης της όπως έκαναν οι γνήσιοι αρχαίοι Έλληνες ( Μέγας Αλέξανδρος) ...για την οποία παιδεία δεν υπάρχει όμως καμία διαμάχη μεταξύ χριστιανισμού. . . άρα τι κάνουν - με την πονειρή τη φύση τους - εστιάζουν επίτηδες στη λατρεία .. . για να δημιουργήσουν διάσπαση και φιλονικία ... ( επίσης Ρωμαϊκού τύπου : διαίρει και βασίλευε)

κι έτσι φαίνεται η αληθινή τους όψη. Ότι δηλαδή δουλεύουν - υποσκάπτοντας - την κάθε πίστη (και αυτό παρατηρεί κανείς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες με αρχαία θρησκεία) ώστε να εγκαθιδρυθεί με μεγαλύτερη ευκολία η Παν-θρησκία ( που είναι μάλιστα και παγανιστική ) του Πάπα που θέλει να σαρώσει τα πάντα.

Μπράβο EL , κάτω ο παγανισμός ! +1 Ζήτω ο Έλλην.

:gioupi: :xara:


Μόνο που τον όρο παγανισμό τον γράφει ο συγγραφέας του κειμένου και όχι εγώ,ουδέποτε υποστήριξα αυτόν τον όρο και το ξέρεις πολύ καλά αυτό.Οπότε κόψε λίγο το ειρωνικό σου "υφάκι".Και τώρα κάνεις εσύ σαν τους Ιεχωβάδες.Πιάστηκες από μια φράση εν αντιθέσει τόσων στοιχείων. :saycool:
Γι αυτό άσε τα κολπάκια σε παρακαλώ στην άκρη και πες αν κάποιο στοιχείο είναι ψέματα. :polemarxos:

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 29 Jan 2013, 20:13 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
GLADIATOR wrote:
Το έβαζαν στα πόδια τα δαιμόνια που κρύβονταν στα αγάλματα

Ο Άγιος Γεώργιος ήν Μικρασιάτης. Καππαδόκης την πατρίδα εξ οικογενείας δε ευγενεστάτης και λίαν ευπόρου. Έζη δε επί της βασιλείας του Δοκλητιανού, κατά τας τελευταίας δεκαετηρίδας του τρίτου αιώνος, είχεν υπηρετήσει εις τον Ρωμαϊκόν στρατόν και είχε προαχθεί εις το αξίωμα του κόμητος.

Όταν ο Δοκλητιανός εκήρυξε τον δέκατον και τελευταίον κατά των Χριστιανών διωγμόν, οι δε μη προσκηνούντες τα είδωλα ήρχισαν να φονεύονται σωρηδόν, άνευ οίκτου και επιεικείας, ο Άγιος Γεώργιος πρωτεύων μεταξύ των Χριστιανών κατοίκων των χωρών εκείνων, ηρνήθη να εξομώση τον Χριστιανισμόν και λατρεύση τα είδωλα, συγκρατών ούτω δια του παραδείγματός του πολλάς χιλιάδας επτοημένων Χριστιανών εις την πίστιν, διότι οι μικροί ακολουθούσι πάντοτε το παράδειγμα των ισχυρών Χριστιανών, ανθίστατο των διωκτών της πίστεως και υφίστατο μαρτύριον, οι περί αυτόν μικρότεροι και εις πενεστέραν τάξιν ανήκοντες ενισχύοντο εις την αντίστασιν και ενέμενον εις την πίστιν μέχρι του μαρτυρίου· όταν τουναντίον οι μεγάλοι εσώζοντο προσκυνούντες τα είδωλα, κατά φυσικόν τον λόγον και οι μικροί από δειλίαν απεθαρρύνοντο και κατά το πλείστον, αν ουχί άπαντες, τους εμιμούντο.

Δια τούτο ουδόλως παράδοξον, εάν αι καταδιώξεις και τα βασανιστήρια, άτινα υπό των Ρωμαϊκών αρχών υπέρ της χριστιανικής πίστεως υπέστη ο Άγιος Γεώργιος συνετέλεσαν τότε, ου μόνον εις το να συγκρατήσωσι εις τον Χριστιανισμόν χιλιάδας πιστών, αλλά και εθνικούς ακόμη να φέρωσιν εις επίγνωσιν αληθείας. Ο Άγιος Γεώργιος μετά τοσαύτης καρτερίας και ανδρείας υπέστη τα βασανιστήρια, ώστε ενώ πας άλλος εις την θέσιν του θα απέθνησκεν, αυτός έμεινε σώος και υγιής, χλευάζων εκείνους οίτινες δια τοσούτων ανάνδρων μέσων προσεπάθησαν να κλονίσουσι τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις του.

Πολλά θαύματα αναφέρονται υπό των συναξαριστών, ως εκτελεσθέντα υπ’ αυτού κατά την περίοδο ταύτην της δοκιμασίας. Εκ τούτων αναφέρουμε το εξής, ως ενέχον τι το επιβλητικώτερον και μάλλον χαρακτηριστικόν.

Μια ημέρα ο άγιος εισελθών εις ναό ειδώλων παρόντος πολλού πλήθους λαού, απηυθύνθη προς εν των εκεί ξοάνων και είπε·

«Λάβε ανθρωπίνην φωνήν και ειπέ εις τους ανθρώπους τούτους, εάν τα είδωλα εισί θεοί και αξίζωσι να λατρεύονται». Εις την διαταγήν του αγίου το λίθινον ξόανον έλαβε αμέσως λαλιάν ανθρώπου και ωμολόγησεν ότι τα είδωλα είναι ανάξια λατρείας και ότι μόνον ο Ιησούς είναι ο αληθινός Θεός.
Συν τοις λέξεσι ταύταις άπαντα τα αγάλματα του ναού πεσόντα αυτομάτως συνετρίβησαν, όλος δε ο εκεί συνηθροισμένος κόσμος επίστευσεν εις Χριστόν.

Επί τέλους η κυβέρνησις του αυτοκράτορος Δοκλητιανού, βλέπουσα πόσον επιζήμιός τι ήτο η περαιτέρω παράτασις της ζωής του αγίου διέταξε την αποκεφάλισιν αυτού. Ούτως ο άγιος Γεώργιος εμαρτύρησεν αποτμηθείς την κεφαλήν δια ξίφους. Έκτοτε δε η Εκκλησία, επί έτη πλείονα των χιλίων εξακοσίων, δεν επαύσατο εορτάζουσα την μνήμην του εκάστην 23 Απριλίου.

Π. (Παπαδιαμάντης).


Έλα ρε συ μίλησε το ξόανο-είδωλο?Και γω που νόμιζα ότι οι θεοί ήταν ψεύτικοι και ανύπαρκτοι.Και κάτι άλλο,τα αγάλματα τόσα χρόνια στέκονταν όρθια εκεί και μόλις έγινε το σκηνικό,εντελώς ξαφνικά έπεσαν αυτόματα. :xaxa: :xaxa: :eleos :

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 29 Jan 2013, 21:34 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
Πράγματι το μισό ψέμα είναι αλήθεια .

EL-SENTAI wrote:
Επειδή οι νέοι χριστιανοί θέλανε με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν τον παγανισμό, δηλαδή την αρχαία θρησκεία των Ελλήνων ......


Οι Χριστιανοί ήθελαν να ξεριζώσουν το παγανισμό ... όχι όμως ότι αυτή ήταν η αρχαία θρησκεία των ελλήνων! :ho:

Γιατί κάποιοι έλληνες στο Βυζάντιο εκείνο το καιρό είχαν τόσο πολύ μεταβληθεί από τους Ρωμαίους που είχαν καταντήσει να λατρεύουν "λάθος"... για να μη το πω αλλιώς.

Ενώ όσοι Έλληνες κατείχαν τις αρετές, και του Χρυσού αιώνα του Περικλή και του Μέγα Αλέξανδρου δεν ήταν παγανιστές . Επιδίωκαν όμως την Ελληνική μόρφωση κάτι που δεν επιδιώκουν οι νεοπαγανιστές.

Μη ξεχνάμε ότι οι νεο-παγανιστές.... αν ήθελαν τον κόσμο να είναι ελεύθερος πνευματικά τότε θα ενεργούσαν υπέρ της ελληνικής παιδείας και διάδοσης της όπως έκαναν οι γνήσιοι αρχαίοι Έλληνες ( Μέγας Αλέξανδρος) ...για την οποία παιδεία δεν υπάρχει όμως καμία διαμάχη μεταξύ χριστιανισμού. . . άρα τι κάνουν - με την πονειρή τη φύση τους - εστιάζουν επίτηδες στη λατρεία .. . για να δημιουργήσουν διάσπαση και φιλονικία ... ( επίσης Ρωμαϊκού τύπου : διαίρει και βασίλευε)

κι έτσι φαίνεται η αληθινή τους όψη. Ότι δηλαδή δουλεύουν - υποσκάπτοντας - την κάθε πίστη (και αυτό παρατηρεί κανείς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες με αρχαία θρησκεία) ώστε να εγκαθιδρυθεί με μεγαλύτερη ευκολία η Παν-θρησκία ( που είναι μάλιστα και παγανιστική ) του Πάπα που θέλει να σαρώσει τα πάντα.

Μπράβο EL , κάτω ο παγανισμός ! +1 Ζήτω ο Έλλην.

:gioupi: :xara:


Μόνο που τον όρο παγανισμό τον γράφει ο συγγραφέας του κειμένου και όχι εγώ,ουδέποτε υποστήριξα αυτόν τον όρο και το ξέρεις πολύ καλά αυτό.Οπότε κόψε λίγο το ειρωνικό σου "υφάκι".Και τώρα κάνεις εσύ σαν τους Ιεχωβάδες.Πιάστηκες από μια φράση εν αντιθέσει τόσων στοιχείων. :saycool:
Γι αυτό άσε τα κολπάκια σε παρακαλώ στην άκρη και πες αν κάποιο στοιχείο είναι ψέματα. :polemarxos:


Μα τόσο καιρό αγαπητέ αυτό κάνεις, τώρα δεν σου αρέσει να στο κάνουν; Έπειτα γιατί θίγεσαι αφού λες ότι δεν το υποστηρίζεις; θίγεσαι επειδή φανερώνω τη φύση του κειμένου; Κι αν δεν συμφωνείς γιατί το αναρτείς; Γιατί δεν ξεκαθαρίζεις που συμφωνείς και που όχι για να ξέρουμε τουλάχιστον;

Ας πάρουμε λοιπόν μια άλλη πρόταση και πες μου αν συμφωνείς :

κείμενο συγγραφέα στο οποίο δεν ξέρουμε αν συμφωνεί ούτε ο EL-SENTAI wrote:

Η ιστορία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, εγκαινιάσθηκε με την δίωξη του κλασικού ελληνικού πολιτισμού από τους αυτοκράτορες με τη συνεργασία των Πατριαρχείων.


Δηλαδή - κατά τον συγγραφέα - ο κλασσικός ελληνισμός ('Κλασσικός ελληνισμός 479-336 π.Χ) διώχτηκε από τους Βυζαντινούς (Μέγας Κωνσταντίνος 274 μ.Χ. έως τον θάνατό του το 337 μ.Χ )

Εγώ νομίζω ότι οι Ρωμαίοι είχαν ήδη ξεκάνει τους κλασσικούς Έλληνες πολύ πριν έρθουν οι Απόστολοι ... πόσο μάλλον το Βυζάντιο ...

Πηγή: wikipedia
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1
Η Καρχηδόνα υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην Αφρική και να πληρώσει μεγάλη χρηματική αποζημίωση. Μόλις τελείωσε ο Β' Καρχηδονιακός Πόλεμος, οι Ρωμαίοι εμπλέκονται σε πόλεμο στην ελληνική ανατολή. Το 197 π.Χ., νίκησαν το Φίλιππο Ε', βασιλιά της Μακεδονίας, στις Κυνός Κεφαλαί. Μετά από τέσσερις νικηφόρους Μακεδονικούς πολέμους υποτάσσουν το βασίλειο της Μακεδονίας και το 148 π.Χ. συγκροτούν εκεί την πρώτη τους επαρχία πέρα από την Αδριατική. Το 146 π.Χ., νικούν την Αχαϊκή Συμπολιτεία στην μάχη της Λευκόπετρας και κάθε αντίσταση στον ελληνικό νότο εξουδετερώνεται, ενώ μία εξέγερση της Καρχηδόνας, τον ίδιο χρόνο, συντρίφτηκε. Το 189 π.Χ. νικούν το Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Γ' στην Μικρά Ασία. Το 133 π.Χ., ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος Γ', κληροδοτεί το βασίλειό του στη Ρώμη.


Για να μην αναφέρω τη προδοσία της Σπάρτης και τα άλλα..

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 00:22 
Power Member
Power Member
User avatar

Joined: 11 Apr 2010, 19:33
Posts: 600
Has thanked: 0 time
Have thanks: 19 time
EL-SENTAI wrote:
Έλα ρε συ μίλησε το ξόανο-είδωλο?Και γω που νόμιζα ότι οι θεοί ήταν ψεύτικοι και ανύπαρκτοι.


Σωστά το γράφεις...νόμιζες..
συνήθως αυτό το ΄΄νομίζω΄΄ είναι σχεδόν πάντα αντίθετο απο το σωστό..

_________________
"Η Ρωμηοσύνη δεν αποδεικνύεται, περιγράφεται.
Δια τούτο τα παιδιά των Ρωμηών ή παραμένουν πιστοί και σκληροί Ρωμηοί ή φραγκεύουν ή εκτουρκεύουν
"


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 10:32 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
Μα τόσο καιρό αγαπητέ αυτό κάνεις, τώρα δεν σου αρέσει να στο κάνουν; Έπειτα γιατί θίγεσαι αφού λες ότι δεν το υποστηρίζεις; θίγεσαι επειδή φανερώνω τη φύση του κειμένου; Κι αν δεν συμφωνείς γιατί το αναρτείς; Γιατί δεν ξεκαθαρίζεις που συμφωνείς και που όχι για να ξέρουμε τουλάχιστον;


Δεν κάνω αυτό φίλε μου και αν θεωρείς ότι το κάνω τότε ζητάω συγνώμη αλλά δεν είχα τέτοια πρόθεση.Δεν προπαγανδίζω.Παραθέτω τις απόψεις σύμφωνα με τα δικά μου στοιχεία,ιδέες και αντιλήψεις. Οκ λάθος δικό μου που δεν το ξεκαθάρισα αν συμφωνώ ή διαφωνώ.Όμως το έκανα μετά έστω και καθυστερημένα.

LAPTONAS wrote:
Ας πάρουμε λοιπόν μια άλλη πρόταση και πες μου αν συμφωνείς :

κείμενο συγγραφέα στο οποίο δεν ξέρουμε αν συμφωνεί ούτε ο EL-SENTAI wrote:

Η ιστορία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, εγκαινιάσθηκε με την δίωξη του κλασικού ελληνικού πολιτισμού από τους αυτοκράτορες με τη συνεργασία των Πατριαρχείων.


Δηλαδή - κατά τον συγγραφέα - ο κλασσικός ελληνισμός ('Κλασσικός ελληνισμός 479-336 π.Χ) διώχτηκε από τους Βυζαντινούς (Μέγας Κωνσταντίνος 274 μ.Χ. έως τον θάνατό του το 337 μ.Χ )

Εγώ νομίζω ότι οι Ρωμαίοι είχαν ήδη ξεκάνει τους κλασσικούς Έλληνες πολύ πριν έρθουν οι Απόστολοι ... πόσο μάλλον το Βυζάντιο ...

Πηγή: wikipedia
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1
Η Καρχηδόνα υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην Αφρική και να πληρώσει μεγάλη χρηματική αποζημίωση. Μόλις τελείωσε ο Β' Καρχηδονιακός Πόλεμος, οι Ρωμαίοι εμπλέκονται σε πόλεμο στην ελληνική ανατολή. Το 197 π.Χ., νίκησαν το Φίλιππο Ε', βασιλιά της Μακεδονίας, στις Κυνός Κεφαλαί. Μετά από τέσσερις νικηφόρους Μακεδονικούς πολέμους υποτάσσουν το βασίλειο της Μακεδονίας και το 148 π.Χ. συγκροτούν εκεί την πρώτη τους επαρχία πέρα από την Αδριατική. Το 146 π.Χ., νικούν την Αχαϊκή Συμπολιτεία στην μάχη της Λευκόπετρας και κάθε αντίσταση στον ελληνικό νότο εξουδετερώνεται, ενώ μία εξέγερση της Καρχηδόνας, τον ίδιο χρόνο, συντρίφτηκε. Το 189 π.Χ. νικούν το Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Γ' στην Μικρά Ασία. Το 133 π.Χ., ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος Γ', κληροδοτεί το βασίλειό του στη Ρώμη.


Για να μην αναφέρω τη προδοσία της Σπάρτης και τα άλλα..


Εννοεί φίλε μου την καταστροφή συγγραμμάτων,βιβλιοθηκών και τα λοιπά.Δεν εννοεί την καταστροφή σε πόλεμο.Μάλιστα οι Ρωμαίοι αγαπούσαν την κλασική ελληνική παιδεία και την διδάσκονταν και την είχαν στην εκπαίδευσή τους,ήταν σαφώς επηρεασμένοι!

Ο όρος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός χρησιμοποιείται ευρύτατα στην ιστοριογραφία και δηλώνει το σύνθετο πολιτισμό που προέκυψε από τη συνάντηση της Ρώμης με την αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο είναι εμφανής η διάδοση της τέχνης, της φιλοσοφίας και της ρητορικής, της νομικής αλλά και της τεχνολογίας, στον ευρύτερο χώρο της ρωμαϊκής επικράτειας. Οι επιτεύξεις σε αυτούς τους τομείς βασίστηκαν στη διάχυση της γνώσης η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στα επιτεύγματα της κλασσικής και ελληνιστικής εποχής, μέσα στη σχετική πολιτική και οικονομική σταθερότητα και τις ασφαλείς επικοινωνίες που επέβαλλε η ρωμαϊκή ειρήνη (pax romana).
Επίδραση στο σύγχρονο κόσμο
Παλιότερα συνηθιζόταν να λέγεται ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι το θεμέλιο του νεότερου δυτικού πολιτισμού, σήμερα όμως δείχνει σωστότερη η θέση ότι ο δυτικός πολιτισμός βασίστηκε στη ρωμαϊκή εκδοχή του ελληνικού.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE% ... F%8C%CF%82

Ο ρωμαϊκός πολιτισμός συχνά κατατάσσεται στην «Κλασική Αρχαιότητα» μαζί με την Αρχαία Ελλάδα, ενός πολιτισμού που επηρέασε καθοριστικά αυτόν της Αρχαίας Ρώμης. Ο τελευταίος είχε σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση της νομοθεσίας, της τέχνης, της λογοτεχνίας, της πολεμικής τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της τεχνολογίας και της γλώσσας στον δυτικοευρωπαϊκό κόσμο, και η ιστορία του εξακολουθεί να επηρεάζει το σημερινό παγκόσμιο πολιτισμό.

Εκπαίδευση [Επεξεργασία]
Κατά την πρώτη περίοδο της δημοκρατικής εποχής δεν υπήρχαν δημόσια σχολεία στη Ρώμη, έτσι τα αγόρια διδάσκονταν ανάγνωση και γραφή από τους γονείς τους ή από μορφωμένους σκλάβους, που ονομάζονταν «παιδαγωγοί» και που συνήθως ήταν ελληνικής καταγωγής.

Πρωταρχικός σκοπός της μόρφωσης στην εν λόγω περίοδο ήταν η εκπαίδευση των νεαρών ανδρών στις αγροτικές εργασίες, τον πόλεμο, τις ρωμαϊκές παραδόσεις και τα δημόσια πράγματα.Τα νεαρά αγόρια μάθαιναν πολλά για τη ζωή του πολίτη συνοδεύοντας τον πατέρα τους σε θρησκευτικές και πολιτικές εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα τις συνεδριάσεις της Συγκλήτου για τους νεαρούς ευγενείς.[6] Οι γιοι των ευγενών γίνονταν μαθητές κάποιας διακεκριμένης πολιτικής φιγούρας σε ηλικία 16 ετών, ενώ συμμετείχαν σε στρατιωτικές εκστρατείες από την ηλικία των 17 (το σύστημα αυτό συνεχίστηκε από ορισμένες οικογένειες και κατά την αυτοκρατορική περίοδο). Οι εκπαιδευτικές πρακτικές διαμορφώθηκαν εκ νέου μετά την κατάκτηση των ελληνιστικών βασιλείων τον 3ο αιώνα π.Χ. και τη συνακόλουθη ελληνική επιρροή, αν και πρέπει να τονιστεί πως η εκπαίδευση των Ρωμαίων παρουσίαζε σημαντικές διαφορές από την ελληνική.
Εφόσον οι γονείς τους διέθεταν τα κατάλληλα οικονομικά μέσα, τα αγόρια και κάποια κορίτσια αποστέλλονταν στην ηλικία των 7 ετών σε ιδιωτικό σχολείο εκτός σπιτιού που ονομαζόταν «ludus», όπου ένας δάσκαλος (ο οποίος καλούταν «litterator» ή «magister ludi» και ήταν συχνά ελληνικής καταγωγής) τα δίδασκε ανάγνωση, γραφή, αριθμητική και μερικές φορές ελληνικά, μέχρι την ηλικία των 11. Μπαίνοντας στα 12 οι μαθητές εντάσσονταν στη «δευτεροβάθμια εκπαίδευση», όπου ένας δάσκαλος (που αποκαλούταν πλέον «grammaticus») τους δίδασκε ελληνική και ρωμαϊκή λογοτεχνία.Στην ηλικία των 16 ορισμένοι μαθητές φοιτούσαν σε σχολές ρητορικής, όπου ο δάσκαλος, σχεδόν πάντα Έλληνας, ονομαζόταν «ρήτωρ».

Η λατινική λογοτεχνία από τη γέννησή της υπήρξε βαθιά επηρεασμένη από την ελληνική.
Η ρωμαϊκή μουσική βασίστηκε κατά πολύ στην ελληνική μουσική και έπαιζε σημαντικό ρόλο σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής των Ρωμαίων.
Οι Ρωμαίοι είναι ξακουστοί για τα αρχιτεκτονικά τους επιτεύγματα, που κατατάσσονται μαζί με τα αντίστοιχα ελληνικά στην «Κλασική αρχιτεκτονική». Κατά τη δημοκρατική περίοδο, στυλιστικά η ρωμαϊκή ήταν παρόμοια της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Παρόλο που εξακολουθούσαν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές, η Ρώμη δανείστηκε πολλά στοιχεία από την Ελλάδα εμμένοντας στα αυστηρά τυποποιημένα σχέδια ανοικοδόμησης και αναλογίες.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF% ... E%BC%CE%B7

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 13:05 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
Για να μην αναφέρω τη προδοσία της Σπάρτης και τα άλλα..


Αυτό τι σχέση έχει με το θέμα :hmm: Γιατί το πας αλλού τώρα :hmm:

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 16:18 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
Για να μην αναφέρω τη προδοσία της Σπάρτης και τα άλλα..


Αυτό τι σχέση έχει με το θέμα :hmm: Γιατί το πας αλλού τώρα :hmm:


Γιατί αγαπητέ μια πρόταση μπορεί να είναι παραπλανητική σε σχέση με το κείμενο αλλά και ένα κείμενο επίσης μπορεί να είναι παραπλανητικό σε σχέση με ολόκληρη την ιστορία. Και η ιστορία έχει διάφορες πτυχές. Επιφανειακές και βαθύτερες.

Για παράδειγμα οι αρχαίοι Σπαρτιάτες λεηλάτησαν τους "Έλληνες" όταν λεηλάτισαν την Αθήνα τη περίοδο που ήταν Βασιλειάς ο Περικλής , οι ίδιοι ήταν με το μέρος της Ρώμης όταν ήρθε στον Ελλάδικό χώρο και υποδούλωσε όλες τις Ελληνικές πόλεις κράτη.

Για να μην αναφέρω ότι ήταν οι Σπαρτιάτες Βασιλείς εξ ενός γένους με τη φυλή των Ιουδαίων σύμφωνα με το : [ Yehuda - Hebrew is Greek]

Άρα όλα είναι σχετικά... και πρέπει να τα κοιτάμε σφαιρικά.

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 17:07 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
EL-SENTAI wrote:
Εννοεί φίλε μου την καταστροφή συγγραμμάτων,βιβλιοθηκών και τα λοιπά.Δεν εννοεί την καταστροφή σε πόλεμο.Μάλιστα οι Ρωμαίοι αγαπούσαν την κλασική ελληνική παιδεία και την διδάσκονταν και την είχαν στην εκπαίδευσή τους,ήταν σαφώς επηρεασμένοι!

Δεν αγαπούσαν τους Έλληνες όμως τους οποίους έσερναν σαν δούλους, απλά δεν είχαν επιλογή γιατί οι Ρωμαίοι ήταν χαμηλότερου επιπέδου... και χρησιμοποιούσαν Έλληνες διδάσκαλους στα γράμματα. Ούτε ασπάστικαν τους Ελληνικούς Θεούς, απλά τους ενσωμάτωσαν στο υπόλοιπο πολυθειστικό σύστημα τους όπως έκαναν και με τις άλλες θεότητες και με αυτό το τρόπο επέτρεπαν κάθε περιοχή να λατρέυει τις θεότητες της αλλά και το Καίσαρα ως θεό (= πλήρης πλάνη) .

Έτσι λοιπόν ουσιαστικά δεν μιλάμε για καμία καταστροφή της ελλάδας στο Βυζάντιο αλλά για ένα Ελληνορωμαικό κατάλοιπο το οποίο χωρίς το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν τίποτα. Οι Βυζαντίνοι δεν γίνεται απο τη μία να μελετάνε ελληνική φιλοσοφία, να έχουν ελληνική παιδεία και μόρφωση και απο την άλλη να κάνουν ζημιές. Σου φαίνεται λογικό αυτό;

Εξάλλου αν πράγματι ήθελαν να κάνουν ζημιές στην Ελλάδα, τότε γιατί δεν τα κατάστρεψαν ΟΛΑ? Γίνεται να είχαν έχθρα με τον Ελληνικό πολιτισμό και να μην τα είχαν κατασρέψει όλα ενώ ήταν εκατοντάδες χρόνια στον Ελλαδικό χώρο;

Αν είχαν τόσο μίσος όσο νομίζεις δεν θα είχαν αφήσει τίποτα στον ΕΛΓΙΝ. Φαντάζομαι γνωρίζεις τι εννοώ.

ΔΡΑΣΗ ΕΛΓΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
_________________________
Για την Τροιζήνα αναφέρει: "γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.". Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: "από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια!"
παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος εξαιτίας και της ιδιότητας του ως κληρικού; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα.Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)
Πηγη: περιοδικο : "Αρχαιολογια"


[url]Πηγή: http://300-gr.blogspot.com/2013/01/blog ... z2IdgQaBVi[/url]

Άλλοι είναι οι εχθροί του Ελληνισμού , μόλις το καταλάβεις αυτό θα πας ένα βήμα ποιό μποροστά στην αλήθεια. :gioupi:

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 20:12 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
EL-SENTAI wrote:
Εννοεί φίλε μου την καταστροφή συγγραμμάτων,βιβλιοθηκών και τα λοιπά.Δεν εννοεί την καταστροφή σε πόλεμο.Μάλιστα οι Ρωμαίοι αγαπούσαν την κλασική ελληνική παιδεία και την διδάσκονταν και την είχαν στην εκπαίδευσή τους,ήταν σαφώς επηρεασμένοι!

Δεν αγαπούσαν τους Έλληνες όμως τους οποίους έσερναν σαν δούλους, απλά δεν είχαν επιλογή γιατί οι Ρωμαίοι ήταν χαμηλότερου επιπέδου... και χρησιμοποιούσαν Έλληνες διδάσκαλους στα γράμματα. Ούτε ασπάστικαν τους Ελληνικούς Θεούς, απλά τους ενσωμάτωσαν στο υπόλοιπο πολυθειστικό σύστημα τους όπως έκαναν και με τις άλλες θεότητες και με αυτό το τρόπο επέτρεπαν κάθε περιοχή να λατρέυει τις θεότητες της αλλά και το Καίσαρα ως θεό (= πλήρης πλάνη) .

Έτσι λοιπόν ουσιαστικά δεν μιλάμε για καμία καταστροφή της ελλάδας στο Βυζάντιο αλλά για ένα Ελληνορωμαικό κατάλοιπο το οποίο χωρίς το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν τίποτα. Οι Βυζαντίνοι δεν γίνεται απο τη μία να μελετάνε ελληνική φιλοσοφία, να έχουν ελληνική παιδεία και μόρφωση και απο την άλλη να κάνουν ζημιές. Σου φαίνεται λογικό αυτό;

Εξάλλου αν πράγματι ήθελαν να κάνουν ζημιές στην Ελλάδα, τότε γιατί δεν τα κατάστρεψαν ΟΛΑ? Γίνεται να είχαν έχθρα με τον Ελληνικό πολιτισμό και να μην τα είχαν κατασρέψει όλα ενώ ήταν εκατοντάδες χρόνια στον Ελλαδικό χώρο;

Αν είχαν τόσο μίσος όσο νομίζεις δεν θα είχαν αφήσει τίποτα στον ΕΛΓΙΝ. Φαντάζομαι γνωρίζεις τι εννοώ.

ΔΡΑΣΗ ΕΛΓΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
_________________________
Για την Τροιζήνα αναφέρει: "γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.". Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: "από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια!"
παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος εξαιτίας και της ιδιότητας του ως κληρικού; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα.Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)
Πηγη: περιοδικο : "Αρχαιολογια"


[url]Πηγή: http://300-gr.blogspot.com/2013/01/blog ... z2IdgQaBVi[/url]

Άλλοι είναι οι εχθροί του Ελληνισμού , μόλις το καταλάβεις αυτό θα πας ένα βήμα ποιό μποροστά στην αλήθεια. :gioupi:


Εθελοτυφλείς αγαπητέ μου αλλά σέβομαι την άποψη σου παρόλο που την θεωρώ λάθος.

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 21:05 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
Για να μην αναφέρω ότι ήταν οι Σπαρτιάτες Βασιλείς εξ ενός γένους με τη φυλή των Ιουδαίων σύμφωνα με το : [ Yehuda - Hebrew is Greek]


:xaxa: :xaxa: :xaxa: Ε καλά και οι Σκοπιανοί ισχυρίζονται ότι Μέγας Αλέξανδρος ήταν από τα Σκόπια.Αυτό τι σημαίνει ότι όντως ήταν;Δε νομίζω!!!

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 22:45 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
EL-SENTAI wrote:
Εννοεί φίλε μου την καταστροφή συγγραμμάτων,βιβλιοθηκών και τα λοιπά.Δεν εννοεί την καταστροφή σε πόλεμο.Μάλιστα οι Ρωμαίοι αγαπούσαν την κλασική ελληνική παιδεία και την διδάσκονταν και την είχαν στην εκπαίδευσή τους,ήταν σαφώς επηρεασμένοι!

Δεν αγαπούσαν τους Έλληνες όμως τους οποίους έσερναν σαν δούλους, απλά δεν είχαν επιλογή γιατί οι Ρωμαίοι ήταν χαμηλότερου επιπέδου... και χρησιμοποιούσαν Έλληνες διδάσκαλους στα γράμματα. Ούτε ασπάστικαν τους Ελληνικούς Θεούς, απλά τους ενσωμάτωσαν στο υπόλοιπο πολυθειστικό σύστημα τους όπως έκαναν και με τις άλλες θεότητες και με αυτό το τρόπο επέτρεπαν κάθε περιοχή να λατρέυει τις θεότητες της αλλά και το Καίσαρα ως θεό (= πλήρης πλάνη) .

Έτσι λοιπόν ουσιαστικά δεν μιλάμε για καμία καταστροφή της ελλάδας στο Βυζάντιο αλλά για ένα Ελληνορωμαικό κατάλοιπο το οποίο χωρίς το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν τίποτα. Οι Βυζαντίνοι δεν γίνεται απο τη μία να μελετάνε ελληνική φιλοσοφία, να έχουν ελληνική παιδεία και μόρφωση και απο την άλλη να κάνουν ζημιές. Σου φαίνεται λογικό αυτό;

Εξάλλου αν πράγματι ήθελαν να κάνουν ζημιές στην Ελλάδα, τότε γιατί δεν τα κατάστρεψαν ΟΛΑ? Γίνεται να είχαν έχθρα με τον Ελληνικό πολιτισμό και να μην τα είχαν κατασρέψει όλα ενώ ήταν εκατοντάδες χρόνια στον Ελλαδικό χώρο;

Αν είχαν τόσο μίσος όσο νομίζεις δεν θα είχαν αφήσει τίποτα στον ΕΛΓΙΝ. Φαντάζομαι γνωρίζεις τι εννοώ.

ΔΡΑΣΗ ΕΛΓΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
_________________________
Για την Τροιζήνα αναφέρει: "γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.". Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: "από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια!"
παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος εξαιτίας και της ιδιότητας του ως κληρικού; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα.Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)
Πηγη: περιοδικο : "Αρχαιολογια"


[url]Πηγή: http://300-gr.blogspot.com/2013/01/blog ... z2IdgQaBVi[/url]

Άλλοι είναι οι εχθροί του Ελληνισμού , μόλις το καταλάβεις αυτό θα πας ένα βήμα ποιό μποροστά στην αλήθεια. :gioupi:


Εθελοτυφλείς αγαπητέ μου αλλά σέβομαι την άποψη σου παρόλο που την θεωρώ λάθος.


Δηλαδή ΕΛ πιστεύεις ότι δεν ήταν πραγματικά εχθρός - βέβηλος και λεηλάτητης - του ελληνισμού ο ΕΛΓΙΝ? αλλά... οι Βυζαντίνοι....

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 30 Jan 2013, 22:48 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 07 Aug 2012, 02:02
Posts: 1453
Has thanked: 199 time
Have thanks: 281 time
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
Για να μην αναφέρω ότι ήταν οι Σπαρτιάτες Βασιλείς εξ ενός γένους με τη φυλή των Ιουδαίων σύμφωνα με το : [ Yehuda - Hebrew is Greek]


:xaxa: :xaxa: :xaxa: Ε καλά και οι Σκοπιανοί ισχυρίζονται ότι Μέγας Αλέξανδρος ήταν από τα Σκόπια.Αυτό τι σημαίνει ότι όντως ήταν;Δε νομίζω!!!


Το ίδιο μπορεί να πει κάποιος και για τους συγγραφείς που ισχυρίζονται τις λεηλασίες - και καλά - του Χριστιανισμού.

_________________
Truth

1. Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον.
2. Μεταλαμπαδεύστε την Αλήθεια (Siècle des Lumières).
3. Η σοφία είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης.
4. Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Image


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 31 Jan 2013, 12:09 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 09 Feb 2011, 12:39
Posts: 4287
Has thanked: 114 time
Have thanks: 332 time
Αγαπητοί φίλοι, να μην μπλέκουμε τα παραμύθια, με την αλήθεια και τις επιθυμίες αρχαιολατρών, με το τι πραγματικά,συνέβη...Δεν υπήρξε διωγμός απέναντι στην ειδωλολατρεία,σε ανθρώπους συνολικά, αλλά, μόνο απέναντι σε άτομα,μεμονωμένα ή καταστάσεις, που έβλαπταν τον λαό....
Δεν ξέρουμε ποιά πραγματικά,ήταν η αρχαία ελληνική θρησκεία,το εξάμβλωμα, ωστόσο, που πέθανε και δεν αναβιωνότανε, παρά τις όποιες μεθοδεύσεις,τυμβορύχων, ήταν αισχρό και δαιμονικό,με την άσχημη έννοια και όχι την καλή,ήτοι του νέου, που επιχειρείται να παρουσιαστεί...
Και το μαντείο των Δελφών, ακόμη,με χρησμό του,προέβλεψε την πτώση των 12θεών και την έλευση του χριστιανισμού...
Αυτά, δεν παραχαράσσονται, απο την ιστορία...
Εκτός, αυτού, οι Έλληνες, δεν αντιμάχονταν ποτέ, περι θρησκείας,αλλά, συνδυαλλέγονταν....
Δεν υπάρχουν τέτοια δείγματα εμφυλίου, πουθενά στην ιστορία....Πώς αλοιώς, θα διώκωνταν;...
Αντίθετα,απο την αλήθεια, λοιπον, οι αρχαιολάτρες, μιλάνε για τον χριστιανισμό,λές και πρόκειται για εισβολή ξένων ...λαών που καταστρέψαν..Τόση ανάγκη του ψέμματος;...
Ας σοβαρευτούμε, καμιά φορά....Έλληνες ήταν που εκχριστιανίστηκαν,δεν τους εκχριστιάνισε κανείς,ούτε
τους πολέμησε κανείς, απο μέσα...Την δέχθηκαν, άμεσα ως τη μόνη θρησκεία,δεν υπήρχε ούτε υπάρχει, επιστροφή στο φαύλο παρελθόν...
Είναι παράλογο!!!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 01 Feb 2013, 09:30 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
EL-SENTAI wrote:
Εννοεί φίλε μου την καταστροφή συγγραμμάτων,βιβλιοθηκών και τα λοιπά.Δεν εννοεί την καταστροφή σε πόλεμο.Μάλιστα οι Ρωμαίοι αγαπούσαν την κλασική ελληνική παιδεία και την διδάσκονταν και την είχαν στην εκπαίδευσή τους,ήταν σαφώς επηρεασμένοι!

Δεν αγαπούσαν τους Έλληνες όμως τους οποίους έσερναν σαν δούλους, απλά δεν είχαν επιλογή γιατί οι Ρωμαίοι ήταν χαμηλότερου επιπέδου... και χρησιμοποιούσαν Έλληνες διδάσκαλους στα γράμματα. Ούτε ασπάστικαν τους Ελληνικούς Θεούς, απλά τους ενσωμάτωσαν στο υπόλοιπο πολυθειστικό σύστημα τους όπως έκαναν και με τις άλλες θεότητες και με αυτό το τρόπο επέτρεπαν κάθε περιοχή να λατρέυει τις θεότητες της αλλά και το Καίσαρα ως θεό (= πλήρης πλάνη) .

Έτσι λοιπόν ουσιαστικά δεν μιλάμε για καμία καταστροφή της ελλάδας στο Βυζάντιο αλλά για ένα Ελληνορωμαικό κατάλοιπο το οποίο χωρίς το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν τίποτα. Οι Βυζαντίνοι δεν γίνεται απο τη μία να μελετάνε ελληνική φιλοσοφία, να έχουν ελληνική παιδεία και μόρφωση και απο την άλλη να κάνουν ζημιές. Σου φαίνεται λογικό αυτό;

Εξάλλου αν πράγματι ήθελαν να κάνουν ζημιές στην Ελλάδα, τότε γιατί δεν τα κατάστρεψαν ΟΛΑ? Γίνεται να είχαν έχθρα με τον Ελληνικό πολιτισμό και να μην τα είχαν κατασρέψει όλα ενώ ήταν εκατοντάδες χρόνια στον Ελλαδικό χώρο;

Αν είχαν τόσο μίσος όσο νομίζεις δεν θα είχαν αφήσει τίποτα στον ΕΛΓΙΝ. Φαντάζομαι γνωρίζεις τι εννοώ.

ΔΡΑΣΗ ΕΛΓΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
_________________________
Για την Τροιζήνα αναφέρει: "γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.". Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: "από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια!"
παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος εξαιτίας και της ιδιότητας του ως κληρικού; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα.Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)
Πηγη: περιοδικο : "Αρχαιολογια"


[url]Πηγή: http://300-gr.blogspot.com/2013/01/blog ... z2IdgQaBVi[/url]

Άλλοι είναι οι εχθροί του Ελληνισμού , μόλις το καταλάβεις αυτό θα πας ένα βήμα ποιό μποροστά στην αλήθεια. :gioupi:


Εθελοτυφλείς αγαπητέ μου αλλά σέβομαι την άποψη σου παρόλο που την θεωρώ λάθος.


Δηλαδή ΕΛ πιστεύεις ότι δεν ήταν πραγματικά εχθρός - βέβηλος και λεηλάτητης - του ελληνισμού ο ΕΛΓΙΝ? αλλά... οι Βυζαντίνοι....


Φυσικά και πιστεύω ότι ήταν και οι 2 και λεηλάτες. Δεν εξαιρώ ούτε τον Έλγιν!

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 01 Feb 2013, 09:33 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
LAPTONAS wrote:
EL-SENTAI wrote:
LAPTONAS wrote:
Για να μην αναφέρω ότι ήταν οι Σπαρτιάτες Βασιλείς εξ ενός γένους με τη φυλή των Ιουδαίων σύμφωνα με το : [ Yehuda - Hebrew is Greek]


:xaxa: :xaxa: :xaxa: Ε καλά και οι Σκοπιανοί ισχυρίζονται ότι Μέγας Αλέξανδρος ήταν από τα Σκόπια.Αυτό τι σημαίνει ότι όντως ήταν;Δε νομίζω!!!


Το ίδιο μπορεί να πει κάποιος και για τους συγγραφείς που ισχυρίζονται τις λεηλασίες - και καλά - του Χριστιανισμού.


Οκ,έστω ότι τα υπόλοιπα είναι ας πούμε απλά ισχυρισμοί και όχι αποδείξεις.Αμφισβητείς τα συναξάρια των Αγίων και τις εικόνες της Εκκλησίας :hmm: :hmm: :hmm:

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: Επιβολή και Λεηλασίες του Χριστιανισμού
Unread postPosted: 01 Feb 2013, 10:26 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
Εύ-Άγγελος wrote:
Αγαπητοί φίλοι, να μην μπλέκουμε τα παραμύθια, με την αλήθεια και τις επιθυμίες αρχαιολατρών, με το τι πραγματικά,συνέβη...Δεν υπήρξε διωγμός απέναντι στην ειδωλολατρεία,σε ανθρώπους συνολικά, αλλά, μόνο απέναντι σε άτομα,μεμονωμένα ή καταστάσεις, που έβλαπταν τον λαό....


Φίλε μου μπορείς να κλείνεις τα μάτια και να βλέπεις όποια πλευρά του νομίσματος θέλεις,αλλά δεν σημαίνει ότι έχεις δίκαιο.

Εύ-Άγγελος wrote:
Δεν ξέρουμε ποιά πραγματικά,ήταν η αρχαία ελληνική θρησκεία,το εξάμβλωμα, ωστόσο, που πέθανε και δεν αναβιωνότανε, παρά τις όποιες μεθοδεύσεις,τυμβορύχων, ήταν αισχρό και δαιμονικό,με την άσχημη έννοια και όχι την καλή,ήτοι του νέου, που επιχειρείται να παρουσιαστεί...

Εδώ θα σχολιάσω μόνο ότι δεν πέθανε αλλά κάποιοι την σκότωσαν και φρόντισαν να την εξαφανίσουν!

Εύ-Άγγελος wrote:
Και το μαντείο των Δελφών, ακόμη,με χρησμό του,προέβλεψε την πτώση των 12θεών και την έλευση του χριστιανισμού...
Αυτά, δεν παραχαράσσονται, απο την ιστορία...


Εδώ γελάμε :xaxa: :xaxa: :xaxa:
Εννοείς τους χρησμούς στον Ιουλιανο ε?
Τον 4ο αι. μ.Χ., ο αρειανός Χριστιανός ιστορικός Φιλοστόργιος παρέθεσε την εξής θρυλούμενη απάντηση της Πυθίας του Μαντείου των Δελφών, προς τον απεσταλμένο του Ιουλιανού, γιατρό του και κοιαίστορα (quaestor)Ορειβάσιο: «Είπατε τω βασιλεἰ, χαμαί πἐσε δαίδαλος αυλά·/ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην/ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ.» Αυτή η φράση έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα λίγα κείμενα, που υπάρχουν στην παγκόσμια φιλολογία, που ηχούν τόσο σπαρακτικά και σαν πένθιμο σήμαντρο σημαίνουν το τέλος ενός κόσμου».Ωστόσο, η γνησιότητά της έχει αμφισβητηθεί έντονα από σύγχρονους ιστορικούς. Μερικοί από αυτούς τη θεωρούν εφεύρημα χριστιανού συγγραφέα με σκοπό να δείξει τη ματαιότητα της πίστης του Ιουλιανού στα μαντεία. Άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για παρεφθαρμένη μορφή μιας έκκλησης για βοήθεια, διατυπωμένης με δόση υπερβολής, από ιερείς του Μαντείου ή τον ίδιο τον Ορειβάσιο, σε μορφή επιγράμματος.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE% ... F%8C%CF%82

Θέλοντας δε οι Ιουδαιοχριστιανοί να «λερώσουν» το όνομα του Ιουλιανού, δεν δίστασαν να του χρεώσουν ανυπόστατες φήμες που είχαν ως κοινή πηγή τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ. «Χάρις» λοιπόν στον Κεδρηνό, «μαθαίνουμε» ότι ο Ιουλιανός τελούσε σπονδές προς τους θεούς, ξεκοιλιάζοντας μωρά και έγκυες γυναίκες για να κάνει οιωνοσκοπίες με τα σπλάχνα τους, ότι προς τον Ιουλιανό δόθηκε ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας κι ότι λίγο πριν πεθάνει (πιθανότατα από χριστιανικό χέρι) αναγνώρισε την ήττα του λέγοντας «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» (με νίκησες Χριστέ). Πρόκειται δηλαδή για χονδροειδή κατασκευάσματα της Εκκλησίας, που ήθελαν να καταδείξουν με κάθε τρόπο την επικράτηση του Χριστιανισμού. Ας σημειωθεί ότι όσοι άλλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς αναφέρθηκαν στα τελευταία λόγια του αυτοκράτορα, είχαν την τιμιότητα να προειδοποιούν τον αναγνώστη με ένα «λένε ότι»…
http://www.pare-dose.net

Ο χρησμός αυτός είναι ψευδέστατος από την πρώτη ως την τελευταία του λέξη και είναι ένα χριστιανικό εφεύρημα που επινοήθηκε, 700 χρόνια αργότερα από αυτόν τον υποτιθέμενο χρησμό, από τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ.

Γιατί όμως οι χριστιανοί επινόησαν και διέδωσαν αυτό το ψεύδος; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Γιατί έτσι θα δηλώνονταν με τον καλύτερο τρόπο η «ήττα» της ελληνικής θρησκείας (όπως, τυφλωμένοι από θρησκευτικό φανατισμό, αποκαλούσαν το ελληνικό πνεύμα) και η υπεροχή του χριστιανισμού. Επιπλέον, πόσο φυσιολογικό ακούγεται να δέχονται οι χριστιανοί την ερμηνεία ενός δελφικού χρησμού (και μάλιστα απόλυτα βολικού και καθόλου διφορούμενου ως συνήθως), μιας δηλαδή, καθαρά «παγανιστικής πλάνης», που εμφανώς απαξίωναν με κάθε ευκαιρία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο προφανής, αν σταθούμε στο όνομα «Ιουλιανός ο Παραβάτης». Ποιος ήταν ο Ιουλιανός και γιατί ονομάστηκε «Παραβάτης»;

Ο Ιουλιανός (331-363 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Παρ” ότι δεν ήταν Έλληνας δήλωνε με παρρησία «Έλλην ειμί», είχε ελληνική μόρφωση και παιδεία, λάτρευε κάθε τι ελληνικό, ήταν υπέρ της ανεξιθρησκίας, επέβαλλε την καταβολή αποζημιώσεων από τους χριστιανούς που είχαν καταστρέψει τους ναούς των εθνικών, απαγόρευσε να τον αποκαλούν «Δεσπότη», διέκοψε τις κρατικές επιχορηγήσεις προς την Εκκλησία, έκανε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αναδιανέμοντας μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας στους ακτήμονες. Ο Ιουλιανός ήταν πολύ επηρεασμένος από την κλασική Παιδεία, και τον ενοχλούσε η ραγδαία εξάπλωση του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσε ασύμβατο με την Ελληνική Φιλοσοφία και εν γένει τον Ελληνικό Πολιτισμό («Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αύτη εστίν η σοφία υμών»), αν και προσπάθησε να τους «συμφιλιώσει».

Όπως είναι φυσικό, όλα αυτά τον έκαναν να φαντάζει σαν τη μύγα μες στο γάλα, σε σχέση με τους άλλους βυζαντινούς αυτοκράτορες (ήταν ο μοναδικός μη χριστιανός αυτοκράτορας) και η κίνησή του ενάντια στο χριστιανικό ρεύμα ατύπως χαρακτηρίστηκε από τους χριστιανούς ως «παραβατικότητα» και ο ίδιος ως «Παραβάτης» ή «Αποστάτης», κατηγορήθηκε δε, με ανυπόστατες και γελοίες κατηγορίες, όπως ότι ξεκοίλιαζε εγκύους έσφαζε τα μωρά τους και ότι με τα σπλάχνα τους έκανε οιωνοσκοπίες, έθαβε κεφάλια μωρών κάτω από τα είδωλα κ.α. Ανάμεσα στις τερατολογίες αυτές, συμπεριλαμβάνεται, εκτός από τον περιβόητο χρησμό που αναφέρεται πιο πάνω, και μια άλλη ιστορική φράση που φέρεται να είπε ο Ιουλιανός όταν πέθαινε: «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» (με νίκησες Χριστέ).

Κοινό σημείο αναφοράς όλων αυτών των ψευδών; Ο Γεώργιος Κεδρηνός, καθώς όλα αυτά έγιναν γνωστά μέσα από το βιβλίο του «Σύνοψις ιστοριών, από Κτίσεως Κόσμου και μέχρι της βασιλείας Ισαακίου του Κομνηνού», το οποίο όπως προαναφέρθηκε, γράφτηκε 700 χρόνια αργότερα απ” τα γεγονότα που καταμαρτυρεί. Δεν είναι γνωστό από ποιες πηγές αντλεί τις πληροφορίες του ο Κεδρηνός. Υπάρχουνε όμως νύξεις για τον ιστορικό Αγαθία. Σε ένα σημείο που μιλάει για το μαντείο και το χρησμό του Ιουλιανού για την περσική εκστρατεία, λέει «Ἰουλιανὸς δὲ μαντείαις καὶ θυσίαις καὶ ἐπῳδαῖς δαιμόνων καὶ ἀπάταις φραξάμενος, ὡς φησὶν Ἀγαθίας, κατὰ Περσῶν ἐστράτευσεν, ὅτε καὶ χρησμὸν ἔλαβεν». Υπάρχουνε δηλαδή υπόνοιες ότι ο Κεδρηνός αρύεται τις πληροφορίες του από τον Αγαθία (ο οποίος παρεμπιπτόντως γράφει δύο αιώνες μετά τον υποτιθέμενο χρησμό). Αλλά ο Cameron στο έργο του «Agathias and Cedrenus on Julian» απέδειξε ότι όχι μόνο δεν αντλεί τις πληροφορίες του ο Κεδρηνός απ” ευθείας από τον Αγαθία, αλλά τις παίρνει από το ανώνυμο χρονικό του «Cod. Par. gr. 1712» το οποίο γράφτηκε τον 10ο αιώνα και έχει σχεδόν μηδενική αξία για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στον 4ο αιώνα (σε αυτό συμφωνεί και ο Kaegi). O Cameron με ενάργεια και σαφήνεια προτείνει επίσης ότι όλοι αυτοί οι χρησμοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά χριστιανικά χαλκεύματα που αποσκοπούνε στο να καταδείξουν το ψεύδος των μαντείων τα οποία ο Ιουλιανός εμπιστευόταν.
http://www.pare-dose.net,el.wikipedia.org | esoterica.gr | panoskonstantinidis.blogspot.com

Εύ-Άγγελος wrote:
Εκτός, αυτού, οι Έλληνες, δεν αντιμάχονταν ποτέ, περι θρησκείας,αλλά, συνδυαλλέγονταν....
Δεν υπάρχουν τέτοια δείγματα εμφυλίου, πουθενά στην ιστορία....Πώς αλοιώς, θα διώκωνταν;...
Αντίθετα,απο την αλήθεια, λοιπον, οι αρχαιολάτρες, μιλάνε για τον χριστιανισμό,λές και πρόκειται για εισβολή ξένων ...λαών που καταστρέψαν..Τόση ανάγκη του ψέμματος;...
Ας σοβαρευτούμε, καμιά φορά....Έλληνες ήταν που εκχριστιανίστηκαν,δεν τους εκχριστιάνισε κανείς,ούτε
τους πολέμησε κανείς, απο μέσα...Την δέχθηκαν, άμεσα ως τη μόνη θρησκεία,δεν υπήρχε ούτε υπάρχει, επιστροφή στο φαύλο παρελθόν...
Είναι παράλογο!!!


Οι Έλληνες ναι συνδιαλέγονταν και είχαν ανοχή προς τις άλλες θρησκείες και τις σέβονταν,τρανό παράδειγμα ο Μ.αλέξανδρος.Οι χριστιανοί όχι.Ορθοδοξία ή Θάνατος!!!αντίθετα ο χριστιανισμός επιβλήθηκε με κάθε μέσο και έκανε προσηλυτισμό.

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post a new topicPost a reply Page 1 of 5   [ 91 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4, 5  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
suspicion-preferred