Change font size

Welcome
Τώρα που μας βρήκες θα ανακαλύψεις την Αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς
Tα θέματα πονάνε κάποιους που επιθυμούν να επιβάλουν την νέα τάξη και να συντηρούν τον κόσμο σε μια διαρκείς ύπνωση και ένα βαθύ σκοτάδι, προκειμένου να μην αντιδράσει στις προθέσεις τους και στο διεστραμμένο σχέδιό τους.

Πολλά συμβαίνουν γύρο μας, ακόμα και οι ποιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται οτι κάθε μέρα γίνονται αλλαγές και πολλές φορές ακατανόητες απο κοινούς ανθρώπους.

Κάτι δεν πάει καλά.

Κάποια θέματα θα σας προβληματίσουν, αν δεν έχετε προβληματιστεί ακόμα.

Κάποια τα έχετε απλώς ακούσει αλλά δεν δώσατε σημασία ή σας τα πέρασαν με μαεστρία ώστε να μην αντιδράσετε.

Εμείς προσπαθούμε να Εμβαθύνουμε στα θέματα αυτά.
Πιστεύουμε οτι μας αφορούν όλους και οτι δεν μας ρωτάνε όταν παίζουν με το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Η γνώση είναι προς όλους και όχι μόνο για τον εαυτό μας.

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς μιας και όλα τα συμπεράσματα είναι υποκειμενικά.

Επιθυμούμε να μας βοηθήσετε στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε την θεματολογία μας και να συμβάλετε με τους προβληματισμούς σας, με την γνώση σας και τη γνώμη σας στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών.

Γίνε μέλος στο φόρουμ και βοήθησε να διαδοθούν και οι δικές σου αλήθειες, γνώσεις και εμπειρίες!


Post a new topicPost a reply Page 1 of 4   [ 66 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4  Next
Author Message
 Post subject: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 22 Mar 2012, 21:55 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων».«Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα».
Αυτοκράτωρ Μέγας Ιουλιανός


Ο μέγας Γερμανός διανοητής και φιλόσοφος, θαυμαστής του Ελληνικού Πολιτισμού ο Ελληνίζων Friedrich Nietzsche, στο Werke in drei Βänden, hg. von Κ.Schlechta, I I, 1914, Seite1234, γράφει (μετάφραση):
«Καταδικάζω τον Χριστιανισμό.
Απαγγέλλω κατά της χριστιανικής Εκκλησίας την εσχάτη όλων των κατηγοριών.Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη διαφθορά...Μετέβαλε κάθε αξία σε απαξία,κάθε αλήθεια σε ψέμα,καθετί έντιμο σε αχρειότητα.Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη κατάρα και διαστροφή,το μεγαλύτερο εκδικητικό ένστικτο,που προκειμένου να επιβληθεί χρησιμοποίησε κάθε μηχανορραφία
και υποχθόνιο μέσο,δεν εδίστασε μπροστά σε καμιά μικροπρέπεια. Τον ονομάζω το ανεξίτηλο στίγμα της ανθρωπότητας...»
Αυτά τα συμπεράσματα τού Nietzsche περί Χριστιανισμού που αλλού τον κατονομάζει φοβερότερη ασθένεια και παρά φύση πειθαρχία, τα έχουν διατυπώσει ίδια ή πιο εμφατικά πολλοί και διάφοροι ανεξάρτητοι ερευνητές σε διάφορους τόπους
και χρόνους,!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

Μια φορά στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονος του χωριού Καταπόλων της ιδιαιτέρας μου πατρίδος, της νήσου Αμοργού, ένα καλοκαιρινό μεσημέρι του 1982, παρακολουθούσα την λογομαχία του φίλου μου ΚΚ, με τον γνωστό του ΓΑ, ο οποίος ήταν της προσκολλήσεως στην παρέα του φίλου μου. Ο ΚΚ ήταν (και είναι)δεινός φιλόσοφος παγκοσμίου ακτινοβολίας, άπιστος, άθρησκος, άθεος. Ο ΓΑ ήταν δικηγόρος και Χριστιανός του «πίστευε και μη ερεύνα», ως συνήθως, δηλαδή δεν είχε διαβάσει ουσιαστικά τίποτα από χριστιανική θρησκεία ή περί αυτής· ήταν πλήρως ανεξέταστος και βασιζόταν μόνο σε ό,τι έτυχε να ακούσει από άλλους Χριστιανούς, στις εκκλησίες, στις οποίες όμως πήγαινε σπανίως, και στην κατευθυνομένη γνώση του δημοτικού σχολείου και του τότε εξαταξίου γυμνασίου. Η λογομαχία επικεντρώθηκε στη θρησκευτική πίστη γενικώς και ειδικώς στην πίστη στον Χριστιανισμό.
Ο ΚΚ ξόδεψε πολύ χρόνο να επιχειρηματολογεί εναντίον της θρησκευτικής πίστεως γενικώς και να ρωτά τον ΓΑ διάφορες ερωτήσεις, άλλες γενικές και άλλες ειδικές, για να του δώσει να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους πίστευε γενικώς
και στην συγκεκριμένη θρησκεία του Χριστιανισμού ιδιαιτέρως. Περιττό να προσθέσω ότι κάθε απάντηση του ΓΑ συνοδευόταν από κάποια αντίρρηση ή αντεπιχείρημα του ΚΚ. Σε μια στιγμή όμως ο ΓΑ ρωτά τον ΚΚ: «Εγώ τόση ώρα σου εξηγώ και σου
απαντώ γιατί πιστεύω. Τώρα εξήγησέ μου, εσύ γιατί δεν πιστεύεις;».
Θα περίμενε κανείς μια μακροσκελή απάντηση· αλλά ήταν πολύ σύντομη και απλή: «Διότι δεν υπάρχουν αποδείξεις όλων αυτών που εσύ διατείνεσαι για να τα πιστέψω.». Όπως ακριβώς μια άλλη φορά ένας άλλος γνωστός μου, ο ΑΑ, μου εδικαιλό-
γησε την απιστία του προς τον Χριστιανισμό με το εξής και μόνο: «Ήλθε κάποιος στη γη και μας είπε (ή άλλοι μας το σερβίρανε) ότι αυτός είναι ο Θεός (εννοώντας τον Ιησού Χριστό) και ‘μεις πρέπει να το χάψομε;». Τόσο απλό, τόσο λίγο! Αυτό αρκούσε
για να μην πιστεύει και ο ΑΑ, και ο ΚΚ, όπως ακριβώς κάνει κάθε σκεπτικιστής. Έχω συναντήσει πολλούς οι οποίοι κλείνουν τόσο σύντομα και τόσο ικανοποιητικά γι’ αυτούς το όλο ζήτημα!
Βέβαια, ο φιλόσοφος ΚΚ ήξερε ότι κυριολεκτικά η απάντησή του είχε κάποιο λογικό σφάλμα στη διατύπωση. Όταν έχεις επαρκείς αποδείξεις για κάτι, τότε οι αποδείξεις αυτές θέτουν αυτό το κάτι εντός του πεδίου της γνώσεως και όχι της πίστεως
και προπαντός της θρησκευτικής. Στην θρησκευτική πίστη ουσιαστικά ισχύει το πίστευε και μη ερεύνα, χωρίς να ζητάς αποδείξεις. Μόλις αποκτήσεις δεκτές αποδείξεις ή εμπειρία, τότε έχεις γνώση και η πίστη είναι περιττή ως παραπανίσια. Ο σκεπτικιστής
λοιπόν ενδιαφέρεται για τη γνώση του «κάτι» και όχι για την πίστη σε «κάτι».
Έτσι ο ΚΚ, ως δεινός γνώστης της αναλυτικής φιλοσοφίας, διευκρίνισε ευθύς αμέσως ότι με αυτή την απάντηση εννοούσε ακριβώς πως αυτόν τον ενδιέφερε η γνώση και όχι η πίστη. Θέλω να γνωρίζω και όχι να πιστεύω! Αλλιώς με το να πιστεύω,
μπορώ να πιστεύω ως αλήθεια και πραγματικότητα ό,τι θέλω και ό,τι μου αρέσει,ακόμα και τα παραμύθια της Χαλιμάς! Δεν υπάρχει κανένας εμπειρικός ή επιστημονικός τρόπος για να διαψευσθεί η πίστη μου οπότε είμαι ασφαλής. Αλλά αν αυτό που
πιστεύω ισχύει στην πραγματικότητα ή όχι είναι άλλο θέμα! Το να πιστεύω ότι κάτι είναι «έτσι και έτσι» δεν σημαίνει καλά και σώνει ότι στην πραγματικότητα έτσι είναι. Αν δεν ξέρω κάτι, τότε το καλλίτερο που έχω να κάνω είναι να αποδεχθώ την άγ-
νοιά μου και να επαναπαυτώ με αυτήν. Οπότε όταν δεν ξέρω κάτι, ομολογώ την άγνοιά μου ευθαρσώς και παραμένω μ’ αυτήν μέχρις ότου και αν ποτέ γνωρίσω, και δεν μου χρειάζεται να κάνω το υπερβατικό άλμα σύμφωνα με το οποίο λέγω: «επειδή δεν
το ξέρω το Α, τότε εγώ θα πιστεύω ότι εκείνο ή το άλλο ισχύει όσον αφορά το Α». Το «δεν ξέρω», «δεν γνωρίζω», «αγνοώ την απάντηση» είναι σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι μόνες ειλικρινείς και θεμιτές απαντήσεις που μπορούμε να δώσομε σε θεμιτές ερωτή-
σεις, των οποίων οι απαντήσεις παραμένουν άγνωστες.
Αυτή ήταν ουσιαστικά και η ιδέα της επιχειρηματολογίας του μεγάλου Άγγλου διανοητή και φιλοσόφου Bertrand Russell, προδρόμου της αναλυτικής φιλοσοφίας, όταν σε μια ομιλία του, στις 6 Μαρτίου 1927 στο Battersea Town Hall του Λονδίνου, εκλήθη να εξηγήσει στο ακροατήριο γιατί δεν ήταν Χριστιανός. (Αυτή η ομιλία έχει εκδοθεί στο βιβλίο με τίτλο: “Why I am not a Christian”, που έχει μεταφραστεί και εκδοθεί στα Ελληνικά με τίτλο «Γιατί δεν είμαι Χριστιανός», εντός του συλλογικού βιβλίου «Τι Πιστεύω», Εκδόσεις Αρσενίδη.)
Πέραν όμως αυτής της γενικής φιλοσοφικής ιδέας και στάσεως έναντι της θρησκευτικής πίστεως, η οποία εφαρμόζεται το ίδιο για κάθε θρησκεία και όχι μόνο για τον Χριστιανισμό, ο Russell καταρρίπτει λογικώς και φιλοσοφικώς και ένα προς
ένα τα επιχειρήματα-σοφίσματα περί υπάρξεως θεού δημιουργού, τα οποία είχαν προταθεί κυρίως από τον Ιερό Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακυϊνάτη, την Καθολική Εκκλησία, τον Γερμανό μεταφυσικό φιλόσοφο Ιμμάνουελ Καντ, τον αρχιεπίσκοπο Anselm
της Canterbury, κ. ά. Αυτά τα ψευδοεπιχειρήματα μάς τα σερβίρουν συχνά-πυκνά όλοι ανεξαιρέτως οι επιτήδειοι όλων των θρησκειών και αιρέσεων που βασίζονται σε θεό δημιουργό. Πρόκειται για βλακωδέστατες σοφιστείες!
Όλα αυτά τα δήθεν αποδεικτικά επιχειρήματα, ─ της πρώτης αιτίας, του τελείου σχεδίου, της οντολογίας, της τελεολογίας, της δικαιοσύνης, της ηθικής, της συνειδήσεως, κλπ. ─ έχουν εμφανή λογικά και υπερβατικά άλματα και επιδέχονται και άλλες δικαιολογήσεις πέραν της αυθαιρέτου δικαιολογίας ότι κάποιος θεός θέλησε και τα κανόνισε έτσι. Μερικά έχουν και εσφαλμένες ή μη ελέγξιμες αυθαίρετες προϋποθέσεις. Συνεπώς δεν αποδεικνύουν τίποτα και όλοι οι αντικειμενικοί φιλόσοφοι και οι ειδικοί της Μαθηματικής Λογικής τα έχουν εξαρθρώσει. (Εκτός από το βιβλίο του Russell, Why I am not a Christian, βλέπε π. χ., και το εξαιρετικό βιβλίο του Michael Martin (editor), The Cambridge Companion to Atheism, Cambridge University Press,2007, κεφάλαια 5 και 9-12, κ. ά.). Πολλοί έχουν μάθει από την κοινωνία να τα παραδέχονται ως εύλογα και τους αρέσει απλούστατα να τα δικαιολογούν ως δεδομένα εκ θεού. Έτσι μ’ αυτή την εύκολη και απλοϊκή απάντηση δεν βασανίζουν καθόλου το κεφάλι τους και έληξε το ζήτημα! Είναι μια απλοϊκή απάντηση που ο καθένας μπορεί να προφέρει χωρίς καμία σκέψη και που «απαντά τα πάντα» αμέσως, χωρίς βάσανα και χωρίς ελεγξιμότητα! Έτσι σ’ αυτήν την περίπτωση έχομε να κάνομε με αυθαίρετες μη ελέγξιμες παραδοχές και τίποτα παραπάνω. Όμως η έρευνα και η πραγματικότητα χρειάζονται βάσανα και κούραση και είναι ελέγξιμες· δεν είναι απλά πράγματα για τον σύντομο βίο και πεπερασμένο νου του ανθρώπου, κλπ!
Αλλά και σαν αξιώματα να τα δούμε και να τα παραδεχθούμε, οδηγούν το πολύ-πολύ στον Θεϊσμό και όχι στον Χριστιανισμό ή τον Μουσουλμανισμό ή τον Εβραϊσμό, κλπ. Πέραν του Θεϊσμού δεν έπεται απολύτως καμιά απ’ αυτές τις θρησκείες
βάσει αυτών των αξιωμάτων. Άλλο το να λες ότι πιστεύω σ’ έναν ακαθόριστο Θεό ως ανωτέρα δύναμη που έφτιαξε τα πάντα όσο καλλίτερα μπορούσε κλπ., και άλλο το να λες ότι ο Θεός στον οποίον πιστεύω είναι καλά και σώνει ο Γιαχβέχ, η Αγία Τριάς, ο
Αλλάχ, κλπ. Πλην όμως οι ανειλικρινείς και πονηροί οπαδοί αυτών των θρησκειών χρησιμοποιούν αυτά τα ψευδοεπιχειρήματα για να εδραιώσουν και να δικαιολογήσουν την δική τους θρησκεία και πίστη, κάνοντας έτσι άλλο ένα παράλογο άλμα που θα το αποκαλούσαμε «άλμα αλμάτων»! Ο Χριστιανός π. χ., δεν λέγει απλώς: «Πιστεύω εις έναν Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, ...», αλλά λέγει ότι αυτός ο ένας Θεός Πατέρας Παντοκράτορας, στον οποίον πιστεύει, είναι οπωσδήποτε, και εδώ κάνει το
«άλμα αλμάτων», η Αγία Τριάς ─ Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα ─ εκ πηγών Ισραήλ και επομένως ο Γιαχβέχ του Αβραάμ και του Μωυσέως. (Πάλι καλά που δεν βγήκε Αγία Τετράς αφού 2 x 2 = 4!). Ο Μουσουλμάνος πάλι θα ισχυριστεί ότι ο Θεός
αυτός είναι οπωσδήποτε ο Αλλάχ που στην ουσία είναι ο Εβραϊκός Γιαχβέχ, κ. ο. κ.
O Russell όμως δεν σταμάτησε μέχρι εκεί. Θέλησε να υποδείξει και μερικά σημεία παρμένα από τον Χριστιανισμό τον ίδιο, τα οποία αντιβαίνανε προς κάθε έννοια πίστεως περί θείου ή λογικής. Παρέκαμψε τελείως το ζήτημα της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού, και μίλησε για τον Ιησού Χριστό έτσι όπως τον παρουσιάζουν τα Ευαγγέλια, ανεξαρτήτως του αν δεν υπήρχε ή όχι. Μας λέγει λόγου χάρη ότι έχει βρει μερικά σοφά λόγια και ηθικές αρχές στον Ιησού, αλλά δεν τον θεωρεί πιο σοφό ή πιο
ηθικό από έναν Σωκράτη, Βούδα, Κομφούκιο και άλλους. Πολλά από τα σοφά και ηθικά λόγια στα οποία αναφέρεται τα είχε ήδη βρει και σε πολλούς άλλους σοφούς πριν τον Ιησού. Όμως, πολλές άλλες ηθικές παραινέσεις του Ιησού ήταν ανεφάρμοσ-
τες διότι ήταν ή παράλογες, ή αφύσικες, ή εξωπραγματικές υπερβολές και επομένως δεν ήταν σοφές. Ακόμα προσέθεσε ότι είχε βρει και πολλές ανοησίες τόσο στα λόγια όσο και στα έργα του Ιησού. Λόγου χάρη: Δεν κατάβαλε ποτέ του τί νόημα είχε το να
ξεράνει μια συκιά επειδή δεν βρήκε σύκα να φάει, ενώ δεν ήταν ακόμα καιρός των σύκων. Δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί έβαλε τα δαιμόνια μέσα σε χοίρους οι οποίοι τρόμαξαν και πνίγηκαν, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να τα διώξει μακριά σαν παντοδύναμος θεός που υποτίθεται πως ήταν. Κλπ.
Ο Russell δεν επεξετάθη σε πολλά τέτοια σημεία έργων και λόγων του Ιησού,μόνο σε ολίγα. Όσα ανάφερε του άρκεσαν για να μεταδώσει αυτό που ήθελε. Αυτού του είδους τα σημεία λαθών, ανοησιών, βλακειών, βαρβαροτήτων, θηριωδιών, αντι-
φάσεων, ανηθικοτήτων, υπερβολών, κλπ στην Βίβλο ανέρχονται σε κάπου (7000 ) επτά χιλιάδες και έχουν καταγραφεί σε καταλόγους της διεθνούς βιβλιογραφίας. Παρ’ όλα ταύτα οι Χριστιανοί έχουν θέσει ως δόγμα τους ότι: «Η Βίβλος είναι βιβλίο θεόπνευστο και εκ τούτου αλάνθαστο!». Χωρίς αυτό το δόγμα ο Χριστιανισμός κρημνίζεται σαν χάρτινος πύργος! «Πολύ περίεργο...!».
Στο παρόν κείμενο λοιπόν θα ασχοληθούμε με το διατί ιδιαιτέρως απορρίπτομε τον Χριστιανισμό πέραν της γενικής φιλοσοφικής ιδέας και επιχειρήματος του απίστου, αγνωστικιστή και αθέου που περιγράψαμε παραπάνω. Επειδή θέλομε το παρόν
άρθρο να είναι μικρού μεγέθους και να μην επεκταθεί, θα υποδείξομε επιγραμματικά όλα τα σημεία εκείνα που πρέπει να λάβει υπ’ όψη και να ερευνήσει ο κάθε λογικά και ελεύθερα σκεπτόμενος, ακόμα και ο πιστός που δεν έχει ακόμα υποστεί καθολική αγκύλωση σκέψεως και εγκεφαλικών διεργασιών, και θρησκευτικό παραλήρημα από την χριστιανική πίστη και τους Χριστιανούς. Έτσι δεν θα αναφέρομε τις αναφορές από την Βίβλο (Αγία Γραφή), Ιερά Παράδοση και Ιστορία. Όλες υπάρχουν στην διεθνή βιβλιογραφία, σε καταλόγους, σε περιοδικά, σε άρθρα, κλπ. Είναι εύκολο και προσιτό για τον καθένα να ελέγξει αυτά που αναφέρομε εδώ, αρκεί να ξοδέψει λίγο χρόνο και ίσως να αγοράσει και μερικά βιβλία.
Επειδή πολλοί Χριστιανοί δεν έχουν τελικά τίποτα άλλο να προβάλουν παρά το επιχείρημα των θαυμάτων και των ιδιαιτέρων όπως λένε ατομικών εμπειριών και βιωμάτων, έχομε να τους πούμε τα εξής: (α) Αυτό το επιχείρημα το προβάλουν εξίσου όλες οι θρησκείες και όχι μόνον ο Χριστιανισμός. Αν ίσχυε ούτως, τότε όλες οι θρησκείες θα ήταν εξ ίσου σωστές, πράγμα αντιδιαμετρικώς αδύνατο. (β) Πολλά παράξενα, ιδιάζοντα και απροσδόκητα φαινόμενα συμβαίνουν παντού και πάντοτε. Πέραν των συμπτώσεων, τις πιο πολλές φορές κανείς δεν ασχολείται μαζί τους για τους δώσει εξήγηση ή ακόμα μπορεί η εξήγηση να είναι εξαιρετικά δύσκολη για να βρεθεί.Μετά όμως διάφορες θρησκευτικές κλίκες ιδιοποιούνται όλα αυτά τα φαινόμενα και τα παρουσιάζουν ως θαύματα για να αποδεικνύουν την δήθεν ορθότητά τους πλανεύοντας έτσι τους αδαείς, τους ολίγον ευφυείς και απερισκέπτους. (γ) Κύριοι, δεν μπορούμε να πιστεύομε ότι 2 + 3 = 12 επειδή αυτός που το ισχυρίζεται μπορεί να περπατά επάνω στα νερά· είτε μπορεί και περπατά επάνω στα νερά είτε όχι το 2 + 3 ισούται με 5 και όχι με 12. Αλλιώς να παραδεχθείτε ότι δεν δέχεστε την λογική και τότε αν είστε ειλικρινείς και συνεπείς να ζήσετε χωρίς αυτήν και να απολαύσετε τις συνέπειες αυτής της επιλογής σας.

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

Μερικές θρησκείες ανεξαρτήτως του αν ήταν επιστημονικά αληθείς ή όχι επέφεραν αρκετά θετικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη ζωή, κοινωνία και πολιτισμό.Πολλές τέτοιες θρησκείες συμπεριφέρονταν ως κοσμοθεάσεις μάλλον παρά ως αξιω-
ματικές θρησκείες δογματικών και αυθαιρέτων «αληθειών». Διά τούτο, αν εξαιρέσουμε την «πλάνη» τους, συνετέλεσαν στη παραγωγή θετικού έργου διά μέσου της ανθρώπινης ψυχολογίας. Πολλές τέτοιες «θρησκείες» σε διάφορα μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και πάνω απ’ όλα είναι η Ελλάς, επέτρεπαν να αναπτυχθούν η φιλοσοφία, η ιατρική, η αστρονομία, η ιστορία, και πάσα επιστήμη και τέχνη. Πέραν ολίγων γενικών συμπαντικών αρχών οι οποίες και αυτές είχαν την δυνατότητα να εξελίσσονται κάτω από τις συνεχείς προόδους του πνεύματος και της γνώσεως, διαφωνίες και αιρέσεις εθεωρούντο αυτονόητες και δεν προκαλούσαν κανέναν δισταγμό ή φόβο, πολλώ μάλλον διωγμό.
Αλλά ο Χριστιανισμός ως τέτοια θρησκεία τί έκανε; Κατά την ιστορική διαδρομή του, αν τα βάλομε όλα κάτω, έδρασε θετικά ή αρνητικά πάνω στην ζωή του ανθρώπου και στον ανθρώπινο πολιτισμό; Ο Χριστιανισμός τί αποτελέσματα είχε επάνω στις ανθρώπινες δραστηριότητες; Πώς καθοδήγησε και πώς διαπαιδαγώγησε τον κόσμο; Ποιο είναι το καθαρό χρεόγραφο της ιστορίας του; Η απάντηση που τεκμηριώνεται από τα ειδικά σημεία κατά του Χριστιανισμού τα οποία εκτίθενται ευθύς αμέσως, είναι πέρα για πέρα οικτρή και φρικτή.
Κάποιος που δεν ξέρει περισσότερα μπορεί να φέρει ως αντίρρηση έναν κατάλογο ορισμένων ηθικών αρχών, για τις οποίες συνεχώς διατείνονται οι αδαείς Χριστιανοί, όπως π. χ. να κάνεις ελεημοσύνη, να συγχωρείς, να αγαπάς τους πλησίον σου, o χρυσούς κανών, κ. ά. Ο Χριστιανισμός όμως δεν φτιάχτηκε για να μας πει αυτά. Αυτές οι ηθικές αρχές ήταν ήδη γνωστές προτού εμφανισθεί ο Χριστιανισμός ο οποίος απλώς τις επανέλαβε ή μάλλον τις αντέγραψε χωρίς να αναφέρει τις αρχαιότερες πηγές. Ήδη αναφέραμε παραπάνω ότι ο Bertrand Russell έχει καταγγείλει το γεγονός αυτό στην ομιλία του. Αλλά κατά την ιστορική διαδρομή του, προκειμένου να επιτύχει την εδραίωση και το συμφέρον του, ο Χριστιανισμός παρέβη κατά συρροή ακόμα
και αυτές τις ηθικές αρχές όπως και κάθε άλλη ηθική αρχή.

ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Α) Θεολογία

1) Το μήνυμα του Χριστιανισμού, η θεολογική καταξίωσή του, είναι ένα ανόητο παραμύθι για να φοβερίζει τα μωρά παιδιά και να καταντά μωρά τους μεγάλους. Αυτό είναι: «Η σωτηρία από την διαρκή οργή του Παναγάθου και Παντοδύναμου Θεού Γιαχβέχ, ο οποίος καταράστηκε και καταδίκασε όλη την δημιουργία του και εις πάντας τους αιώνας, ένεκα του προπατορικού αμαρτήματος που διέπραξαν οι μυθικοί πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα κάπου 6500 χρόνια πριν! Κλπ.». (Παύλος: Πρός Ρωμαίους 5: 14, 6: 23, Α΄ Πρός Κορινθίους 15:22, 45, Β΄ Πρός Κορινθίους 11: 3, Α΄ Πρός Τιμόθεον 2: 13-14, όλες οι επεξηγήσεις των Πατέρων, κλπ.) Αν κανείς αμφιβάλει ότι αυτό είναι παραμύθι, δεν έχει παρά να σκεφτεί και να κρίνει λιγάκι αυτή την θεολογική δικαιολογία, να μελετήσει τα πορίσματα των επιστημών διά την ηλικία της γης και της εξελίξεως τού ανθρώπου επ’ αυτής, να μελετήσει τα πέντε πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως για να διαπιστώσει την τρομακτικότατη ασυναρτησία που υπάρχει εκεί μέσα, και ακόμα να μελετήσει τα Ασσυριακά, Βαβυλωνιακά, Ινδικά, Αιγυπτιακά, Ελληνικά και Ερμητικά έπη και μυθολογίες. Όσον αφορά την δημιουργία του κόσμου, ο Θεός Γιαχβέχ εδημιούργησε το σύμπαν και τον άνθρωπο, πριν 6500 χρόνια περίπου, έτσι χάρη γούστου. Κάποια στιγμή βαρέθηκε να είναι μόνος του και αποφάσισε να δημιουργήσει την παρέα του για να ασχολείται μαζί της και να της μεταδώσει την ευτυχία του! (Ευτυχία; Άλλο τίποτα...!). Από τότε όχι μόνο δεν είναι πια μόνος του, αλλά πριν 2000 χρόνια περίπου έγινε και τριαδικός. Επειδή όμως η Εύα και ο Αδάμ έφαγαν από τον καρπό του δένδρου της γνώσεως του καλού και του κακού ο πανάγαθος Θεός που είναι όλος αγάπη οργίστηκε σε τέτοιο βαθμό που καταράστηκε όλη την δημιουργία του απ’ άκρη σ’ άκρη και από τότε πάει και η ευτυχία...
2) Βασίζεται στην υφαρπαγή, παρεξήγηση, διαστροφή και επί τούτου κακοποίηση των Εβραϊκών Γραφών, οι οποίες με τη σειρά τους δεν είναι τίποτα το σπουδαίο και κατά μέγα μέρος αποτελούν οικτρή συρραφή μωριών, βαρβαροτήτων, θηριωδιών, αντιφάσεων, αντιεπιστημονισμού, και όλο το κακό συναπάντημα.
3) Βασίζεται στον Ιησού Χριστό ο οποίος όχι μόνο δεν έχει ιστορικώς αποδειχθεί ότι υπήρξε ποτέ έστω ως κάποιος απλός ή ασήμαντος άνθρωπος, αλλά επιστημονικώς και ιστορικώς αποδεικνύεται πλήρως ότι ο Ιησούς Χριστός των Ευαγγελίων είναι μύθος, δηλαδή κατασκευασμένο ψέμα! Δηλαδή μιλάμε, θεολογούμε και επιχειρηματολογούμε στο κενό.
4) Η αρχική θεολογία του Χριστιανισμού (για δύο αιώνες περίπου) ήταν άμεσα εσχατολογική. Δεν ησχoλείτο δηλαδή με τη θεoλoγική θεώρηση των εσχάτων,αλλά με τo άμεσο τέλoς τoυ κόσμoυ το οποίο βρισκόταν πρo των θυρών και θα συνέβαινε εντός ολίγου. Συνεπώς δεν χρειαζόταν καμία κοινωνική πρόνοια και αντιμετώπιση του αύριο. Η κυριαρχία του κόσμου ανήκε στον σατανά,στους διαβόλους του και στην αμαρτία. Έτσι ο άρχων της δικαιοσύνης θα εμφανιζόταν λίαν συντόμως για να αποκαταστήσει τα κακώς κείμενα. Η αποτυχία της αμέσου αυτής εσχατολογίας, ανάγκασε τους χριστιανούς να την αναβάλουν στο άγνωστο απώτερο μέλλον.
5) Εκτός από ολίγες γνωστές ηθικές εντολές, τις οποίες επανέλαβε, (για να είμαστε πιο ακριβείς, αντέγραψε, χωρίς να αναφέρει την πηγή,) η θεολογία του είναι, πλαστή, τεχνητή, αντιφατική, ανόητη και λανθασμένη. Παίζει με την ψυχολογία και πατά και τοκίζει επί των αδυναμιών και των φόβων των ανθρώπων και όχι επί της εξ αντικειμένου αλήθειας. Διά ταύτα, η θεολογία και δογματική του Χριστιανισμού είναι διαρκώς εκφοβιστικές και καθίστανται άκρως επικίνδυνες και καταστροφικές τόσο για το άτομο ως μονάδα όσο και για την κοινωνία ως σύνολο! Πολλές ηθικές εντολές και προτροπές της χριστιανικής θεολογίας και ηθικής είναι γενικολογίες και υπερβολές οι οποίες χωρίς τροποποιήσεις κατά περίπτωση καταντούν ανόητες ή αποβαίνουν επικίνδυνες. Αυτές ούτε η Βίβλος, ούτε οι Χριστιανοί τις ετήρησαν ποτέ!
6) Η χριστιανική θεολογία έρχεται σε αγεφύρωτη αντίθεση προς κάθε αρχή, σημείο, επιτυχία, έκφανση, δραστηριότητα, επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνη και επίτευγμα του Ελληνικού και του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.
7) Πρόκειται για θεολογία και δογματική: Ανοησίας, αντιφάσεως, τρέλας, σχιζοφρένιας, ακαταστασίας, λάθους, ψεύδους, στρεψοδικίας, αοριστίας, υπεκφυγής, γενικολογίας, συγκαλύψεως, παραλογισμού, θηριωδίας, φόβου, εκφοβισ-
μού, καταναγκασμού, πολλών κακών, απαξίας της εδώ ζωής και του κόσμου,καταστροφής, εσχατολογίας, αποκαλύψεως, θαυματοποιίας, αιωνίου τιμωρίας ή ανταμοιβής, μισαλλοδοξίας, αντιγνώσεως, αντιεπιστήμης, αντισοφίας, αντιφιλοσοφίας, πένθους, εναντίον κάθε χαράς της εδώ ζωής. Αλλού άλλα είναι θέσεις και αλλού τα ίδια αντιθέσεις! Αλλού άλλα επιτρέπονται και αλλού τα ίδια απαγορεύονται! Άκρη δεν βρίσκεις! Παντού αλλοπρόσαλλη, στρεψόδικη,κλπ.
8.) Αποτέλεσμα όλης αυτής της αλλοπρόσαλλης, καταστροφικής, αντιφατικής,ακατάστατης, μισαλλοδόξου, εσχατολογικής, κλπ, θεολογίας ήταν ο κατακερματισμός του Χριστιανισμού, από τον πρώτον αιώνα μέχρι και σήμερα, σε χιλιάδες αιρέσεις οι οποίες στο παρελθόν αλληλοσπαράχτηκαν χειρότερα από τα άγρια θηρία με τρομακτικές διαχρονικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Σήμερα, ενώ η κάθε χριστιανική αίρεση επιμένει ότι αυτή και μόνον πρεσβεύει την ορθή και αληθινή χριστιανική πίστη και όλες οι άλλες είναι εσφαλμένες, όλες τους τελούν εν ειρήνηι λυκοφιλίας λόγω αλλοτρίων αιτίων, συμφερόντων και επιβιώσεως! Επίσης η άκρατη και συνεχής μισαλλοδοξία οδήγησε τους Χριστιανούς να κατασπαράξουν ή να εξαφανίσουν πλείστους όσους λαούς και πολιτισμούς οι οποίοι δεν επείθοντο από το χριστιανικό κήρυγμα αλλά ηρκούντο σε μια ήσυχη συνύπαρξη.

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 22 Mar 2012, 22:57 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1438
Location: Κιλκίς
Has thanked: 456 time
Have thanks: 593 time
Β) Γραμματεία


Βίβλος, Δευτεροκανονικά Βιβλία, Ιερά Παράδοσις, Σύνοδοι, Δογματικές,Κατηχήσεις, Νομοκάνονα, Πηδάλια, Βίοι Αγίων, κλπ., δεν περιέχουν τίποτα το βαρύγδουπο αλλά περιέχουν ένα τεράστιο πλήθος από:
1) Πρωτότυπες Ανοησίες
2) Απίθανες Βλακείες
3) Αμέτρητες Κραυγαλέες Αντιφάσεις
4) Εσφαλμένα Επιχειρήματα
5) Τρελές Ασυναρτησίες
6) Σχιζοειδείς και Ανήκουστους Παραλογισμούς
7) Αδιανόητες Θηριωδίες
8) Τρομακτικές Κακίες
9) Τετριμμένες Κοινοτυπίες Κοινοτοπίες
10) Καταστροφικές ή Ανήθικες Παραινέσεις
11) Επιστημονικά Λάθη
12) Μαθηματικά Λάθη
13) Ασύστολα Ψεύδη
14) Σκόπιμες Στρεψοδικίες
15) Αόριστες και επικίνδυνες Γενικολογίες
16) Βλακώδη Παραμύθια

Γ) Ιστορία


Στα μέρη όπου επικράτησε ο Χριστιανισμός και εδραιώθηκε σύμφωνα με τις βασικές αρχές του (βιβλικές, πατερικές, των συνόδων, κλπ.) και αποφάσεις του συνέβησαν:
1) Καταστροφές πάντων των τοπικών ή οικουμενικών πολιτισμικών στοιχείων.Ήταν το μεγαλύτερο δυστύχημα κατά της γνώσεως, της ιστορίας, και του πολιτισμού του ανθρώπου! Έχομε ολοκληρωτική εξάλειψη πλήθους πολιτισμών όπως: Ελληνικός, Ελληνο-Αλεξανδρινός, Ελληνο-Ρωμαϊκός, των Σαξόνων,των Σκανδιναβών, των Μάγια, του Μεξικού, του Περού, κλπ.
2) Καταστροφές πολλών κοινωφελών έργων και ιδρυμάτων: νοσοκομείων, ασκληπιείων, βιβλιοθηκών, γυμναστηρίων, λουτρών, ναών, σταδίων, των βιβλίων,πασών αρχιτεκτονημάτων και κτηρίων, των έργων τέχνης, κλπ.
3) Εξάλειψη τοπικών ηθών και εθίμων, γραμμάτων, τεχνών, αθλητισμού, αγώνων, κλπ, (Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Αφρικής, Αμερικής, Ειρηνικού Ωκεανού, κλπ.).
4) Οι αιρέσεις ήταν ο φόβος και τρόμος διά τον Χριστιανισμό. Διά τούτο, εκτός από τα αναθέματα και τους αφορισμούς, οι ορθόδοξοι εξαπέλυσαν τρομακτικούς αιματηρούς και καταστροφικούς διωγμούς εναντίον τους. Κάθε διαφωνία ή ελαφρά παρέκκλιση εθεωρείτο αίρεση και εδιώκετο πάση θυσία.
5) Κατάργηση και αναθεματισμός, των μαθηματικών, της αστρονομίας, της ιατρικής, των επιστημών, των γραμμάτων, του θεάτρου, των τεχνών, της φιλοσοφίας, κλπ.
6) Η χριστιανική θεολογία και δογματική είχε σαν αποτελέσματα και τα εξής:Γενοκτονίες, θρησκευτικοί και μη θρησκευτικοί πόλεμοι, σταυροφορίες, ιερές εξετάσεις, πρωτοφανείς εξοντωτικοί νόμοι, εξολόθρευση των αιρετικών,αφάνταστα βασανιστήρια, εκατομμύρια αθώων θυμάτων, όλο το κακό συναπάντημα, αμορφωσιά, συμφορά, βία, μεσαίωνας, κλπ, με τρομακτικές διαχρο-
νικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Δ) Κοινωνικότητα και Ψυχολογία


Στα μέρη όπου επικράτησε ο Χριστιανισμός έκανε τα πάντα μαντάρα. Τα πράγματα έγιναν τρισχειρότερα από ότι ήταν πριν! Από την χριστιανική θεολογία, γραμματεία και δογματική κατά εποχές και κατά τόπους προέκυψαν:
1) Άνευ Προηγουμένου Δεισιδαιμονία 2) Σατανολογία
3) Δαιμονολογία
4) Διαβολικά τάγματα
5) Προστάτες άγγελοι
6) Αγγελικά τάγματα
7) Εξορκισμοί
8) Αγιασμοί
9) Εσχατολογία
10) Φόβος
11) Τρόμος
12) Αναχωρητισμός
13) Ερημιτισμός
14) Στηλιτισμός
15) Μοναχισμός
16) Ενίοτε Ευνουχισμός
17) Αντισεξουαλισμός
18) Αντιερωτισμός
19) Παρθενία
20) Μισογυνισμός
21) Αγαμία
22) Ανωμαλία
23) Παιδεραστία
24) Μυστικά Όργια
25) Ομοφυλοφιλία
26) Εμμονή αμαρτίας
27) Μυστικοκοπάθεια
28) Νεύρωση
29) Καχυποψία
30) Ενοχή
31) Απομονωτισμός
32) Αντικοινωνικότης
33) Συμπλεγματισμός
34) Πόνος
35) Θλίψη
36) Φόνος
37) Καταστροφή
38) Αθλιότητα
39) Απαξία
40) Βασανιστήρια
41) Βία
42) Θάνατος
43) Εξοντωτικοί Νόμοι
44) Αγραμματοσύνη
45) Αντιεπιστημονικότης
46) Κατάπτωση των Τεχνών
47) Απόρριψη της Φιλοσοφίας
48) Οπισθοδρόμηση
49) Καταρράκωση της Προσωπικότητας
50) Νηστεία
51) Βρωμιά
52) Απλυσιά
53) Αρρώστια
54) Ευχέλαια
55) Παραλήρημα
56) Μισαλλοδοξία
57) Κατήφεια
58) Δυστυχία
59) Εκμετάλλευση
60) Αιρέσεις, Διχοστασίες και Σχίσματα
61) Σφαγές
62) Εξοστρακισμός
63) Απόλυτος ρατσισμός
64) Αφορισμός
65) Ανάθεμα
66) Καταναγκασμός
67) Εκφοβισμός
68) Παραλογισμός
69) Κλπ, κλπ, κλπ....

Αυτά τα ειδικά σημεία λοιπόν ας τα προσέξουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται. Εδώ τα ανακοινώσαμε απλώς και γενικώς ως συμπεράσματα. Λόγω της εδώ συντομίας θα αποφύγουμε την οιανδήποτε καταγραφή αναφορών, θεολογικών και ιστορικών στοιχείων και παραδειγμάτων που τα πιστοποιούν ενταύθα. Πάρα πολλά απ’ αυτά τα παρουσιάζουμε στις εργασίες μας που έπονται ευθύς αμέσως. Η καταγραφή όλων των υπαρκτών στοιχείων που πιστοποιούν πέραν πάσας αμφιβολίας τα συμπεράσματά μας
είναι έργο υπέρογκο εκατοντάδων τόμων. Για να δώσουν απαντήσεις στις απορίες που πιθανόν έχουν και για να πιστοποιήσουν την αλήθεια όλων των στοιχείων που προβάλομε εδώ τους προτείνομε να ερευνήσουν: Την Βίβλο, την Ιερά Παράδοσιν, τα
Απόκρυφα, τα Ψευδεπίγραφα, τις Συνόδους, τις Δογματικές, τις Κατηχήσεις, τα Νομοκάνονα, τα Πηδάλια, τους Βίους Αγίων, τους Συναξαριστές, την αντικειμενική Ιστορία,την διεθνή Βιβλιογραφία και διάφορα άρθρα πάνω στα θέματα αυτά. Κυκλοφορούν
και διάφοροι κατάλογοι δημοσιευμένοι ως βιβλία ή ευρίσκονται στο διαδίκτυο οι οποίοι περιέχουν τεράστιους αριθμούς παραδειγμάτων και αναφορών. Σε όλες αυτές τις πηγές οι ενδιαφερόμενοι θα εντοπίσουν όλα τα θεολογικά, αντικειμενικά, ιστορικά, και επιστημονικά στοιχεία, ζητήματα, αναφορές και απαντήσεις που θα υπεραρκέσουν για να καλύψουν τα κενά και τις απορίες τους.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΩΣ


Αν κανείς τότε απορεί πως επεκράτησε ο Χριστιανισμός, η Εβραιοχριστιανική ή και Γνωστικοχριστιανική μάστιγα δηλαδή, έστω στα μέρη όπου επεκράτησε, η απάντηση είναι απλή. Τους τρεις πρώτους αιώνες ήταν ολιγάριθμος και του περιθωρίου και έτσι οι υπόλοιποι δεν του έδιναν μεγάλη σημασία. Το πρώτον αιώνα και στις αρχές του δευτέρου αιώνα ήταν καθαρά Ιουδαϊκή υπόθεση, και τίποτα παραπάνω.Μόνο μερικοί μορφωμένοι Εβραίοι και λίγο αργότερα μερικοί Εθνικοί έφερναν στην επιφάνεια ιστορικά δεδομένα και ακαδημαϊκά ή φιλοσοφικά επιχειρήματα εναντίον του.
Αποτελεί πραγματική ειρωνεία το γεγονός ότι χωρίς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αυτή η παράξενη και αλλοπρόσαλλη δοξασία δεν θα είχε την τύχη να εξαπλωθεί.Κάτω από την Ρωμαϊκή Ειρήνη (Pax Romana) και γνωρίζοντας κάπως την Ελληνική ή την Λατινική γλώσσα μπορούσε κανείς να έλθει σε επαφή με ένα τεράστιο πλήθος λαών. Η διά ξηράς και διά θαλάσσης συγκοινωνία ήταν αρκετά ασφαλής και εύκολη για την μεταβίβαση από τ’ ένα μέρος στ’ άλλο. Έτσι λοιπόν αυτή η Ιουδαϊκή αιρετική
υπόθεση, όταν αυτή το θέλησε, εύκολα μεταπήδησε εκτός του Παλαιστινιακού χώρου και των συναγωγών της διασποράς. Η ελευθερία λόγου που υπήρχε τότε δεν την εμπόδισε να κάνει κάτι τέτοιο. Αυτή λοιπόν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την ασφά-
λεια που παρείχε, αυτήν βρήκαν να κατηγορούν και να καταδικάζουν οι Χριστιανοί ένεκα δήθεν διωγμών
Ουδείς διωγμός κατά των πεποιθήσεων υπήρξε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου επικρατούσε τέτοια θρησκευτική ελευθερία που ο σημερινός κόσμος είναι αδύνατο να τη φανταστεί. Έχει μείνει παροιμιώδες ότι: «Εις την Ρώμη συναντούσες ευκολότερα έναν θεό παρά έναν άνθρωπο!». Οι λεγόμενοι «διωγμοί» ήταν τοπικές αντιδράσεις του κράτους κατά των συνεχών κρουσμάτων απειθείας και των συνωμοτικών ανατρεπτικών ενεργειών των χριστιανών. Ανεζητούντο οι ένοχοι των εγκληματικών πράξεων και ουδείς εθίγετο λόγω των πεποιθήσεών του! Ουδείς συστηματικός διωγμός υπήρξε! Αντιθέτως ο Χριστιανισμός όταν κατέλαβε την εξουσία εγκαινίασε και εξαπέλυσε τον πραγματικό, ανελέητο, ολοκληρωτικό και ιδεολογικό διωγμό!
Οι διωγμοί επί Νέρωνος (+64) και Δομιτιανού (+94 - 96) αναφέρονται διά πρώτην φορά το +170 από τον επίσκοπο των Σάρδεων Μελίτωνα τον ευνούχο. Αυτά που γράφει είναι καθαρές υπερβολές. Την εποχή του Νέρωνος οι χριστιανοί (αν υπήρχαν) στη Ρώμη ήταν ελάχιστοι και όχι μυριάδες! Άλλες έρευνες, βασισμένες σε ιστορικά στοιχεία και σε παραδόσεις των ιδίων των χριστιανών έχουν απαλλάξει τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό (+81 - 96 Κ. Ε.) από την χριστιανική φήμη ότι εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών και αιματοκύλισε την αυτοκρατορία. (Π. χ. βλέπε: Κυρτάταs Ι. Δημήτρης, Απόκρυφες Ιστορίες, Μύθοι και Θρύλοι από τον Κόσμο των Πρώτων Χριστιανών, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2003-2004, σελίδες 64-65, και Ευσεβίου, Εκκλησιαστική ιστορία 10: 20 που βασίζεται στον Εβραιοχριστιανό ιστορικό του 2ου αιώνα Ηγήσιππο, ειδικά για το επεισόδιο των δύο εγγονών του Ιούδα, του μικρού αδελφού του Ιησού, στον οποίον και έχει αποδοθεί η ομώνυμος Επιστολή εντός της Καινής Διαθήκης.). Εκείνο που ο Δομιτιανός έκανε ήταν ότι, ανέκρινε μερικούς χριστιανούς ταραξίες τους οποίους και τιμωρούσε εάν ευρίσκονταν ένοχοι εγκληματικών πράξεων.Άλλους φτωχούς, κακομοίρηδες και αθώους τους ρωτούσε να του εξηγήσουν τί πίστευαν και τί έκαναν, και μετά τους άφηνε ελευθέρους, αισθανόμενος κάποια περιφρόνηση για την κατάντια και την βλακεία τους. Αυτό ακριβώς γράφουν ότι συνέβη με τους δύο εγγονούς του Ιούδα, του μικρού αδελφού του Ιησού, πράγμα που είτε είναι αληθές είτε παραμύθι φανερώνει ότι η Ρωμαϊκή εξουσία δεν εδίωκε ανθρώπους έτσι χάρη γούστου ή για τα πιστεύω τους ή την συγγένειά τους.
Ο Μέγας Δέκιος δεν πρόφθασε να δώσει λύση στο καινοφανές χριστιανικό πρόβλημα διότι εφονεύθει σε μάχη κατά των Γότθων σε ελώδη περιοχή παρά το δέλτα του Δουνάβεως το 251 Κ. Ε. προτού καν κλείσει δύο έτη ως αυτοκράτωρ. Ο λεγόμενος διωγμός του Διοκλητιανού (+302 - 303 Κ. Ε.) δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η μόνη γενικότερη προσπάθεια ελέγχου των χριστιανών (όχι όμως της ιδεολογίας των), οι οποίοι είχαν πλέον αποθρασυνθεί πέραν κάθε ανοχής και επυρπόλησαν το αυτοκρα-
τορικό ανάκτορο στην Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Το αίτιο του διωγμού ήταν το γεγονός ότι κατά την κατοχή της Αλεξανδρείας υπό της Παλμύρας (+269 - 274) οι χριστιανοί της πόλεως ταχθέντες υπέρ της Ζηνοβίας (+240 - ;;; , κυβερνήτου της Παλμύ-
ρας) και του εγκαθέτου της χριστιανού επισκόπου Παύλου του Σαμοσατέως, άρχισαν να αποσφάττουν συστηματικώς όσους Έλληνες, Ρωμαίους και Εβραίους ηδύναντο!
Πέραν των καρπών της Ρωμαϊκής ειρήνης και ανεξιθρησκίας που ο Χριστιανισμός έδρεψε κατά τους τρεις πρώτους αιώνες, στις αρχές του τετάρτου αιώνα τού έτυχε και το πρώτο λαχείο! Αυτό ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος. Ο Χριστιανισμός λοιπόν, ή η Εβραιογνωστικοχριστιανική μάστιγα, αυτή η φτιαχτή και καταστροφική θρησκεία, επεκράτησε επειδή μονομερώς και καπριτσιόζικα το θέλησε έτσι ο «Άγιος και Μέγας» διαταραγμένος και ανισόρροπος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος. Επρόκειτο για διαταραγμένη, πονηρή, εγκληματική και βίαια φυσιογνωμία με πολλά ειδεχθή εγκλήματα στο ενεργητικό της! Αυτός εξόντωσε είτε διά πολέμων είτε διά δόλου κάθε άλλον υψηλά ιστάμενο πολιτικό της αυτοκρατορίας (όχι αντίπαλό του
όπως συνηθίζουν ψευδώς να λένε) που δεν του έφταιξε σε τίποτα και ούτε του έδωσε οποιαδήποτε αφορμή για να τον φονεύσει ή να τον δολοφονήσει. Μετά χρησιμοποιώντας κάθε παρανομία και αυθαιρεσία και με την επιρροή και τις μηχανορραφίες της μάνας του Ελένης, έστριψε απλώς έναν διακόπτη για να παραδώσει εν λευκώ όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στους ολιγάριθμους Χριστιανούς συνωμότες ενώ ταυτοχρόνως απέκλεισε την συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων από το κάθε τι.
Έχει καθιερωθεί ως γεγονός ότι το 313 Κ. Ε. εξεδόθη το κοσμοϊστορικό διάταγμα των Μεδιολάνων από τον Κωνσταντίνο με τον επ’ αδελφή γαμπρό του Λικίνιο.Με το διάταγμα αυτό νομοθετήθηκε η ανεξιθρησκία και ως εκ τούτου ο Χριστιανισμός έγινε ισότιμη θρησκεία με κάθε άλλη. Τούτο ήταν το δεύτερο διάταγμα ανεξιθρησκίας, εφόσον το πρώτο είχε εκδοθεί ενάμιση χρόνο πρωτύτερα από τον σοβαρά ασθενούντα καίσαρα Γαλέριο. Αυτή η ανεξιθρησκία ως εκ θαύματος κράτησε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, διότι αυτός ο κενόδοξος, ματαιόδοξος και εγκληματίας Κωνσταντίνος σχεδόν αμέσως έδωσε στους Χριστιανούς μαζί με την «ανεξιθρησκία» και το «σιδηρούν πάνω χέρι», ή ακριβέστερα ολόκληρη την αυτοκρατορία εν λευκώ! Τότε οι Χριστιανοί ξέχασαν τι θα πει ανεξιθρησκία, ειρήνη, συγγνώμη, συγχώρεση,άφεση αμαρτιών, αγάπη προς τον πλησίον, δικαίωμα σε άλλη γνώμη, άλλη αντίληψη,κλπ. Ένεκα όλων των συμβάντων και της λύσσας των άρτι νομιμοποιηθέντων Χριστιανών που επακολούθησαν, πολλοί ερευνητές έφτασαν στο σημείο να αμφιβάλλουν πάρα πολύ εέν έναν τέτοιο διάταγμα ανεξιθρησκίας εξεδόθη ποτέ από τον Κωνσταντίνο. Εν πάση περιπτώσει, το αναμφισβήτητο γεγονός που ισχύει και παραμένει είναι το εξής:
«Αν το διάταγμα της ανεξιθρησκίας πράγματι εξεδόθη, ουδέποτε εφαρμόστηκε, εκτός ίσως (και πάλι ίσως) για έξη μόνο μεταβατικά χρόνια μετά την έκδοσή του!». Από το +320 Κ. Ε. περίπου και εφεξής, πέραν των πολλών ιδιοτελών,πολιτικών και συγγενικών φόνων που διέπραξε ο Κωνσταντίνος, έγιναν οι μεγαλύτερες καταστροφές, διώξεις και εξοντώσεις που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία από τους Χριστιανούς, εναντίον όχι μόνο όλων των άλλων θρησκειών αλλά και μεταξύ των χριστιανικών αιρέσεων και σχισμάτων. Η εκκλησία έκανε τον Κωνσταντίνο Άγιο και Ισαπόστολο και τον ονόμασε «Μέγα» για τις υπηρεσίες του, παρά το δυσθεόρατο πλήθος και την βαρβαρότητα των εγκλημάτων του!
Μόλις ο ορθόδοξος καθολικός Χριστιανισμός με την λεγομένη πρώτη οικουμενική σύνοδο της Νικαίας, το +325, κατέλαβε πλήρως την εξουσία, ταυτοχρόνως εγκαινίασε και εξαπέλυσε τον πραγματικό, ανελέητο, εξοντωτικό, ολοκληρωτικό κα ιδεολογικό διωγμό! Στους επόμενους δυόμισι αιώνες, σχηματίσθηκε εκτενής νομοθεσία για την εξάλειψη και καταβαράθρωση του αρχαίου κόσμου και ειδικότερα του Ελληνικού και Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού και όλων των χριστιανικών αιρέσεων,που απλώς ζητούσαν συνύπαρξη. Η νομοθεσία αυτή υπάρχει στους κώδικες του Θεοδοσίου (του «Μεγάλου») και του Ιουστινιανού, κ. α. Οι καταστροφές βιβλιοθηκών,σχολών, έργων κοινής ωφελείας, έργων τέχνης, βιβλίων, διωγμοί καθηγητών και κάθε επιστημονικής και φιλοσοφικής σκέψεως και μελέτης μαζί με όλα τα αναπάντεχα κακά, συναπετέλεσαν την μεγαλύτερη μηχανή καταστροφής πολιτισμού που γνώρισε η ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Εκτός της εξαφανίσεως ό,τι τυχόν στοιχείων υπήρχαν, από τον Ευσέβιο και την παρέα του, η αρχαιολογία έχει διαπιστώσει τόσο ελάχιστα πράγματα ώστε να αδυνατεί να δώσει μια κάποια εικόνα του αρχέγονου μη Ιουδαϊκού Χριστιανισμού από το +135 Κ. Ε. μέχρι τον Κωνσταντίνο. Οι κατακόμβες της Ρώμης και τα νεκροταφεία που περιέχουν δεν είναι χριστιανικό ζήτημα, όπως ψευδώς οι χριστιανοί έχουν διαδώσει. Οι κατακόμβες δεν ήταν χριστιανικές, παρ’ όλον ότι άρεσε σε χριστιανούς
να συχνάζουν εκεί! Υπάρχουν βέβαια χριστιανικές και μη χριστιανικές τοιχογραφίες αρκετά ενδεικτικές για τα ολίγα πράγματα που συνέβαιναν τότε εκεί και για τις λοιδορίες μεταξύ χριστιανών και μη χριστιανών. Έχομε επίσης τα ολίγα αιρετικά ψευδεπίγραφα Γνωστικοχριστιανικά βιβλία που ευρέθησαν το 1945 στην Περιοχή Ναγκ Χαμμάντι της Άνω Αιγύπτου και μερικά θρύμματα παπύρων. Πέραν τούτων το μόνο προκωνσταντίνιο ανασκαφέν αρχαιολογικό εύρημα είναι ένα μικρό και ενδεές χριστιανικό σπίτι στην πόλη Δούρα Ευρωπό που βρίσκεται στην δεξιά όχθη του ποταμού Ευφράτη στην βόρεια Μεσοποταμία εντός της σημερινής Συρίας. Η Ελληνιστική και μετά Ελληνορωμαϊκή αυτή πόλη (300 Π. Κ. Ε. – 256 Κ. Ε.) ήταν μεγάλος εμπορικός
κόμβος και διέθετε πλούσια Ιουδαϊκή συναγωγή και πλούσιο Μιθραίο. Τα εντός των κτισμάτων αυτών ευρήματα φυλάσσονται σήμερα στο μουσείο της Δαμασκού.
Επί αυτοκράτορος Δεκίου, το +250 στην Σμύρνη κατά τις εορτές της αυτοκρατορίας, εμφανίσθηκαν μερικοί ταραχοποιοί μπροστά στον έπαρχο οι οποίοι είχαν αλυσοδέσει τους εαυτούς των και απαιτούσαν να μαρτυρήσουν (να αποθάνουν δηλαδή διά μαρτυρίου) διότι όπως εφωνασκούσαν ήταν Χριστιανοί. Ο έπαρχος έκπληκτος ανεφώνησε τότε: «Μου φαίνεται ότι τρελαθήκαμε όλοι» και συνέχισε: «Αν αυτοί θέλουν να αποθάνουν τότε να πάνε να πηδήξουν από τον κρημνόν εδώ πλησίον». Αυτή είναι η πρώτη ιστορικώς αποδεδειγμένη μη χριστιανική μαρτυρία περί δημοσίας εμφανίσεως των χριστιανών. Κάθε άλλη μαρτυρία περί χριστιανών προ του +250, προέρχεται από εσωτερικές χριστιανικές πηγές ενώ κάθε εξωχριστιανική μαρτυρία φαίνεται να είναι απλώς μεταγενεστέρα παραχάραξη. Όθεν, άπαντα τα προ του +250 συμβάντα που αφορούν τον Χριστιανισμό παραμένουν σκοτεινά! Προ του +250 έχομε μόνο μια σταθερά χρονολογία. Βασιζόμενοι στα έργα του Ειρηναίου Λυώνος γνωρίζομεν ότι τα Ευαγγέλια εκυκλοφόρησαν κατά τα έτη +180-185, αλλά υπό κάποια μορφή κατά μάλλον ή ήττον άγνωστη σε ‘μας!
Επομένως οι γνώσεις μας περί Χριστιανισμού από το +135 μέχρι τον Κωνσταντίνο είναι εξαιρετικά περιορισμένες και προέρχονται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν από εσωτερικές ή ψευδεπίγραφες ή ανώνυμες, κλπ., πηγές. Δεν υπάρχουν επιβεβαιωτικές,
ανεξάρτητες και αμερόληπτες διασταυρώσεις. Δεν γνωρίζομε πόσα καθαρά Εβραϊκά,πόσα Εβιωνιτικά, πόσα γνωστικιστικά, πόσα νεοπλατωνικά, πόσα αρχαία φιλοσοφικά, πόσα παγανιστικά, πόσα Περσικά–Ζωροστρικά , κλπ., στοιχεία περιέλαβε. Δεν
γνωρίζομε όλες τις δοξασίες, τις αιρέσεις και αποχρώσεις (μόνο μερικές) που εδημιούργησε και τί ακριβώς η κάθε μία ομολογούσε. Οι Χριστιανισμοί των εποχών εκείνων βρίσκονται εντός μίας πυκνής ομίχλης και από τα ολίγα εσωτερικά (των χριστιανικών ομάδων δηλαδή) στοιχεία που επέζησαν μέχρις ημών και αυτά που διακρίνομε
μέσα σ’ αυτή την ομίχλη προσπαθούμε να σχηματίσομε κάποια ιδέα ή εικόνα. Οι Χριστιανισμοί αυτοί παραμένουν ουσιαστικά άγνωστοι, ο δε αλλοπρόσαλλος Χριστιανισμός που προέκυψε μετά ταύτα είναι δημιούργημα τού Κωνσταντίνου και των επιτελείων του.
Επίσης, η ορθόδοξη μετακωνσταντίνια εκκλησία δεν εφρόντισε να ξεχωρίσει και μας δώσει τον κατάλογο των μη αιρετικών και θεοπνεύστων Πατερικών κειμένων από τον απέραντο κυκεώνα των ανοήτων έργων των Πατέρων της. Έτσι άλλα είναι εντελώς αιρετικά, άλλα ολίγον αιρετικά, άλλα είναι εντάξει ως προς τα μέτρα της, κ.ο. κ., με όλες τις διαβαθμίσεις αιρετικότητας, χωρίς να βρίσκει κανείς άκρη ή συνεννόηση. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και με τα κείμενα ενός και του αυτού Πατρός.Όπως μας λένε μερικοί θεολόγοι το ίδιο ισχύει και για ορισμένα κείμενα της Αγίας Γραφής, (αν είναι δυνατόν!). Επειδή το θέμα αυτό είναι βεβαίως πάρα πολύ μακροσκελές δεν θα επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες. Αναφέρομε μόνον ότι η ορθόδοξη μετακωνσταντίνια εκκλησία κατέστρεψε τα περισσότερα γραπτά των τριών πρώτων αιώνων. Πολλά γραπτά, όπως π. χ. αρκετά του Ωριγένη, του Τατιανού κ.ά.,τα απεκήρυξε ως αιρετικά. Ένεκα των ευλόγων λόγων των νέων καιρών έθεσε εκτός των κανόνων της τον ευνουχισμό, την επίτηδες πρόκληση μαρτυρίου, την παντελή αποχή από την ερωτική πράξη μεταξύ νομίμων συζύγων και άλλες τακτικές και συνήθειες για τις οποίες οι χριστιανοί των προηγουμένων αιώνων όχι μόνο εφήρμοζαν πολύ συχνά αλλά και υπεραίρονταν δι’ αυτές..
Επομένως ο μετακωνσταντίνιος Χριστιανισμός δεν είναι συνέχεια του προκωνσταντινίου, αλλά μια ριζοσπαστική αίρεσή του προσαρμοσμένη στους σκοπούς του Κωνσταντίνου και του κράτους που αυτός διαμόρφωσε, στις καταστάσεις και απαιτήσεις των νέων καιρών και των χριστιανικών ομάδων που επεκράτησαν, κλπ.Επίσης έχει πάρει τα μαθήματά της από την πρώην αποτυχημένη εσχατολογία, την άρνηση των Ιουδαίων να γίνουν χριστιανοί και την πολεμική Ιουδαίων και Εθνικών.Αλλά και πάλι η αποτυχία αυτής της νέας αιρέσεως ήταν ολοκληρωτική και παταγώδης.
Η εναπομείνασα μη χριστιανική πλειοψηφία που προαναφέραμε δεν ήταν ομοιογενής. Υπήρχαν πολλές ομάδες και τάσεις. Ποτέ όμως μια ομάδα δεν επεδίωκε επικράτηση εις βάρος των υπολοίπων. Όλες τελούσαν σε μια αφανάτιστη ειρηνική συνύπαρξη, ίσως και κάπως αδρανή. Αυτή η αδράνεια, η αβουλία, η απροσεξία, αλλά και η κούραση εκ των μακροχρονίων πολέμων και οικονομικών δυσχερειών, έδωσε το πράσινο φως στους ολιγάριθμους, φανατικούς, νεοφωτίστους Χριστιανούς. Με την απόλυτη συνδρομή του Κωνσταντίνου, τις μηχανορραφίες της μάνας του Ελένης και την συμπαράσταση των κρατικών μηχανισμών του Κωνσταντίνου αυτοί άρπαξαν την ευκαιρία και αναρριχήθηκαν στην εξουσία σαν θηρία ανήμερα.
Μην απορείτε με το ότι μια μικρή μειοψηφία κατάφερε να καπελώσει την συντριπτική πλειοψηφία. Έχει συμβεί πολλές φορές. Μπορούμε να παραθέσομε αρκετά παραδείγματα μερικά των οποίων τα γνωρίζετε. Εκτός του Χριστιανισμού, ένα εξ αυτών είναι και η πιο πρόσφατη περίπτωση του Μουσουλμανισμού. Στην αρχή ο Μωάμεθ (γύρω στο +622-623) κατάφερε να πείσει μια φούχτα ανθρώπων στην Μεδίνα και Μέκκα. Εε... αυτό ήταν. Μετά αυτοί οι ολίγοι κατάφεραν με όλα τα θεμιτά και
αθέμιτα μέσα να επικρατήσουν στην Αραβία και στην συνέχεια να εξαπλωθούν. Σήμερα δε είναι παρόντες σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Αυτό δε το γεγονός, ότι δηλαδή ο αμόρφωτος προφήτης τους και ολίγοι αμόρφωτοι οπαδοί του κατάφεραν
αυτό το κατόρθωμα, το χρησιμοποιούν οι Μουσουλμάνοι για να αποδείξουν την εκ θεού προέλευση και αλήθεια της θρησκείας των και ότι η εξάπλωσή της ήταν το θέλημα του θεού τους, Αλλάχ. Ακόμα δε σκοπό και καθήκον έχουν την καθολική επικ-
ράτησή τους. Τέτοια ανάλογα επιχειρήματα έχομε και με τους χριστιανούς. Καυχώνται για την αγραμματοσύνη των «αλιέων» και την «εξ αγίου πνεύματος», βάλε Κωνσταντίνου, «μετέπειτα καταπληκτική επιτυχία των»... και πολλά τοιαύτα.
Έτσι ο Κωνσταντίνος κατάφερε και επέβαλε έναν Χριστιανισμό που διαμόρφωσαν ο ίδιος με τον Ευσέβιο και τα επιτελεία τους, με ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες για την αυτοκρατορία, τους λαούς της, την ιστορική πορεία της υδρογείου και τον πολιτισμό! Ο Ιουλιανός ως αυτοκράτωρ προειδοποίησε τους μη χριστιανούς, πολλές φορές έκρουσε κώδωνα κινδύνου, αλλά αυτοί δεν έδειξαν το απαιτούμενο σθένος. Φαίνεται, δεν φαντάζονταν τι επρόκειτο να επακολουθήσει και τι τύχη θα είχαν οι ίδιοι στα νύχια των χριστιανών. Μετά την δολοφονία του Ιουλιανού (το +363) τα πράγματα είχαν πλέον πάρει εξαιρετικά άσχημη τροπή. Όταν πλέον οι μη χριστιανοί κατάλαβαν τι τους περιμένει στα σιδερένια νύχια των χριστιανικών θηρίων ήταν πλέον αργά. Η επαναφορά ή έστω μια υποτυπώδης δικαιοσύνη και συνύπαρξη,παρά μερικές ύστατες και απελπισμένες εκκλήσεις και προσπάθειες, ήταν πλέον φευγαλέα! Αυτές οι προσπάθειες και οι διαμαρτυρίες ήταν ολίγες καθυστερημένες και ασθενικές ώστε εύκολα να αγνοηθούν πλήρως από την εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία. Τί να κάνομε; Η ιστορία έχει ατυχήματα και δυστυχήματα. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο δυστύχημα που έφερε στο προσκήνιο τον Χριστιανισμό, την μεγαλύτερη καταστροφική μηχανή της ιστορίας...
Το δυστύχημα αυτό δεν οφείλεται καθόλου σε κανένα χάσμα που δημιουργήθηκε κατά τους καιρούς εκείνους ούτε σε καμία αναγκαιότητα η οποία επεβάλλετο από τις τότε επικρατούσες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Οι επιδρομές και επιθέσεις των διαφόρων γειτόνων λαών κατά της αυτοκρατορίας ανήκουν σε άλλο φαινόμενο και είναι άλλο κεφάλαιο. Ο μετά ταύτα αναρριχηθείς Χριστιανισμός ούτε τις σταμάτησε ούτε τις κατέστειλε, και αντιθέτως όλα τα πράγματα και προβλήματα χειροτέρεψαν. Το κράτος διαλύθηκε σε 150 χρόνια μέσα.
Αυτή την δικαιολογία πολύ ατυχώς την ισχυρίζονται πολλοί και διάφοροι, μεταξύ των οποίων και σοβαροί επιστήμονες. Αυτό το κάνουν επειδή είτε είναι παιδιόθεν θύματα της καθιερωμένης προπαγάνδας είτε πιστεύουν ότι τα πάντα βαδίζουν βάσει κάποιας νομοτελείας και η ιστορία δεν μπορεί να έχει τρελές μεταπτώσεις. Κανένας τους όμως δεν μας αποδεικνύει ποια είναι επιτέλους αυτή η νομοτέλεια που επικαλούνται, αλλά μας ξεφεύγει ή δεν την γνωρίζομε, ούτε το διατί η ιστορία του ανθρώπου δεν μπορεί να έχει τρελές μεταπτώσεις.
Το ίδιο ισχύει και διά την ίδρυση της νέας πρωτεύουσας, Κωνσταντινουπόλεως! Δεν υπήρχε απολύτως καμία ανάγκη ούτε για καλλίτερη πρωτεύουσα ούτε για άμυνα όπως λένε. Η Ρώμη ήταν μια χαρά πρωτεύουσα και στη Βιθυνία, δίπλα στο αρχαίο Βυζάντιο, υπήρχε πλήρης στρατιωτικός σταθμός με πολύ στρατό και αυτοκρατορικό ανάκτορο. Η ενέργεια αυτή μαζί με την παράδοση των πάντων στους φανατικούς χριστιανούς και δη τους επισκόπους και τους καλογήρους, απετέλεσαν δύο μοιραία συμβάντα για την πορεία του κράτους. Με τις ζημιογόνες ενέργειες μερικές των οποίων ήταν: οι άσκοπες σπατάλες, η νέα πρωτεύουσα, η καταστροφή των υπαρχόντων κτισμάτων, τα υπέρογκα έξοδα και άχρηστα κτίσματα των χριστιανικών εκκλησι-
ών και μοναστηρίων, η έλλειψη νέων ανδρών και ικανού στρατού, η βαριά φορολογία, κλπ., το κράτος κατέρρευσε οικονομικώς. Μετ’ ολίγον διχοτομήθηκε και η Ρώμη έμεινε έκθετη σε κάθε εισβολέα και κακοποιό. Το +476 κατελύθη πλήρως από τους
Γότθους! Μετά ταύτα προέκυψε ο υπερχιλιετής Μεσαίων, μια σκοτεινή και βάρβαρη εποχή οπισθοδρομήσεως και βίας για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό.
Ο επίσημος Χριστιανισμός ουδέποτε ομολόγησε τα λάθη του, τα εγκλήματά του, τις καταστροφές που διέπραξε, κλπ. Ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη και συγχώρεση για τα απειράριθμα κακά που επέφερε. Ουδέποτε υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανακάνει τα
ίδια. Ουδέποτε άλλαξε τα καταστατικά του και τα δόγματά του. Ουδέποτε εγκατέλειψε οτιδήποτε επισήμως. Παραμένει στα ίδια και καιροφυλακτεί! Πώς να ομολογήσει όλα αυτά άλλωστε; Τί να πει; Ότι ο Θεός έκανε λάθη, από τον Αδάμ μέχρι σήμερα,
δηλαδή για 6000 χρόνια; Τί σόι θεός θα ήταν αυτός.
Αλήθεια τί χάσμα υπάρχει ανάμεσα στην εκτίμηση του Γερμανού Ελληνίζοντος F. Nietzsche για τον Ελληνικό πολιτισμό και λαό και σ’ αυτήν της Εβραιογνωστικοχριστιανικής μάστιγας! Ελπίζομε αυτά τα συνοπτικά στοιχεία και αυτές οι συνοπτικές σκέψεις να δώσουν το έναυσμα σε πολλούς για να ερευνήσουν μόνοι τους και μετά να επαναλάβουν την μεγάλη ιστορική φράση του Μεγάλου Ιουλιανού:«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων»,«Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα».
Μπορεί να λένε ότι οι ιδρυτές του Χριστιανισμού ήταν ο μυθικός Ιησούς, οι μυθικοί απόστολοι και ο ημιμυθικός Παύλος, αλλά οι δημιουργοί του επισήμου, καθολικού και ορθοδόξου Χριστιανισμού ως έχει από τον τέταρτο αιώνα μέχρι σήμερα,ήταν: ο Μέγας Άγιος Ισαπόστολος Κωνσταντίνος, η μάνα του Αγία Ελένη (για τους οποίους αναφέραμε ήδη και θα αναφέρομε και άλλα στοιχεία), οι απατεώνες και γλοιώδεις αυλοκόλακες που τους περιστοίχιζαν, τύπου: Ευσεβίου Καισαρείας, Λακταντίου, Ευσεβίου Νικομηδείας, και αγριανθρώπων τύπου Αθανασίου Αλεξανδρείας, κλπ.Λόγω αυτών υπάρχει ως έχει και επιβιώνει! Ο Παύλος έπεισε ελαχίστους! Το πυρ και ο σίδηρος από τον Κωνσταντίνο και εφεξής έπεισε όσους έπεισε και τους υπολοίπους τους εθανάτωσε! Έτσι φτάσαμε μέχρι και σήμερα!
Το μόνο ζεύγος «ανδρός – γυναικός» Αγίων που έχει να παρουσιάσει ο Χριστιανισμός είναι: «υιός και μήτηρ», Κωνσταντίνος και Ελένη. Τους συνεορτάζει την 21η Μαΐου κάθε έτους. Έκτός από κάτι απόκρυφα ονόματα τύπου «Ζηνοβίου και Ζηνοβίας», κλπ., που κανείς δεν ξέρει τίποτα έξω από τις απόκρυφες χριστιανικές μικροαφηγήσεις και συναξαριστές, δεν έχει να παρουσιάζει κανένα γνωστό και διάσημο κανονικό ζεύγος «ανδρός – γυναικός» συζύγων.
Χριστιανοί σκεφτείτε και αποφασίσετε ειλικρινά!

Δρ Ιωάννης, Νεοκλής Φιλάδελφος, Μ. Ρούσσος
Πανεπιστημιακός Καθηγητής Μαθηματικών
Ερευνητής Χριστιανικών και Βιβλικών Ζητημάτων
Twin Cities, Minnesota, USA, 2009


ΠΗΓΗ:Άρθρα και μελέτες επί του χριστιανικού φαινομένου - Ρούσσος

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 22 Mar 2012, 23:28 
Power Poster
Power Poster

Joined: 18 Nov 2008, 15:25
Posts: 148
Location: alexandroupoli
Has thanked: 94 time
Have thanks: 56 time
Ενδιαφέρον πόνημα αγαπητε ελ σενται..χωρις ουσία κατ' εμέ..όμως.Και δεν το λέω αυτό ως θρησκόληπτος χριστιανός,και θα σου εξηγήσω τι εννοώ.Το ζητημα ξεκινά σε έναν άνθρωπο αρχικά με ένα θεμελιώδες ερώτημα όσον αφορα την πίστη και αυτό είναι το λογικό ερώτημα του αν πιστεύεις?Όχι θεωρητικά αλλά αν νιώθεις την ενέργεια της πίστης,η πίστη είναι μια κατάσταση πολύ συγκεκριμένη δεν είναι απλώς ιδέα η φιλοσοφική αντίληψη,είναι μια πανανθρώπινη κατάσταση που την βιώνουν όλοι οι άνθρωποι,η τουλαχιστον είναι δυνατόν το να την βιώνουν.Το ερώτημα δεν είναι σε τι πιστεύεις αλλά αν πιστεύεις και απο εκει ξεκινά ο ουσιαστικός όρος της πίστης η της απιστίας.Δεν ξέρω αν με κατανοείς.Αυτή την ικανότητα αυτού του συγκεκριμένου βιώματος την έχουν όλοι οι άνθρωποι ασχέτως καταγωγής,μόρφοσης φύλλου,φυλής ήλικίας χρώματος κτλ κτλ.Άρα λοιπόν ξεκινά από εδώ το θέμα πρώτα.Αν κάποιος βιώνει την πίστη και αυτον τον μαγνητισμό που ελκύει κάποιον προς την αναζήτηση του πνευματικού κόσμου και της αλήθειας,τότε αυτός ο κάποιος θα αρχίσει να ψάχνει,θα αρχίσει να ψάχνει να βρει διατυπωμένες όλες αυτές τις εικόνες που βιώνει μέσα του ,και εκεί που κάποιος θα νιώσει πραγματικά ολοκληρωμένος ,εκεί είναι η σωστή για αυτόν θρησκεία αν θες η σύστημα η πίστη.Όταν λέω ολοκληρωμένος ομιλώ για, για εσωτερική πληρότητα και όχι για έναν οποιονδήποτε ενθουσιασμό.Προσωπικά τουλαχιστον αποφεύγω να διαβάζω η να θέλω να ακούσω ανθρώπους που λένε η γράφουν αιτιολογόντας το γεγονος της απιστίας τους, που βιώνουνε οι ίδιοι,γιατί απλά δεν έχει νόημα και σίγουρα μετά βεβαιώτητος δεν έχει να μου προσφέρει απολύτως τίποτα.Αντιθέτως το να ακούσω η να διαβάσω έναν οποιονδήποτε ανθρωπο ο οποίος μου εξηγεί γιατί πιστεύει η πως βιώνει αυτός αυτην την κατάσταση και ενέργεια της πίστης ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων ,τότε αυτό ναι με ενδιαφέρει.Και όχι μονο με ενδιαφέρει αλλά έχει να μου προσφέρει κιόλας.
Τώρα το που φτάνει κανείς όσον αφορά την ερμηνεία της αλήθειας και τελικά ποιο μονοπάτι ακολουθεί αυτό είναι άλλη υπόθεση και έχει να κάνει με πάρα πολλούς παράγοντες,θα τα συνοψίσω όμως σε δύο φράσεις.1ον το δέντρο φαίνεται από τους καρπούς του,και 2ον Ο Θεός όπως και αν τον αντιλαμβάνεται κανείς είναι πρωτίστως καρδιοπλάστης και καρδιογνώστης και θα εκπλαγούμε όλοι αν μπορούσαμε να δούμε ποιοι άνθρωποι είναι στον παράδεισο η είναι άξιοι ενός παραδείσου..
Ολοκληρώνοντας την άποψη μου,θα πω ότι όσον αφορά τον χριστιανισμό για να τον γνωρίσει κανείς θα πρέπει πρωτίστος να διαβάσει ορθόδοξα κέιμενα των Αγίων Πατέρων όπως έχουν διασωθεί στην ορθόδοξη εκκλησία και όχι βιβλια του οποιουδήποτε μπηξεν δειξεν ο οπόιος προέρχεται από μία παππική κοινωνία και τα παρακλάδια της που σαφώς είναι μία παρερμήνευση και παραπληροφόρηση της χριστιανικής αληθινής και ουσιαστικής χριστιανικής πίστης ,η οποία έχει διασωθεί και καλλιεργηθεί ολόκληρη μόνον στην ορθοδοξία.Επίσης όλη αυτή η αντίληψη του μηδενισμού από όπου προέρχοντε και οι περισσότεροι ας πούμε επικριτές του χριστιανισμού θεωρώ ότι όχι απλά δεν έχει να προσφέρει καμία υπαρξιακή αλήθεια στον άνθρωπο αλλά απέτυχε κιόλας και η ίδιος αλλά και το παιδί του (βλ.κομμουνισμός) ακόμη και στην γενέτειρα του την Ρωσσία.Όπως αποτυγχάνει φυσικώ τω τρόπω η οποιαδήποτε δικτατορική έκφραση η οποία εξυψώνει τον άνθρωπο με μόνο σκοπό το την εξύψωση τους από την υπόλοιπη ανθρώπινη μάζα.,με μέσα και τρόπους όμοιους με αυτούς των σταυροφοριών της παππικής εκκλησίας,τα ιεροεξεταστήρια της,και όλους τους κατά καιρούς << αντιχρίστους >>της ιστορίας μας.
Εν πάση περιπτώσει δεν σου κρύβω ότι νιώθω σαν να προσπαθώ να σου την πω για κάτι το οποίο δεν μου πέφτει λόγος και δεν θάπρεπε να νιώθω έτσι,δεν υπάρχει λόγος.Το να αναζητά κανεις την αλήθεια είναι προσωπικό ζητημα και ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο να βαδίσει και φτάνει μόνος του στο τέρμα .,Σήμερα συνάντησα μία πολύ ηλικιωμένη κυρία η οποία είναι πολύ πιστή και πολύ ενεργή καθημερινά στα μυστήρια της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας,η οποία που είπε μια πολύ ωραία κουβέντα,μου λέει...ξέρεις ,είναι δύσκολος ο χριστιανισμός ,ειναι δύσκολη η πίστη μας,... και θέλει κάθε μέρα να προσπαθείς ,κάθε μέρα ν πεινάς να πάσχεις..γιατί δεν έχει τέρμα,δεν έχει τέλος,δεν έχει κάποιο όριο που φτάνεις και τελέιωσες,που λες ότι έφτασα..δεν έχει τέλος ο Χριστός δεν έχει όριο....΄και συνεχίζει και μου λεει ,κάποιος που γνωρίζω μου είπε...η πίστη θέλει να να να γρατζουνάς το πάτωμα,να λες Χριστέ μου σε θέλω, έλα ,να πάσχεις από την έλειψη Του και από την επιθυμία Του...Αυτόν τον θείο έρωτα προσωπικά πιστεύω ότι μόνο στον χριστιανισμό το συναντά κανείς και επίσης τα λόγια αυτής της ...γριάς που είναι ζήτημα αν είχε πάει σχολείο όντας 80 κατι ετών ,έχουν τόση σοφία και τόση εμπειρία ΠΙΣΤΗ και αλήθεια που χίλια βιβλία περί απιστίας να παραθέσει κάποιος απέναντι σε αυτήν την απλή φράση ,στις δυο τρεις αυτές γραμμές δεν θα μπορέσουν να σταθούν και να αποδείξουν το παραμικρό ίχνος φωτός και αλήθειας, έναντι του φωτός που εξέφρασε αυτή η γυναίκα με την αληθεια της.
Αυτα απο εμένα .Απλα η αποψή μου...
rafaelias has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 22 Mar 2012, 23:34 
Power Poster
Power Poster

Joined: 18 Nov 2008, 15:25
Posts: 148
Location: alexandroupoli
Has thanked: 94 time
Have thanks: 56 time
Να παραθέσω μόνον αυτό.Εν κατακλείδι να πω ότι για εμένα τουλαχιστόν τελικά έχει νόημα και σημασία να δώ γιατί πιστεύω και όχι γιατί δεν πιστεύω,..


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 23 Mar 2012, 01:58 
Moderator
Moderator
User avatar

Joined: 28 Apr 2008, 12:20
Posts: 1491
Has thanked: 302 time
Have thanks: 167 time
Η αποψη μου για το θεμα, βρισκετε στο βιντεακι, αν μπειτε στον κοπο και πατησετε το λινκ. :cool:

vestromas has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 28 Mar 2012, 00:05 
Poster
Poster

Joined: 17 Mar 2011, 14:03
Posts: 75
Has thanked: 1 time
Have thanks: 17 time
Μια απάντηση και από εμένα για το ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Κάποτε ο Ιησούς, είπε στους μαθητές Του: Τραβάτε, πείτε στο κόσμο για τη Βασιλεία του Θεού. Πηγένετε στα σπίτια, όποιος σας δεχτεί εκεί να μείνετε μέχρι να τελειώσει το έργο σας. Όποιος δεν σας θέλει, καντε τρεις προσπάθειες, αν και παλι δεν σας θέλει, φύγετε. Τόσο απλά. Αυτό έκανε και η "πρώτη εκκλησία".
Τώρα μας φέρνει ο EL-SENTAI ένα κατεβατό ... με αντιρήσεις. Ο Ιησούς δεν είπε να κάνετε πόλεμο στο όνομα του πατέρα Του ούτε να σφάξετε και άλλα τόσα κακά στο όνομα του Χριστού, και ούτε είπε ότι όποιος δεν ακολουθήσει τότε με βία να τον κάνετε Χριστιανό. Ο Χριστός δίδαξε να συγχορούμε τους εχθρούς μας και προσευχόμαστε για αυτούς και ο EL-SENTAI (και ο φιλόσοφος ο άλλος) μας λένε ότι ο Θεός, Ιησούς Χριστός είναι κακός.
Δε θέλω να γράψω πολλά, αλλά πιστεύω ότί όποιος ακολουθεί το θέλημα και τις εντολές του Θεού, σίγουρα δεν θα γίνει βίαιος, ούτε κακός και ούτε θα πράξει κακό και ούτε θα ακολουθήσουν τα δεκάδες "ειδικά σημεία" όπως τα αναφέρει ο EL-SENTAI.

Καλή συνέχεια στον Αγώνα ...
Πασχάλης has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 28 Mar 2012, 10:32 
Good Poster
Good Poster
User avatar

Joined: 17 Jan 2012, 09:57
Posts: 100
Has thanked: 56 time
Have thanks: 18 time
Πασχάλης wrote:
Ο Ιησούς δεν είπε να κάνετε πόλεμο στο όνομα του πατέρα Του ούτε να σφάξετε και άλλα τόσα κακά στο όνομα του Χριστού, και ούτε είπε ότι όποιος δεν ακολουθήσει τότε με βία να τον κάνετε Χριστιανό. Ο Χριστός δίδαξε να συγχορούμε τους εχθρούς μας και προσευχόμαστε για αυτούς και ο EL-SENTAI (και ο φιλόσοφος ο άλλος) μας λένε ότι ο Θεός, Ιησούς Χριστός είναι κακός.
Δε θέλω να γράψω πολλά, αλλά πιστεύω ότί όποιος ακολουθεί το θέλημα και τις εντολές του Θεού, σίγουρα δεν θα γίνει βίαιος, ούτε κακός και ούτε θα πράξει κακό και ούτε θα ακολουθήσουν τα δεκάδες "ειδικά σημεία" όπως τα αναφέρει ο EL-SENTAI.

Καλή συνέχεια στον Αγώνα ...



Ο Χριστός μπορεί να τα είπε αυτά... το fan club του όμως θεώρησε ότι πρέπει να τα ασπαστούμε με το ζόρι...!!! γιαυτό κ όλη η βία, το σπάσιμο των αγαλμάτων, το γκρέμισμα των Ελληνικών ναών, η εξόντωση των ''ειδωλολατρών'' κλπ...

_________________
Ο Χριστός ήταν Εβραίος. Ας τον λατρεύουν λοιπόν οι Εβραίοι... Εγώ είμαι Έλληνας !


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 28 Mar 2012, 11:55 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 05 Sep 2011, 16:45
Posts: 2246
Location: Αθηνα
Has thanked: 255 time
Have thanks: 396 time
Πασχάλης wrote:
Μια απάντηση και από εμένα για το ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Κάποτε ο Ιησούς, είπε στους μαθητές Του: Τραβάτε, πείτε στο κόσμο για τη Βασιλεία του Θεού. Πηγένετε στα σπίτια, όποιος σας δεχτεί εκεί να μείνετε μέχρι να τελειώσει το έργο σας. Όποιος δεν σας θέλει, καντε τρεις προσπάθειες, αν και παλι δεν σας θέλει, φύγετε. Τόσο απλά. Αυτό έκανε και η "πρώτη εκκλησία".
Τώρα μας φέρνει ο EL-SENTAI ένα κατεβατό ... με αντιρήσεις. Ο Ιησούς δεν είπε να κάνετε πόλεμο στο όνομα του πατέρα Του ούτε να σφάξετε και άλλα τόσα κακά στο όνομα του Χριστού, και ούτε είπε ότι όποιος δεν ακολουθήσει τότε με βία να τον κάνετε Χριστιανό.


Τα παραλες απλοικα και ευηχα φιλε Πασχαλη.
Δεν νομιζω οτι κανενας τα εχει βαλει με τον Χριστο. Με τον Χριστιανισμο, ναι. Και υπαρχουν αποδεικτικα στοιχεια για αυτο που δεν μπορει κανεις να αρνηθει.

Κατ' αρχας ο Ιησους ειπε σε δυο διαφορετικα περιστατικα οτι ηρθε στον κοσμο μονο για τα απολωλοτα προβατα του Ισραηλ. Οποτε, "το πηγαινετε να διαδωσετε σε ολον τον κοσμο", ειναι αντιφαση και σαφως αντιμετωπιζεται σαν αργοτερη παραχαραξη απο τους ειδικους.

Δευτερον, ενω εχεις δικιο οτι επισης ειπε να φευγουν απο τα σπιτια που δεν τους δεχονται, και να μην χρησιμοποιουν βια, οι χριστιανοι αυτοκρατορες δεν κρατησαν αυτη την διδασκαλια.

Ο "Μεγας" Θεοδοσιος στις 8 Νοεμβρίου του 392 έθεσε εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες. Στις 2 Μαΐου του 381 εξέδωσε το λεγόμενο «έδικτο κατά των αποστατών» με το οποίο τιμωρούσε με πλήρη στέρηση δικαιωμάτων δικαιοπραξίας όλους τους πρώην χριστιανούς που επέστρεφαν στην εθνική θρησκεία. Στις 21 Δεκεμβρίου του 382 απαγόρευσε με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων Εθνικών (που χαρακτηρίζονται «παράφρονες» και «ιερόσυλοι»), κάθε μορφή θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των Θεών ή τις απλές επισκέψεις σε αρχαίους Ναούς. Το δε 384 διέταξε την κατεδάφιση ή το σφράγισμα Εθνικών Ιερών.
Οπως βλεπεις δεν ηταν τοσο απλα οπως μας τα λες, δηλαδη "αν δεν θελετε να πιστεψετε, εμεις φευγουμε".
Πασχάλης wrote:
Ο Χριστός δίδαξε να συγχορούμε τους εχθρούς μας και προσευχόμαστε για αυτούς και ο EL-SENTAI (και ο φιλόσοφος ο άλλος) μας λένε ότι ο Θεός, Ιησούς Χριστός είναι κακός.
Δε θέλω να γράψω πολλά, αλλά πιστεύω ότί όποιος ακολουθεί το θέλημα και τις εντολές του Θεού, σίγουρα δεν θα γίνει βίαιος, ούτε κακός και ούτε θα πράξει κακό και ούτε θα ακολουθήσουν τα δεκάδες "ειδικά σημεία" όπως τα αναφέρει ο EL-SENTAI.

Καλή συνέχεια στον Αγώνα ...

Σιγουρα πιστευεις στην Αγια Τριαδα και οτι ο Ιησους ηταν Θεος προ παντων των αιωνων. Εξηγησε μου λοιπον πως ηταν δυνατον να διαταζει τον αφανισμο ολων των εχθρων του Ισραηλ, συμπεριλαμβανομενων βρεφων και ζωων επι αιωνες και μετα απο λιγα χρονια διδασκε να συγχωρουμε τους εχθρους μας και να προσευχομαστε για αυτους. Στροφη 180 μοιρων δηλαδη. Μπορει ο Θεος να διδασκει αλλα μια περιοδο και τελειως διαφορετικα να διδασκει λιγο αργοτερα?

Για ρωτα και τους Εβραιους αν εγιναν (υποτιθεται) βιαιοι και κακοι ακολουθωντας τις εντολες του Θεου. Για διαβασε λιγο Παλαια Διαθηκη.

Καλη συνεχεια στην μελετη γιατι σε βλεπω λιγο μπερδεμενο.

_________________

Ο χρόνος φέρνει στο φως την αλήθεια - Μένανδρος.
Alphabet has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 28 Mar 2012, 22:25 
Power Poster
Power Poster

Joined: 18 Nov 2008, 15:25
Posts: 148
Location: alexandroupoli
Has thanked: 94 time
Have thanks: 56 time
Η Παλαιά διαθήκη βρισκόταν στην χαραυγή της Χαριτος στην Γη.Τον καιρό που συναιβαιναν τα γεγραμμένα στην Παλαιά Διαθήκη,η ανθρωπότητα βρισκόταν στην αυγή της Χάριτος,όταν ήρθε ο Ιησούς τότε έιχαμε την πλήρη Θεοφάνεια και τότε τελειώθηκε ο νόμος,δηλάδή τελέιοποιήθηκε ,τότε εκφράστηκε ολοκληρωτικά η αλήθεια απο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.Αν λοιπόν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει την αλήθεια ακριβώς εκεί πρέπει να ψάξει,δηλαδή στην Καινή Διαθήκη και όχι στην Παλαιά ειδικά αν δεν έχει κατανοήσει ορθά την Καινή Διαθήκη καλό θα ήταν να μην κοιτάξει καν την Παλαιά γιατί προσπαθόντας να κατανοήσει το πςσ εσκέπτοντο και ενεργούσαν τότε οι άνθρωποι,το ποιο πιθανό εως βέβαιο είναι να μπερδευτεί ακόμη και σε αυτά που γνωρίζει στα σίγουρα.Επίσης αγαπητέ μου κανείς μας δεν ισχυρίζεται εδώ μέσα τουλάχιστον όσο έχω δει ,ότι η εκκλησία στο διηνεκές του χρόνου έπραξε πάντα και σε όλα ορθά,το να πει κάποιος ότι ,οκ η εκκλησία έχει κάνει λάθη μέσα στο πέρασμα του χρόνου και συνκεκριμένα αυτό και αυτό ..σίγουρα οι ποιο πολλοί θα σου πουν ότι ναι έχεις δίκηο,και βλεποντας τα πράγματα από μία σημαντική χρονική απόσταση θα μπορούσαμε ίσως σήμερα εκ του ασφαλούς ,ακόμη και να κάνουμε αντιπροτάσεις για το πως θα μπορούσε να πράξει...Το να λες όμως ότι εγω δεν πιστεύω στον Χριστό γιατί κάποιοι κάνανε λάθοι είναι του λάχιστον φαρισα'ι'κ'ο και υποκριτικό.Και θα σου το εξηγήσω κάπως..Χριστιανός είναι αυτός που ακολουθεί τις εντολές του Χριστού,σαν κίνηση πολλών ανθρώπων μαζί αυτό λέγεται Χριστιανισμός.Αν εγώ λέω ότι δεν ακολουθώ τον χριστιανισμό εννοώ ότι δεν πιστεύω στον Χριστό και δεν ακολουθώ τις εντολές του.Αν επίσης βλέπω τα λάθη που έχουν κάνει κάποιοι σύμφωνα πάντα με την δική μου θέση και αντίληψη και αμέσως σηκώνω την πέτρα και τον λιθοβολώ τότε σίγουρα δεν είμαι χριστιανός,ποιο πολλύ μάλλον ομοιάζω με τους ιουδαίους της Παλαιάς Διαθήκης τους γραμματείς και τους Φαρισσαίους πάρα με χριστιανούς και δη ορθόδοξους.Άν βλεποντας κάποια λάθη όπως προείπαμε και χάνω την πίστη μου επίσης σημαινει ότι τελικά δεν είχα αληθινη πίστη και γι αυτό κάπου το έχασα,και το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να σηκωθώ και να την αναζητήσω.Επίσης ακόμη και από την πλευρά της ψυχολογίας να το πάρουμε όταν κάποιος χάνει έτσι την εμπιστοσύνη τουεύκολα ,κοιτάζοντας τα στραβά της ιστορίας της όποιας ιστορίας τότε αυτός ο άνθρωπος,έχει ενοχές ζει με ενοχές είναι ενοχικός και δεν συγχωρεί τον εαυτό του και κατεπέκταση τους άλλους.Είναι ένας ένας άνθρωπος που έχει δεχτεί κριτική και πολύ περισσότερο ασκεί πολύ μεγάλη κριτική στον ίδιο του τον εαυτό ο ίδιος ,και επίσης φοβάται την κριτική από τους άλλους.Μία τέτοια διαδικασία κάνει αυτόν τον άνθρωπο συνήθως υπεραναλυτικό,διυλίζει τον κόνοψ που λέμε και αυτή η λειτουργία αν είναι χρόνια συνήθως επιφέρει και δυσαρμονία μπλοκαρίσματα και στα έντερα στο φυσικό επίπεδο,στην κοιλιά.
Ένα από τα πράγματα που άργησα να καταλάβω είναι ότι ο Χριστός δεν μας θέλει κοντά του,μαζί του από ενοχή αλλά απο αγάπη.Αυτό σημαινει ότι δεν με βοηθά σε κάτι το να προστρέχω στον Χριστό από ενοχή αλλά μόνο από αγάπη για τον ίδιο τον Χριστό.Η ενόχή που έχω νιώσει και νιώθω με ωθεί στην μετάνοια,το καύσιμο όμως της μηχανής της μετάνοιας είναι η αγάπη για τον ίδιο τον Χριστό,Τον Θεό και την Παναγία.
Παρ'όλα τάυτα πραγματικά εχουν γίνει λάθοι απο την εκκλησία και κατεπέκταση από τον Χριστιανισμό κατα καιρούς και όλοι μας θα κριθούμε κατά συνείδησην στο τέλος αλλά και για τα πεπραγμένα μας , και για τα ειπωμένα μας
Οποιος μάλιστα ήταν υπαίτιος με κάτι που έκανε ώστε να έχει απωθήσει ανθρώπους από τον Χριστό να είσαι σίγουρος ότι θα κριθεί βαρέως,όχι μόνο για την προσωπική του επιλογή προς την ατομική του ψυχική συσκότιση αλλά και γιατί θέλησε να τραβήξει και άλλους προς τα εκεί ,προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να ικανοποιήσει το εγώ του που του λέει ευθαρσώς Ναι εγώ ξέρω ποια είναι αλήθεια,εσείς είστε όλοι τυφλοί.Από τα έργα του κρίνεται ο καθένας μας μηδενός εξαιρουμένου.Σήμερα όμως που κολυμπάμε όλοι μας στην Χάρη και μπορουμε να διακρίνουμε το σωστό απο το λάθος ,το ορθόδοξο από το ανορθόδοξο
το αγαθό από το πονηρό,το αληθινό απο το ψευδές καλό θα είναι να αναγνωρίζουμε την αλήθεια και να συνεχίζουμε με πίστη ακλόνητη στον Θεό τον δρόμο μας,προσπαθόντας ακόμη ακόμη να πράξουμε εμείς καλλίτερα και ορθότερα από αυτόν που κρίναμε και διακρίναμε πως έκανε λάθος.Μην ξεχνάς επίσης ότι ο ίδιος ο Χριστός έφτιαξε ένα φραγγέλιον και πήγε στον ΄ναό και τα κανε γης μαδιάμ από αυτό που αντίκρυσε και τους αποκάλεσε αν θυμάμαι γεννήματα οχιών..Επίσης ότι ο Χριστός καταράστηκε τους Εβραίους και σήκωσε την χάρη απο επάνω τους και την έδωσε που λες??? Στους έλληνες.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 30 Mar 2012, 22:58 
Poster
Poster

Joined: 17 Mar 2011, 14:03
Posts: 75
Has thanked: 1 time
Have thanks: 17 time
Αν δεν υπήρχε συνέχεια, και δεν ήταν η Αγία Γραφή ένα πράγμα, δηλαδή παλαιά και νέα, τότε κανένας παπάς, κανένας μοναχός, κανένας Χριστιανός δεν θα έπρεπε να λατρεύει το Ιησού. Δεν μπορεί το ίδιο πρόσωπο να είναι καλό και να είναι και κακό. Πρώτοι πρώτοι θα το απορρύπτανε οι ίδιοι οι οπαδοί, οι Χριστιανοί δηλαδή. Οι περισσότεροι σήμερα δεν κατανοούν την Καινή και πολύ περσσότερο τηνΠαλαιά Διαθήκη.

Αλλά κοίτα να δεις, όπως εσύ και πολλοί άλλοι επιμένετε και λέτε το ένα και το άλλο εναντίον του Ιησού, μια δυο και τρεις και περισσότερες φορές, τότε μην περιμένεις φώτηση για να καταλάβεις τις Γραφές.

Να σου πω ένα παράδειγμα, ήμουν σε μια από τις εκδηλώσεις κατά την κάρτα του πολίτη. Ξαφνικά μύρησα ευοδία στον αέρα, αλλά δεν είδα εκεί κοντά να λιβανίζει κάποιος. Παρακάλεσα τον Θεό να μου δείξει εάν η κατεύθυνση (δηλαδή η διαδήλωση κατά την κάρτα λόγω του 666) είναι η σωστή, και εάν αυτό που μύρισα ήταν σημάδι Θεικό. Και πράγματι, λίγες μέρες αργότερα, αγόρασα 'ένα βιβλίο, παιδικό για τα παιδιά μου, για να γνωρίσουν μέσα από μια ιεστορία το Αγιον Ορος, ε, και εκεί διάβασα ότι από την ευοδία στον αέρα καταλαβαίνεις ότι παιρνούν Άγγελοι. Και ανατρίχιασα εκείνη τη στιγμή και ευχαρίστησα το Θεό γι αυτό. Σύμπτωση λές; Εγώ το λέω ότι με εισάκουσε. Ο καθένας το βλέπει από τη δικιά του πλευρά. Αυτός που το έχει ζήσει, έχει την ευλογία να το έχει ζήσει, και όχι απλώςνα το ακούσει. Το ίδιο υσχύει και με τις Γραφές και τα γραπτά τωνΑγίων. Παρακάλα τον Θεό να σε φωτήσει, τότε θα καταλάβεις.

Κάποτε διάβαζα το Μεγα Συναξαρηστή. Και διαβάζοντας αισθανόμουν πολύ ωραία, και καταλάβαινα τα κείμενα με ένα τρόπο Α. Όταν προσπάθησα να εξηγήσω τα κείμενα στη μητέρα μου, ακόμα και διαβάζοντας τα κείμενα, τι να σου πω, τα καταλάβαινα με ένα τρόπο Β. Πολύ επιφανειακό. Γιατί; Διότι από τη μία διάβαζα με προσοχή και προσευχή από την άλλη όμως όχι.
Πασχάλης has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 03 Apr 2012, 14:35 
Researcher
Researcher
User avatar

Joined: 23 Aug 2008, 15:05
Posts: 740
Location: Β.ΕΛΛΑΔΑ
Has thanked: 59 time
Have thanks: 62 time
Highscores: 1
Friedrich Nietzsche

Ο ίδιος δεν είναι που είπε
Quote:
Όταν αναζητώ το βαθύτερό μου αντίθετο, την ανυπολόγιστη μικρότητα των ενστίκτων, πάντοτε βρίσκω εκεί την μητέρα μου και την αδελφή μου …………το να συγγενεύω με τέτοιο συρφετό θα ήταν βλασφημία εναντίον της θεότητάς μου .


Quote:
Πηγαίνεις να δεις γυναίκα; Μην ξεχάσεις το μαστίγιό σου!


Θα ήταν φιλοσοφικά εντομότερο για αυτόν να ασχοληθεί με το ολίσθημα των ομοεθνών του και το φασιστικό τους παραλήρημα που αδυνατούν ακόμη και σήμερα να ξεπεράσουν και όχι να ασχολείται με τον χριστιανισμό .
Θεωρώ ότι το πνεύμα του ήταν ανίκανο να αντιληφθεί τα βαθύτερα μηνύματα του Χριστιανισμού .

_________________
Δεν υπάρχει ακριβής Αλήθεια των πραγμάτων, ούτε ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω την Αλήθεια .
Με χαρακτήρισαν ημιμαθή και τους ρώτησα , γνωρίζετε τι σημαίνει μαθαίνω .


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 03 Apr 2012, 18:12 
Forum Legend
Forum Legend
User avatar

Joined: 29 Mar 2012, 10:41
Posts: 1359
Location: ΡΟΔΟΣ
Has thanked: 290 time
Have thanks: 181 time
Highscores: 7
Ο καθένας εκφράζει αυτό που πιστεύει και θεωρεί ότι είναι και σωστό. Ο Χριστιανισμός για μας είναι τρόπος ζωής, είναι πίστη, γι'΄αυτούς είναι πονοκέφαλος. Εφόσον τον βλέπουν έτσι, είναι φυσικό΄να τον απορρίπτουν. Ό,τι και να λένε, εμείς και μάτια κλείνουμε και αυτιά, διότι έχουμε μια πίστη πόυ είμαστε περήφανοι γι' αυτήν.

_________________
ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΗ

Image
Mystery has been thanked by:


Last edited by Mystery on 03 Apr 2012, 18:39, edited 2 times in total.

Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 03 Apr 2012, 18:32 
Forum Legend
Forum Legend
User avatar

Joined: 29 Mar 2012, 10:41
Posts: 1359
Location: ΡΟΔΟΣ
Has thanked: 290 time
Have thanks: 181 time
Highscores: 7
Quote:
Ο Χριστός μπορεί να τα είπε αυτά... το fan club του όμως θεώρησε ότι πρέπει να τα ασπαστούμε με το ζόρι...!!! γιαυτό κ όλη η βία, το σπάσιμο των αγαλμάτων, το γκρέμισμα των Ελληνικών ναών, η εξόντωση των ''ειδωλολατρών'' κλπ...


Αγαπητέ φίλε αν και σε συμπαθώ, επέτρεψέ μου να διαφωνήσω μόνο σ' αυτό το σημείο μαζί σου. Ο Χριστός είπε όποιος θέλει σε μένα να έρθει. Αντίθετα, δεν ζητά να τον πιστεύουμε με το ζόρι. Το απάσιμο των αγαλμάτων έγινε όταν είδε ότι αυτά ήταν στον οίκο του πατέρα του, την συναγωγή γιατί εκκλησία ονομάστηκε μετά την ανάληψή του. Κι εσύ αν έβλεπες κάτι ξένο στο σπίτι του πατέρα σου έτσι θα αντιδρούσες. Δεν γκρέμισε κανέναν ελληνικό ναό. Δεν εξόντωσε τους ειδωλολάτρες. Αυτό το έκανε αν θυμάσαι καλά ο Ααρων, ο αδελφός του Μωυσή στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Χριστός γκρέμισε τους πάγκους των εμπόρων επειδή μαγάριζαν το ναό, το σπίτι του θεού. Αντίθετα, πήγε σε σπίτια αμαρτωλών, συνέφαγε μαζί τους. Εντάξει, δικαίωμα σου είναι να μην πιστεύεις, αλλά δεν είναι ωραίο να παραπληροφορείς!

_________________
ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΗ

Image
Mystery has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 03 Apr 2012, 20:06 
Pro Member
Pro Member

Joined: 29 Jul 2008, 19:24
Posts: 433
Has thanked: 1 time
Have thanks: 125 time
Ο Χ Ρ Ι Σ Τ Ι Α Ν Ι ΣΜΟ Σ Δ Ε Ν Δ Ι Ω Ξ Ε Τ Η Ν
Α Ρ Χ Α Ι Α Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η Κ Λ Η Ρ Ο Ν ΟΜΙ Α
Α Λ Λ Α Τ Η Ν Δ Ι Ε Σ Ω Σ Ε Κ Α Ι Τ Η Ν
Ε Ξ Ε Λ Ι Ξ Ε !
Mι α μ ε λ έ τ η π ο υ α ν α ι ρ ε ί τ α ΨΕΜΑΤΑ γ ι α τ η ν
ε π ι κ ρ ά τ η σ η τ ο υ χ ρ ι σ τ ι α ν ι σ μ ο ύ !
·Διώκε ο Χριστιανισμός τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό;
·Θα είχαν επιβιώσει τα αρχαία γραπτά χωρίς την Εκκλησία;
·Προέτρεπαν οι Πατέρες στην καταστροφή και την μισαλλοδοξία;
·Είναι ο πολιτισμός του Βυζαντίου κατώτερος από τον αρχαίο ελληνικό;
Στην εικόνα προβάλλεται η μονή της Παμμακάριστου στην
Κωνσταντινούπολη. Στις μονές τις βασιλεύουσας δημιουργήθηκαν κέντρα
μελέτης και αντιγραφής ελληνικών χειρογράφων. Σε αυτά τα κέντρα διασώθηκε η
αρχαία ελληνική κληρονομιά [Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά Θέματα, άρθρο «Βυζάντιο
και Αφροκεντρισμός», Αγνή Βασιλικοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Βυζαντινής
Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, τεύχος 6, σελίδα 44]
Επιμέλεια: Θωμάς Φ. Δρίτσας [email protected]
www.imdleo.gr Σελ. 1 από 16
1 . Αν ύ π α ρ κ τ ο ι ο ι δ ιωγ μ ο ί κ α τ ά των Ε θ ν ι κών
Πολλά έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια για την επικράτηση του
Χριστιανισμού. Μεγάλα ψεύδη, πως δήθεν, ο Χριστιανισμός επικράτησε με σφαγές
και εξανδραποδισμούς και όχι με την αξία του. Πως , δήθεν, διέλυσε οτιδήποτε
Ελληνικό και υπονόμευσε την επιστήμη και τον πολιτισμό. Πολλοί, έχουν
επηρεαστεί από αυτά τα ψευδή, με συνέπεια είτε να απομακρυνθούν από την
πίστη είτε πιστέψουν πως η πίστη μας διαδόθηκε με μέσα δόλια και ποταπά. Εδώ
θα αποδείξουμε, πως όχι μόνο αυτά δεν στέκουν, αλλά πως παρά τις ψευδολογίες
που διαδίδονται, οι Χριστιανοί σεβάστηκαν τον αρχαίο πολιτισμό, και διατήρησαν
την πνοή και την δύναμη του. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχαν οι
Χριστιανοί και ο πολιτισμός τους, σήμερα θα είχε επιβιώσει μόνο ένα πολύ μικρό
κομμάτι του αρχαίου πολιτισμού.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε
ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για
συγκεκριμένους λόγους . Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος επέτρεψε την ίδρυση
εθνικών ναών (Ζώσιμος, 2,31 - Aurel. Victor, Caesares, 40 - Orelli, Iscriptiones
latinae, III, αρ. 55880) Αλήθεια είναι ότι μόνο το ιερό της Αφροδίτης στην Άφακα
του Λιβάνου κατεδάφισε ο Μέγας Κωνσταντίνος (Ευσέβιος, Βίος Κωνσταντίνου, Γ’,
55), διότι εκεί εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες αλλά και άνδρες γύννιδες
(τραβεστί) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press /
μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 47)]. Στην Ηλιούπολη της
Φοινίκης, όπου φαίνεται πως υπήρχαν μόνο γυναίκες ιερόδουλοι της Αφροδίτης, ο
Κωνσταντίνος περιορίστηκε στο να συστήσει στον πληθυσμό μεγαλύτερη
εγκράτεια και να χτίσει μια εκκλησία. Στην Αίγυπτο ο αυτοκράτορας απλώς
απαγόρευσε τον ευνουχισμό των ιερέων του... θεού Νείλου, όμως επέτρεψε
τις τελετές και εορτές που εξασφάλιζαν τις πλημμύρες του ιερού ποταμού
(Ευσέβιος, Δ’, 25. Λιβάνιος, Υπέρ των Ιερών, Λ’, 35. Γρηγόριος Θεολόγος PG 35,
705) Στην πραγματικότητα , πολύ πιο εκτενέστερο διωγμό κατά της
μαγείας, διεξήγαγε ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ αυτοκράτορας Ο παγανιστής
αυτοκράτωρ Αύγουστος είχε συγκεντρώσει και κάψει πάνω από 2.000 μαντικά και
προφητικά βιβλία (Σουητώνιος, Div. August., 31.).
Γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός F. Gregorovius: «από
τους βανδαλισμούς αυτούς [που έγιναν βάσει των διατάξεων του Θεοδοσίου] η
αρχαία Ελλάδα έπαθε ελάχιστα, συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες της
Αυτοκρατορίας. Κυρίως η Αθήνα έμεινε απαλλαγμένη από καταστροφές. Κανένα
από τα εν Αθήναις μεγάλα κι ονομαστά ιερά δεν γκρεμίστηκε. (...) Ο
Χριστιανισμός ανεδείχθη ίσως ευλαβέστερος προς τα μνημεία της
αρχαίας τέχνης στην Αθήνα απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιρουμένων ορισμένων καταστροφών
καλλιτεχνημάτων και ιερών προς τα οποία είχε μετά ιδιάζουσας εμμονής συμφυή
η παγανιστική πίστη, η νικώσα θρησκεία φαίνεται να έλαβε κατοχήν των Αθηνών
www.imdleo.gr Σελ. 2 από 16
ειρηνικά. (...) Η καταστροφή του ναού του Ολυμπίου Διός δεν δύναται να
αποδοθεί εις τον βανδαλισμό βυζαντινού ανθύπατου ή εις τον ευσεβή ζήλο
κάποιου επισκόπου. (...) Πολλοί ναοί κατέπεσαν υπό σεισμών και μάλιστα σε
μεταγενέστερα χρόνια. Ο ναός του Διός εν Ολυμπία κατέπεσε τον 6ο αιώνα, ο
ονομαστός εν Κυζίκω μετά τον 11ο αιώνα υπερμεσούντα.» [ Ιστορία των
Αθηνών», F. Gregorovius, Βιβλιοθήκη Μαρασλή, Αθήναι 1904, τ. 1, σ. 97, 128,
133]
Όσο για τον Αλάριχο, ο Gregorovius αναφέρει τα εξής: «Ουδείς
ιστορικός μαρτυρεί ότι ο βασιλεύς των βαρβάρων (ο Αλάριχος) εξηκόντισε τον
πυρσό του εμπρησμού εις το ιερό της Δήμητρος. (...) Υπερβάλλουσι όμως δεινώς
όσοι ανάγουν στον Αλάριχο την εξολόθρευση των εθνικών θεών της Ελλάδας κι
όσοι θεωρούν ότι οι Γότθοι (του Αλάριχου) προέβησαν εξεπίτηδες σε σκόπιμη
καταστροφή των ναών και ιερών.» (τ. 1, σ. 101, 103)
Ο Μέγας Κωνσταντίνος έλεγε στους υπηκόους του «πηγαίνετε στους
βωμούς και στα δημόσια ιερά και τελέστε τις τελετές κατά τις συνήθειές
σας» (Θεοδ. Κώδ. IX, 16, 1 και 2, νόμοι του 319 και 320 μ.Χ.).
Για τα όσα λέει ο Λιβάνιος σχετικά με τους νόμους του Κωνστάντιου ο
Παπαρηγόπουλος σχολιάζει: « Αλλά ότι ο Λιβάνιος λέει υπερβολές και ότι ούτε
εκείνοι οι ρητοί νόμοι (του Κωνστάντιου) εκτελέστηκαν, συμπεραίνεται από τη
συνεχή επανάληψή τους και από πολλές άλλες αναμφισβήτητες μαρτυρίες και
γεγονότα. Επίσης ο εθνικός Σύμμαχος βεβαιώνει ότι ο ίδιος ο Κωνστάντιος, που το
353 εξέδωσε το νόμο 4, όταν επισκέφθηκε τη Ρώμη μετά από 4 χρόνια (357),
διατήρησε ευλαβικά τα προνόμια των Εστιάδων και γενικά επέτρεψε ο ίδιος την
λατρεία.» [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Κ. Παπαρηγόπουλου, 1885, επανέκδ.
εκδ. Κάκτος, 1992 (8,3) ]
Αλλά, όχι μόνο ο Παπαρηγόπουλος: «Η πολιτική που χάραξε ο
Αυτοκράτορας Κωνστάντιος με τους αντιπαγανιστικούς νόμους του τού 356-7
έμελλε να μείνει νεκρό γράμμα ώς τον Θεοδόσιο» [ Ιστορία του Ελληνικού
Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. τ. Ζ', σ. 54]
Τι λέει ο Gibbon, από την «Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής
αυτοκρατορίας»: «..Υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι το επίσημο έδικτο
[σημ. :των Αυτοκρατόρων Κωνστάντιου και Κώνστα κατά των Εθνικών] είτε
εγράφη δίχως να δημοσιευθεί, είτε εδημοσιεύθη δίχως να εκτελεστεί. Η μαρτυρία
των γεγονότων και τα μνημεία που ακόμη είναι σε ύπαρξη, αποδεικνύουν την
δημόσια εξάσκηση της παγανιστικής λατρείας καθ’ όλη τη βασιλεία των γιών του
Κωνσταντίνου. Στην Ανατολή καθώς και στη Δύση, στις πόλεις καθώς και στην
επαρχία, μεγάλος αριθμός ναών παρέμεινε σεβαστός, ή τουλάχιστον διασώθηκαν
και το ευσεβές πλήθος ακόμα απολάμβανε την πολυτέλεια των θυσιών,
των τελετών και των πομπών, με την άδεια ή την συγκατάθεση της
δημόσιας αρχής. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την υποτιθέμενη ημερομηνία
του φοβερού έδικτού του, ο Κωνστάντιος επεσκέφθη τα τεμένη της Ρώμης και η
εντιμότητα της συμπεριφοράς του συνιστάται απο έναν παγανιστή ρήτορα ως ένα
www.imdleo.gr Σελ. 3 από 16
παράδειγμα άξιο μίμησης από τους επόμενους ηγεμόνες. «Ο αυτοκράτωρ», λέει ο
Σύμμαχος, «επέτρεψε να μείνουν άθικτα τα προνόμια των Εστιάδων. Εγγυήθηκε
τη καθορισμένη παροχή για να παράσχει τα έξοδα των δημόσιων τελετών και
θυσιών. Και παρ’ όλο που ασπάζεται μια άλλη θρησκεία, ποτέ δε σκέφτηκε
να στερήσει την αυτοκρατορία από την ιερή λατρεία της αρχαιότητας».[ The
decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon, Collier Books, N.Y., N.Y. Vol. 1,
p.39 ]
Ο Σύμμαχος (επιστολή, Migne, 18, 391) επαινεί τον Κωνστάντιο ότι
επικύρωσε τα προνόμια των Εστιάδων, απένειμε ιερατικά αξιώματα σε εξέχοντες
Ρωμαίους και έδωσε επιχορηγήσεις σε εθνικούς ναούς και αγώνες. Ο Κωνστάντιος
μερίμνησε και για την εκλογή εθνικού πρωθιερέα της Αφρικής με ειδικό νόμο του
(C. Th., XII, 1, 46), το έτος 358. Έτος διωγμών, κατά τους Νεοπαγανιστές. Όλα
αυτά, σe συνδυασμό με το γεγονός πως το ποσοστό των Χριστιανών
στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν 56,5 % το έτος 350 μ.Χ. [Πηγή : “The
Rise of Christianity”, Princeton 1996], μας δείχνει πως ο Χριστιανισμός
ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ!. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Ονώριος και ο
Θεοδόσιος Β’ (γιοί του Θεοδόσιου Α’) επενέβησαν για να προστατεύσουν τους
νομοταγείς Εθνικούς από κακοποιήσεις από μέρους των φανατικών χριστιανών και
απαίτησαν σύμφωνα με νόμο να καταβάλλεται διπλάσια αποζημίωση για κλοπή
περιουσιών. [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. , τ. Ζ',
σ.345]
Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς
Ασκληπιόδοτο, 'Επαρχο Πραιτορίου: «(...) Ιδιαιτέρως διατάσσουμε τους
πραγματικούς χριστιανούς και αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι, να μην
κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους δίνει η Εκκλησία και
τολμήσουν να απλώνουν βίαιο χέρι επάνω στους Εβραίους και εθνικούς
που ζουν ήσυχα και δεν επιχειρούν ενάντιο στην τάξη και στους νόμους Μας.
Γιατί αν τέτοιοι χριστιανοί φερθούν βίαια εναντίον φιλήσυχων ανθρώπων που
ζουν με ασφάλεια, ή λεηλατήσουν τα αγαθά των, θα υποχρεωθούν να
αντικαταστήσουν εις διπλούν, τριπλούν ή και ακόμη τετραπλούν αυτά
που έκλεψαν. Επίσης, οι διοικητές των επαρχιών, το προσωπικό τους και οι
κάτοικοι των επαρχιών αυτών ας ενημερωθούν ότι δεν θα επιτρέψουν να
διαπραχθεί ένα τέτοιο έγκλημα. Αλλιώς, θα τιμωρηθούν κι αυτοί με τον ίδιο
τρόπο μ’ αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα.» (Codex Theodosianus XVI.10.24, 8
Ιουνίου 423 μ.Χ.)
Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς
Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής (30 Νοεμβρίου 382 μ.Χ.): «Με την έγκριση του
δημοσίου συμβουλίου διατάσσουμε ότι οι ναοί όπου προηγουμένως σύχναζαν τα
πλήθη, και που βρίσκονται ακόμα σε δημόσια χρήση, θα παραμείνουν
ανοικτοί. Έτσι θα μπορούν τα πλήθη γηγενών και επισκεπτών να βλέπουν το
ναό. Η αξία των αγαλμάτων, που βρίσκονται μέσα στους ναούς, θα υπολογίζεται
www.imdleo.gr Σελ. 4 από 16
με βάση την αισθητική τους και όχι τον ιερό τους χαρακτήρα.(..)» (Θεοδοσιανός
Κώδικας, XVI.10.8)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο, Βικάριο της
Ισπανίας, και Προκλιανόν, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών (29 Ιανουαρίου 399
μ.Χ.): «(..) επιθυμούμε και να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία
των δημοσίων κτιρίων. Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα
έργα, δεν θα βασίζεται σε καμία εξουσία.» (Θεοδοσιανός Κώδικας,
XVI.10.15)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο
Αφρικής (20 Αυγούστου 399 μ.Χ.): "Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει
ναούς, οι οποίοι είναι κενοί από παράνομα αντικείμενα, δεν θα έχει την
αυτοκρατορική υποστήριξη. Διατάσσουμε ότι η κατάσταση των κτιρίων θα
πρέπει να παραμείνει αλώβητη.(..)" ( Θεοδοσιανός Κώδικας XVI.10.18,)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο και Βικάριο
Προκλιανό (399 μ.Χ.) :«Όπως απαγορεύθηκαν οι θυσίες, έτσι θέλουμε να
διατηρήσουμε το διάκοσμο των δημοσίων έργων. Όποιος επιχειρήσει να
καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν βασίζεται σε καμία εξουσία. Αν τυχόν
εμφανίσει κάποια αυτοκρατορική απάντηση ή νόμο για να υπερασπίσει τον
εαυτόν του, τα έγγραφα αυτά θα αποσπαστούν απ’ τα χέρια του και να
παραπεμφθούν στη Σοφία Μας." (Ιουστινιανός Κώδικας I.11.3)
Μελετώντας τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας βλέπουμε ότι αυτοί
συνέχεια τονίζουν ρητώς την σύνδεση της αρετής και συνεπώς της Χριστιανικής
πίστης με την ελεύθερη θέληση, οπότε αποκλείεται το ενδεχόμενο οι διάφοροι
βανδαλισμοί και διώξεις Εθνικών να έγιναν με προτροπή ή ηθική αυτουργία δική
τους. «Δεν είναι αρετή αυτό που γίνεται με τη βία» γράφει ο Άγιος Ιωάννης
ο Δαμασκηνός (PG 94, 924Α , Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, Β’ 12 ).
«Ο Θεός δεν αγαπά αυτό που γίνεται αναγκαστικά, αλλά αυτό που
κατορθώνεται με την αρετή. Η δε αρετή επιτυγχάνεται με την ελεύθερη
προαίρεση», γράφει ο Μέγας Βασίλειος (PG 31, 345B, Ότι ουκ έστιν αίτιος των
κακών ο Θεός, 7). «Η σωτηρία των ανθρώπων δεν οικοδομείται με τη βία και την
επιβολή, αλλά με την πειθώ και την προσήνεια», γράφει ένας άλλος Άγιος, ο
Ισίδωρος Πηλουσιώτης (PG 78, 573B, Επιστολαί Β’, ρκθ’ Παύλω περί Ιούδα του
προδότου). Ενώ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι είναι ύβρις προς
το Θεό να του ζητάμε πράγματα εναντίον των εχθρών μας (PG 51, 363,
Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών, μηδέ κατεύχεσθαι των
εχθρών, 11).
« Ε π ο μ έ νως , ο Κύ ρ ι ο ς ( . . . ) α π α γ ο ρ ε ύ ε ι ν α
φ ο ν ε ύ ο ν τ α ι κ α ι ν α κ α τ α σφ ά ζ ο ν τ α ι ο ι α ι ρ ε τ ι κ ο ί »
Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλία ΜΣΤ΄, 1
www.imdleo.gr Σελ. 5 από 16
“Corrigi eos volumus, non necari, nec disciplinam circa eos negligi
volumus, nec suppliciis quibus digni sunt exerceri” (ιερού Αυγουστίνου, Επιστολή
c, κεφ. 1) Δηλαδή: «Θέλουμε τη διόρθωσή τους (δηλ. των αιρετικών), όχι τη
θανάτωσή τους. Θέλουμε το θρίαμβο της (εκκλησιαστικής) πειθαρχίας, όχι τις
θανατικές ποινές τις οποίες αξίζουν». Ο άγιος Μαρτίνος ο Θαυματουργός,
επίσκοπος Τουρ της Γαλλίας, μεσολάβησε στον αυτοκράτορα Μάγνο Μάξιμο υπέρ
του Ισπανού αιρετικού Πρισκιλλιανού. Πήγε στους Τρεβηρους, όπου είπε στο
Μάξιμο ότι η εκτέλεση του Πρισκιλλιανού θα ήταν καταπάτηση των θείων νόμων
και τον πίεσε να υποσχεθεί ότι δεν θα χύσει το αίμα του αιρετικού. (Σουλπικίου
Σεβήρου Sacra Historia II 50 και Dialogi III, col.217)
Το 1994 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ελληνικά» (τ. 44, Θεσσαλονίκη
1994, σ. 31-50), μελέτη της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του
Πανεπιστημίου Αθηνών, με τον τίτλο: «Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική
Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές». Η κ. Αθανασιάδη,
επέλεξε εκεί τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική
φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση, εξασφαλίζοντας έτσι
μεγαλύτερη αξιοπιστία στην έρευνά της. Οι περιοχές αυτές είναι η Ελλάδα, η
Κωνσταντινούπολη και η Συρία – Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα τις
«γενικεύσεις του Λιβανίου» όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών
μαρτυριών» σε Χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή των
ναών, που καταντά όπως λέει: «ύποπτος»! Γράφει: «Στην προσπάθειά τους να
ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο
θρησκευτικός φανατισμός θεωρείτο αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς
απέδιδαν σ’ αυτούς ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΝΑΩΝ ή στην καλύτερη
περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους». Η ίδια η
συγγραφέας αναφέρει ότι «Σε τόπους όπως η Αθήνα ή οι Δελφοί, ο κανόνας είναι
ότι τα μεταγενέστερα στρώματα έχουν καταστραφεί από τους ίδιους τους
αρχαιολόγους στην προσπάθειά τους να φτάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα
στο κλασικό υπόστρωμα» των ανασκαφών. Τις παρατηρούμενες καταστροφές
αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο
αιώνα) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των
Δελφών έμειναν απείραχτα από τους Χριστιανούς.».
Ο Βαλεντιανός Α’ (364-375 μ.Χ.) διακηρύσσει ότι «...οι νόμοι που εξέδωσα
κατά την αρχή της βασιλείας μου, που επιτρέπουν στον καθένα να ακολουθεί την
θρησκεία στην οποία ανήκει» (Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9 του έτους 371 μ.Χ.). Ο
Βαλεντιανός περιορίστηκε στο να απαγορεύσει, επί ποινή θανάτου, τις νυχτερινές
τελετές (Θεοδ. Κώδ., X, 1, 8 και IX, 16, 9 της 9ης Σεπτεμβρίου 364). Επίσης
απαγορεύει να αναλαμβάνει Χριστιανός την ευθύνη ενός παγανιστικού ναού.
Όμως αυτά τα μέτρα, όπως τονίζει ο G. Fowden, περιόριζαν επίσης τη δικαιοδοσία
των επισκόπων σε ζητήματα δημόσιας τάξης [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin,
Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν>(σ.
www.imdleo.gr Σελ. 6 από 16
66)]. Με άλλα λόγια, απέτρεπαν τις αυθαιρεσίες των Χριστιανών επισκόπων. Στις
29 Μαΐου 371 μ.Χ. οι δύο αυτοκράτορες Βαλεντιανός και Βάλης ενέκριναν την
πρακτική της δημόσιας προφητείας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο, καθώς και «όλα τα
θρησκευτικά έθιμα που επέτρεπαν οι πρόγονοι» (omnis concessa a maioribus
religio) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press /
μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν(σ. 70)]. «Δεν καταδικάζουμε [την
προφητεία], αλλά απαγορεύουμε τη χρήση της για επιβλαβείς σκοπούς»,
διατάζουν (Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9). Λέει ο Θεοδώρητος Κύρου, (Εκκλησιαστική
Ιστορία, Ε', 20) : «Ωστόσο, ο Βάλεντας [364-378 μ.Χ.] επέτρεψε σε όλους να
λατρεύουν και να τιμούν καθ’ οποιονδήποτε τρόπο ήθελαν ό,τι ήθελαν.
Μόνο κατά των υπερασπιστών των Αποστολικών εντολών επέμεινε σε πόλεμο.
(σσ: Δηλαδή κυνήγησε τους Ορθόδοξους!) Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του
Βάλεντα το πυρ των ναών ήταν αναμμένο, οι σπονδές και οι θυσίες
προσφέρονταν στα είδωλα, δημόσιες εορτές γίνονταν στις πλατείες, και οι λάτρεις
των διονυσιακών οργίων τριγυρνούσανε φορώντας δέρματα αιγών, σε βακχικό
παραλήρημα, και γενικά συμπεριφερόμενοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείχνουν
την κακοήθεια του αφέντη τους.»
Ο Βάλεντας ως γνωστόν δίωξε Ορθόδοξους και κυρίως τους
μοναχούς. Η καταγωγή (από επαρχία) και η κοινωνική προέλευση (χωρικοί και
στρατιώτες) του Βάλεντα δείχνουν τους «λόγους» που δίωξε την παραδοσιακή
αριστοκρατία. Υπήρχε αντίθεση μεταξύ στρατιωτικής και παραδοσιακής
αριστοκρατίας, όταν από τον 3ο αιώνα και μετά άρχισαν να ανέρχονται στην
ιεραρχία άτομα μη αριστοκρατικής καταγωγής, κι αυτή ακριβώς την αντίθεση
εκφράζουν οι διωγμοί του Βάλεντα, και όχι την αντίθεση εθνισμού-χριστιανισμού,
μια και όπως είπαμε ο Βάλεντας εδίωκε και χριστιανούς. «Ο Γρατιανός (...)
αποδοκίμαζε τις διώξεις λόγω των διαφορετικών θρησκευτικών πίστεων και
επανέφερε όλους όσοι είχαν εξοριστεί λόγω της θρησκείας τους. Επίσης εξέδωσε
ένα νόμο με τον οποίο θέσπισε ότι ο καθένας μπορούσε ελεύθερα να εξασκεί τα
θρησκευτικά του καθήκοντα και επιτρεπόταν να κάνει θρησκευτικές
συναθροίσεις.» [Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 1.] «Αλλά ο
Αυτοκράτορας [σημ. ο Γρατιανός: 375-383 μ.Χ.] εφείσθη των αγαλμάτων των
θεών που ο λαός σεβόταν 424 ναοί ή ναΐδρια ακόμη υπήρχαν, για να ικανοποιούν
την αφοσίωση του λαού» [The decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon,
Collier Books, N.Y., N.Y, (Vol. II, p. 73)]
Οι ίδιοι οι Εθνικοί είχαν ανακηρύξει θεό τους τον Θεοδόσιο στα 393 -
αφού (όπως λένε) είχε αρχίσει τους διωγμούς - λέγοντας σε εορταστική
συνεδρίαση της Σύγκλητου: "Deum dedit Hispania quem videmus" = Η Ισπανία
μας χάρισε το Θεό που βλέπουμε! [Ο Μύθος των μεγάλων της ιστορίας, Κ.
Σιμόπουλου ]. Όπως λέει κι ο ιστορικός της εποχής Σωζόμενος «μέσα στους
νόμους ο Θεοδόσιος περίγραφε τιμωρίες που δεν εφαρμοζόταν. Φρόντιζε όχι να
τιμωρεί αλλά να προκαλεί το φόβο της τιμωρίας» (Σωζόμενος,
Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 12) Ο Πλούταρχος αναφέροντας την παρακμή των
www.imdleo.gr Σελ. 7 από 16
αρχαίων μαντείων, γράφει μεταξύ άλλων παραδειγμάτων πανάρχαιων μαντείων
που σίγησαν στην εποχή του, ότι το ίδιο το δελφικό μαντείο, άλλοτε είχε δύο
«προφήτισσες» και μια τρίτη εφεδρική, ενώ στην εποχή του (1ος –2ος μ.Χ. αι.)
μία ήταν αρκετή (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 8). Ο Παυσανίας (2ος μ.Χ.
αι.) αναφέρει πλήθος εγκαταλελειμμένων ναών της αρχαιοελληνικής θρησκείας
στην ελληνική ύπαιθρο. Μόνο στην Αρκαδία, στο κέντρο της Αρχαίας Κλασσικής
Ελλάδας, ο Παυσανίας (Αρκαδικά) αναφέρει πλήθος ναών ερειπωμένων,
δίχως στέγη, και εγκατελειμένων: της Αφροδίτης (9,6), της Αθηνάς (14,4),
της Αφροδίτης (12,6), του Απόλλωνα (15,4), του Ερμή (17,1), της Αφροδίτης
(24,6), των Δώδεκα θεών (25,3), της Ήρας (26,2), της Δήμητρας (29,5), του
Ερμή (32,1), του Ερμή (30,6), των Μουσών ( 32,2), του Άρη (32,3), της
Αρτέμιδος (35,5), της Αθηνάς (36,7), της Αφροδίτης (41,10), της «Μητρός των
θεών» (44,1), της Αρτέμιδος (53,11) και του πυθίου Απόλλωνα (54,5).
Αναρωτιέται κανείς πού είχε πάει η θεοσέβεια προς τους παλιούς θεούς, και δεν
αναστυλώνονταν τόσοι μεγάλοι ναοί, μεγάλων θεών από τους Έλληνες. Μήπως
επειδή δεν τους ένοιαζε πια και τόσο το Δωδεκάθεο;
Πολλοί παγανιστικοί ναοί ερήμωσαν επειδή απλούστατα
εγκαταλείφθησαν από τους πρώην πιστούς τους, κι όχι επειδή
κατεστράφησαν από τους Χριστιανούς. Το παράδειγμα της Αντιοχείας, που
αναφέρει ο ίδιος ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, οι Αντιοχείς να αδιαφορήσουν
παντελώς για την εορτή του πολιούχου τους Απόλλωνα, ασφαλώς και δεν ήταν
μεμονωμένη περίπτωση. Το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία το 350 μ.Χ. ήταν ,όπως είπαμε, 56,5% [Rodney Stark, The Rise of
Christianity (Princeton, 1996).], δηλαδή ήδη, στο σύνολο της αυτοκρατορίας οι
Χριστιανοί ήταν πλειοψηφία. Αν λοιπόν ήταν στο σύνολο της Αυτοκρατορίας
πλειοψηφία χριστιανική, τότε στο ανατολικό ελληνικό τμήμα της ( το οποίο
αφενός είχε αποδεδειγμένα πάντοτε περισσότερους Χριστιανούς απ’ ότι το δυτικό,
και αφετέρου είχε αρχίσει να εκχριστιανίζεται πολύ πιο νωρίς απ’ ότι το δυτικό
λατινικό τμήμα) είναι προφανές ότι οι Χριστιανοί όχι απλώς ήταν πλειοψηφία αλλά
και μεγαλύτερη του 56%!!
Το σπάσιμο των ειδώλων καταδικάστηκε από τη σύνοδο της
Ελβίρα (306 μ.Χ.), η οποία, στον 60ο κανόνα της αποφάσισε ότι κάθε
Χριστιανός που θα καταδικαζόταν σε θάνατο από τους Ρωμαίους επειδή έσπασε
αγάλματα, δεν θα καταγραφόταν ως μάρτυρας. Η σύνοδος της Καρθαγένης (419
μ.Χ.) επιφόρτισε τους επισκόπους με την καταστροφή χριστιανικών ναϊδρίων
που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες Χριστιανούς (κανόνας πγ΄).
Ότι οι καταστροφές των παγανιστικών αρχαιοτήτων ήταν αυθαίρετες προσωπικές
πράξεις Χριστιανών κι όχι συλλογικές ή επίσημες ενέργειες της Εκκλησίας
βασισμένες σε εκκλησιαστικά κείμενα αποδεικνύεται από την πλήρη απουσία
εκκλησιαστικών κανόνων (νόμων) οι οποίοι να υπαγορεύουν ή να
προστάζουν/προτρέπουν τους Χριστιανούς να καταστρέφουν παγανιστικά
μνημεία. Εσφαλμένες ενέργειες και παρεκτροπές κάποιων επισκόπων ή μοναχών
www.imdleo.gr Σελ. 8 από 16
ασφαλώς και δεν σημαίνουν ότι αποτελούσαν πολιτική της Εκκλησίας. Ουδέποτε
η Εκκλησία (δηλαδή τα επίσημα συλλογικά όργανά της) επιφόρτισε επισκόπους με
την καταστροφή παγανιστικών ιερών. Ο ιερός Αυγουστίνος το 399 αποτρέπει τους
Χριστιανούς της Καρθαγένης από την εισβολή στις ιδιοκτησίες των εθνικών
προκειμένου να καταστρέψουν τα είδωλά τους. Είναι προτιμότερο, έγραφε, να
ξεριζώσουμε τα είδωλα από τις καρδιές τους και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς,
αντί να αποπνέουμε μένος εναντίον τους (Αυγουστίνος, Sermo LXII, 17 και 18, PL
38, 423A ).
Να τι γράφει ο I. Αυγουστίνος: 17. «Πολλοί Εθνικοί έχουν τα είδωλα
στα κτήματά τους. Πρέπει να πάμε εκεί και να τα καταστρέψουμε; Όχι, διότι οι
πρώτες μας προσπάθειες είναι να σπάσουμε τα είδωλα στις καρδιές
τους. Όταν οι ίδιοι μεταστραφούν σε Χριστιανούς, είτε μάς προσκαλούν να τα
σπάσουμε είτε μας προσδοκούν. Προς το παρόν πρέπει να προσευχόμαστε γι’
αυτούς, όχι να είμαστε θυμωμένοι μαζί τους.» 18. «Οι Εθνικοί νομίζουν ότι
ψάχνουμε για είδωλα παντού κι ότι τα καταστρέφουμε σε όλα τα μέρη στα οποία
τα ανακαλύπτουμε. Πώς κι έτσι; Δεν υπάρχουν μέρη μπροστά στα μάτια μας, στα
οποία βρίσκονται είδωλα; Ή δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν; Ωστόσο δεν τα
καταστρέφουμε, διότι ο Θεός δεν τα έχει δώσει υπό την εξουσία μας.
Πότε ο Θεός θα τα δώσει υπό την εξουσία μας; Όταν οι ιδιοκτήτες των
ειδώλων γίνουν Χριστιανοί. (.....) Κηρύττουμε κατά των ειδώλων, τα
βγάζουμε από τις καρδιές των ανθρώπων. Είμαστε διώκτες των ειδώλων? το
ομολογούμε δημοσίως. Είμαστε λοιπόν και διατηρητές των ειδώλων; Εγώ δεν τα
αγγίζω, αν δεν έχω την εξουσία. Δεν τα αγγίζω, όταν ο κύριος της ιδιοκτησίας
παραπονιέται γι’ αυτό.»
Ο Χρυσόστομος θεωρεί καύχημα των Χριστιανών ότι πολλά εθνικά βιβλία
τα έσωσαν από τον αφανισμό οι ίδιοι (PG 50, 537B): «Κι αν έτυχε κάποιο να έχει
διασωθεί, αυτό μπορεί κανείς να το βρει στα χέρια των Χριστιανών». Και
προσθέτει: «Οι Χριστιανοί δεν είναι σωστό να καταστρέφουν την πλάνη
με τον εξαναγκασμό και τη βία, αλλά να απεργάζονται τη σωτηρία των
ανθρώπων με την πειθώ, το λόγο και την ηπιότητα». (Ιωάννη Χρυσόστομου,
Λόγοι εις τον μακάριον Βαβύλαν, PG 50, 537 C).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «Κατά Ιουλιανού» λόγο του, ο οποίος
γράφτηκε αμέσως μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, την αποτυχία του διωγμού
των Χριστιανών από τους Παγανιστές και την οριστική επικράτηση του
Χριστιανισμού γράφει: «Ας μη χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία με απληστία, ας
μην απολαύσουμε με ηδονή την εξουσία, ας μη γίνουμε πικροί σε εκείνους που
μας αδίκησαν, ας μη κάνουμε αυτά τα οποία καταδικάσαμε. Αλλά αφού
απολαύσαμε την μεταβολή, όσο για να αποφύγουμε τα δεινά, ας μισήσουμε ό,τι
έχει σχέση με αντεκδίκηση. (....) Ας μη θελήσουμε λοιπόν να αναμετρηθούμε
στην οργή, (....) Ας γίνουμε κατά τούτο ανώτεροι και υψηλότεροι από εκείνους
που μας αδίκησαν. Ας δείξουμε τι διδάσκουν σε εκείνους μεν οι δαίμονες, με τι
εκπαιδεύει εμάς ο Χριστός ο οποίος, αν και υπερείχε εκείνων τα οποία έπαθε
www.imdleo.gr Σελ. 9 από 16
ενίκησε τελικώς με εκείνα που μπορούσε να κάνει και δεν έκανε(....) Ας
αυξήσουμε το μυστήριο με αγαθότητα. (Γρηγορίου Νανζιανζηνού, Κατά Ιουλιανού
λόγος στηλιτευτικός Β’, 36)
Για να τελειώνουμε: "Πρώτον, αν και η ελληνική παιδεία δεν κρίθηκε
ποτέ, ούτε από τον Χριστό ούτε από τους Αποστόλους του θεόπνευστη,
οπωσδήποτε δεν απορρίφθηκε από αυτούς ως βλαβερή. Δεύτερον, πολλοί από
τους έλληνες φιλοσόφους δεν απέχουν πολύ από τη γνώση του αληθούς Θεού"
Σωκράτης ο Βυζάντιος, 5ος αι.
Λέει ο Μ. Βασίλειος: «Αν υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ των
ειδωλολατρικών κειμένων και των χριστιανικών, θα μας ήταν χρήσιμη η γνώση
και των δύο. Και στην αντίθετη περίπτωση όμως, η παράλληλη και συγκριτική
μελέτη και γνώση της διαφοράς τους δεν είναι ασφαλώς μικρή ωφέλεια για την
αναγνώριση με βεβαιότητα της καλύτερης και ανώτερης απ' τις δυό» [ "Προς τους
νέους, για την επωφελή μελέτη των ελληνικών κειμένων." ]
«Νομίζω ότι όλοι όσοι είναι μυαλωμένοι ομολογούν ότι η παιδεία είναι το
πρώτιστο αγαθό μας. Και δεν εννοώ μόνο την ευγενέστερη δική μας παιδεία,
δηλαδή τη Χριστιανική, αλλά και την Εθνική, την οποία πολλοί από τους
Χριστιανούς, κακώς γνωρίζοντες τα πράγματα, απορρίπτουν ως επίβουλη και
εσφαλμένη και απομακρύνουσα από το Θεό. Δεν πρέπει να μην τιμάμε την
παιδεία, όπως νομίζουν μερικοί, τους οποίους πρέπει να θεωρούμε σκαιούς και
απαίδευτους». (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Επιτάφιος εις Μ. Βασίλειον κ., 11
Migne Ε. Π. 36, 508)
«Προσήκει μη καμείν πανταχόθεν ανιχνεύοντας την αλήθειαν» (Περί της
Εξαημέρου, PG 44, 27A)
Λέει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ει γαρ και μη καθώς προσήκε
περί αναστάσεως φιλοσοφούσιν άπαντες [οι αρχαίοι φιλόσοφοι], αλλ’ όμως περί
της κρίσεως και της κολάσεως και των εκεί δικαστηρίων άπαντες συμφωνούσιν,
ότι έσται τις των ενταύθα γινομένων αντίδοσις εκεί» (Εις Λάζαρον, 4,4, PG 48,
104)
Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς :«Ήν μεν ούν προ της του Κυρίου
παρουσίας εις δικαιοσύνην Έλλησιν αναγκαία φιλοσοφία, νυνί δε χρησίμη
προς θεοσέβειαν γίνεται προπαιδεία τις ούσα τοις την πίστην δι’ αποδείξεων
καρπουμένοις» [ Στρωματείς Α’, 5]
2 . Ο Πο λ ι τ ι σ μ ό ς τ η ς Χ ρ ι σ τ ι α ν ο σ ύ ν η ς
Παρακάτω θα δούμε, πως όχι μόνο ο Χριστιανικός Πολιτισμός δεν δίωξε,
αλλά αντίθετα διέσωσε και καλλιέργησε την γνώση και την Αρχαία Ελληνική
κληρονομιά.
Ας μιλήσουμε για τα Ιατρικά συγγράμματα, τους ιατρούς και τα
νοσοκομεία στο Χριστιανικό Βυζάντιο:
www.imdleo.gr Σελ. 10 από 16
·η δωδεκάτομη "Παθολογία" του εκ Τράλλεων Αλεξάνδρου όπου δίνονται
λεπτομέρειες για 120 εγχειρήσεις, από τη μαστεκτομή ώς την αφαίρεση
ουρόλιθων
·η «Σύνοψη της Ιατρικής» των Νικήτα και Λέοντα (9ος αι.) που αναφέρεται
σε χειρουργικά θέματα και εργαλεία.
·το «Ιατρικά εκκαίδεκα» του Αέτιου 16 τόμων, εκ των οποίων ο 7ος αφορά
την οφθαλμολογία (φάρμακα και επεμβάσεις)
·Ο γιατρός Ιωάννης Ακτουάριος τον 14ο αι. πρώτος ανακάλυψε το
παράσιτο της ταινίας, τον «τριχοκέφαλον άνισον»
·Στο Βυζάντιο γίνονταν επιτυχείς εγχειρήσεις δύσκολες, όπως η εγχείρηση
διαχωρισμού σιαμαίων τον 10ο αι., ενδοκυστικής λιθοτριψίας εντός της
ουροδόχου κύστης (9ος αιώνας) επί του άγιου Θεοφάνη (Βίος και Εγκώμιο
συμπλεκόμενον του οσίου πατρός ημών Θεοφάνους τού και Ισαακίου, γραμμένη
από τον Νικηφόρο Σκευοφύλακα, που προτάσσεται στην έκδοση της
Χρονογραφίας του Θεοφάνη [Theophanis Chronographia, de Boor, II, Teubner,
Lipsae 1885, 23] ), όπου αναφέρεται ότι ειδικά εργαλεία εισήλθαν στην κύστη δια
της φυσικής οδού και έτριψαν τους λίθους απαλλάσσοντας τον Θεοφάνη από τη
δυσουρία.
·Έχουμε επιτυχή διαχωρισμό Σιαμαίων (10ος αιώνας) [G. Pentogalos-J.
Lascaratos, Bulletin of the History of Medicine, 58 (1984), 99-102. L.J. Bliquez,
Two lists of Greek Surgical Instruments and the State of Surgery in Byzantine
Times, Symposium on Byzantine Medicine, DOP 38 (1984), 187-204]
Ενδοκαυτηρίαση ουρήθρας Ισαάκιου Α’ Κομνηνού (1057-1059) όπως
αναφέρει ο Μ. Γλυκάς [Coprus Scriptorum Historiae Byzantinae, 603-4)] και ο
Ιωάννης Κουροπαλάτης [CSHB, 648-9]
·Στο Βυζάντιο υπήρχαν από τους πρώτους αιώνες ως το 1453 σε όλες τις
πόλεις (π.χ. στην Αντιόχεια του 12ου αι. υπήρχαν δύο) «ξενώνες» δηλαδή
νοσοκομεία με ιατρικό προσωπικό, νοσοκόμους και χειρούργους ακόμη. Τρανό
παράδειγμα, τον 12ο αι. το νοσοκομείο του Παντοκράτορα το οποίο είχε στην
Κωνσταντινούπολη του 12ου αι. 5 θαλάμους, συνολικά 50 κρεβάτια και 5
επικουρικά ανά θάλαμο, 12 εκ των οποίων για τις άρρωστες γυναίκες, 8 για
οφθαλμικές παθήσεις, 13 άντρες γιατροί, μία γυναίκα γιατρός, τέσσερις
γυναίκες βοηθοί γιατροί, δύο γυναίκες αναπληρωματικοί βοηθοί (σ.σ. Την ίδια
εποχή φραγκολατίνοι θεολόγοι, προσπαθούσαν να αποφασίσουν αν η γυναίκα
είναι άνθρωπος, ενώ στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε μία γυναίκα Ιατρός.)
και 2 χειρούργοι, 11 υπηρέτες, 5 πλύντριες, 2 μάγειρους, 2 αρτοποιούς, 1
κλητήρα, 1 θερμαστή, 1 ιπποκόμο για τα άλογα των γιατρών, 1 θυρωρό, 4
σαβανωτές, 1 μυλωνά, 1 καθαριστή αποθηκών, κι έναν για να τροχίζει τα
χειρουργικά εργαλεία
www.imdleo.gr Σελ. 11 από 16
·
Αριστερά: Απεικόνιση του Ιπποκρατικού Όρκου σε
σχήμα σταυρού. Ρωμαίικο χειρόγραφο 12ου αιώνα
(Βιβλιοθήκη Βατικανού) [Πηγή: Περιοδικό «Αερόπος»,
άρθρο «ιατρική του Βυζαντίου», Του βασίλειου Σπανδάγου,
Ιατρού - Ιστορικού Ερευνητού Αρχιάτρου Τραπέζης της
Ελλάδος, σελίδα 27]
Ποια η προσφορά του Βυζάντιου, στην
διατήρηση Ελλήνων κλασσικών και της
αρχαιοελληνικής παιδείας:«Τουλάχιστον το 75% των
γνωστών σήμερα Αρχαίων Ελλήνων κλασσικών
συγγραφέων μάς έγιναν γνωστοί μέσω Βυζαντινών
χειρογράφων.» [Πηγή: History of Libraries in the Western World, Michael H.
Harris, Scarecrow 1995]
«Πολλά απο αυτά που ξέρουμε για την αρχαιότητα, ειδικά για την ελληνική
και ρωμαϊκή φιλολογία και την ρωμαϊκή νομοθεσία θα είχαν χαθεί παντοτινά, αν
δεν υπήρχαν οι λόγιοι και οι αντιγραφείς της Κωνσταντινούπολης» [Πηγή: J.J.
Norwich, «Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ Γκοβοστη, Δ’ εκδοση ,1997]
Ο Άγγλος ιστορικός Γίββων, ο μεγάλος ιδεολογικός εχθρός του Βυζάντιου
μας λέει: «Το πνεύμα του Ομήρου, του Δημοσθένους, του Αριστοτέλους, του
Πλάτωνος, φώτιζε την Κωνσταντινούπολη. Οι πολυάριθμες ερμηνείες και τα
σχόλια των Βυζαντινών εις τους κλασσικούς συγγραφείς δεικνύουν με
πόση επιμέλεια ανεγινώσκοντο. Οι Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως
απεκάθηραν την κοινήν γλώσσαν και ανέκτησαν την εύκολον χρήσιν της γλώσσης
των προγόνων αυτών, , η οποία είναι το αριστούργημα του ανθρώπινου
πνεύματος. Η γνώσις των υπέροχων διδασκάλων, οι οποίοι είχαν μαγεύσει και
διδάξει το μέγιστον από τα έθνη (τους Ρωμαίους) είχε καταστή πολύ κοινή. Η
Κωνσταντινούπολη περιέκλειεν εις τον περίβολον αυτής τόσην επιστήμην και
τόσα βιβλία, όσα δεν υπήρχαν σε όλας μαζί τας μεγάλας χώρας της
Δύσεως» [Πηγή: Ε. Γιββών, «Παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας»]
Όχι μόνο ο Γίββων, αλλά και άλλοι ιστορικοί: «Η ελληνική παιδεία,
παράλληλα προς τον Χριστιανισμό και τη ρωμαϊκή κρατική παράδοση, αποτελεί
ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία του Βυζαντίου. Τα αριστουργήματα της
αρχαίας γραμματείας διασώθηκαν επειδή, οι βυζαντινοί γραφείς εξακολουθούσαν
να τα αντιγράφουν, ιστορώντας τα μάλιστα με περίτεχνες μικρογραφίες»
[ «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. Ζ’ σελ 17]
«Η ελληνική κουλτούρα που γνωρίζουμε είναι η ελληνική κουλτούρα που
δε σταμάτησε ποτέ να κεντρίζει το ενδιαφέρον της ανώτερης τάξης της
Κωνσταντινούπολης σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αυτοί οι άνθρωποι
ζούσαν στο κλασικό τους παρελθόν με τέτοια φυσικότητα ώστε το
www.imdleo.gr Σελ. 12 από 16
μεσαιωνικό Βυζάντιο ποτέ δε γνώρισε μια Αναγέννηση. Οι Βυζαντινοί ποτέ δε
θεώρησαν ότι το κλασσικό τους παρελθόν είχε πεθάνει, γι’ αυτό και
σπάνια επιχείρησαν συνειδητά να το αναστήσουν. Το συντηρούσαν κάθε
τόσο με μια ανακάθαρση, κάπως σα τα δημόσια μνημεία που όντας διαρκώς
παρόντα ανακαινίζονται κατά καιρούς σε εξάρσεις ζήλου» [Π. Μπράουν ο Κόσμος
της Ύστερης Αρχαιότητας, 150-750 μ.Χ., εκδ. Αλεξάνδρεια]
Jacques Bompaire, καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris IV-Sorbonne: «Τα
έργα της αρχαίας Ελλάδας, η παράδοση των αρχαίων Ελλήνων διασώθηκαν και
έφτασαν ως τη νεώτερη Ευρώπη, την Ευρώπη της Αναγέννησης, βασικά μέσω
του Βυζαντίου. (σ.σ διάβαζε: Ρωμανίας) Αυτό οφείλεται κατά πολύ στη
γλωσσική συνέχεια, αλλά και στην αδιάλειπτη δράση των αντιγραφέων,
βιβλιοθηκάριων, φιλολόγων και συγγραφέων του Βυζαντίου. Χωρίς αυτούς δε
θα μας είχαν απομείνει παρά ίχνη ελάχιστα μιας απέραντης κληρονομιάς.
Χάρη σ’ αυτούς μάς έμειναν πολλά.»
Ποια ήταν η εικόνα της οικονομίας Στο Βυζάντιο; Ποιά η
νομισματική της κατάσταση;
«η Κωνσταντινούπολη διατήρησε ανόθευτο το χρυσό «νόμισμα» από την
εποχή του Μεγ. Κωνσταντίνου μέχρι του 1078. Στη διάρκεια αυτών των 750
χρόνων, το «νόμισμα» αποτελούσε το μοναδικό αξιόπιστο χρήμα σε όλη την
Ευρώπη, αλλά και πέρα απ’ αυτήν (π.χ. στα Αραβικά χαλιφάτα). Το solidus, όπως
ήταν η λατινική ονομασία του, περιείχε σταθερά 4,48 γραμμάρια χρυσού και
ήταν το καθιερωμένο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές, το «δολλάριο της
μεσαιωνικής περιόδου», όπως σωστά έχει αποκληθεί. Οι υπηρεσίες, οι μισθοί,
τα προϊόντα, οι φόροι και τα κατά καιρούς λύτρα σε εχθρούς εκφράζονταν όλα σε
«νομίσματα» τα οποία είχαν σταθερή αξία επί οκτώ αιώνες. Πρόκειται για το
μακροβιότερο παράδειγμα νομισματικής σταθερότητας σε ολόκληρη την Ιστορία
της Ευρώπης.» Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ρωμηοσύνη η Βαρβαρότητα» του
οικονομολόγου Αναστ. Φιλιππίδη [Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες διαβάστε:
"Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου", ένα ογκώδες συλλογικό έργο πού εκδίδεται
ταυτόχρονα στά ελληνικά από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας καί
στά αγγλικά από το Dumbarton Oaks Center του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ,
http://www.doaks.org/ehbvol.htm l ]
Το Βυζάντιο σίγουρα δεν ήταν κράτος δίχως διανόηση:
Το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης ήταν υπό την κρατική φροντίδα
(σε αντίθεση με τα πανεπιστήμια της Δύσης που άρχισαν ως εκκλησιαστικά
ιδρύματα), σε αυτό δεν διδάχθηκε ποτέ θεολογία, και ως την τελευταία στιγμή
του Βυζαντίου ήταν ξακουστό, και πολλοί δυτικοευρωπαίοι πήγαιναν εκεί για να
σπουδάσουν. «Γίνεται σήμερα γενικά αποδεκτό -κι αυτό χάρη στις εργασίες του
Zachariaw von Lingenthal - ότι η Σχολή του Δικαίου της Κωνσταντινούπολης,
συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της Σχολής Δικαίου της Bologna. Το
καταστατικό αυτής της Σχολής παρουσιάζει χτυπητές ομοιότητες με το αντίστοιχο
της Σχολής της Κωνσταντινούπολης· και το σημαντικότερο, οι Ιταλοί καθηγητές
www.imdleo.gr Σελ. 13 από 16
οικειοποιήθηκαν τη μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι καθηγητές της
Κωνσταντινούπολης. Η επίδραση της Σχολής αυτής έγινε ακόμα περισσότερο
αισθητή στις νομικές σπουδές και στη νομοθεσία της μεσημβρινής Ιταλίας και της
Σικελίας.» [Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, Β.Ν. Τατάκη, εκδ. Εταιρίας Σπουδών
Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977 , σ. 177]
Η προσφορά του Βυζάντιου στις τέχνες και τον πολιτισμό: «Δυο
μεγάλα ψέματα έχουν ειπωθεί σχετικά με τη βυζαντινή ζωγραφική. Πρώτον ότι
έμεινε αναλλοίωτη επί αιώνες και δεύτερον ότι εμίσησε τη ζωή και την ηδονή,
προσπαθώντας να αποδώσει την ανυπαρξία» [Γ. Τσαρούχη, "αγαθόν το
εξομολογείσθαι"]
«Πάνω σ’ αυτούς τους ρυθμούς χτίζεται το ρεμπέτικο τραγούδι, του οποίου
παρατηρώντας τη μελωδική γραμμή διακρίνομε καθαρά την επίδραση ή καλύτερα
την προέχταση του βυζαντινού μέλους. Όχι μόνο εξετάζοντας τις κλίμακες που
από το ένστιχτο των λαϊκών μουσικών διατηρούνται αναλλοίωτες, μα ακόμη
παρατηρώντας τις πτώσεις, τα διαστήματα και τον τρόπο εκτέλεσης. Όλα
φανερώνουν την πηγή, που δεν είναι άλλη από την αυστηρή και απέριττη
εκκλησιαστική υμνωδία» [Μάνος Χατζιδάκις, «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» ]
Πόσοι γνωρίζουν, άραγε, πως εκτός της εκκλησιαστικής βυζαντινής
ελληνικής μουσικής, Στο Βυζάντιο υπήρχε «κλασσική» κοσμική, μουσική, που
σώζεται αυτούσια σε χειρόγραφα; Σχεδόν κανείς «λάτρης του πολιτισμού» δεν
ευδόκησε στο αρχαιόπληκτο κράτος μας να ασχοληθεί μαζί της και μόνο μετά από
170 χρόνια χάρη στον Χ. Χάλαρη και τον Π. Ταμπούρη βγήκαν στην επιφάνεια τα
θαυμάσια μουσικά έργα των προγόνων μας.
Να τι είπε για τη Ρωμαίικη τέχνη ο κορυφαίος Άγγλος «Βυζαντινολόγος»
Σερ Steven Runciman: «Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το Βυζάντιο δεν είχε τέχνη.
Τότε αυτοί δεν πρέπει να ξέρουν τίποτε από τέχνη. Η βυζαντινή τέχνη ήταν
από τις μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας
δε θα μπορούσε να χτίσει την Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική
γνώση. Κάποιοι, ξέρετε, υποστηρίζουν, ότι η βυζαντινή τέχνη είναι στατική. Δεν
ήταν καθόλου στατική, αλλά ήταν μια σχολή τέχνης από τις σημαντικότερες στον
κόσμο, που όσο περνά ο καιρός εκτιμάται όλο και περισσότερο, κι όσοι έλληνες
διανοούμενοι σάς λένε ότι το Βυζάντιο δε δημιούργησε τίποτε, είναι τυφλοί.» [
http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/r ... rview.html, Πηγή:
www.flash.gr , "Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: Χρειαζόμαστε την πνευματική
μετριοφροσύνη", 6/11/2000, Επιμέλεια: Λαμπρινή Χ. Θωμά ]
«Στις μέρες μας απομένει μόνον ένα πράγμα να μας θυμίζει την ιδιοφυϊα
των Βυζαντινών: η λαμπρότητα της τέχνης τους.» [Πηγή: J.J. Norwich, «Σύντομη
Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ. Γκοβοστη, Δ’ έκδοση ,1997]
«Νοιώθω το ίδιο , αν ακούσω ένα ζεϊμπέκικο, ένα ποίημα του Ελύτη ή
βυζαντινή μουσική. Υπάρχει ένα φως που ενώνει την αρχαία και την συγχρονη
Ελλάδα» [Ζακ Λακαριέρ, «Νέα», 12/6/2002 ]
Μερικά ενδιαφέροντα και χαρακτηριστικά γεγονότα:
www.imdleo.gr Σελ. 14 από 16
·H πρόοδος της μηχανικής των, χριστιανών πια, ρωμαίων ήταν τόση που
υπάρχουν δεκάδες γραπτές μαρτυρίες από τον 4ο ώς τον 14ο αιώνα (π.χ.
Χρυσόστομος, PG 58, 522. Θεοφάνης, 172,9¸265,3. Τζέτζης, Χιλιάδες, χιλ. 5,
ιστορ. 17, στιχ. 618. Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, 2, 377, 16. Αρμενόπουλος,
Εξάβιβλος, 2,4,28) για τριώροφες, τετραώροφες και πενταόροφες οικοδομές,
ιδιωτικές και πολυκατοικίες. Νόμοι του 5ου αιώνα απαγόρευαν το ύψος των
ιδιωτικών οικοδομών να υπερβαίνει τα 25 περίπου μέτρα.
·Στην χριστιανική Ρωμανία, Στο λεγόμενο Βυζάντιο πρωτάρχισε ο δημόσιος
φωτισμός των πόλεων τις νύχτες. Την Κωνσταντινούπολη έκανε πρώτη πόλη του
φωτός ο έπαρχός της Κύρος (Πασχάλιον Χρονικόν, 588, 11). Το ίδιο συνέβαινε και
στην Αντιόχεια (Λιβάνιος, Προς Θεοδόσιον κατά Τισαμενού, 37), στην Καισάρεια
(Ευάγριος, Εκκλ. Ιστ. PG 86, 2867) και συνεχίστηκε καθ’ όλη την εποχή του
Ρωμαίικου κράτους
·Στην Κωνσταντινούπολη επί Θεοδόσιου Β’ υπήρχαν οκτώ μεγάλα δημόσια
λουτρά και 153 ιδιωτικά σε οικείες, φιλανθρωπικούς οίκους και μοναστήρια. Τα
μεγαλύτερα (που είχαν ονόματα όπως Ζεύξιππος, Αχιλλεύς, Καμίνια) μπορούσαν
να εξυπηρετήσουν ως και 2.000 λουόμενους. Τα ιδιωτικά λουτρά χτιζόταν ακόμη
και στη στέγη των πλουσίων σπιτιών, οπότε με σωλήνες (απόδειξη ανεπτυγμένης
υδραυλικής) ανέρχονταν το προς λούσιμο νερό (Ιωάννη Λυδού, Περί Αρχών, 186,
89)
·Στο Χριστιανικό Βυζάντιο για την ασφάλεια των πολιτών κατά τη νύχτα και
την δίωξη των συμμοριών συστάθηκε αστυνομικό σώμα υπό τον νυχτέπαρχο
(Βασιλικά, 6,5,2. Μαλάλας 479,8)
Μεγάλο κεφαλαίο στην Ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η
μεταλαμπάδευση του Ελληνικού Φωτός της Ρωμηοσύνης σε όλη την Ευρώπη από
τις Ελληνίδες πριγκίπισσες που παντρεύτηκαν ξένους ευγενείς Όταν ο Όθων Β'
παντρεύτηκε την πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Θεοφανώ, ακολουθώντας την
αποφασιστική αυτή γυναίκα, πλήθος Έλληνες από την Ανατολή και τη νότιο Ιταλία
ήρθαν στο βορρά και ακολούθησαν την αυλή στην Γερμανία. Εκεί η Θεοφανώ
σκανδάλισε τους κατοίκους διότι έκανε μπάνιο (Στην Κωνσταντινούπολη
του 12ου αι. υπήρχαν 33 δημόσια λουτρά, και κατά μέσο όρο οι Ρωμηοί λούονταν
σε αυτά 3 φορές την εβδομάδα!) και φορούσε μεταξωτά. φριχτές συνήθειες που
την έστειλαν στην κόλαση (την ειδε εκεί σε όραμα της μια φραγκοπαπική
μοναχή!) [Ράνσιμαν Στήβεν, «Βυζαντινός Πολιτισμός», Αθήνα, 1979 σελ 335] Το
ίδιο ακριβώς έπαθε και η εξαδέλφη της η Μαρία Αργύρη, που έκαμε τον Πέτρο
Δαμιανό να φρίξει, επειδή έφερε πιρούνια στην Βενετία. Πάντως, δεν είναι
όλοι οι Φράγκοι και δυτικοί αχάριστοι. Αρκετοί αναγνωρίζουν την προσφορά του
Βυζάντιου στην εξέλιξη τους. Ιδιαίτερα οι Γερμανοί. Ο R. von Vaitzeker, τότε
πρόεδρος της Γερμανίας, σε λόγο του στην Ακαδημία Αθηνών (1992), εξέφρασε
την ευγνωμοσύνη του δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «ο πολιτισμός στην
Γερμανία εισήχθη από το Βυζάντιο στα τέλη του 10ου αιώνος»
www.imdleo.gr Σελ. 15 από 16
Οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, ΜΟΝΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΗΝΩΝ, ΝΟΤΙΟΣ
ΕΞΩΝΑΡΘΗΚΑΣ - ΝΟΤΙΟ ΔΥΤΙΚΟ ΤΟΙΧΟΣ - ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Οι Έλληνες «προφήτες» που αναπήδησαν από τον Εθνισμό έλαβαν μια
μορφή τιμής στην ελληνική Ορθοδοξία. (Περισσότερα βλέπε Κ. Σπετσιέρη,
«Εικόνες Ελλήνων φιλοσόφων εις εκκλησίας στην Ε.Ε. της Φιλ. Σχ. Του Παν.
Αθηνών, τ. 14 , 1963/1964, σ. 386-458. Πρβλ. V. Grecu, Darstellungen
altheidnischer Denker in der Kirchenmalerei des Morgenlandes) στο Bulletin de l‘
Academie Roumaine, sect. hist., XI, 1924. Απ. Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου
Ελληνισμού, τόμ. Β΄: Οι ιστορικές βάσεις της Νεοελληνικής Κοινωνίας και
Οικονομίας, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 291 ε.ε.)
Αριστερά: Ο Σοφός Αριστοτέλης «Άκάματος
φύσει Θεού γέννησις ἐξ αὐτού γὰρ ὁ αὐτός οὐσιούται
λόγος» Μονή Βατοπεδίου
Για περισσότερες πληροφορίες:
· Ρωμανία: www.rwmania.greatnow.com
· ΟΟΔΕ: www.oodegr.com
· Αρχαιοπληξία: www.geocities.com/porta_aurea/arhaioplixia.html
· O Απολογητής: www.apologitis.com
· Ρωμηοσύνη: www.romanity.org
www.imdleo.gr Σελ. 16 από 16
radio6146 has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 03 Apr 2012, 20:07 
Pro Member
Pro Member

Joined: 29 Jul 2008, 19:24
Posts: 433
Has thanked: 1 time
Have thanks: 125 time
Ο Χ Ρ Ι Σ Τ Ι Α Ν Ι ΣΜΟ Σ Δ Ε Ν Δ Ι Ω Ξ Ε Τ Η Ν
Α Ρ Χ Α Ι Α Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η Κ Λ Η Ρ Ο Ν ΟΜΙ Α
Α Λ Λ Α Τ Η Ν Δ Ι Ε Σ Ω Σ Ε Κ Α Ι Τ Η Ν
Ε Ξ Ε Λ Ι Ξ Ε !
Mι α μ ε λ έ τ η π ο υ α ν α ι ρ ε ί τ α ΨΕΜΑΤΑ γ ι α τ η ν
ε π ι κ ρ ά τ η σ η τ ο υ χ ρ ι σ τ ι α ν ι σ μ ο ύ !
·Διώκε ο Χριστιανισμός τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό;
·Θα είχαν επιβιώσει τα αρχαία γραπτά χωρίς την Εκκλησία;
·Προέτρεπαν οι Πατέρες στην καταστροφή και την μισαλλοδοξία;
·Είναι ο πολιτισμός του Βυζαντίου κατώτερος από τον αρχαίο ελληνικό;
Στην εικόνα προβάλλεται η μονή της Παμμακάριστου στην
Κωνσταντινούπολη. Στις μονές τις βασιλεύουσας δημιουργήθηκαν κέντρα
μελέτης και αντιγραφής ελληνικών χειρογράφων. Σε αυτά τα κέντρα διασώθηκε η
αρχαία ελληνική κληρονομιά [Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά Θέματα, άρθρο «Βυζάντιο
και Αφροκεντρισμός», Αγνή Βασιλικοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Βυζαντινής
Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, τεύχος 6, σελίδα 44]
Επιμέλεια: Θωμάς Φ. Δρίτσας [email protected]
http://www.imdleo.gr Σελ. 1 από 16
1 . Αν ύ π α ρ κ τ ο ι ο ι δ ιωγ μ ο ί κ α τ ά των Ε θ ν ι κών
Πολλά έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια για την επικράτηση του
Χριστιανισμού. Μεγάλα ψεύδη, πως δήθεν, ο Χριστιανισμός επικράτησε με σφαγές
και εξανδραποδισμούς και όχι με την αξία του. Πως , δήθεν, διέλυσε οτιδήποτε
Ελληνικό και υπονόμευσε την επιστήμη και τον πολιτισμό. Πολλοί, έχουν
επηρεαστεί από αυτά τα ψευδή, με συνέπεια είτε να απομακρυνθούν από την
πίστη είτε πιστέψουν πως η πίστη μας διαδόθηκε με μέσα δόλια και ποταπά. Εδώ
θα αποδείξουμε, πως όχι μόνο αυτά δεν στέκουν, αλλά πως παρά τις ψευδολογίες
που διαδίδονται, οι Χριστιανοί σεβάστηκαν τον αρχαίο πολιτισμό, και διατήρησαν
την πνοή και την δύναμη του. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχαν οι
Χριστιανοί και ο πολιτισμός τους, σήμερα θα είχε επιβιώσει μόνο ένα πολύ μικρό
κομμάτι του αρχαίου πολιτισμού.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε
ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για
συγκεκριμένους λόγους . Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος επέτρεψε την ίδρυση
εθνικών ναών (Ζώσιμος, 2,31 - Aurel. Victor, Caesares, 40 - Orelli, Iscriptiones
latinae, III, αρ. 55880) Αλήθεια είναι ότι μόνο το ιερό της Αφροδίτης στην Άφακα
του Λιβάνου κατεδάφισε ο Μέγας Κωνσταντίνος (Ευσέβιος, Βίος Κωνσταντίνου, Γ’,
55), διότι εκεί εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες αλλά και άνδρες γύννιδες
(τραβεστί) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press /
μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 47)]. Στην Ηλιούπολη της
Φοινίκης, όπου φαίνεται πως υπήρχαν μόνο γυναίκες ιερόδουλοι της Αφροδίτης, ο
Κωνσταντίνος περιορίστηκε στο να συστήσει στον πληθυσμό μεγαλύτερη
εγκράτεια και να χτίσει μια εκκλησία. Στην Αίγυπτο ο αυτοκράτορας απλώς
απαγόρευσε τον ευνουχισμό των ιερέων του... θεού Νείλου, όμως επέτρεψε
τις τελετές και εορτές που εξασφάλιζαν τις πλημμύρες του ιερού ποταμού
(Ευσέβιος, Δ’, 25. Λιβάνιος, Υπέρ των Ιερών, Λ’, 35. Γρηγόριος Θεολόγος PG 35,
705) Στην πραγματικότητα , πολύ πιο εκτενέστερο διωγμό κατά της
μαγείας, διεξήγαγε ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ αυτοκράτορας Ο παγανιστής
αυτοκράτωρ Αύγουστος είχε συγκεντρώσει και κάψει πάνω από 2.000 μαντικά και
προφητικά βιβλία (Σουητώνιος, Div. August., 31.).
Γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός F. Gregorovius: «από
τους βανδαλισμούς αυτούς [που έγιναν βάσει των διατάξεων του Θεοδοσίου] η
αρχαία Ελλάδα έπαθε ελάχιστα, συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες της
Αυτοκρατορίας. Κυρίως η Αθήνα έμεινε απαλλαγμένη από καταστροφές. Κανένα
από τα εν Αθήναις μεγάλα κι ονομαστά ιερά δεν γκρεμίστηκε. (...) Ο
Χριστιανισμός ανεδείχθη ίσως ευλαβέστερος προς τα μνημεία της
αρχαίας τέχνης στην Αθήνα απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιρουμένων ορισμένων καταστροφών
καλλιτεχνημάτων και ιερών προς τα οποία είχε μετά ιδιάζουσας εμμονής συμφυή
η παγανιστική πίστη, η νικώσα θρησκεία φαίνεται να έλαβε κατοχήν των Αθηνών
http://www.imdleo.gr Σελ. 2 από 16
ειρηνικά. (...) Η καταστροφή του ναού του Ολυμπίου Διός δεν δύναται να
αποδοθεί εις τον βανδαλισμό βυζαντινού ανθύπατου ή εις τον ευσεβή ζήλο
κάποιου επισκόπου. (...) Πολλοί ναοί κατέπεσαν υπό σεισμών και μάλιστα σε
μεταγενέστερα χρόνια. Ο ναός του Διός εν Ολυμπία κατέπεσε τον 6ο αιώνα, ο
ονομαστός εν Κυζίκω μετά τον 11ο αιώνα υπερμεσούντα.» [ Ιστορία των
Αθηνών», F. Gregorovius, Βιβλιοθήκη Μαρασλή, Αθήναι 1904, τ. 1, σ. 97, 128,
133]
Όσο για τον Αλάριχο, ο Gregorovius αναφέρει τα εξής: «Ουδείς
ιστορικός μαρτυρεί ότι ο βασιλεύς των βαρβάρων (ο Αλάριχος) εξηκόντισε τον
πυρσό του εμπρησμού εις το ιερό της Δήμητρος. (...) Υπερβάλλουσι όμως δεινώς
όσοι ανάγουν στον Αλάριχο την εξολόθρευση των εθνικών θεών της Ελλάδας κι
όσοι θεωρούν ότι οι Γότθοι (του Αλάριχου) προέβησαν εξεπίτηδες σε σκόπιμη
καταστροφή των ναών και ιερών.» (τ. 1, σ. 101, 103)
Ο Μέγας Κωνσταντίνος έλεγε στους υπηκόους του «πηγαίνετε στους
βωμούς και στα δημόσια ιερά και τελέστε τις τελετές κατά τις συνήθειές
σας» (Θεοδ. Κώδ. IX, 16, 1 και 2, νόμοι του 319 και 320 μ.Χ.).
Για τα όσα λέει ο Λιβάνιος σχετικά με τους νόμους του Κωνστάντιου ο
Παπαρηγόπουλος σχολιάζει: « Αλλά ότι ο Λιβάνιος λέει υπερβολές και ότι ούτε
εκείνοι οι ρητοί νόμοι (του Κωνστάντιου) εκτελέστηκαν, συμπεραίνεται από τη
συνεχή επανάληψή τους και από πολλές άλλες αναμφισβήτητες μαρτυρίες και
γεγονότα. Επίσης ο εθνικός Σύμμαχος βεβαιώνει ότι ο ίδιος ο Κωνστάντιος, που το
353 εξέδωσε το νόμο 4, όταν επισκέφθηκε τη Ρώμη μετά από 4 χρόνια (357),
διατήρησε ευλαβικά τα προνόμια των Εστιάδων και γενικά επέτρεψε ο ίδιος την
λατρεία.» [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Κ. Παπαρηγόπουλου, 1885, επανέκδ.
εκδ. Κάκτος, 1992 (8,3) ]
Αλλά, όχι μόνο ο Παπαρηγόπουλος: «Η πολιτική που χάραξε ο
Αυτοκράτορας Κωνστάντιος με τους αντιπαγανιστικούς νόμους του τού 356-7
έμελλε να μείνει νεκρό γράμμα ώς τον Θεοδόσιο» [ Ιστορία του Ελληνικού
Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. τ. Ζ', σ. 54]
Τι λέει ο Gibbon, από την «Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής
αυτοκρατορίας»: «..Υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι το επίσημο έδικτο
[σημ. :των Αυτοκρατόρων Κωνστάντιου και Κώνστα κατά των Εθνικών] είτε
εγράφη δίχως να δημοσιευθεί, είτε εδημοσιεύθη δίχως να εκτελεστεί. Η μαρτυρία
των γεγονότων και τα μνημεία που ακόμη είναι σε ύπαρξη, αποδεικνύουν την
δημόσια εξάσκηση της παγανιστικής λατρείας καθ’ όλη τη βασιλεία των γιών του
Κωνσταντίνου. Στην Ανατολή καθώς και στη Δύση, στις πόλεις καθώς και στην
επαρχία, μεγάλος αριθμός ναών παρέμεινε σεβαστός, ή τουλάχιστον διασώθηκαν
και το ευσεβές πλήθος ακόμα απολάμβανε την πολυτέλεια των θυσιών,
των τελετών και των πομπών, με την άδεια ή την συγκατάθεση της
δημόσιας αρχής. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την υποτιθέμενη ημερομηνία
του φοβερού έδικτού του, ο Κωνστάντιος επεσκέφθη τα τεμένη της Ρώμης και η
εντιμότητα της συμπεριφοράς του συνιστάται απο έναν παγανιστή ρήτορα ως ένα
http://www.imdleo.gr Σελ. 3 από 16
παράδειγμα άξιο μίμησης από τους επόμενους ηγεμόνες. «Ο αυτοκράτωρ», λέει ο
Σύμμαχος, «επέτρεψε να μείνουν άθικτα τα προνόμια των Εστιάδων. Εγγυήθηκε
τη καθορισμένη παροχή για να παράσχει τα έξοδα των δημόσιων τελετών και
θυσιών. Και παρ’ όλο που ασπάζεται μια άλλη θρησκεία, ποτέ δε σκέφτηκε
να στερήσει την αυτοκρατορία από την ιερή λατρεία της αρχαιότητας».[ The
decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon, Collier Books, N.Y., N.Y. Vol. 1,
p.39 ]
Ο Σύμμαχος (επιστολή, Migne, 18, 391) επαινεί τον Κωνστάντιο ότι
επικύρωσε τα προνόμια των Εστιάδων, απένειμε ιερατικά αξιώματα σε εξέχοντες
Ρωμαίους και έδωσε επιχορηγήσεις σε εθνικούς ναούς και αγώνες. Ο Κωνστάντιος
μερίμνησε και για την εκλογή εθνικού πρωθιερέα της Αφρικής με ειδικό νόμο του
(C. Th., XII, 1, 46), το έτος 358. Έτος διωγμών, κατά τους Νεοπαγανιστές. Όλα
αυτά, σe συνδυασμό με το γεγονός πως το ποσοστό των Χριστιανών
στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν 56,5 % το έτος 350 μ.Χ. [Πηγή : “The
Rise of Christianity”, Princeton 1996], μας δείχνει πως ο Χριστιανισμός
ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ!. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Ονώριος και ο
Θεοδόσιος Β’ (γιοί του Θεοδόσιου Α’) επενέβησαν για να προστατεύσουν τους
νομοταγείς Εθνικούς από κακοποιήσεις από μέρους των φανατικών χριστιανών και
απαίτησαν σύμφωνα με νόμο να καταβάλλεται διπλάσια αποζημίωση για κλοπή
περιουσιών. [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. , τ. Ζ',
σ.345]
Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς
Ασκληπιόδοτο, 'Επαρχο Πραιτορίου: «(...) Ιδιαιτέρως διατάσσουμε τους
πραγματικούς χριστιανούς και αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι, να μην
κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους δίνει η Εκκλησία και
τολμήσουν να απλώνουν βίαιο χέρι επάνω στους Εβραίους και εθνικούς
που ζουν ήσυχα και δεν επιχειρούν ενάντιο στην τάξη και στους νόμους Μας.
Γιατί αν τέτοιοι χριστιανοί φερθούν βίαια εναντίον φιλήσυχων ανθρώπων που
ζουν με ασφάλεια, ή λεηλατήσουν τα αγαθά των, θα υποχρεωθούν να
αντικαταστήσουν εις διπλούν, τριπλούν ή και ακόμη τετραπλούν αυτά
που έκλεψαν. Επίσης, οι διοικητές των επαρχιών, το προσωπικό τους και οι
κάτοικοι των επαρχιών αυτών ας ενημερωθούν ότι δεν θα επιτρέψουν να
διαπραχθεί ένα τέτοιο έγκλημα. Αλλιώς, θα τιμωρηθούν κι αυτοί με τον ίδιο
τρόπο μ’ αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα.» (Codex Theodosianus XVI.10.24, 8
Ιουνίου 423 μ.Χ.)
Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς
Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής (30 Νοεμβρίου 382 μ.Χ.): «Με την έγκριση του
δημοσίου συμβουλίου διατάσσουμε ότι οι ναοί όπου προηγουμένως σύχναζαν τα
πλήθη, και που βρίσκονται ακόμα σε δημόσια χρήση, θα παραμείνουν
ανοικτοί. Έτσι θα μπορούν τα πλήθη γηγενών και επισκεπτών να βλέπουν το
ναό. Η αξία των αγαλμάτων, που βρίσκονται μέσα στους ναούς, θα υπολογίζεται
http://www.imdleo.gr Σελ. 4 από 16
με βάση την αισθητική τους και όχι τον ιερό τους χαρακτήρα.(..)» (Θεοδοσιανός
Κώδικας, XVI.10.8)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο, Βικάριο της
Ισπανίας, και Προκλιανόν, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών (29 Ιανουαρίου 399
μ.Χ.): «(..) επιθυμούμε και να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία
των δημοσίων κτιρίων. Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα
έργα, δεν θα βασίζεται σε καμία εξουσία.» (Θεοδοσιανός Κώδικας,
XVI.10.15)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο
Αφρικής (20 Αυγούστου 399 μ.Χ.): "Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει
ναούς, οι οποίοι είναι κενοί από παράνομα αντικείμενα, δεν θα έχει την
αυτοκρατορική υποστήριξη. Διατάσσουμε ότι η κατάσταση των κτιρίων θα
πρέπει να παραμείνει αλώβητη.(..)" ( Θεοδοσιανός Κώδικας XVI.10.18,)
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο και Βικάριο
Προκλιανό (399 μ.Χ.) :«Όπως απαγορεύθηκαν οι θυσίες, έτσι θέλουμε να
διατηρήσουμε το διάκοσμο των δημοσίων έργων. Όποιος επιχειρήσει να
καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν βασίζεται σε καμία εξουσία. Αν τυχόν
εμφανίσει κάποια αυτοκρατορική απάντηση ή νόμο για να υπερασπίσει τον
εαυτόν του, τα έγγραφα αυτά θα αποσπαστούν απ’ τα χέρια του και να
παραπεμφθούν στη Σοφία Μας." (Ιουστινιανός Κώδικας I.11.3)
Μελετώντας τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας βλέπουμε ότι αυτοί
συνέχεια τονίζουν ρητώς την σύνδεση της αρετής και συνεπώς της Χριστιανικής
πίστης με την ελεύθερη θέληση, οπότε αποκλείεται το ενδεχόμενο οι διάφοροι
βανδαλισμοί και διώξεις Εθνικών να έγιναν με προτροπή ή ηθική αυτουργία δική
τους. «Δεν είναι αρετή αυτό που γίνεται με τη βία» γράφει ο Άγιος Ιωάννης
ο Δαμασκηνός (PG 94, 924Α , Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, Β’ 12 ).
«Ο Θεός δεν αγαπά αυτό που γίνεται αναγκαστικά, αλλά αυτό που
κατορθώνεται με την αρετή. Η δε αρετή επιτυγχάνεται με την ελεύθερη
προαίρεση», γράφει ο Μέγας Βασίλειος (PG 31, 345B, Ότι ουκ έστιν αίτιος των
κακών ο Θεός, 7). «Η σωτηρία των ανθρώπων δεν οικοδομείται με τη βία και την
επιβολή, αλλά με την πειθώ και την προσήνεια», γράφει ένας άλλος Άγιος, ο
Ισίδωρος Πηλουσιώτης (PG 78, 573B, Επιστολαί Β’, ρκθ’ Παύλω περί Ιούδα του
προδότου). Ενώ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι είναι ύβρις προς
το Θεό να του ζητάμε πράγματα εναντίον των εχθρών μας (PG 51, 363,
Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών, μηδέ κατεύχεσθαι των
εχθρών, 11).
« Ε π ο μ έ νως , ο Κύ ρ ι ο ς ( . . . ) α π α γ ο ρ ε ύ ε ι ν α
φ ο ν ε ύ ο ν τ α ι κ α ι ν α κ α τ α σφ ά ζ ο ν τ α ι ο ι α ι ρ ε τ ι κ ο ί »
Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλία ΜΣΤ΄, 1
http://www.imdleo.gr Σελ. 5 από 16
“Corrigi eos volumus, non necari, nec disciplinam circa eos negligi
volumus, nec suppliciis quibus digni sunt exerceri” (ιερού Αυγουστίνου, Επιστολή
c, κεφ. 1) Δηλαδή: «Θέλουμε τη διόρθωσή τους (δηλ. των αιρετικών), όχι τη
θανάτωσή τους. Θέλουμε το θρίαμβο της (εκκλησιαστικής) πειθαρχίας, όχι τις
θανατικές ποινές τις οποίες αξίζουν». Ο άγιος Μαρτίνος ο Θαυματουργός,
επίσκοπος Τουρ της Γαλλίας, μεσολάβησε στον αυτοκράτορα Μάγνο Μάξιμο υπέρ
του Ισπανού αιρετικού Πρισκιλλιανού. Πήγε στους Τρεβηρους, όπου είπε στο
Μάξιμο ότι η εκτέλεση του Πρισκιλλιανού θα ήταν καταπάτηση των θείων νόμων
και τον πίεσε να υποσχεθεί ότι δεν θα χύσει το αίμα του αιρετικού. (Σουλπικίου
Σεβήρου Sacra Historia II 50 και Dialogi III, col.217)
Το 1994 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ελληνικά» (τ. 44, Θεσσαλονίκη
1994, σ. 31-50), μελέτη της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του
Πανεπιστημίου Αθηνών, με τον τίτλο: «Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική
Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές». Η κ. Αθανασιάδη,
επέλεξε εκεί τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική
φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση, εξασφαλίζοντας έτσι
μεγαλύτερη αξιοπιστία στην έρευνά της. Οι περιοχές αυτές είναι η Ελλάδα, η
Κωνσταντινούπολη και η Συρία – Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα τις
«γενικεύσεις του Λιβανίου» όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών
μαρτυριών» σε Χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή των
ναών, που καταντά όπως λέει: «ύποπτος»! Γράφει: «Στην προσπάθειά τους να
ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο
θρησκευτικός φανατισμός θεωρείτο αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς
απέδιδαν σ’ αυτούς ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΝΑΩΝ ή στην καλύτερη
περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους». Η ίδια η
συγγραφέας αναφέρει ότι «Σε τόπους όπως η Αθήνα ή οι Δελφοί, ο κανόνας είναι
ότι τα μεταγενέστερα στρώματα έχουν καταστραφεί από τους ίδιους τους
αρχαιολόγους στην προσπάθειά τους να φτάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα
στο κλασικό υπόστρωμα» των ανασκαφών. Τις παρατηρούμενες καταστροφές
αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο
αιώνα) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των
Δελφών έμειναν απείραχτα από τους Χριστιανούς.».
Ο Βαλεντιανός Α’ (364-375 μ.Χ.) διακηρύσσει ότι «...οι νόμοι που εξέδωσα
κατά την αρχή της βασιλείας μου, που επιτρέπουν στον καθένα να ακολουθεί την
θρησκεία στην οποία ανήκει» (Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9 του έτους 371 μ.Χ.). Ο
Βαλεντιανός περιορίστηκε στο να απαγορεύσει, επί ποινή θανάτου, τις νυχτερινές
τελετές (Θεοδ. Κώδ., X, 1, 8 και IX, 16, 9 της 9ης Σεπτεμβρίου 364). Επίσης
απαγορεύει να αναλαμβάνει Χριστιανός την ευθύνη ενός παγανιστικού ναού.
Όμως αυτά τα μέτρα, όπως τονίζει ο G. Fowden, περιόριζαν επίσης τη δικαιοδοσία
των επισκόπων σε ζητήματα δημόσιας τάξης [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin,
Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν>(σ.
http://www.imdleo.gr Σελ. 6 από 16
66)]. Με άλλα λόγια, απέτρεπαν τις αυθαιρεσίες των Χριστιανών επισκόπων. Στις
29 Μαΐου 371 μ.Χ. οι δύο αυτοκράτορες Βαλεντιανός και Βάλης ενέκριναν την
πρακτική της δημόσιας προφητείας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο, καθώς και «όλα τα
θρησκευτικά έθιμα που επέτρεπαν οι πρόγονοι» (omnis concessa a maioribus
religio) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press /
μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν(σ. 70)]. «Δεν καταδικάζουμε [την
προφητεία], αλλά απαγορεύουμε τη χρήση της για επιβλαβείς σκοπούς»,
διατάζουν (Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9). Λέει ο Θεοδώρητος Κύρου, (Εκκλησιαστική
Ιστορία, Ε', 20) : «Ωστόσο, ο Βάλεντας [364-378 μ.Χ.] επέτρεψε σε όλους να
λατρεύουν και να τιμούν καθ’ οποιονδήποτε τρόπο ήθελαν ό,τι ήθελαν.
Μόνο κατά των υπερασπιστών των Αποστολικών εντολών επέμεινε σε πόλεμο.
(σσ: Δηλαδή κυνήγησε τους Ορθόδοξους!) Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του
Βάλεντα το πυρ των ναών ήταν αναμμένο, οι σπονδές και οι θυσίες
προσφέρονταν στα είδωλα, δημόσιες εορτές γίνονταν στις πλατείες, και οι λάτρεις
των διονυσιακών οργίων τριγυρνούσανε φορώντας δέρματα αιγών, σε βακχικό
παραλήρημα, και γενικά συμπεριφερόμενοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείχνουν
την κακοήθεια του αφέντη τους.»
Ο Βάλεντας ως γνωστόν δίωξε Ορθόδοξους και κυρίως τους
μοναχούς. Η καταγωγή (από επαρχία) και η κοινωνική προέλευση (χωρικοί και
στρατιώτες) του Βάλεντα δείχνουν τους «λόγους» που δίωξε την παραδοσιακή
αριστοκρατία. Υπήρχε αντίθεση μεταξύ στρατιωτικής και παραδοσιακής
αριστοκρατίας, όταν από τον 3ο αιώνα και μετά άρχισαν να ανέρχονται στην
ιεραρχία άτομα μη αριστοκρατικής καταγωγής, κι αυτή ακριβώς την αντίθεση
εκφράζουν οι διωγμοί του Βάλεντα, και όχι την αντίθεση εθνισμού-χριστιανισμού,
μια και όπως είπαμε ο Βάλεντας εδίωκε και χριστιανούς. «Ο Γρατιανός (...)
αποδοκίμαζε τις διώξεις λόγω των διαφορετικών θρησκευτικών πίστεων και
επανέφερε όλους όσοι είχαν εξοριστεί λόγω της θρησκείας τους. Επίσης εξέδωσε
ένα νόμο με τον οποίο θέσπισε ότι ο καθένας μπορούσε ελεύθερα να εξασκεί τα
θρησκευτικά του καθήκοντα και επιτρεπόταν να κάνει θρησκευτικές
συναθροίσεις.» [Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 1.] «Αλλά ο
Αυτοκράτορας [σημ. ο Γρατιανός: 375-383 μ.Χ.] εφείσθη των αγαλμάτων των
θεών που ο λαός σεβόταν 424 ναοί ή ναΐδρια ακόμη υπήρχαν, για να ικανοποιούν
την αφοσίωση του λαού» [The decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon,
Collier Books, N.Y., N.Y, (Vol. II, p. 73)]
Οι ίδιοι οι Εθνικοί είχαν ανακηρύξει θεό τους τον Θεοδόσιο στα 393 -
αφού (όπως λένε) είχε αρχίσει τους διωγμούς - λέγοντας σε εορταστική
συνεδρίαση της Σύγκλητου: "Deum dedit Hispania quem videmus" = Η Ισπανία
μας χάρισε το Θεό που βλέπουμε! [Ο Μύθος των μεγάλων της ιστορίας, Κ.
Σιμόπουλου ]. Όπως λέει κι ο ιστορικός της εποχής Σωζόμενος «μέσα στους
νόμους ο Θεοδόσιος περίγραφε τιμωρίες που δεν εφαρμοζόταν. Φρόντιζε όχι να
τιμωρεί αλλά να προκαλεί το φόβο της τιμωρίας» (Σωζόμενος,
Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 12) Ο Πλούταρχος αναφέροντας την παρακμή των
http://www.imdleo.gr Σελ. 7 από 16
αρχαίων μαντείων, γράφει μεταξύ άλλων παραδειγμάτων πανάρχαιων μαντείων
που σίγησαν στην εποχή του, ότι το ίδιο το δελφικό μαντείο, άλλοτε είχε δύο
«προφήτισσες» και μια τρίτη εφεδρική, ενώ στην εποχή του (1ος –2ος μ.Χ. αι.)
μία ήταν αρκετή (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 8). Ο Παυσανίας (2ος μ.Χ.
αι.) αναφέρει πλήθος εγκαταλελειμμένων ναών της αρχαιοελληνικής θρησκείας
στην ελληνική ύπαιθρο. Μόνο στην Αρκαδία, στο κέντρο της Αρχαίας Κλασσικής
Ελλάδας, ο Παυσανίας (Αρκαδικά) αναφέρει πλήθος ναών ερειπωμένων,
δίχως στέγη, και εγκατελειμένων: της Αφροδίτης (9,6), της Αθηνάς (14,4),
της Αφροδίτης (12,6), του Απόλλωνα (15,4), του Ερμή (17,1), της Αφροδίτης
(24,6), των Δώδεκα θεών (25,3), της Ήρας (26,2), της Δήμητρας (29,5), του
Ερμή (32,1), του Ερμή (30,6), των Μουσών ( 32,2), του Άρη (32,3), της
Αρτέμιδος (35,5), της Αθηνάς (36,7), της Αφροδίτης (41,10), της «Μητρός των
θεών» (44,1), της Αρτέμιδος (53,11) και του πυθίου Απόλλωνα (54,5).
Αναρωτιέται κανείς πού είχε πάει η θεοσέβεια προς τους παλιούς θεούς, και δεν
αναστυλώνονταν τόσοι μεγάλοι ναοί, μεγάλων θεών από τους Έλληνες. Μήπως
επειδή δεν τους ένοιαζε πια και τόσο το Δωδεκάθεο;
Πολλοί παγανιστικοί ναοί ερήμωσαν επειδή απλούστατα
εγκαταλείφθησαν από τους πρώην πιστούς τους, κι όχι επειδή
κατεστράφησαν από τους Χριστιανούς. Το παράδειγμα της Αντιοχείας, που
αναφέρει ο ίδιος ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, οι Αντιοχείς να αδιαφορήσουν
παντελώς για την εορτή του πολιούχου τους Απόλλωνα, ασφαλώς και δεν ήταν
μεμονωμένη περίπτωση. Το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία το 350 μ.Χ. ήταν ,όπως είπαμε, 56,5% [Rodney Stark, The Rise of
Christianity (Princeton, 1996).], δηλαδή ήδη, στο σύνολο της αυτοκρατορίας οι
Χριστιανοί ήταν πλειοψηφία. Αν λοιπόν ήταν στο σύνολο της Αυτοκρατορίας
πλειοψηφία χριστιανική, τότε στο ανατολικό ελληνικό τμήμα της ( το οποίο
αφενός είχε αποδεδειγμένα πάντοτε περισσότερους Χριστιανούς απ’ ότι το δυτικό,
και αφετέρου είχε αρχίσει να εκχριστιανίζεται πολύ πιο νωρίς απ’ ότι το δυτικό
λατινικό τμήμα) είναι προφανές ότι οι Χριστιανοί όχι απλώς ήταν πλειοψηφία αλλά
και μεγαλύτερη του 56%!!
Το σπάσιμο των ειδώλων καταδικάστηκε από τη σύνοδο της
Ελβίρα (306 μ.Χ.), η οποία, στον 60ο κανόνα της αποφάσισε ότι κάθε
Χριστιανός που θα καταδικαζόταν σε θάνατο από τους Ρωμαίους επειδή έσπασε
αγάλματα, δεν θα καταγραφόταν ως μάρτυρας. Η σύνοδος της Καρθαγένης (419
μ.Χ.) επιφόρτισε τους επισκόπους με την καταστροφή χριστιανικών ναϊδρίων
που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες Χριστιανούς (κανόνας πγ΄).
Ότι οι καταστροφές των παγανιστικών αρχαιοτήτων ήταν αυθαίρετες προσωπικές
πράξεις Χριστιανών κι όχι συλλογικές ή επίσημες ενέργειες της Εκκλησίας
βασισμένες σε εκκλησιαστικά κείμενα αποδεικνύεται από την πλήρη απουσία
εκκλησιαστικών κανόνων (νόμων) οι οποίοι να υπαγορεύουν ή να
προστάζουν/προτρέπουν τους Χριστιανούς να καταστρέφουν παγανιστικά
μνημεία. Εσφαλμένες ενέργειες και παρεκτροπές κάποιων επισκόπων ή μοναχών
http://www.imdleo.gr Σελ. 8 από 16
ασφαλώς και δεν σημαίνουν ότι αποτελούσαν πολιτική της Εκκλησίας. Ουδέποτε
η Εκκλησία (δηλαδή τα επίσημα συλλογικά όργανά της) επιφόρτισε επισκόπους με
την καταστροφή παγανιστικών ιερών. Ο ιερός Αυγουστίνος το 399 αποτρέπει τους
Χριστιανούς της Καρθαγένης από την εισβολή στις ιδιοκτησίες των εθνικών
προκειμένου να καταστρέψουν τα είδωλά τους. Είναι προτιμότερο, έγραφε, να
ξεριζώσουμε τα είδωλα από τις καρδιές τους και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς,
αντί να αποπνέουμε μένος εναντίον τους (Αυγουστίνος, Sermo LXII, 17 και 18, PL
38, 423A ).
Να τι γράφει ο I. Αυγουστίνος: 17. «Πολλοί Εθνικοί έχουν τα είδωλα
στα κτήματά τους. Πρέπει να πάμε εκεί και να τα καταστρέψουμε; Όχι, διότι οι
πρώτες μας προσπάθειες είναι να σπάσουμε τα είδωλα στις καρδιές
τους. Όταν οι ίδιοι μεταστραφούν σε Χριστιανούς, είτε μάς προσκαλούν να τα
σπάσουμε είτε μας προσδοκούν. Προς το παρόν πρέπει να προσευχόμαστε γι’
αυτούς, όχι να είμαστε θυμωμένοι μαζί τους.» 18. «Οι Εθνικοί νομίζουν ότι
ψάχνουμε για είδωλα παντού κι ότι τα καταστρέφουμε σε όλα τα μέρη στα οποία
τα ανακαλύπτουμε. Πώς κι έτσι; Δεν υπάρχουν μέρη μπροστά στα μάτια μας, στα
οποία βρίσκονται είδωλα; Ή δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν; Ωστόσο δεν τα
καταστρέφουμε, διότι ο Θεός δεν τα έχει δώσει υπό την εξουσία μας.
Πότε ο Θεός θα τα δώσει υπό την εξουσία μας; Όταν οι ιδιοκτήτες των
ειδώλων γίνουν Χριστιανοί. (.....) Κηρύττουμε κατά των ειδώλων, τα
βγάζουμε από τις καρδιές των ανθρώπων. Είμαστε διώκτες των ειδώλων? το
ομολογούμε δημοσίως. Είμαστε λοιπόν και διατηρητές των ειδώλων; Εγώ δεν τα
αγγίζω, αν δεν έχω την εξουσία. Δεν τα αγγίζω, όταν ο κύριος της ιδιοκτησίας
παραπονιέται γι’ αυτό.»
Ο Χρυσόστομος θεωρεί καύχημα των Χριστιανών ότι πολλά εθνικά βιβλία
τα έσωσαν από τον αφανισμό οι ίδιοι (PG 50, 537B): «Κι αν έτυχε κάποιο να έχει
διασωθεί, αυτό μπορεί κανείς να το βρει στα χέρια των Χριστιανών». Και
προσθέτει: «Οι Χριστιανοί δεν είναι σωστό να καταστρέφουν την πλάνη
με τον εξαναγκασμό και τη βία, αλλά να απεργάζονται τη σωτηρία των
ανθρώπων με την πειθώ, το λόγο και την ηπιότητα». (Ιωάννη Χρυσόστομου,
Λόγοι εις τον μακάριον Βαβύλαν, PG 50, 537 C).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «Κατά Ιουλιανού» λόγο του, ο οποίος
γράφτηκε αμέσως μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, την αποτυχία του διωγμού
των Χριστιανών από τους Παγανιστές και την οριστική επικράτηση του
Χριστιανισμού γράφει: «Ας μη χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία με απληστία, ας
μην απολαύσουμε με ηδονή την εξουσία, ας μη γίνουμε πικροί σε εκείνους που
μας αδίκησαν, ας μη κάνουμε αυτά τα οποία καταδικάσαμε. Αλλά αφού
απολαύσαμε την μεταβολή, όσο για να αποφύγουμε τα δεινά, ας μισήσουμε ό,τι
έχει σχέση με αντεκδίκηση. (....) Ας μη θελήσουμε λοιπόν να αναμετρηθούμε
στην οργή, (....) Ας γίνουμε κατά τούτο ανώτεροι και υψηλότεροι από εκείνους
που μας αδίκησαν. Ας δείξουμε τι διδάσκουν σε εκείνους μεν οι δαίμονες, με τι
εκπαιδεύει εμάς ο Χριστός ο οποίος, αν και υπερείχε εκείνων τα οποία έπαθε
http://www.imdleo.gr Σελ. 9 από 16
ενίκησε τελικώς με εκείνα που μπορούσε να κάνει και δεν έκανε(....) Ας
αυξήσουμε το μυστήριο με αγαθότητα. (Γρηγορίου Νανζιανζηνού, Κατά Ιουλιανού
λόγος στηλιτευτικός Β’, 36)
Για να τελειώνουμε: "Πρώτον, αν και η ελληνική παιδεία δεν κρίθηκε
ποτέ, ούτε από τον Χριστό ούτε από τους Αποστόλους του θεόπνευστη,
οπωσδήποτε δεν απορρίφθηκε από αυτούς ως βλαβερή. Δεύτερον, πολλοί από
τους έλληνες φιλοσόφους δεν απέχουν πολύ από τη γνώση του αληθούς Θεού"
Σωκράτης ο Βυζάντιος, 5ος αι.
Λέει ο Μ. Βασίλειος: «Αν υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ των
ειδωλολατρικών κειμένων και των χριστιανικών, θα μας ήταν χρήσιμη η γνώση
και των δύο. Και στην αντίθετη περίπτωση όμως, η παράλληλη και συγκριτική
μελέτη και γνώση της διαφοράς τους δεν είναι ασφαλώς μικρή ωφέλεια για την
αναγνώριση με βεβαιότητα της καλύτερης και ανώτερης απ' τις δυό» [ "Προς τους
νέους, για την επωφελή μελέτη των ελληνικών κειμένων." ]
«Νομίζω ότι όλοι όσοι είναι μυαλωμένοι ομολογούν ότι η παιδεία είναι το
πρώτιστο αγαθό μας. Και δεν εννοώ μόνο την ευγενέστερη δική μας παιδεία,
δηλαδή τη Χριστιανική, αλλά και την Εθνική, την οποία πολλοί από τους
Χριστιανούς, κακώς γνωρίζοντες τα πράγματα, απορρίπτουν ως επίβουλη και
εσφαλμένη και απομακρύνουσα από το Θεό. Δεν πρέπει να μην τιμάμε την
παιδεία, όπως νομίζουν μερικοί, τους οποίους πρέπει να θεωρούμε σκαιούς και
απαίδευτους». (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Επιτάφιος εις Μ. Βασίλειον κ., 11
Migne Ε. Π. 36, 508)
«Προσήκει μη καμείν πανταχόθεν ανιχνεύοντας την αλήθειαν» (Περί της
Εξαημέρου, PG 44, 27A)
Λέει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ει γαρ και μη καθώς προσήκε
περί αναστάσεως φιλοσοφούσιν άπαντες [οι αρχαίοι φιλόσοφοι], αλλ’ όμως περί
της κρίσεως και της κολάσεως και των εκεί δικαστηρίων άπαντες συμφωνούσιν,
ότι έσται τις των ενταύθα γινομένων αντίδοσις εκεί» (Εις Λάζαρον, 4,4, PG 48,
104)
Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς :«Ήν μεν ούν προ της του Κυρίου
παρουσίας εις δικαιοσύνην Έλλησιν αναγκαία φιλοσοφία, νυνί δε χρησίμη
προς θεοσέβειαν γίνεται προπαιδεία τις ούσα τοις την πίστην δι’ αποδείξεων
καρπουμένοις» [ Στρωματείς Α’, 5]
2 . Ο Πο λ ι τ ι σ μ ό ς τ η ς Χ ρ ι σ τ ι α ν ο σ ύ ν η ς
Παρακάτω θα δούμε, πως όχι μόνο ο Χριστιανικός Πολιτισμός δεν δίωξε,
αλλά αντίθετα διέσωσε και καλλιέργησε την γνώση και την Αρχαία Ελληνική
κληρονομιά.
Ας μιλήσουμε για τα Ιατρικά συγγράμματα, τους ιατρούς και τα
νοσοκομεία στο Χριστιανικό Βυζάντιο:
http://www.imdleo.gr Σελ. 10 από 16
·η δωδεκάτομη "Παθολογία" του εκ Τράλλεων Αλεξάνδρου όπου δίνονται
λεπτομέρειες για 120 εγχειρήσεις, από τη μαστεκτομή ώς την αφαίρεση
ουρόλιθων
·η «Σύνοψη της Ιατρικής» των Νικήτα και Λέοντα (9ος αι.) που αναφέρεται
σε χειρουργικά θέματα και εργαλεία.
·το «Ιατρικά εκκαίδεκα» του Αέτιου 16 τόμων, εκ των οποίων ο 7ος αφορά
την οφθαλμολογία (φάρμακα και επεμβάσεις)
·Ο γιατρός Ιωάννης Ακτουάριος τον 14ο αι. πρώτος ανακάλυψε το
παράσιτο της ταινίας, τον «τριχοκέφαλον άνισον»
·Στο Βυζάντιο γίνονταν επιτυχείς εγχειρήσεις δύσκολες, όπως η εγχείρηση
διαχωρισμού σιαμαίων τον 10ο αι., ενδοκυστικής λιθοτριψίας εντός της
ουροδόχου κύστης (9ος αιώνας) επί του άγιου Θεοφάνη (Βίος και Εγκώμιο
συμπλεκόμενον του οσίου πατρός ημών Θεοφάνους τού και Ισαακίου, γραμμένη
από τον Νικηφόρο Σκευοφύλακα, που προτάσσεται στην έκδοση της
Χρονογραφίας του Θεοφάνη [Theophanis Chronographia, de Boor, II, Teubner,
Lipsae 1885, 23] ), όπου αναφέρεται ότι ειδικά εργαλεία εισήλθαν στην κύστη δια
της φυσικής οδού και έτριψαν τους λίθους απαλλάσσοντας τον Θεοφάνη από τη
δυσουρία.
·Έχουμε επιτυχή διαχωρισμό Σιαμαίων (10ος αιώνας) [G. Pentogalos-J.
Lascaratos, Bulletin of the History of Medicine, 58 (1984), 99-102. L.J. Bliquez,
Two lists of Greek Surgical Instruments and the State of Surgery in Byzantine
Times, Symposium on Byzantine Medicine, DOP 38 (1984), 187-204]
Ενδοκαυτηρίαση ουρήθρας Ισαάκιου Α’ Κομνηνού (1057-1059) όπως
αναφέρει ο Μ. Γλυκάς [Coprus Scriptorum Historiae Byzantinae, 603-4)] και ο
Ιωάννης Κουροπαλάτης [CSHB, 648-9]
·Στο Βυζάντιο υπήρχαν από τους πρώτους αιώνες ως το 1453 σε όλες τις
πόλεις (π.χ. στην Αντιόχεια του 12ου αι. υπήρχαν δύο) «ξενώνες» δηλαδή
νοσοκομεία με ιατρικό προσωπικό, νοσοκόμους και χειρούργους ακόμη. Τρανό
παράδειγμα, τον 12ο αι. το νοσοκομείο του Παντοκράτορα το οποίο είχε στην
Κωνσταντινούπολη του 12ου αι. 5 θαλάμους, συνολικά 50 κρεβάτια και 5
επικουρικά ανά θάλαμο, 12 εκ των οποίων για τις άρρωστες γυναίκες, 8 για
οφθαλμικές παθήσεις, 13 άντρες γιατροί, μία γυναίκα γιατρός, τέσσερις
γυναίκες βοηθοί γιατροί, δύο γυναίκες αναπληρωματικοί βοηθοί (σ.σ. Την ίδια
εποχή φραγκολατίνοι θεολόγοι, προσπαθούσαν να αποφασίσουν αν η γυναίκα
είναι άνθρωπος, ενώ στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε μία γυναίκα Ιατρός.)
και 2 χειρούργοι, 11 υπηρέτες, 5 πλύντριες, 2 μάγειρους, 2 αρτοποιούς, 1
κλητήρα, 1 θερμαστή, 1 ιπποκόμο για τα άλογα των γιατρών, 1 θυρωρό, 4
σαβανωτές, 1 μυλωνά, 1 καθαριστή αποθηκών, κι έναν για να τροχίζει τα
χειρουργικά εργαλεία
http://www.imdleo.gr Σελ. 11 από 16
·
Αριστερά: Απεικόνιση του Ιπποκρατικού Όρκου σε
σχήμα σταυρού. Ρωμαίικο χειρόγραφο 12ου αιώνα
(Βιβλιοθήκη Βατικανού) [Πηγή: Περιοδικό «Αερόπος»,
άρθρο «ιατρική του Βυζαντίου», Του βασίλειου Σπανδάγου,
Ιατρού - Ιστορικού Ερευνητού Αρχιάτρου Τραπέζης της
Ελλάδος, σελίδα 27]
Ποια η προσφορά του Βυζάντιου, στην
διατήρηση Ελλήνων κλασσικών και της
αρχαιοελληνικής παιδείας:«Τουλάχιστον το 75% των
γνωστών σήμερα Αρχαίων Ελλήνων κλασσικών
συγγραφέων μάς έγιναν γνωστοί μέσω Βυζαντινών
χειρογράφων.» [Πηγή: History of Libraries in the Western World, Michael H.
Harris, Scarecrow 1995]
«Πολλά απο αυτά που ξέρουμε για την αρχαιότητα, ειδικά για την ελληνική
και ρωμαϊκή φιλολογία και την ρωμαϊκή νομοθεσία θα είχαν χαθεί παντοτινά, αν
δεν υπήρχαν οι λόγιοι και οι αντιγραφείς της Κωνσταντινούπολης» [Πηγή: J.J.
Norwich, «Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ Γκοβοστη, Δ’ εκδοση ,1997]
Ο Άγγλος ιστορικός Γίββων, ο μεγάλος ιδεολογικός εχθρός του Βυζάντιου
μας λέει: «Το πνεύμα του Ομήρου, του Δημοσθένους, του Αριστοτέλους, του
Πλάτωνος, φώτιζε την Κωνσταντινούπολη. Οι πολυάριθμες ερμηνείες και τα
σχόλια των Βυζαντινών εις τους κλασσικούς συγγραφείς δεικνύουν με
πόση επιμέλεια ανεγινώσκοντο. Οι Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως
απεκάθηραν την κοινήν γλώσσαν και ανέκτησαν την εύκολον χρήσιν της γλώσσης
των προγόνων αυτών, , η οποία είναι το αριστούργημα του ανθρώπινου
πνεύματος. Η γνώσις των υπέροχων διδασκάλων, οι οποίοι είχαν μαγεύσει και
διδάξει το μέγιστον από τα έθνη (τους Ρωμαίους) είχε καταστή πολύ κοινή. Η
Κωνσταντινούπολη περιέκλειεν εις τον περίβολον αυτής τόσην επιστήμην και
τόσα βιβλία, όσα δεν υπήρχαν σε όλας μαζί τας μεγάλας χώρας της
Δύσεως» [Πηγή: Ε. Γιββών, «Παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας»]
Όχι μόνο ο Γίββων, αλλά και άλλοι ιστορικοί: «Η ελληνική παιδεία,
παράλληλα προς τον Χριστιανισμό και τη ρωμαϊκή κρατική παράδοση, αποτελεί
ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία του Βυζαντίου. Τα αριστουργήματα της
αρχαίας γραμματείας διασώθηκαν επειδή, οι βυζαντινοί γραφείς εξακολουθούσαν
να τα αντιγράφουν, ιστορώντας τα μάλιστα με περίτεχνες μικρογραφίες»
[ «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. Ζ’ σελ 17]
«Η ελληνική κουλτούρα που γνωρίζουμε είναι η ελληνική κουλτούρα που
δε σταμάτησε ποτέ να κεντρίζει το ενδιαφέρον της ανώτερης τάξης της
Κωνσταντινούπολης σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αυτοί οι άνθρωποι
ζούσαν στο κλασικό τους παρελθόν με τέτοια φυσικότητα ώστε το
http://www.imdleo.gr Σελ. 12 από 16
μεσαιωνικό Βυζάντιο ποτέ δε γνώρισε μια Αναγέννηση. Οι Βυζαντινοί ποτέ δε
θεώρησαν ότι το κλασσικό τους παρελθόν είχε πεθάνει, γι’ αυτό και
σπάνια επιχείρησαν συνειδητά να το αναστήσουν. Το συντηρούσαν κάθε
τόσο με μια ανακάθαρση, κάπως σα τα δημόσια μνημεία που όντας διαρκώς
παρόντα ανακαινίζονται κατά καιρούς σε εξάρσεις ζήλου» [Π. Μπράουν ο Κόσμος
της Ύστερης Αρχαιότητας, 150-750 μ.Χ., εκδ. Αλεξάνδρεια]
Jacques Bompaire, καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris IV-Sorbonne: «Τα
έργα της αρχαίας Ελλάδας, η παράδοση των αρχαίων Ελλήνων διασώθηκαν και
έφτασαν ως τη νεώτερη Ευρώπη, την Ευρώπη της Αναγέννησης, βασικά μέσω
του Βυζαντίου. (σ.σ διάβαζε: Ρωμανίας) Αυτό οφείλεται κατά πολύ στη
γλωσσική συνέχεια, αλλά και στην αδιάλειπτη δράση των αντιγραφέων,
βιβλιοθηκάριων, φιλολόγων και συγγραφέων του Βυζαντίου. Χωρίς αυτούς δε
θα μας είχαν απομείνει παρά ίχνη ελάχιστα μιας απέραντης κληρονομιάς.
Χάρη σ’ αυτούς μάς έμειναν πολλά.»
Ποια ήταν η εικόνα της οικονομίας Στο Βυζάντιο; Ποιά η
νομισματική της κατάσταση;
«η Κωνσταντινούπολη διατήρησε ανόθευτο το χρυσό «νόμισμα» από την
εποχή του Μεγ. Κωνσταντίνου μέχρι του 1078. Στη διάρκεια αυτών των 750
χρόνων, το «νόμισμα» αποτελούσε το μοναδικό αξιόπιστο χρήμα σε όλη την
Ευρώπη, αλλά και πέρα απ’ αυτήν (π.χ. στα Αραβικά χαλιφάτα). Το solidus, όπως
ήταν η λατινική ονομασία του, περιείχε σταθερά 4,48 γραμμάρια χρυσού και
ήταν το καθιερωμένο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές, το «δολλάριο της
μεσαιωνικής περιόδου», όπως σωστά έχει αποκληθεί. Οι υπηρεσίες, οι μισθοί,
τα προϊόντα, οι φόροι και τα κατά καιρούς λύτρα σε εχθρούς εκφράζονταν όλα σε
«νομίσματα» τα οποία είχαν σταθερή αξία επί οκτώ αιώνες. Πρόκειται για το
μακροβιότερο παράδειγμα νομισματικής σταθερότητας σε ολόκληρη την Ιστορία
της Ευρώπης.» Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ρωμηοσύνη η Βαρβαρότητα» του
οικονομολόγου Αναστ. Φιλιππίδη [Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες διαβάστε:
"Οικονομική Ιστορία του Βυζαντίου", ένα ογκώδες συλλογικό έργο πού εκδίδεται
ταυτόχρονα στά ελληνικά από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας καί
στά αγγλικά από το Dumbarton Oaks Center του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ,
http://www.doaks.org/ehbvol.htm l ]
Το Βυζάντιο σίγουρα δεν ήταν κράτος δίχως διανόηση:
Το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης ήταν υπό την κρατική φροντίδα
(σε αντίθεση με τα πανεπιστήμια της Δύσης που άρχισαν ως εκκλησιαστικά
ιδρύματα), σε αυτό δεν διδάχθηκε ποτέ θεολογία, και ως την τελευταία στιγμή
του Βυζαντίου ήταν ξακουστό, και πολλοί δυτικοευρωπαίοι πήγαιναν εκεί για να
σπουδάσουν. «Γίνεται σήμερα γενικά αποδεκτό -κι αυτό χάρη στις εργασίες του
Zachariaw von Lingenthal - ότι η Σχολή του Δικαίου της Κωνσταντινούπολης,
συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της Σχολής Δικαίου της Bologna. Το
καταστατικό αυτής της Σχολής παρουσιάζει χτυπητές ομοιότητες με το αντίστοιχο
της Σχολής της Κωνσταντινούπολης· και το σημαντικότερο, οι Ιταλοί καθηγητές
http://www.imdleo.gr Σελ. 13 από 16
οικειοποιήθηκαν τη μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι καθηγητές της
Κωνσταντινούπολης. Η επίδραση της Σχολής αυτής έγινε ακόμα περισσότερο
αισθητή στις νομικές σπουδές και στη νομοθεσία της μεσημβρινής Ιταλίας και της
Σικελίας.» [Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, Β.Ν. Τατάκη, εκδ. Εταιρίας Σπουδών
Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977 , σ. 177]
Η προσφορά του Βυζάντιου στις τέχνες και τον πολιτισμό: «Δυο
μεγάλα ψέματα έχουν ειπωθεί σχετικά με τη βυζαντινή ζωγραφική. Πρώτον ότι
έμεινε αναλλοίωτη επί αιώνες και δεύτερον ότι εμίσησε τη ζωή και την ηδονή,
προσπαθώντας να αποδώσει την ανυπαρξία» [Γ. Τσαρούχη, "αγαθόν το
εξομολογείσθαι"]
«Πάνω σ’ αυτούς τους ρυθμούς χτίζεται το ρεμπέτικο τραγούδι, του οποίου
παρατηρώντας τη μελωδική γραμμή διακρίνομε καθαρά την επίδραση ή καλύτερα
την προέχταση του βυζαντινού μέλους. Όχι μόνο εξετάζοντας τις κλίμακες που
από το ένστιχτο των λαϊκών μουσικών διατηρούνται αναλλοίωτες, μα ακόμη
παρατηρώντας τις πτώσεις, τα διαστήματα και τον τρόπο εκτέλεσης. Όλα
φανερώνουν την πηγή, που δεν είναι άλλη από την αυστηρή και απέριττη
εκκλησιαστική υμνωδία» [Μάνος Χατζιδάκις, «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» ]
Πόσοι γνωρίζουν, άραγε, πως εκτός της εκκλησιαστικής βυζαντινής
ελληνικής μουσικής, Στο Βυζάντιο υπήρχε «κλασσική» κοσμική, μουσική, που
σώζεται αυτούσια σε χειρόγραφα; Σχεδόν κανείς «λάτρης του πολιτισμού» δεν
ευδόκησε στο αρχαιόπληκτο κράτος μας να ασχοληθεί μαζί της και μόνο μετά από
170 χρόνια χάρη στον Χ. Χάλαρη και τον Π. Ταμπούρη βγήκαν στην επιφάνεια τα
θαυμάσια μουσικά έργα των προγόνων μας.
Να τι είπε για τη Ρωμαίικη τέχνη ο κορυφαίος Άγγλος «Βυζαντινολόγος»
Σερ Steven Runciman: «Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το Βυζάντιο δεν είχε τέχνη.
Τότε αυτοί δεν πρέπει να ξέρουν τίποτε από τέχνη. Η βυζαντινή τέχνη ήταν
από τις μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας
δε θα μπορούσε να χτίσει την Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική
γνώση. Κάποιοι, ξέρετε, υποστηρίζουν, ότι η βυζαντινή τέχνη είναι στατική. Δεν
ήταν καθόλου στατική, αλλά ήταν μια σχολή τέχνης από τις σημαντικότερες στον
κόσμο, που όσο περνά ο καιρός εκτιμάται όλο και περισσότερο, κι όσοι έλληνες
διανοούμενοι σάς λένε ότι το Βυζάντιο δε δημιούργησε τίποτε, είναι τυφλοί.» [
http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/r ... rview.html, Πηγή:
http://www.flash.gr , "Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: Χρειαζόμαστε την πνευματική
μετριοφροσύνη", 6/11/2000, Επιμέλεια: Λαμπρινή Χ. Θωμά ]
«Στις μέρες μας απομένει μόνον ένα πράγμα να μας θυμίζει την ιδιοφυϊα
των Βυζαντινών: η λαμπρότητα της τέχνης τους.» [Πηγή: J.J. Norwich, «Σύντομη
Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ. Γκοβοστη, Δ’ έκδοση ,1997]
«Νοιώθω το ίδιο , αν ακούσω ένα ζεϊμπέκικο, ένα ποίημα του Ελύτη ή
βυζαντινή μουσική. Υπάρχει ένα φως που ενώνει την αρχαία και την συγχρονη
Ελλάδα» [Ζακ Λακαριέρ, «Νέα», 12/6/2002 ]
Μερικά ενδιαφέροντα και χαρακτηριστικά γεγονότα:
http://www.imdleo.gr Σελ. 14 από 16
·H πρόοδος της μηχανικής των, χριστιανών πια, ρωμαίων ήταν τόση που
υπάρχουν δεκάδες γραπτές μαρτυρίες από τον 4ο ώς τον 14ο αιώνα (π.χ.
Χρυσόστομος, PG 58, 522. Θεοφάνης, 172,9¸265,3. Τζέτζης, Χιλιάδες, χιλ. 5,
ιστορ. 17, στιχ. 618. Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, 2, 377, 16. Αρμενόπουλος,
Εξάβιβλος, 2,4,28) για τριώροφες, τετραώροφες και πενταόροφες οικοδομές,
ιδιωτικές και πολυκατοικίες. Νόμοι του 5ου αιώνα απαγόρευαν το ύψος των
ιδιωτικών οικοδομών να υπερβαίνει τα 25 περίπου μέτρα.
·Στην χριστιανική Ρωμανία, Στο λεγόμενο Βυζάντιο πρωτάρχισε ο δημόσιος
φωτισμός των πόλεων τις νύχτες. Την Κωνσταντινούπολη έκανε πρώτη πόλη του
φωτός ο έπαρχός της Κύρος (Πασχάλιον Χρονικόν, 588, 11). Το ίδιο συνέβαινε και
στην Αντιόχεια (Λιβάνιος, Προς Θεοδόσιον κατά Τισαμενού, 37), στην Καισάρεια
(Ευάγριος, Εκκλ. Ιστ. PG 86, 2867) και συνεχίστηκε καθ’ όλη την εποχή του
Ρωμαίικου κράτους
·Στην Κωνσταντινούπολη επί Θεοδόσιου Β’ υπήρχαν οκτώ μεγάλα δημόσια
λουτρά και 153 ιδιωτικά σε οικείες, φιλανθρωπικούς οίκους και μοναστήρια. Τα
μεγαλύτερα (που είχαν ονόματα όπως Ζεύξιππος, Αχιλλεύς, Καμίνια) μπορούσαν
να εξυπηρετήσουν ως και 2.000 λουόμενους. Τα ιδιωτικά λουτρά χτιζόταν ακόμη
και στη στέγη των πλουσίων σπιτιών, οπότε με σωλήνες (απόδειξη ανεπτυγμένης
υδραυλικής) ανέρχονταν το προς λούσιμο νερό (Ιωάννη Λυδού, Περί Αρχών, 186,
89)
·Στο Χριστιανικό Βυζάντιο για την ασφάλεια των πολιτών κατά τη νύχτα και
την δίωξη των συμμοριών συστάθηκε αστυνομικό σώμα υπό τον νυχτέπαρχο
(Βασιλικά, 6,5,2. Μαλάλας 479,8)
Μεγάλο κεφαλαίο στην Ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η
μεταλαμπάδευση του Ελληνικού Φωτός της Ρωμηοσύνης σε όλη την Ευρώπη από
τις Ελληνίδες πριγκίπισσες που παντρεύτηκαν ξένους ευγενείς Όταν ο Όθων Β'
παντρεύτηκε την πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Θεοφανώ, ακολουθώντας την
αποφασιστική αυτή γυναίκα, πλήθος Έλληνες από την Ανατολή και τη νότιο Ιταλία
ήρθαν στο βορρά και ακολούθησαν την αυλή στην Γερμανία. Εκεί η Θεοφανώ
σκανδάλισε τους κατοίκους διότι έκανε μπάνιο (Στην Κωνσταντινούπολη
του 12ου αι. υπήρχαν 33 δημόσια λουτρά, και κατά μέσο όρο οι Ρωμηοί λούονταν
σε αυτά 3 φορές την εβδομάδα!) και φορούσε μεταξωτά. φριχτές συνήθειες που
την έστειλαν στην κόλαση (την ειδε εκεί σε όραμα της μια φραγκοπαπική
μοναχή!) [Ράνσιμαν Στήβεν, «Βυζαντινός Πολιτισμός», Αθήνα, 1979 σελ 335] Το
ίδιο ακριβώς έπαθε και η εξαδέλφη της η Μαρία Αργύρη, που έκαμε τον Πέτρο
Δαμιανό να φρίξει, επειδή έφερε πιρούνια στην Βενετία. Πάντως, δεν είναι
όλοι οι Φράγκοι και δυτικοί αχάριστοι. Αρκετοί αναγνωρίζουν την προσφορά του
Βυζάντιου στην εξέλιξη τους. Ιδιαίτερα οι Γερμανοί. Ο R. von Vaitzeker, τότε
πρόεδρος της Γερμανίας, σε λόγο του στην Ακαδημία Αθηνών (1992), εξέφρασε
την ευγνωμοσύνη του δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «ο πολιτισμός στην
Γερμανία εισήχθη από το Βυζάντιο στα τέλη του 10ου αιώνος»
http://www.imdleo.gr Σελ. 15 από 16
Οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, ΜΟΝΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΗΝΩΝ, ΝΟΤΙΟΣ
ΕΞΩΝΑΡΘΗΚΑΣ - ΝΟΤΙΟ ΔΥΤΙΚΟ ΤΟΙΧΟΣ - ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Οι Έλληνες «προφήτες» που αναπήδησαν από τον Εθνισμό έλαβαν μια
μορφή τιμής στην ελληνική Ορθοδοξία. (Περισσότερα βλέπε Κ. Σπετσιέρη,
«Εικόνες Ελλήνων φιλοσόφων εις εκκλησίας στην Ε.Ε. της Φιλ. Σχ. Του Παν.
Αθηνών, τ. 14 , 1963/1964, σ. 386-458. Πρβλ. V. Grecu, Darstellungen
altheidnischer Denker in der Kirchenmalerei des Morgenlandes) στο Bulletin de l‘
Academie Roumaine, sect. hist., XI, 1924. Απ. Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου
Ελληνισμού, τόμ. Β΄: Οι ιστορικές βάσεις της Νεοελληνικής Κοινωνίας και
Οικονομίας, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 291 ε.ε.)
Αριστερά: Ο Σοφός Αριστοτέλης «Άκάματος
φύσει Θεού γέννησις ἐξ αὐτού γὰρ ὁ αὐτός οὐσιούται
λόγος» Μονή Βατοπεδίου
Για περισσότερες πληροφορίες:
· Ρωμανία: http://www.rwmania.greatnow.com
· ΟΟΔΕ: http://www.oodegr.com
· Αρχαιοπληξία: http://www.geocities.com/porta_aurea/arhaioplixia.html
· O Απολογητής: http://www.apologitis.com
· Ρωμηοσύνη: http://www.romanity.org
http://www.imdleo.gr Σελ. 16 από 16
radio6146 has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 04 Apr 2012, 14:53 
Pro Member
Pro Member

Joined: 29 Mar 2012, 18:38
Posts: 494
Has thanked: 88 time
Have thanks: 147 time
Spoiler:
Τώρα εξήγησέ μου, εσύ γιατί δεν πιστεύεις;».
Θα περίμενε κανείς μια μακροσκελή απάντηση· αλλά ήταν πολύ σύντομη και απλή: «Διότι δεν υπάρχουν αποδείξεις όλων αυτών που εσύ διατείνεσαι για να τα πιστέψω.»


Τι σοι αποδειξεις μπορεις να ζητησεις για την υπαρξη του θεου?
Μηπως μια υπογραφη απο τον δημαρχο της περιοχης η ακομη κι απο τον ιδιο τον πρωθυπουργο θα εκανε για να αποδειχθη κατι τετοιο?

Εγω ειμαι της αποψης οτι αν καποιος δεν θελει να πιστεψει τοτε δεν θα πιστεψει.

Καθε μερα γινονται θαυματα και πολλοι ανθρωποι τα μαρτυρουν σε αλλους ανθρωπους ετσι ωστε να μαθευτουν αλλα οσοι δεν πιστευουν τους βγαζουν τρελους και οτι ολα ειναι παιχνιδια του μυαλου.

Να δωσω εγω μια πολυ συντομη απαντηση για το αντιθετο?
<< Διοτι δεν υπαρχουν αποδειξεις οτι ο κυριος δεν υπαρχει.>>
πολυ συντομη κι ευκολη να την πει καποιος.
Vasilis1818 has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 04 Apr 2012, 16:14 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 05 Sep 2011, 16:45
Posts: 2246
Location: Αθηνα
Has thanked: 255 time
Have thanks: 396 time
Φιλε Βασιλη, η αληθεια ειναι οτι κανεις δεν μπορει να αποδειξει χειροπιαστα, ουτε οτι υπαρχει, ουτε οτι δεν υπαρχει Θεος. Για αυτο υπαρχει η πιστη. Αν υπηρχαν αποδειξεις για το ενα, η το αλλο, δεν θα χρειαζοταν η πιστη και ολος ο κοσμος ή θα δεχοταν ενα Θεο, ή θα ηταν ολοι αθεοι.
Αυτη η συζητηση δεν εχει τελος.

_________________

Ο χρόνος φέρνει στο φως την αλήθεια - Μένανδρος.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 04 Apr 2012, 21:58 
Pro Member
Pro Member

Joined: 29 Mar 2012, 18:38
Posts: 494
Has thanked: 88 time
Have thanks: 147 time
Ακριβως αυτο θελω να πω. Οτι κανεις δεν μπορει να αποδειξει κατι.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 04 Apr 2012, 22:25 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 05 Sep 2011, 16:45
Posts: 2246
Location: Αθηνα
Has thanked: 255 time
Have thanks: 396 time
Υπαρχει ομως ενα μικρο μειονεκτημα για τους πιστους. Αυτος που εγειρει το αξιωμα, αυτος πρεπει να το αποδειξει. Παραδειγματος χαριν, αν καποιος ισχυρισθει οτι το συμπαν δοικειται απο ενα γαλαζιο μυρμηγκακι στον γαλαξια της Ανδρομεδας, ειμαστε εμεις υποχρεωμενοι να αποδειξουμε το αντιθετο, ωστε να μην ισχυει αυτος ο ισχυρισμος?

Αρα ειναι απλα θεμα πιστης και τιποτα αλλο και φυσικα δεν μπορει ποτε να βγει αποτελεσμα απο τετοια συζητηση. Η πιστευεις, ή δεν πιστευεις.

_________________

Ο χρόνος φέρνει στο φως την αλήθεια - Μένανδρος.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΔΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Unread postPosted: 05 Apr 2012, 09:30 
Good Poster
Good Poster
User avatar

Joined: 17 Jan 2012, 09:57
Posts: 100
Has thanked: 56 time
Have thanks: 18 time
mystery wrote:
Quote:
Ο Χριστός μπορεί να τα είπε αυτά... το fan club του όμως θεώρησε ότι πρέπει να τα ασπαστούμε με το ζόρι...!!! γιαυτό κ όλη η βία, το σπάσιμο των αγαλμάτων, το γκρέμισμα των Ελληνικών ναών, η εξόντωση των ''ειδωλολατρών'' κλπ...


Αγαπητέ φίλε αν και σε συμπαθώ, επέτρεψέ μου να διαφωνήσω μόνο σ' αυτό το σημείο μαζί σου. Ο Χριστός είπε όποιος θέλει σε μένα να έρθει. Αντίθετα, δεν ζητά να τον πιστεύουμε με το ζόρι. Το απάσιμο των αγαλμάτων έγινε όταν είδε ότι αυτά ήταν στον οίκο του πατέρα του, την συναγωγή γιατί εκκλησία ονομάστηκε μετά την ανάληψή του. Κι εσύ αν έβλεπες κάτι ξένο στο σπίτι του πατέρα σου έτσι θα αντιδρούσες. Δεν γκρέμισε κανέναν ελληνικό ναό. Δεν εξόντωσε τους ειδωλολάτρες. Αυτό το έκανε αν θυμάσαι καλά ο Ααρων, ο αδελφός του Μωυσή στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Χριστός γκρέμισε τους πάγκους των εμπόρων επειδή μαγάριζαν το ναό, το σπίτι του θεού. Αντίθετα, πήγε σε σπίτια αμαρτωλών, συνέφαγε μαζί τους. Εντάξει, δικαίωμα σου είναι να μην πιστεύεις, αλλά δεν είναι ωραίο να παραπληροφορείς!



Δεν αναφέρθηκα στην ''οργή'' του χριστού στον ναό... αναφερθηκα στο fan club του... όλουσ αυτόυς που γκρέμισαν τους αρχαιοελληνικούς ναούς, έσπασαν τα άκρα κ τα γεννητικά οργανα των αγαλμάτων, εκαψαν τα συγγαμματα, θανατωσαν ένα σωρό ''ειδωλολάτρες'' που δεν θέλανε να γίνουμε χριστιανοι, και γενικά επέβαλαν δια πυρός κ σιδήρου ολα αυτα που είπε ο Χριστός... ο ιησους μπορεί να είπε ''οποιος θέλει με ακολουθει''.. αυτοι θέλησαν να μας επιβάλλουν αυτή την εβραιόφερτη θρησκεία....

_________________
Ο Χριστός ήταν Εβραίος. Ας τον λατρεύουν λοιπόν οι Εβραίοι... Εγώ είμαι Έλληνας !


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post a new topicPost a reply Page 1 of 4   [ 66 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
suspicion-preferred