Change font size

Welcome
Τώρα που μας βρήκες θα ανακαλύψεις την Αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς
Tα θέματα πονάνε κάποιους που επιθυμούν να επιβάλουν την νέα τάξη και να συντηρούν τον κόσμο σε μια διαρκείς ύπνωση και ένα βαθύ σκοτάδι, προκειμένου να μην αντιδράσει στις προθέσεις τους και στο διεστραμμένο σχέδιό τους.

Πολλά συμβαίνουν γύρο μας, ακόμα και οι ποιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται οτι κάθε μέρα γίνονται αλλαγές και πολλές φορές ακατανόητες απο κοινούς ανθρώπους.

Κάτι δεν πάει καλά.

Κάποια θέματα θα σας προβληματίσουν, αν δεν έχετε προβληματιστεί ακόμα.

Κάποια τα έχετε απλώς ακούσει αλλά δεν δώσατε σημασία ή σας τα πέρασαν με μαεστρία ώστε να μην αντιδράσετε.

Εμείς προσπαθούμε να Εμβαθύνουμε στα θέματα αυτά.
Πιστεύουμε οτι μας αφορούν όλους και οτι δεν μας ρωτάνε όταν παίζουν με το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Η γνώση είναι προς όλους και όχι μόνο για τον εαυτό μας.

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς μιας και όλα τα συμπεράσματα είναι υποκειμενικά.

Επιθυμούμε να μας βοηθήσετε στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε την θεματολογία μας και να συμβάλετε με τους προβληματισμούς σας, με την γνώση σας και τη γνώμη σας στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών.

Γίνε μέλος στο φόρουμ και βοήθησε να διαδοθούν και οι δικές σου αλήθειες, γνώσεις και εμπειρίες!


Post a new topicPost a reply Page 1 of 3   [ 59 posts ]
Go to page 1, 2, 3  Next
Author Message
 Post subject: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:23 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ















Λίγες μορφές επηρέασαν την πορεία του ελληνικού έθνους τόσο καθοριστικά, όσο ο «Γέρος του Μοριά». Γεννημένος σε δύσκολα χρόνια, ο Θ. Κολοκοτρώνης μεγάλωσε και ωρίμασε μέσα στις «συμπληγάδες» μιας φοθερής για τον Ελληνισμό περιόδου. Γνώρισε από πολύ νωρίς τον πόνο από τον χαμό αγαπημένων προσώπων, την αδικία, την αχαριστία των «φίλων», τη σκληρότητα του τούρκου κατακτητή, την υποκρισία των τότε ισχυρών της Ευρώπης. Παρόλα αυτά παρέμεινε ακλόνητος και πιστός στις αρχές του ως το τέλος, επιτυγχάνοντας να οδηγήσει τους ΄Ελληνες στη Νίκη και στην Ελευθερία. Το τελευταίο του σύνθημα "Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκηνημένους", αποτελεί άριστο παράδειγμα ψυχολογικών επιχειρήσεων.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στις 5 Απριλίου του 1770 ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, ακολουθούσε τους άλλους Κολοκοτρωναίους που αναχωρούσαν από το χωριό Λιμποβίσι μετά την αποτυχία του κινήματος του Ορλώφ και τα φοβερά αντίποινα των Τούρκων. Στον δρόμο του ανακοίνωσαν ευχάριστες ειδήσεις. Η νύφη του, γυναίκα του γιου του, Κωνσταντή, είχε γεννήσει αγόρι. Ο ηλικιωμένος οπλαρχηγός έγνευσε θλιμμένα και είπε: «Τούτο το παιδί θα παντρευτεί και θα κάμει παιδιά και εγγόνια και πάλι Φράγκικο δεν θα γίνει». Ο νεογέννητος αυτός εγγονός του Ιωάννη Κολοκοτρώνη ήταν ο μελλοντικός αρχιστράτηγος του Εικοσιένα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Η λαϊκή μούσα, μη επιθυμώντας η γέννηση αυτού του παιδιού να στιγματισθεί από τις δυσοίωνες προβλέψεις του παππού του, έπλασε έναν παράξενο θρύλο. Οι πρώτοι ήχοι που άκουσε ο Θεόδωρος, όταν ήλθε στον κόσμο, ήταν οι σπαρακτικές κραυγές και οι κατάρες εναντίον των Τούρκων και το πρώτο θέαμα που αντίκρυσε ήταν τα νεκρά σώματα των συγγενών του. ΄Αρχισε λοιπόν να κλαίει ακατάπαυστα και να μη δέχεται το μητρικό γάλα. Οι καλές νεράιδες του δάσους είδαν το βρέφος, το λυπήθηκαν και παρακάλεσαν τον Θεό να το βοηθήσει. Εκείνος τότε παρουσιάσθηκε μπροστά του και είπε: «Πάψε να κλαις, πιες το γάλα της μάνας σου για να ζήσεις, να μεγαλώσεις και να ελευθερώσεις την πατρίδα σου». Τότε το μωρό χαμογέλασε αγγελικά και άρχισε να θηλάζει. Σε λίγο αποκοιμήθηκε με νανούρισμα τα μοιρολόγια των γυναικών. ΄Οταν ξύπνησε, τα μάτια του είχαν μια παράξενη λάμψη, η οποία ξαναζωντάνεψε στις ψυχές των συγγενών του την ελπίδα για ελευθερία.

Μέσα από τη γοητευτική ατμόσφαιρα του μύθου, λοιπόν, ξεκίνησε η ιστορία του μελλοντικού ελευθερωτή του Γένους.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:23 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ

Η ΓEΝΙΑ
ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ

Eπί σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' (1520-1566), του α¬ποκαλούμενου και Μεγαλοπρεπούς, η Οθω¬μανική Αυτοκρατορία βρισκόταν στο απόγειο της δύναμης της. Από τα αφρικανικά εδάφη ενσω¬ματώθηκαν στην Αυτοκρατορία η Τριπολίτιδα και η Τύνιδα, ενώ από την Ασία ενσωματώθηκε το Κουρδι¬στάν, μέρος της Μεσοποταμίας και τμήματα της Αρ¬μενίας και της Αραβίας. Στην Ευρώπη προστέθηκαν στις τουρκικές κτήσεις η Ουγγαρία, η Τρανσυλβα¬νία, η Σλοβενία και η Μολδαβία. Επανειλημμένα μά¬λιστα οι Τούρκοι νίκησαν τους στρατούς της Γερμα¬νικής Αυτοκρατορίας. Ο Σουλεϊμάν, κατά τους πο¬λέμους μεταξύ του βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλ¬λίας και του αυτοκράτορα Καρόλου Ε', τάχθηκε με το μέρος του πρώτου. Ο Γερμανός αυτοκράτορας, για να ανακουφισθεί από τη διπλή αυτή πίεση, οργά¬νωσε επιχείρηση αντιπερισπασμού στην Ελλάδα. Ε¬πικεφαλής της ορίσθηκε ο Γενοβέζος ναύαρχος, Αν¬δρέας Ντόρια. Το 1532 αποβιβάσθηκε στην Πελο¬πόννησο και με τη συνδρομή των Ελλήνων κατέλαβε το φρούριο της Κορώνης, την Πάτρα, το Ρίο και το Αντίρριο. Οι τουρκικές φρουρές σφαγιάσθηκαν από τους εξεγερμένους Πελοποννησίους. Ανάμεσα στους επαναστάτες έδρασαν και οι πρώτοι, ιστορι¬κά γνωστοί, Κολοκοτρωναίοι που τότε ονομάζονταν Τσεργίνηδες και κατοικούσαν στο χωριό Ρουπάκι της επαρχίας Λεονταρίου.

Μετά την αποτυχία της επιχείρησης αυτής και τη φυγή του Ντόρια, οι ΄Ελλη¬νες βρέθηκαν εκτεθειμένοι στην εκδικητική μανία των Τούρκων. Τότε, ένας από τους Τσεργίνηδες, ο Τριανταφυλλάκος, κατέφυγε στο ορεινό χωριό της Γορτυνίας, Λιμποβίσι.

Το 1611 εμφανίσθηκε στο προσκήνιο άλλο ένα μέλος της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων. Την περίοδο εκείνη, χάρη στις ενέργειες του Γάλλου δούκα του Νεβέρ, Καρόλου Β', απογόνου του Θωμά Παλαιολόγου, που ονειρευόταν την ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τον εαυτό του στον θρόνο του αυτοκράτορα, σημειώθηκε και άλ¬λο επαναστατικό κίνημα. Ανάμεσα σε αυτούς που έ¬δρασαν αναφέρεται και ο Λάμπρος Τσεργίνης, ο ο¬ποίος, κατά μία εκδοχή, έδωσε στη γενιά του το ό¬νομα Κολοκοτρώνης.

Ο Λάμπρος έλαβε μέρος σε κάποια μάχη ενα¬ντίον των Τούρκων. Καλυπτόμενος πίσω από έναν βράχο, πυροβολούσε τον εχθρό. ΄Οταν οι άνδρες του αναγκάσθηκαν να οπισθοχωρήσουν, αυτός εξα¬κολούθησε να μάχεται από το ίδιο σημείο, παρά τον κίνδυνο που διέτρεχε να συλληφθεί αιχμάλωτος. ΄Ε¬νας από τους συντρόφους του είπε: "Τηράτε τον που κόλλησε στην κοτρώνα και δεν λέει να κουνη¬θεί". Αμέσως του έδωσαν το προσωνύμιο Κολοκο¬τρώνης. ΄Οταν οι άνδρες του αντεπιτέθηκαν για να τον γλυτώσουν, αποδείχθηκε ότι ήταν βαριά τραυ¬ματισμένος, γεγονός το οποίο τον εμπόδιζε να ε¬γκαταλείψει το οχύρωμά του. Ο Λάμπρος ήταν ο πρώτος από την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων που σκοτώθηκε από τους Τούρκους.

Το 1667, κατά τη διάρκεια του επονομαζόμενου Κρητικού Τουρκοβενετικού Πολέμου, εμφανίσθη¬καν τρεις εγγονοί του Λάμπρου, ο Χρόνης, ο Δήμος και ο Λάμπρος. Για να αποφύγουν τους διωγμούς των Τούρκων στην Πελοπόννησο, κατέφυγαν στη Στερεά Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στους περίφη¬μους κλέφτες της Ρούμελης. ΄Οταν οι Ενετοί κατέ¬λαβαν την Πελοπόννησο (1689), οι τρεις Κολοκοτρωναίοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Οι Τούρκοι επανέκτησαν την Πελοπόννησο το 1715, ύστερα από σκληρότατο αγώνα. Σε αυτόν έλα¬βε μέρος, στο πλευρό των Ενετών, και ο Δήμος Κο¬λοκοτρώνης. Αυτός με τον γιο του Μπότσικα και με 200 ακόμη άνδρες οχυρώθηκε στο χωριό Δάρα στα σύνορα Γορτυνίας και επαρχίας Καλαβρύτων. Σκοπός του ήταν να αναχαιτίσει 6.000 Τούρκους, οι ο¬ποίοι, ερχόμενοι από την Πάτρα, θα επετίθεντο στη βόρεια Αρκαδία. ΄Ολοι σκοτώθηκαν σε αυτήν την ά¬νιση μάχη εκτός από τον Δήμο και τον γιο του. Αρ¬γότερα ο Δήμος πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Μπότσικας στην αρχηγία των κλεφτών της Αρκαδίας. Ο Μπότσικας ήλθε σε επαφή και με άλλους αρχηγούς Πελοποννησίων κλεφτών, όπως με τον Περίβολο από τα Καλάβρυτα, με τον Μαντά από την Πάτρα και με τον περιβόητο Μάρκο Ντάρα από την Τριφύλλια. Υποθαλπόμενοι από τους προεστούς και από τον κλήρο, ελλόχευαν στα βουνά προκαλώντας τον τρό¬μο στους Τούρκους. ΄Ομως, ύστερα από προδοσία, 5.000 Τούρκοι και 3.000 Αλβανοί έστησαν ενέδρα στο δάσος του Λεονταρίου και αιφνιδίασαν τους φοβερούς αυτούς κλέφτες. Στη μάχη που ακολού¬θησε σκοτώθηκαν 200 ΄Ελληνες και οι τρεις από τους αρχηγούς, ο Μαντάς, ο Περίβολος και ο Μπότσικας Κολοκοτρώνης.

Τον Μπότσικα διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης, παππούς του Θεοδώρου, ο οποίος γεννήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, το 1710. Υπήρξε ο πιο διακεκριμέ¬νος Πελοποννήσιος αρχηγός κλεφτών εκείνη την ε¬ποχή. Σύμφωνα με τον Θεόδωρο, ο παππούς του στάθηκε η αιτία να λάβουν το επίθετο τους οι Κολοκοτρωναίοι. Ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διηγείτο "... οι Χρυοοβιτσιώται, Λιμποβισιώται και οι Αρκουδορεματίνοι επήγαν και επολέμησαν εις του Ντάρα τον πύργο 6.000 Τούρκους. Αυτοί εχαλάσθησαν και γλύτωσε ο Μπότσικας. Αυτός είχε ένα παιδί Γιάννη και ένας Αρβανίτης είπε: Βρε τι Μπιθεκούρας είναι αυτός; Δηλαδή, πόσο τα οπίσθια του είναι σαν κοτρώνι, και έτσι του έμεινε το όνομα Κολοκο¬τρώνης".

Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης απέκτησε πέντε αγό¬ρια: τον Αναγνώστη, τον Κωνσταντή, τον Αποστόλη, τον Γιώργο και τον Βασίλειο. Ο Κωνσταντής ήταν ο πατέρας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Γέρου του Μοριά.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:24 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ

Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης γεννήθηκε πιθα¬νόν το 1745. Η γυναίκα του, Ζάμπια ή Ζαμπέτα, το γένος Κωτσάκη από την Αλωνίσταινα, βεβαίωνε τον εγγονό της, Γενναίο Κολοκοτρώνη, ότι ο γάμος της με τον Κωνσταντή έγινε το 1762. Αν και ήταν δευτερότοκος γιος, ο Κωνσταντής, χάρη στις αναμφισβή¬τητες ηγετικές του ικανότητες, αντικατέστησε τον ηλικιωμένο πατέρα του στην αρχηγία των Κολοκοτρωναίων. Ο γιος του, Θεόδωρος, τον περιέγραφε στα απομνημονεύματα του ως εξής: "Ηταν μελαψό¬τερος, μονοκόκκαλος, δυνατός, ογλήγορος, με ένα καθάριο άτι δεν τον έπιανες, 33 χρονών, μέτριος, μαυρομάτης, λιγνός".

Η πολύχρονη δράση του (1762-1780) τον καθιέρωσε ως μία από τις σπουδαιότερες ιστορικές φυ¬σιογνωμίες των αρματολών του Μοριά. Νέος ακόμη ο Κωνσταντής, διορίσθηκε από τους Τούρκους ως αρχηγός των αρματολών της Κορίνθου και διατήρη¬σε το αρματολίκι για τέσσερα χρόνια. Για τη δράση του Κωνσταντή στην Κόρινθο δεν υπάρχουν πολλά γνωστά στοιχεία. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κατά την εποχή εκείνη γνωρίσθηκε και σύναψε φιλικούς δε¬σμούς με μία από τις πιο σημαντικές οικογένειες της Πελοποννήσου, τους Πετμεζαίους. Το διάστημα της υπηρεσίας του στην Κόρινθο η ανήσυχη αυτή προσωπικότητα συνέλαβε το σχέδιο της αποτίνα¬ξης της τουρκικής κυριαρχίας από την Πελοπόννη¬σο. Πρώτη του ενέργεια ήταν η αδελφοποίηση με τον περίφημο κλέφτη του Ταϋγέτου, τον Παναγιώταρο Βενετσανάκη. Ταυτόχρονα, σύναψε φιλικές σχέσεις με τις πιο ισχυρές οικογένειες του Μοριά, τους Ζαϊμηδες, τους Δεληγιάννηδες, τους Νοταράδες κλπ. Αρωγός του σχεδίου του Κωνσταντή στά¬θηκε ο μητροπολίτης Λακεδαίμονος, Ανανίας. Αυ¬τός μετέφερε στον Κωνσταντή τις οδηγίες των κοτζαμπάσηδων. Η άτυπη αυτή ένωση με τον καιρό α¬πέκτησε τεράστια δύναμη. Εφθασε στο σημείο να επηρεάζει αποφασιστικά τους διορισμούς των πα¬σάδων της Πελοποννήσου. Παραμονές του κινήμα¬τος του Ορλώφ, ο καινούργιος Μόρα βαλεσής, Χαμουζή πασάς, προσπαθώντας να δώσει ένα τέλος στην επικίνδυνη πλέον δύναμη των προκρίτων, ε¬κτέλεσε τον μητροπολίτη Ανανία. Διαισθανόμενος τον κίνδυνο, ο Κωνσταντής εγκατέλειψε το αρματο¬λίκι της Κορίνθου και κατέφυγε στον Ταΰγετο μαζί με τον Παναγιώταρο. Εκεί, στην Καστάνιτσα της Μάνης, έκτισε έναν πύργο. Απέναντι απ' αυτόν υ¬ψωνόταν ο παλαιός πύργος του γέροντα Βενετσα¬νάκη, πατέρα του Παναγιώταρου.

Από τα απάτητα αυτά λημέρια οι δύο κλέφτες ε¬ξορμούσαν και σκορπούσαν τον θάνατο στους Τούρκους. Ο ιστορικός Φραντζής αναφέρει: "Και ο μάλλον ακαταπόνητος κάλαμος δεν δύναται να πε¬ριγράψει τα δεινά που υπέφεραν από τους κλέφτες οι Τούρκοι". Η πολεμική του αξία είχε ως αποτέλε¬σμα να αποκτήσει δικό του μπαϊράκι στα αρκαδικά 6ουνά. Συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, εξάπλωσε τη δύναμη της οικογενείας του σε ολόκληρο τον Μοριά και ετοίμασε στον Γέρο τον δρόμο της μεγάλης αρχηγίας.

ΤΑ ΟΡΛΩΦΙΚΑ

Την εποχή που ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης κατέφυγε στον Ταΰγετο, εκατοντάδες πράκτορες της τσαρίνας Αικατερίνης Β' παρεισέφρησαν στα τουρκοκρατούμενα Βαλκάνια. Αποστολή τους ήταν να προετοιμάσουν μια γενική επανάσταση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενας Ελληνας λοχαγός του Ρωσικού Στρατού, ο Γεώργιος Παπαζώλης από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας, ήταν στενός φίλος με τον άλλοτε συμμαθητή του στη Στρατιωτική Σχολή, Γρηγόριο Ορλώφ, εραστή της τσαρίνας. Θέλησε λοιπόν να χρησιμοποιήσει τη φιλία του με τον ισχυρό αυτόν παράγοντα της Ρωσικής Αυτοκρα¬τορίας για να απελευθερώσει τους ΄Ελληνες αδελ¬φούς του από την τουρκική τυραννία. Αρκετές φορές μίλησε με τον Ορλώφ για το τολμηρό του σχέδιο. Με τη μεσολάβηση του φίλου του παρου¬σιάσθηκε και ενώπιον της ίδιας της τσαρίνας εκθέ¬τοντας τις απόψεις του με πειστικότατο τρόπο. Η φιλόδοξη Αικατερίνη, ονειρευόμενη την ανασύστα¬ση του Βυζαντίου με Ρώσο ηγεμόνα, δέχθηκε την πρόταση. Το 1766 ο Παπαζώλης εμφανίσθηκε στην Πελοπόννησο. Με πλούσια δώρα που προσέφερε σε εκκλησίες και μοναστήρια και με υποσχέσεις για ρωσική βοήθεια, ενθουσίασε πολλούς προύχοντες και εκπροσώπους του ανώτερου κλήρου.

Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 1770 έφθασαν στο λιμάνι της Κορώνης τα πρώτα ρωσικά πλοία με επικεφαλής τον Θεόδωρο Ορλώφ, αδελφό του Γρηγορίου. Η ρωσική δύναμη όμως (4.000 άνδρες) ήταν ανεπαρκέστατη για την επίτευξη του σκοπού. Οι Μαυρομιχαλαίοι, όταν είδαν να ξεφορτώνονται τέσ¬σερα κιβώτια με οπλισμό για ολόκληρη την Πελο¬πόννησο, γελούσαν για να μη κλάψουν. "Θα μας φέ¬ρετε γράμμα με το ίδιο το χέρι της αυτοκρατόρισσας", είπαν, "για να σηκώσουμε τα άρματα". Ο Κων¬σταντής κηρύχθηκε υπέρ του κινήματος. Κατάφερε να συγκεντρώσει 2.500 άνδρες. ΄Ομως οι Ορλώφ έδειξαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν διέθεταν στρατιωτική εμπειρία. Απέκλεισαν το κάστρο της Κορώνης από τη θάλασσα και στην ξηρά, αντί να εμπιστευθούν έμπειρους οπλαρχηγούς, όπως ο Κο¬λοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος, διόρισαν αρχι¬στράτηγο έναν εμποροπλοίαρχο, τον Αντώνιο Ψαρό.

Εν τω μεταξύ, ο Παπαζώλης μοίραζε στους α¬γράμματους ΄Ελληνες εθελοντές μεταφράσεις του στρατιωτικού ρωσικού κανονισμού. Και για να είναι πιο σίγουρος για το θαύμα, έντυσε τους ΄Ελληνες με ρωσικές στολές. Η παράδοξη αυτή δύναμη, αφού χωρίσθηκε σε δύο μέρη, ξεκίνησε από διαφορετι¬κές κατευθύνσεις για την Τριπολιτσά. Η μία, που ο¬νομάσθηκε Ανατολική Λεγεώνα, ξεκίνησε από τη Λακωνία και η άλλη, η Δυτική Λεγεώνα, από τη Μεσ¬σηνία. Η πρώτη κατέλαβε τον Μυστρά και αιχμαλώ¬τισε τη μικρή φρουρά του. Από εκεί ο Ψαρός, αφού διόρισε τον εαυτό του κυβερνήτη της επαρχίας, "μεθυσμένος" από τις πρώτες εύκολες επιτυχίες, προωθήθηκε προς την Τριπολιτσά. Η Δυτική Λεγεώ¬να κατέλαβε διαδοχικά την Ανδρούσα, την Καρύται¬να, το Λεοντάρι και την Κυπαρισσία προβαίνοντας σε λεηλασίες και σε σφαγές σε βάρος των Τούρκων κατοίκων.

Ταυτόχρονα, στις περισσότερες τουρκοκρατού¬μενες περιοχές ξέσπασαν επαναστατικά κινήματα, όπως αυτά στη δυτική Ρούμελη, στη Λειβαδειά, στην Κορινθία, στη Θεσσαλία και στην Κρήτη. ΄Ο¬μως, τα κινήματα αυτά ήταν αυθόρμητα, χωρίς να έ¬χει προηγηθεί ιδιαίτερος σχεδιασμός τους και, το κυριότερο, ασύνδετα μεταξύ τους. Τέλος, 2.000 Ζα¬κυνθινοί εισέβαλαν στην Ηλεία και 3.000 Κεφαλλονίτες επιτέθηκαν στην Πάτρα.

Στις 29 Μαρτίου του 1770 οι ΄Ελληνες και οι Ρώ¬σοι εμφανίσθηκαν μπροστά από τα τείχη της Τριπολιτσάς. Ο Οσμάν μπέης, υπερασπιστής της πόλης, πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι όσοι φορούσαν στολές δεν ήταν στρατιώτες, αλλά απειροπόλεμοι χωρικοί. Επιχείρησε λοιπόν έξοδο με ιππικό και τους δια¬σκόρπισε. Ο Ψαρός, που δεν ήταν συνηθισμένος στις "φουρτούνες της ξηράς", οπισθοχώρησε χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση. Οι δυστυχείς ΄Ελλη¬νες κάτοικοι της Τριπολιτσάς ήταν οι πρώτοι που "γεύθηκαν" την εκδικητική μανία των Τούρκων. Η πόλη παραδόθηκε στη φρίκη των σφαγών και του αίματος. Οι φλόγες που κατέκαιγαν τις ελληνικές συνοικίες ήταν το πρώτο φως που αντίκρυσε ο νεο¬γέννητος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:25 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

Στις 25 Απριλίου του 1770 έφθασε στην Πελο¬πόννησο και ο Αλέξιος Ορλώφ (αδελφός του Γρηγορίου και του Θεοδώρου) με άλλα ρωσικά πλοία. Το κίνημα ωστόσο ήδη είχε αποτύχει. Αναχώρησε λοι¬πόν αμέσως προτιμώντας να επιτεθεί εναντίον του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο. Στις μάχες που ακολούθησαν σκοτώθηκαν μάλιστα και οι δυο αδελφοί του Ιωάννη Κολοκοτρώνη. Δύο χρόνια αργότερα, οι Τούρκοι εξόντωσαν και τον ίδιο, ο οποίος συνελή¬φθη ύστερα από προδοσία στο νησί των Καλαμών και βρήκε σκληρότατο θάνατο. Οι βασανιστές του, αφού τον ακρωτηρίασαν, τον απαγχόνισαν. ΄Υστερα από τον θάνατο του Ιωάννη, οι υπόλοιποι Κολοκοτρωναίοι, διψασμένοι για εκδίκηση, κατέφυγαν στη Μάνη, όπου ήδη βρισκόταν ο Κωνσταντής. Η αλή¬θεια είναι ότι μετά την απόφαση των ρωσικών δυνά¬μεων να βαδίσουν προς την Τριπολιτσά, τόσο αυτός όσο και οι περισσότεροι Πελοποννήσιοι αρχηγοί α¬ποχώρησαν. ΄Ισως αντιλήφθηκαν έγκαιρα την αδυνα¬μία της επιτυχίας αυτής της επιχείρησης και, πολύ περισσότερο, επειδή, ως αρχηγός των Ελλήνων ο¬πλοφόρων, είχε διορισθεί ένας εμποροπλοίαρχος.

Εν τω μεταξύ, ασύνδετα καθώς ήταν τα διάφο¬ρα τοπικά κινήματα, κατεπνίγησαν με πρωτοφανή αγριότητα από τους Αλβανούς μισθοφόρους, οι ο¬ποίοι χρησιμοποιήθηκαν ειδικά γι' αυτόν τον σκοπό. Οι σφαγές, οι λεηλασίες, τα βασανιστήρια και οι κα¬ταστροφές εξελίχθηκαν σε καθημερινό φαινόμενο. Οι Αλβανοί αποτέλεσαν από τότε, και για διάστημα δέκα ετών, φοβερή μάστιγα. Τα πρώτα στίφη που ε¬πιτέθηκαν στην επαναστατημένη χώρα επέστρε¬ψαν στην Αλβανία με πλούσια λάφυρα από τη λεη¬λασία της Πελοποννήσου. Παρακινήθηκαν έτσι και άλλοι συμπατριώτες τους και οργάνωσαν και αυτοί με τη σειρά τους ληστρικές επιδρομές στον Μοριά. Αφού λεηλατούσαν τα πάντα, έπαιρναν από τους δύστυχους ραγιάδες ομόλογα με προθεσμία, με τό¬κο πέντε τοις εκατό την εβδομάδα και με ενέχυρο τα ίδια τα παιδιά τους. Αν οι ραγιάδες δεν εξοφλού¬σαν τα ομόλογα, πουλούσαν τα παιδιά τους ως σκλάβους. ΄Εφθασαν στο σημείο να καταδυναστεύ¬ουν και τους Τούρκους κατοίκους της Πελοποννή¬σου. Δεν υπολόγιζαν ούτε τον ίδιο τον πασά της Τριπολιτσάς. Με την πρόφαση ότι η Υψηλή Πύλη τους όφειλε μισθούς οκτώ ετών, λήστευαν χωρίς διάκρι¬ση κάθε μουσουλμάνο. Οι περιουσίες των Τούρκων αγάδων ήταν έρμαια στις διαθέσεις των Αλβανών ε¬πιδρομέων.

Την εποχή εκείνη του θρήνου και του σπαραγ¬μού ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, από τα απάτητα λημέρια του, εφορμούσε ως άγριος διώκτης και εκ¬δικητής κατά των Αλβανών. Η δράση του δεν περιο¬ρίσθηκε στις γύρω από τη Μάνη περιοχές, αλλά ε¬ξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. ΄Ετσι, κάποτε έστησε ενέδρα στη γέφυρα του Μπίμπαγα στην Καστανά (περιφέρεια Καλαβρύτων) και σκότω¬σε τον Μπεκιάρη, τον πιο αιμοβόρο από τους αρχη¬γούς των Αλβανών. ΄Αλλοτε πάλι, κοντά στην Ανδρούσα, εξόντωσε τον Βείδο, έναν από τους πιο : γενναίους Αλβανούς οπλαρχηγούς μαζί με όλους τους άνδρες του. Τα κατορθώματα του Κωνσταντή ενθουσίασαν τους συμπατριώτες του και τους πα¬ρακίνησαν να αντισταθούν. Μέσα σε λίγα χρόνια οι κλέφτες του Μοριά ανέρχονταν σε 5.000.

Εν τω μεταξύ, οι διοικητικοί αντιπρόσωποι της Πύλης είχαν οχυρωθεί φοβισμένοι μέσα στις πό¬λεις. Ολόκληρη η ύπαιθρος είχε περιέλθει στην εξουσία των Αλβανών. Μερικοί Τούρκοι μεγαλοκτη¬ματίες έφθασαν σε σημείο να προσλαμβάνουν κλέ¬φτες για να υπερασπίζονται την περιουσία τους. Ο Χαλήλ μπέης, ο πιο πλούσιος γαιοκτήμονας της Κο¬ρίνθου, όταν απειλήθηκε από έναν Αλβανό οπλαρ¬χηγό, τον Μετζ Αράπη, έστειλε επιστολή στον Κωνσταντή. "Παιδί μου, καπετάν Κωνσταντή Κολοκο¬τρώνη, ο Μετζ Αράπης θέλει έβγει με απόφαση να αφανίσει τα χωριά μου και τους ραγιάδες μου και αν είσαι παιδί μου να τον αφανίσεις". Η εξόντωση του φοβερού Αλβανού από τον Κωνσταντή, ύστερα από συμπλοκή στα Φίχτια της Νεμέας, έγινε τραγούδι στα χείλη των υπερήφανων κλεφτών της Μάνης.

Τόσο ήταν το μίσος μεταξύ Αλβανών και Τούρ¬κων, ώστε παρατηρήθηκαν και περιπτώσεις ορισμέ¬νων Τούρκων και Αρβανιτών κατοίκων του Μοριά που υπηρέτησαν στο σώμα του Κωνσταντή Κολοκο¬τρώνη και άλλων κλεφτοκαπεταναίων. Κάτω απ' αυ¬τές τις συνθήκες, ο σουλτάνος αποφάσισε να εξου¬δετερώσει την αλβανική απειλή. Λόγω της ανησυχη¬τικής μείωσης του πληθυσμού, οι Τούρκοι κτημα¬τίες δεν μπορούσαν ούτε να βρουν καλλιεργητές για τα χωράφια τους, ούτε να εισπράξουν τους προ¬καθορισμένους φόρους. Ο Μοριάς κινδύνευε να με¬τατραπεί σε μια "νεκρή" περιοχή για την Αυτοκρατο¬ρία. Γι' αυτόν τον σκοπό εστάλη λοιπόν το 1779 ο Χασάν Τσεζάερλης πασάς με 7.000 άνδρες. Τον συ¬νόδευε ο μεγάλος δραγουμάνος του στόλου, Νικό¬λαος Μαυρογένης.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ

Στις 28 Μαΐου του ίδιου έτους, ο Τούρκος πασάς στρατοπέδευσε στους Μύλους. ΄Ομως, η δύναμη του ήταν ανεπαρκής για τον σκοπό της εκστρατείας. Είχε να αντιμετωπίσει 12.000 από τους πιο τολ¬μηρούς και έμπειρους πολεμιστές της Βαλκανικής Χερσονήσου. ΄Εστειλε τότε προσκλήσεις στους ΄Ελ¬ληνες οπλαρχηγούς να μεταβούν στο Αργός, να δηλώσουν υποταγή και να συζητήσουν μαζί με τους Τούρκους προεστούς για το πώς θα αντιμετωπί¬σουν την κατάσταση.

Ο Κωνσταντής δεν προσήλθε να δηλώσει υπο¬ταγή. Η πείρα του τον είχε διδάξει να μη έχει εμπι¬στοσύνη στις φιλικές διαθέσεις των Τούρκων. Πληροφόρησε όμως τον πασά ότι θα τον βοηθούσε για να αντιμετωπίσει τους Αλβανούς. Με 20 οπλαρχη¬γούς της Ανδρούσας, του Λεονταρίου και της Κυπαρισσίας και με 1.850 άνδρες προωθήθηκε προς την Τριπολιτσά. Και σε δεύτερη πρόσκληση ο Κωνστα¬ντής δεν παρουσιάσθηκε. Απάντησε ότι είχε κατα¬λάβει τις οδικές αρτηρίες που οδηγούσαν από την Τριπολιτσά στο Μαίναλο και πως, αν έφευγε από ε¬κεί, υπήρχε κίνδυνος οι Αλβανοί να εισβάλουν στη δυτική Πελοπόννησο και να την ερημώσουν για μία ακόμη φορά.

Στις 10 Ιουνίου του 1779, ο Τσεζάερλης ξεκίνησε με 6.000 Τούρκους και με 3.000 κλέφτες. Διέσχισε κατά τη διάρκεια της νύκτας τον Αχλαδόκαμπο και το όρος Παρθένι και, έπειτα από πορεία 15 ωρών, έ¬φθασε την αυγή στο χωριό Στενό. Από εκεί έστειλε μήνυμα στον Κολοκοτρώνη να πλησιάσει στα Τρίκορφα. ΄Ετσι, οι 12.000 Αλβανοί βρέθηκαν περικυ¬κλωμένοι μέσα στην ατείχιστη Τριπολιτσά. Μια επί¬θεση τους εναντίον των οχυρωμένων θέσεων του Κωνσταντή κατέληξε σε πραγματική σφαγή. Βλέπο¬ντας τον κλοιό να στενεύει, 6.000 απ' αυτούς επιχεί¬ρησαν δεύτερη επίθεση εναντίον του ΄Ελληνα οπλαρχηγού, και αυτή όμως είχε την τύχη της πρώ¬της. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, οι Αλβανοί επιτέ¬θηκαν εκ νέου με το σύνολο των δυνάμεων τους.

Ο Κολοκοτρώνης αυτή τη φορά, όχι μόνο τους αναχαί¬τισε, αλλά και με μια επιτήδεια υπερφαλάγγισή του απέκλεισε την υποχώρηση προς την Τριπολιτσά. Ε¬γκλωβισμένοι και ακάλυπτοι πλέον οι Αλβανοί, δέ¬χθηκαν τη σφοδρή επίθεση του τουρκικού ιππικού. Ακολούθησε ανελέητη σφαγή. Οι κυνηγημένοι Αλ¬βανοί φώναζαν: "Αμάν Κολοκοτρώνη, δεν κάνεις νι¬σάφι;", και εκείνος απαντούσε: "Τι νισάφι να σας κά¬νω, όπου ήλθατε και εχαλάσατε την πατρίδα μου, μας πήρατε σκλάβους και μας εκάματε τόσα κακά"; Οι Αλβανοί τότε του είπαν: "Εφέτο δικό μας, του χρόνου δικό σου". Εννοούσαν ότι θα ερχόταν και η σειρά του να σκοτωθεί από τους Τούρκους. Δυστυ¬χώς, η πρόβλεψη τους επιβεβαιώθηκε.

Από τους 12.000 Αλβανούς μόνο 700 κατάφεραν να γλυτώσουν. Η αίσθηση που προκάλεσε στην Αλ¬βανία αυτή η σφαγή ήταν τόσο έντονη, ώστε για δεκάδες χρόνια οι ατρόμητοι εκείνοι πολεμιστές ορκί¬ζονταν στο όνομα του Κολοκοτρώνη: "Να μην γλυ¬τώσω από το σπαθί του Κολοκοτρώνη". Ο Χασάν Τσεζάερλης, αφού έστησε το τρόπαιο της νίκης του, κάλεσε τους Ελληνες κλεφτοκαπεταναίους, τους έδωσε το ραϊ, δηλαδή το πιστοποιητικό υποταγής, και τους ονόμασε "αρματολούς των επαρχιών". Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης και οι άνδρες του αρ¬νήθηκαν να προσκυνήσουν και πάλι τον πασά. Δο¬ξασμένοι και ανυπότακτοι, αποτραβήχθηκαν στην Καστάνιτσα. ΄Ομως ο Τσεζάερλης δεν ήταν δυνατόν να ανεχθεί "αντάρτες" σαν τον Κωνσταντή. Ο "σύμ¬μαχος" τους, όσο και αν του έδωσε τη νίκη και τον τίτλο του Γαζή (νικητή), ήταν πολύ επικίνδυνος για την τουρκική εξουσία στην περιοχή. Επρεπε να εξο¬ντωθεί με κάθε θυσία. Τον Ιούνιο του 1780 λοιπόν ο Γαζή Χασάν κατέφθασε με τον στόλο του και με 14.000 στρατό στο Γύθειο, ενώ ο Αλήμπεης, ο Μόρα βαλεσής, διατασσόταν να αποκλείσει από την ξηρά τους πύργους της Καστάνιτσας.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:26 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ

Στις 10 Ιουλίου οι 6.000 άνδρες του Αλήμπεη, διαθέτοντας ικανό αριθμό πυροβόλων και οβιδοβόλων, ήταν έτοιμοι να αρχίσουν την πολιορκία. Η πρόσκληση του Τούρκου αρχηγού για παράδοση έ¬πεσε στο κενό. Τον λόγο πλέον είχαν τα όπλα. Οι α¬ποκλεισμένοι στην Καστάνιτσα υπέμειναν τους κανονιοβολισμούς και τις συνεχείς εχθρικές επιθέ¬σεις επί δέκα ημερόνυκτα. Σε πολλά σημεία οι τοί¬χοι των πύργων γκρεμίσθηκαν, αλλά οι υπερασπι¬στές τους άντεχαν. Εν τω μεταξύ, η ενίσχυση που είχε ζητήσει από τους Μανιάτες ο Παναγιώταρος, ό¬ταν πληροφορήθηκε τις διαθέσεις των Τούρκων, δεν φαινόταν. Χάρη στην παρασκηνιακή επέμβαση του Μαυρογένη, οι Μανιάτες δεν κινήθηκαν. Απελ¬πισμένος τότε ο Κωνσταντής και ο σύντροφος του, επιχείρησαν έξοδο τη νύκτα της 19ης προς την 20ή Ιουλίου. Οι πιο πολλοί κατόρθωσαν να διαφύγουν, αρκετοί όμως έπεσαν στα χέρια των Τούρκων. Ο Πα¬ναγιώταρος έπεσε νεκρός στην προσπάθεια του να καλύψει τη φυγή των υπολοίπων. Τα αδέλφια του Κωνσταντή, Γεώργιος και Βασίλειος, σκοτώθηκαν λίγο αργότερα. Ο τρίτος αδελφός, ο Απόστολος,τραυματίσθηκε βαριά και, κινδυνεύοντας να συλλη¬φθεί αιχμάλωτος, αυτοκτόνησε.

Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής, τραυματίσθη¬κε και ο Κωνσταντής. Τρεκλίζοντας, κρύφτηκε σε έ¬ναν λόγγο. Καθώς όμως υπέφερε από τη δίψα, εξήλ¬θε από την κρυψώνα του σε αναζήτηση νερού. Τον εντόπισαν όμως επτά Μπαρδουνιώτες Τούρκοι. Ο Κολοκοτρώνης, κρατώντας το σπαθί του, ζήτησε να τον αφήσουν να φύγει, φωνάζοντας: "Βρε Τούρκοι και εγώ θα χαθώ μα κι από σας θα φάγω όσους μπο¬ρέσω". Από τους επτά εκείνους στρατιώτες ο ένας είχε υπηρετήσει άλλοτε ως εθελοντής στο κλέφτι¬κο σώμα του Κωνσταντή. Τότε οι Τούρκοι άφησαν κάτω τα όπλα τους και ορκίσθηκαν στους πιο ιε¬ρούς όρκους της θρησκείας τους πως, όχι μόνο δεν θα τον συνελάμβαναν, αλλά θα τον οδηγούσαν κιό¬λας να σωθεί. ΄Εδειξε εμπιστοσύνη ο πληγωμένος ή¬ρωας, κάθισε μαζί τους και συζητούσε τον τρόπο διαφυγής του. Παίρνοντας θάρρος ζήτησε λίγο νε¬ρό. Τρεις απ' αυτούς σηκώθηκαν πρόθυμα να του φέρουν. ΄Ομως την κατάλληλη στιγμή του επιτέθη¬καν ύπουλα και τον σκότωσαν. Αφού τον λήστεψαν, έκοψαν το κεφάλι του και το πέταξαν σε ένα πηγά¬δι. Το ακέφαλο σώμα το έριξαν σε ένα βάραθρο της περιοχής της ΄Αρνας. Εξαιτίας των χαμηλών θερμο¬κρασιών που επικρατούσαν εκεί, φαίνεται ότι το σώ¬μα διατηρήθηκε σε κάποιον βαθμό, διότι ο γιος του, Θεόδωρος, ανέφερε στη διήγηση του ότι, μετά από τρία χρόνια που το ανακάλυψαν, το γνώρισαν από το μικρό του δάκτυλο που ήταν «γυρισμένο από μια σπαθιά τούρκικη».

Αυτό ήταν το τέλος του περίφημου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. «Κρυμμένος» κάτω από τη βαριά σκιά του γιου του, δεν έλαβε τη θέση που του άξιζε στο πάνθεον των ηρώων του ελληνικού έθνους. ΄Ηταν αυτός που έσωσε την Πελοπόννησο από τον ολο¬κληρωτικό αφανισμό. Αν δεν αναχαίτιζε τον αλβανικό κίνδυνο, δεν θα υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να ξεκινήσει η Επανάσταση.

Εκείνη τη φοβερή νύκτα, μαζί με όσους γλύτω¬σαν από τη σφαγή της Καστάνιτσας, ήταν και ο πρω¬τότοκος γιος του Κωνσταντή, ο Θεόδωρος. Συνελήφθησαν όμως τα τρία μικρότερα αδέλφια του, ο Ιω¬άννης, ο Χρήστος και ο Νικόλαος. Η Ζαμπέτα Κωτσάκη μαζί με τον εναπομείναντα αδελφό του άν¬δρα της, Αναγνώστη, αναζήτησαν καταφύγιο σε κά¬ποιο φιλικό τους σπίτι στη Μηλιά της Μάνης. Αργότερα εξαγόρασαν από τους Τούρκους τον Ιω¬άννη και τον Χρήστο. Τον Νικόλαο τον ανέλαβε υπό την προστασία του κάποιος ΄Ελληνας ναύτης τουρ¬κικού πλοίου και, όταν βρήκε την ευκαιρία, τον έ¬στειλε πίσω στη μητέρα του.

ΤΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε, όπως ανέφερε ο ίδιος στα απομνημονεύματα του, τη Δευ¬τέρα του Πάσχα του 1770. Η μητέρα του ετοιμόγεν¬νη αναγκάσθηκε να φύγει με τους δικούς της από το Λιμποβίσι (χωριό της επαρχίας Γορτυνίας) μετά τη γνωστή αποτυχία του κινήματος του Ορλώφ και τα φοβερά αντίποινα που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και κάτω από ένα δένδρο γέννησε τον μελλοντικό αρχι¬στράτηγο του 1821. Τον βάφτισε ο Γιαννάκης Παλα¬μήδης από τη Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλα¬μήδη. Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γε¬νιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Θεόδωρου Ορλώφ, ο οποίος, κατά τη διάρκεια του κινήματος, εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρ¬χαία ελληνική δόξα, είχε γίνει πολύ αγαπητός. Τα πρώτα ήσυχα παιδικά χρόνια του Θεόδωρου Κολο¬κοτρώνη διαδέχθηκε ο θάνατος και ο κατατρεγμός. Μετά τα γεγονότα της Καστάνιτσας, ο δεκάχρονος Θεόδωρος και τα μικρότερα αδέλφια του κρύβο¬νταν για τρία χρόνια στη Μηλιά. ΄Ομως, η οικογένεια του Κωνσταντή είχε μείνει πάμφτωχη. Η Ζαμπέτα α¬ναγκάσθηκε να δουλέψει για να αναθρέψει τα παι¬διά της. ΄Ετσι, ύφαινε σε γνωστές οικογένειες ή έκο¬βε ξύλα. Αυτά τα φόρτωνε ο μικρός Θεόδωρος σε ένα μουλάρι, τα μετέφερε στην Τριπολιτσά και τα πουλούσε. Η απελπιστική αυτή φτώχεια στάθηκε η αιτία να μη μάθει γράμματα ο γιος του περίφημου κλεφταρματολού. Γεννημένος όμως μέσα σε μια γοητευτική ατμόσφαιρα ηρωισμού, νανουρισμένος με το μοιρολόι για τον θάνατο του πατέρα του, επη¬ρεασμένος από την πολεμική οικογενειακή παράδο¬ση δύο περίπου αιώνων, άρχισε από πολύ νέος να πλάθει το όνειρο της απελευθέρωσης της πατρίδας του.

Στην Τριπολιτσά, όπου πουλούσε τα ξύλα, ο Θε¬όδωρος στάθηκε πρωταγωνιστής σε ένα θλιβερό ε¬πεισόδιο. Σ' ένα υπόστεγο κάθονταν μερικοί Τούρ¬κοι. ΄Οπως πέρασε το ζώο φορτωμένο με τα ξύλα, γλίστρησε και τίναξε μερικές λάσπες σε έναν από τους Τούρκους. Θυμωμένος αυτός, ξυλοκόπησε τον μικρό Θεόδωρο. Ο Κολοκοτρώνης ορκίσθηκε να α¬νταποδώσει αυτή την επίθεση. Από την ημέρα του παραπάνω επεισοδίου, ο Θεόδωρος δεν ξαναπήγε στην Τριπολιτσά. Επέστρεψε 38 χρόνια αργότερα, αλλά αυτήν τη φορά, ως ελευθερωτής. Το 1783 οι Κωτσακαίοι μετέφεραν την αδελφή τους και τα ορφανά στην Αλωνίσταινα.

Ως αντάξιος γιος του πατέρα του, ο μόλις δεκαπεντάχρονος Θεόδωρος αναδείχθηκε αρχηγός των κλεφτών της περιφέρειας του. Στο σώμα του κατατάχθηκαν σχεδόν όλοι οι εναπομείναντες συγγε¬νείς του. Την εποχή εκείνη στους πύργους της Μπαρμπίτσας είχε το αρχηγείο του ο περιβόητος Ζαχαρίας Μπαρμπιτσιώτης, ο οποίος, μετά τον θά¬νατο του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και του Παναγιώταρου, αναδείχθηκε σε κυρίαρχη μορφή των κλεφτών της Πελοποννήσου. Χάρη σ' αυτόν η κλεφτουριά αναζωογονήθηκε ύστερα από τους διωγ¬μούς του Τσεζάερλη. ΄Ηταν ο πρώτος ο οποίος αμφισβήτησε τόσο έντονα την τουρκική εξουσία στον Μοριά.

΄Οταν ο νεαρός Κολοκοτρώνης μετέβη, προκει¬μένου να τον συναντήσει, στους πύργους της Μπαρμπίτσας, ο Ζαχαρίας τον γνώρισε αμέσως.

«Είσαι παιδί του Κολοκοτρώνη», του είπε.

«Πού το ξέρεις», τον ρώτησε ο Θεόδωρος. «Το βλέπω...έχεις τον αγέρα του. Κάτσε», του α¬πάντησε εκείνος.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:30 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΑΡΜΑΤΟΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν γνώρισε τον Ζαχαρία και παρακολούθησε την αυστηρή πειθαρ¬χία των ανδρών του, είδε στο πρόσωπο του τον μελ¬λοντικό ελευθερωτή του Μοριά. ΄Ομως, και ο ίδιος ο Ζαχαρίας εκτίμησε τον Κολοκοτρώνη και σ' αυτόν πρώτα εμπιστεύθηκε τα τολμηρά σχέδια του. Ο πε¬ρίφημος αυτός οπλαρχηγός είχε ιδρύσει ένα είδος ομοσπονδίας των αρματολών, την Αρματολική Ομοσπονδία των 24 επαρχιών της Πελοποννήσου. Με αυτήν ήθελε να επιτύχει τον εξαναγκασμό της τοπι¬κής τουρκικής διοίκησης να καταργήσει τα σώματα των Αλβανών των επαρχιών, αφού θα ανελάμβαναν την ασφάλεια (πιο σίγουρη και με μικρότερη δαπά¬νη) μισθωτοί ΄Ελληνες αρματολοί, αναγνωρισμένοι από τον σουλτάνο. Η Ομοσπονδία των αρματολών θα ανελάμβανε επίσης τον περιορισμό της εξουσίας των δημογερόντων, την υποχρέωση να πληρώνει τους μισθούς των αρματολών και την ενσωμάτωση των αρματολών κάθε επαρχίας, ώστε σταδιακά να ε¬πιβληθεί ένα είδος αυτοδιοίκησης στην Πελοπόννη¬σο. Αυτοί ήταν οι απώτεροι σκοποί του Ζαχαρία. Αρ¬γά αλλά σταθερά οι άνδρες της Ομοσπονδίας εξα¬πλώθηκαν στον Ταΰγετο, στα βουνά της Αρκαδίας, στον Χελμό και στον Ωλενό. Με αυτόν τον τρόπο κα¬τέλαβαν όλα τα στρατηγικά σημεία του Μοριά. Γενι¬κός αρχηγός της Ομοσπονδίας ορίσθηκε ο Ζαχα¬ρίας. Τις θέσεις των υπαρχηγών ανέλαβαν οι Θεό¬δωρος Κολοκοτρώνης και Αθανάσιος Πετμεζάς.

Αμέσως μετά τον καταρτισμό του σχεδίου, ο Ζα¬χαρίας έστειλε επιστολές στους προεστούς να με¬σολαβήσουν στον Μόρα βαλεσή, ώστε να αναγνωρισθεί η Ομοσπονδία από την Υψηλή Πύλη και οι ίδιοι να αναλάβουν τη μισθοδοσία των ανδρών της. Τρο¬μοκρατημένοι οι προεστοί, τον παρακάλεσαν να πα¬ραιτηθεί από τα μεγαλεπήβολα σχέδια του για να μη εξαγριωθούν οι Τούρκοι. ΄Ομως, ο Ζαχαρίας απά¬ντησε: «Μου γράφετε ότι θα χαθούν τα χωριά σας. Στάχτη να γενούν. Ντουφέκι και σπαθί. Η να ελευθερωθούμε, ή να χαθούμε».

Με την ίδρυση της Ομοσπονδίας το 1785, άρχι¬σαν και οι πολεμικές προπαρασκευές της Μεγάλης Αικατερίνης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. ΄Οπως και επί Ορλώφ, εστάλησαν σε όλες τις περιο¬χές της Ελλάδας πράκτορες της ρωσικής κυβέρνη¬σης για να εξεγείρουν τους ΄Ελληνες. Η Ομοσπονδία όμως, έχοντας πικρή πείρα από το Ορλωφικό Κίνημα, που τόσο ακριβά πλήρωσε τις συνέπειες του η Πελοπόννησος, και αφού δεν είχε τις εγγυήσεις για την αποστολή πολυάριθμων ρωσικών στρατευμά¬των για να την ενισχύσουν, έμεινε ασυγκίνητη στις εκκλήσεις της τσαρίνας.

Το 1787 ξέσπασε ο αναμενόμενος Ρωσοτουρκικός Πόλεμος. Η Υψηλή Πύλη, για την αποφυγή δημιουργίας εσωτερικού μετώ¬που, αναγκάσθηκε να ανα¬γνωρίσει τον Ζαχαρία ως δερβέναγα του Μοριά. Η Ομοσπονδία, αναγνωρι¬σμένη πλέον επίσημα και με σουλτανικό διά¬ταγμα, μπορούσε να προχωρήσει στην πραγματοποίηση του απώτερου σκο¬πού της.

Εν τω μεταξύ, το 1790 ο Κολοκοτρώνης νυμφεύθηκε την Αικατερίνη Καρούτσου, κόρη του Δημητρίου Καρούτσου, ενός προε¬στού από το Ακοβο του Λεονταρίου, ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους. Η αδελφή της Αικατερίνης, η Σοφία, παντρεύθηκε τον Σταματέλο Τουρκολέκα, πατέ¬ρα του Νικηταρά, που ήταν ο πιο πιστός σύντροφος του Γέρου κατά την περίοδο της Επανάστασης.

΄Οταν έληξε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1792), οι Τούρκοι, απερίσπαστοι από εξωτερικές περιπέτειες, αποφάσισαν να καταστρέψουν την ενοχλητική Ομο¬σπονδία. Αμέσως μετά τον πόλεμο, σημειώθηκε ένα περιστατικό που εξέθεσε τους αρματολούς απένα¬ντι στην εμπιστοσύνη της τουρκικής διοίκησης.

"Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ"

Μετά την εξολόθρευση της δύναμης του θρυλι¬κού Λάμπρου Κατσώνη στον Κάβο Ντόρο, ο σύμμα¬χος του, Ανδρούτσος Μουτσανός (πατέρας του Οδυσσέα), κατέφυγε με 400 άνδρες στις ακτές της Μάνης. Οι Τούρκοι ζήτησαν από τον Ζαχαρία τη σύλληψη και την παράδοση τους. Εκείνος όμως α¬νέλαβε να φυγαδεύσει τον Ανδρούτσο και τους άν¬δρες του στη Στερεά Ελλάδα παρά τον κίνδυνο που διέτρεχε να καταστήσει ύποπτη την Ομοσπονδία στα μάτια των Τούρκων. ΄Αρχισε τότε μια μεγάλη πο¬ρεία, στην οποία έλαβε μέρος ο Θεόδωρος Κολοκο¬τρώνης και οι ξένοι πρεσβευτές τη συνέκριναν με την κάθοδο των Μυρίων του Ξενοφώντα. Οι Τούρ¬κοι, με επικεφαλής τον ίδιο τον διοικητή του Μοριά, εξαπέλυσαν μια άγρια καταδίωξη. ΄Ομως οι αρματο¬λοί, πολεμώντας λυσσασμένα, προχωρούσαν σταθε¬ρά. Διεξήγαγαν μία ανοικτή μάχη στο Βαλτέτσι, μια δεύτερη στο Ντάρα και μια τρίτη στην Κοτσάνα. Οι περιπέτειες τους μέχρι να φθάσουν στη Βοστίτσα (Αίγιο) ήταν αδύνατο να περιγραφούν. Προχωρού¬σαν μόνο νύκτα σε δύσβατα μονοπάτια και σε από¬κρημνες κορυφές, άλλαζαν συνεχώς πορεία για να μη συναντηθούν με τουρκικά καταδιωκτικά απο¬σπάσματα, πολεμούσαν με διπλάσιους και τριπλάσι¬ους εχθρούς. Μόνιμοι σύντροφοι τους σε αυτήν τη μυθική τους πορεία ήταν η πείνα και η δίψα. Τελικά , ύστερα από 40 ημέρες και παρά την ανελέητη κατα¬δίωξη των Τούρκων, κατάφεραν να φθάσουν στη Βοστίτσα και να εξασφαλίσουν τη φυγή του Αν¬δρούτσου.

Οι Τούρκοι τότε άρχισαν νέους διωγ¬μούς εναντίον των αρματολών και προπάντων κατά της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης ανέφερε τα εξής για εκείνη την περίο¬δο της ζωής του. "Εκτισα σπίτι, έγινα νοικοκύρης, εφύλαγα και το βιλαέτι. Μας εφθόνησαν οι Τούρκοι και ήθελαν να μας χαλάσουν. Και επολεμούσαν να μας χαλάσουν με κάθε τέχνη. Εμεινα με 12 Κολοκοτρωναίους. Εσηκωθήκαμε φανερά, εσυνάξαμε στρατιώτες, πότε 60, πότε ολιγώτερους. Εμείναμε δύο χρόνια κλέφτες, είδαν πως δεν εμπορούν να μας κάμουν τίποτε και μας έβαλαν πάλι αρματο¬λούς. Είχα το Λεοντάρι και την Καρύταινα, έκαμα τέσσερους, πέντε χρόνους αρματολός".

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:30 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΝΕΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΟΛΩΝ

Τον Οκτώβριο του 1798 ο ενωμένος ρωσοτουρκικός στόλος κατέλαβε τα Επτάνησα εκδιώκοντας τους Γάλλους του Ναπολέοντα. Τότε επικράτησε τρομερή αναρχία στον Μοριά και ξεκίνησε νέος διωγμός κατά των αρματολών. Ο Ζαχαρίας κατέφυ¬γε στα βουνά. Ο Κολοκοτρώνης, αντίθετα, προτίμη¬σε τη θάλασσα. Απέκτησε τη δική του γαλλιότα και με αυτήν κτυπούσε ανελέητα τους Τούρκους είτε κουρσεύοντας τα πλοία τους, είτε πραγματοποιώ¬ντας τολμηρές επιδρομές στις ακτές. Εκείνη την ε¬ποχή σηματοδοτείται η έναρξη της μεγάλης του δράσης. Πλασμένος για αρχηγός, έμπειρος, πονη¬ρός, νικούσε με δόλο τους πάντα αριθμητικά υπέρ¬τερους αντιπάλους του. Γι' αυτό ακριβώς του προσδόθηκε και το προσωνύμιο "Γέρος".

Ο κατατρεγμός των κλεφταρματολών (1798-1800) ήταν ο πλέον άγριος των τελευταίων χρόνων. Κατά τη διάρκεια του σκοτώθηκαν και τα δύο από τα τρία αδέλφια του Θεόδωρου, ο Χρήστος και ο Νι¬κόλαος.

Το 1800 η Υψηλή Πύλη, θορυβημένη από τη Σερβική Επανάσταση και την ταχύτατη εξάπλωση της, έδωσε διαταγή να σταματήσουν οι διωγμοί κατά των αρματολών και τους αναγνώρισε εκ νέου. Το 1803 το ηρωικό Σούλι υπέκυψε στις συνεχείς επιθέ¬σεις του Αλή πασά. Η Αυτοκρατορία αποφάσισε να απαλλαγεί και από την τελευταία εστία αναταρα¬χής, την αδούλωτη Μάνη. Ομως, οι σκληροτράχηλοι και έμπειροι Μανιάτες πολεμιστές ήταν πολύ δύ¬σκολο να εξουδετερωθούν με στρατιωτικά μέσα. Οι Τούρκοι λοιπόν αυτήν τη φορά χρησιμοποίησαν την επιτυχημένη τακτική του "διαίρει και βασίλευε". Εκμεταλλευόμενοι τις φιλοδοξίες των τοπικών αρχό¬ντων σχετικά με την ηγεμονία της περιοχής, ξεσή¬κωσαν πολλούς Μανιάτες κατά του ηγεμόνα Κουμουντουράκη μπέη. Ντόπιοι Τούρκοι και 3.000 Μα¬νιάτες τον πολιόρκησαν στην Καλαμάτα. Μόνο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έσπευσε να τον βοηθή¬σει. Από την πρώτη συμπλοκή όμως τραυματίσθηκε και δεν πρόλαβε να σώσει τον φίλο του. Τότε με φιρ¬μάνι (σουλτανικό διάταγμα) η Πύλη ζήτησε από τους Ασημάκη Ζαΐμη και Ιωάννη Δεληγιάννη τα κε¬φάλια των Θεοδώρου Κολοκοτρώνη και Αθανασίου Πετμεζά. Ο Δεληγιάννης κάλεσε δύο προεστούς και τους ανέθεσε τη δολοφονία του Γέρου, το σχέ¬διο όμως απέτυχε.

Οι δύο κοτζαμπάσηδες παρουσιάσθηκαν στον διοικητή του Μοριά και του ζήτησαν έναν άνθρωπο ειδικό στις δολοφονίες για να αναλάβει την υπόθεση. Πράγματι, σε λίγες ημέρες εμφανίσθηκε στην Τριπολιτσά ένας Αρβανίτης μπουλούκμπασης, επι¬κεφαλής 200 ανδρών. ΄Υστερα από πολυήμερη και ά¬γρια καταδίωξη, οι επίδοξοι δολοφόνοι επέστρεψαν άπρακτοι. Ο πονηρός Γέρος με τη βοήθεια και των ντόπιων φίλων του έβρισκε πάντα τον τρόπο να ξε¬φεύγει. Ο διοικητής του Μοριά στρατολόγησε τότε τον φημισμένο Αλβανό πολεμιστή Ντελή Αχμέτ από τη Ρούμελη, ο οποίος είχε φθάσει στην Πελοπόννησο καταδιωκόμενος από τον Αλή πασά. Σε μια αποφασιστικής σημασίας μάχη στο μοναστή¬ρι της Βαλανιδιάς, το σώμα του Κολοκοτρώνη ανά¬γκασε τον Ντελή να οπισθοχωρήσει και να οχυρω¬θεί στην Καλαμάτα. ΄Ετσι λοιπόν, στα τέλη του 1803, οι Τούρκοι, αφού ύστερα από τόσες θυσίες σε αίμα και χρήμα δεν κατόρθωσαν να εξοντώσουν τους Κολοκοτρωναίους, αναγκάσθηκαν να συνθηκολο¬γήσουν μαζί τους και να τους χορηγήσουν αμνη¬στία.

Το 1804 εγκαινιάσθηκε νέα περίοδος άγριων διωγμών κατά των αρματολών. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου σκοτώθηκε ο Αθανάσιος Πετμεζάς. Σύμφωνα με τους ιερούς όρκους της Ομοσπονδίας, όταν οι Τούρκοι δολοφονούσαν ένα μέλος της, οι μυημέ¬νοι οπλαρχηγοί είχαν υποχρέωση να προβαίνουν σε αντίποινα στις επαρχίες της ευθύνης τους. Ο Κολο¬κοτρώνης εκδικήθηκε τους Τούρκους για τον θάνα¬το του πιστού του φίλου. Με μια μικρή ομάδα 80 αν¬δρών κατάφερε με αλλεπάλληλα αιφνιδιαστικά κτυ¬πήματα να αναστατώσει όλη την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Την ίδια περίο¬δο όμως οι Τούρκοι εξό¬ντωσαν (κυρίως με προδο¬σία) αρκετούς ονομα¬στούς οπλαρχηγούς. Τον Μάρτιο του 1805 ο Δελη¬γιάννης σχεδίασε την εξουδετέρωση του Κολο¬κοτρώνη με τον Λαλαίο ο¬πλαρχηγό Χασάναγα Φιδά. Ο Κόλλιας Πλαπούτας, ό¬ταν πληροφορήθηκε το σχέδιο, ειδοποίησε τον Κολοκοτρώνη. Ο Γέρος βρισκόταν τότε στο χωριό Τουρκοπερπινή. Εκεί πολιορκήθηκε από 400 Λαλαίους. Η μάχη διήρκεσε όλη την ημέρα. Τη νύκτα, με μια αιφνιδιαστική έξο¬δο, ο Κολοκοτρώνης ξέ¬φυγε και απ' αυτήν τη θανάσιμη παγίδα.

Τον Αύγουστο ο Γέρος μετέβη κρυφά στη Ζάκυν¬θο. Η ρωσική διοίκηση των Επτανήσων καλούσε στα όπλα Σουλιώτες, Πελοποννησίους και Στερεοελλαδίτες για τις επιχειρήσεις εναντίον του Ναπολέο¬ντα. Ο Κολοκοτρώνης, με την ελπίδα ρωσικής ενί¬σχυσης στην υπόθεση απελευθέρωσης της πατρί¬δας του, παρουσιάσθηκε στον Ρώσο στρατηγό Αντρέπ, υπεύθυνο για τη στρατολόγηση Ελλήνων ε¬θελοντών. ΄Οταν όμως πληροφορήθηκε τα τσαρικά σχέδια, αρνήθηκε να συμμετάσχει, και στις επίμο¬νες προσπάθειες του Αντρέπ να τον πείσει, απάντη¬σε: "Τι έχω να κάμω με τον Ναπολέοντα; Αν θέλετε όμως, στρατιώτες, για να λευτερώσουμε την πατρί¬δα μας, σου υπόσχομαι και πέντε και δέκα χιλιάδες ... Στο βασίλειο του Μαρόκου θα πήγαινα να πολε¬μήσω. ΄Οχι όμως αλλού, σε τόπο χριστιανικό. Σαν τον αητό που πάει ψηλότερα από τ' άλλα πουλιά στον ουρανό, μα αγναντεύει πάντα τη φωλιά του, κοίταζα κι εγώ το Μοριά".

Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ

Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Κολοκοτρώνης επέ¬στρεψε στην Πελοπόννησο. Εκεί πληροφορήθηκε τη δολοφονία, ύστερα από προδοσία, του Ζαχαρία. Ο θάνατος του αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τους αρματολούς του Μοριά. Ο Γέρος συμβούλευσε τους συγγενείς του με αυτά τα λόγια: «Παιδιά, η κότα που έκανε τ' αυγό εχάθη. Σκοτώθηκε πια εκείνος που χώριζε τους Τούρκους στα δύο κι άλλοι τον οχτρευόσανε κι άλλοι τον αγαπούσαν. Ο τόπος δεν μας χω¬ράει πια. Να φύγουμε στα Επτάνησα».

Οι άλλοι Κολοκοτρωναίοι δεν τον άκουσαν και συνέχισαν να ε¬πιτίθενται σε Τούρκους και καταδότες. Μια όμως από τις επιθέσεις τους επέφερε τραγικές συνέπει¬ες. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης έστειλε στην Πελοπόννησο τον πρωτοσύγκελλο Ανδριανό¬πουλο να συλλέξει τους φόρους που προορίζονταν για το ταμείο του. ΄Οταν επέστρεφε από την Κυπα¬ρισσία, οι Ιωάννης και Γιωργακλής Κολοκοτρώνης του έστησαν ενέδρα και τον λήστεψαν. Η τουρκική διοίκηση εκμεταλλεύθηκε το περιστατικό αυτό ξεσηκώνοντας κατά των Κολοκοτρωναίων τους χρι¬στιανικούς πληθυσμούς της περιοχής. Ο διοικητής του Μοριά, Οσμάν πασάς, έστειλε επιστολή στην Υψηλή Πύλη ζητώντας να εκδοθεί αφοριστικό διά¬ταγμα από το Πατριαρχείο για ολόκληρη την οικογέ¬νεια των Κολοκοτρωναίων.

Τον Ιανουάριο του 1806 έφθασε στην Πελοπόννησο ο αφορισμός μαζί με ένα σουλτανικό διάταγμα που διέταζε τον τοπικό πληθυσμό να μη προσφέρει καταφύγιο στους κλέφτες, να μη τους χορηγεί τρό¬φιμα, να διακόψει κάθε σχέση μαζί τους, να τους καταδίδει στις τουρκικές Αρχές και να ενισχύει τον στρατό κάθε φορά που θα οργάνωνε επιχειρήσεις εναντίον τους. ΄Ετσι, με τη συνδρομή της εκκλησίας και όλων των προκρίτων του Μοριά, ο κατατρεγμός εναντίον των κλεφτών έλαβε την αγριότερη μορφή του.

Ο Κολοκοτρώνης συγκέντρωσε τους άνδρες του (γύρω στους 150) και τους πρότεινε να καταφύ¬γουν στη Ζάκυνθο. Μετά την επίμονη άρνηση τους, τους συμβούλευσε να σχηματίσουν πέντε ή έξι μπουλούκια, να κρυφτούν, να περιμένουν έως τον Μάρτιο να λιώσουν τα χιόνια και τότε να συγκε¬ντρωθούν εκ νέου. Η πρόταση του Γέρου ήταν σω¬στή, καθώς σε τρεις μήνες θα διασκορπιζόταν ο στρατός που είχε συγκεντρωθεί για να τους κατα¬διώξει και θα παρερχόταν ο μεγάλος κίνδυνος. Ω¬στόσο, ο Κολοκοτρώνης δεν εισακούσθηκε. Οι άν¬δρες του ήθελαν να αντισταθούν ενωμένοι σε ολό¬κληρη τη στρατιωτική δύναμη του Μοριά, τουρκική και ελληνική. Αφού σήκωσαν μπαϊράκι, προχώρησαν προς τον ΄Αγιο Πέτρο Κυνουρίας. Στον δρόμο 30 άν¬δρες εγκατέλειψαν το κύριο σώμα. ΄Οταν έφθασαν στα Βέρβενα, ο Θεόδωρος ζήτησε από τους προε¬στούς τρόφιμα για να λάβει τη σκληρή απάντηση: "Μονάχα μπαρούτι και βόλια έχομε για σας". "Τότε", αναφέρει ο Κολοκοτρώνης, "επήγαμε και τους εχαλάσαμε κι από εκεί περάσαμε στα Σαμπάζικα. Τότε ο πασάς επρόσταξε όλες τις επαρχίες να βγούνε Τούρκοι και Ρωμαίοι να μας βαρέσουν".

Ο χειμώνας όμως ήταν πολύ δριμύς και ο Κολοκοτρώνης ανα¬γκάσθηκε να κατέλθει στη Μεσσηνία προς αναζήτη¬ση τροφίμων. Έκατεβήκαμε στο μοναστήρι της Βα¬λανιδιάς και στείλαμε στην Καλαμάτα να μας στεί¬λουν ψωμί και φουσέκια. Οι Καλαματιανοί φοβούσαν να μας στείλουν. Εμείς τότε κινήσαμε να πάμε μέσα στην Καλαμάτα για να χτυπήσουμε τους Τούρ¬κους. Τότε οι προεστοί μας έφεραν οι ίδιοι ζατρέ και μπαρουτόβαλα και στουρνάρια στον ΄Αγιο Ηλία κο¬ντά στη Βαλανιδιά. Από κει τραβήξαμε την ημέρα και πήγαμε στο Πήδημα, σύνορο της Καλαμάτας, και το βράδυ πήγαμε στο Τζεφερεμίνι. Μια ώρα μακριά από κει που είμαστε εμείς, ήρθε ο κεχαγιάμπεης με δύο χιλιάδες Τούρκους με τα παλούκια". -

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:31 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑΣ

Ο κεχαγιάμπεης, εξερχόμενος από την Τριπολιτσά, τοποθέτησε δύο αποσπάσματα, στη Στεμνίτσα και στα στενά ανάμεσα στην Κούρταγα και τη Μεσ¬σηνία. Με τον υπόλοιπο στρατό έφθασε στον κάμπο της Μεγαλόπολης. Εκεί συνέλαβε πολλούς ΄Ελλη¬νες, υπόπτους για υπόθαλψη των κλεφτών και τους υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Με αυτήν τη μέ¬θοδο τρομοκρατίας κατάφερε να εξαναγκάσει τους ΄Ελληνες να καταδιώξουν τους Κολοκοτρωναίους και τους άλλους κλέφτες. Κάθε χωριό έγινε και μια θανάσιμη παγίδα. Τούρκοι και ΄Ελληνες έστηναν ε¬νέδρες, τους συνελάμβαναν και τους οδηγούσαν σιδηροδέσμιους στην Τριπολιτσά. Η απομόνωση των κλεφτών στέφθηκε από επιτυχία. Η οριστική ε¬ξολόθρευση τους ήταν πλέον θέμα χρόνου. Οι αφο¬ρισμένοι Κολοκοτρωναίοι δεν μπορούσαν να βρουν άσυλο πουθενά.

Από το Τζεφερεμίνι ο Κολοκοτρώνης με τους άνδρες του πέρασε στο Αλιτούρι, κοντά στον Μελιγαλά. Εκεί τους περικύκλωσαν 700 Τούρκοι, Ανδριτσάνοι και Λεονταρίτες. Μετά από μια άγρια συ¬μπλοκή, οι επιτιθέμενοι υποχώρησαν άτακτα. Οι κλέφτες τους κυνήγησαν και κατάφεραν να τους αποσπάσουν μεγάλες ποσότητες τροφίμων και πυ¬ρομαχικών. Ενα τουρκικό απόσπασμα, το οποίο στρατοπέδευε στη Σκάλα, διενήργησε δεύτερη επίθεση. Οι κλέφτες υποχώρησαν και οχυρώθηκαν στο Αλιτούρι.

΄Επειτα από ολοήμερη μάχη, επιχείρησαν νυκτερινή έξοδο και κατάφεραν να ξεφύγουν, αλλά οι Τούρκοι τους ακολούθησαν. Ο Κολοκοτρώνης και οι άνδρες του κατασκεύασαν ταμπούρια για να τους αντιμετωπίσουν. Οι ντόπιοι Τούρκοι όμως, οι ο¬ποίοι ζούσαν πάντα με τον φόβο της εκδίκησης από τους κλέφτες, τους βοήθησαν να ξεφύγουν. Πέρα¬σαν στα Κοντοβούνια και κρύφτηκαν σε ένα γειτο¬νικό βουνό. Από εκεί έστειλαν ανιχνευτές σε όλες τις κοντινές ακτές για να Βρουν πλοία και να περά¬σουν στη Ζάκυνθο. ΄Ομως οι Τούρκοι είχαν αποκλεί¬σει όλη την ακτογραμμή, από τον Πύργο έως το Νεόκαστρο. Το σώμα επέστρεψε στα Μεσόγεια του Μοριά.

Μόνο από τη διήγηση του ίδιου του Κολοκοτρώ¬νη είναι δυνατόν να κατανοήσουμε (ως έναν βαθμό) τις συνθήκες διαβίωσης των κλεφτών κάτω από την πίεση μιας τέτοιας ανελέητης καταδίωξης. "Οι Τούρκοι μας επήραν από κοντά. Επέρναμε ψωμί αρ¬παχτά. Στο Ψάρι μας έφτασαν οι Τούρκοι κι επολεμήσαμε όλη την ημέρα. Οι σύντροφοι μου άρχισαν να φεύγουν. Αποστάνε, επειδή όλες τις ημέρες επολεμούσαν και τη νύχτα επερπατούσαν. Και μας έφυ¬γαν έως σαράντα. Από εκατό εμείναμε εξήντα. Την άλλη μέρα επήγαμε στο Λιοντάρι αποπάνου και μας εύρηκαν πάλι οι Τούρκοι εκεί. Εφύγαμε για τα Σαμπάζικα. Ευρήκαμε εκεί καμιά τετρακοσαριά Τούρ¬κους, ενώ ενομίζαμε ότι δεν θα βρούμε. Επολεμήσαμε κι εκεί. Εσώσαμε τα φουσέκια, το ψωμί λίγο". Ο Κολοκοτρώνης τους είπε. "Παιδιά, το βλέπετε τώρα και μονάχοι σας. Δεν μπορούμε πια να ζήσουμε όλοι. Να μοιραστούμε". Κοιτάχτηκαν. Αμίλητοι χώρι¬σαν σε ολιγάριθμες ομάδες. Κάποιος κλέφτης, ο Γιώργος, δεν είχε πού να πάει. Απόμεινε μόνος του. Έλα κοντά μου", του είπε ο Κολοκοτρώνης, και τον κράτησε μαζί με τους 19 συγγενείς του. Χωρίσθηκαν με δάκρυα στα μάτια και με αυτά τα λόγια: "Κα¬λή αντάμωση στον άλλο κόσμο".

Λίγο καιρό μετά τον χωρισμό, ο δρόμος, ο χα¬ραγμένος με αίμα για την κλεφτουριά, έφθασε στο τέλος του. ΄Ολοι όσοι χωρίσθηκαν από τον Κολοκοτρώνη σκοτώθηκαν. Η εξόντωση των κλεφταρματολών του Μοριά υπήρξε ολοκληρωτική. Οι δυστυχι¬σμένοι ραγιάδες έχαναν τους μοναδικούς φυσικούς τους προστάτες απέναντι στις αυθαιρεσίες της τουρκικής εξουσίας.
ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ

Από τους 19 συγγενείς του Κολοκοτρώνη, δύο πρώτα του εξαδέλφια, μη αντέχοντας πλέον την πείνα και την κούραση, αποχωρίσθηκαν από την κυρίως ομάδα. Κρύφθηκαν, αλλά σε λίγες ημέρες οι Τούρκοι τους ανακάλυψαν και τους σκότωσαν. Οι υ¬πόλοιποι προχωρούσαν στην κυριολεξία στο άγνω¬στο. Κανένας πλέον δεν τους προειδοποιούσε για τις τουρκικές ενέδρες. Μια φορά διανυκτέρευσαν, χωρίς να το γνωρίζουν, ανάμεσα σε τρία καταδιωκτι¬κά αποσπάσματα.

Μια ημέρα τους εντόπισε ένα τουρκικό σώμα και τους ανάγκασε να εμπλακούν σε ανοικτή μάχη. Οπισθοχωρώντας έφθασαν στον κά¬μπο του Λεονταρίου όταν ξαφνικά άκουσαν πυρο¬βολισμούς. ΄Ηταν το σύνθημα από τους κατοίκους της περιοχής προς τους Τούρκους ότι εμφανίσθη¬καν κλέφτες. ΄Ετρεξαν προς το Ανεμοδούρι. Στο χω¬ριό εκείνη την ώρα βρίσκονταν μόνο οι γυναίκες και τα παιδιά. Οι άνδρες επιτηρούσαν μαζί με τους Τούρκους τα περάσματα. Ο Κολοκοτρώνης συνέλα¬βε όλα τα γυναικόπαιδα. Με αυτήν την ανθρώπινη ασπίδα κατόρθωσε να περάσει σώος από τα εχθρι¬κά φυλάκια. ΄Οταν βρέθηκε σε ασφαλή περιοχή, απελευθέρωσε τους ομήρους και προχώρησε προς το Βαλτέτσι. Οι γυναίκες του χωριού όμως, κατά τη διάρκεια της ομηρείας τους, τον αναγνώρισαν και πληροφόρησαν τους διώκτες του για την ταυτότη¬τα του. Εκατοντάδες ΄Ελληνες και Τούρκοι έτρεξαν για να τους προλάβουν. Τη νύκτα οι Κολοκοτρωναίοι άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν προς τη Γορτυνία. Για να μη αφήνουν ίχνη, περπατούσαν από πέ¬τρα σε πέτρα. ΄Εφθασαν σε μία στάνη. Ο βοσκός ό¬μως έγκαιρα τους προειδοποίησε ότι αυτή ήταν γε¬μάτη από Τούρκους. Απελπισμένοι αποφάσισαν να χωρισθούν σε τέσσερις ομάδες και να αναζητήσουν καταφύγιο σε φιλικές οικογένειες.

Ο Αντώνιος Κολοκοτρώνης κρύφτηκε σε κάποι¬ους συγγενείς. Ο Δημήτριος αναχώρησε με άλλους τρεις για τη Βυτίνα. Ο αδελφός του Γέρου, Ιωάννης, με τέσσερις συντρόφους αποφάσισε να καταφύγει στο Παλαιοχώρι κοντά στη Δημητσάνα. Ο Αντώνιος γλύτωσε. Ο Δημήτριος σύντομα συνελήφθη και εκτελέσθηκε. Οι δήμιοι του έκοψαν το κεφάλι και το ένα χέρι και τα παρουσίασαν στον πασά της Τριπολιτσάς ως μέλη του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Ο Ιωάν¬νης δεν Βρήκε τον φίλο του στο Παλαιοχώρι και αναζήτησε καταφύγιο στην ιερά μονή Αιμυαλών. ΄Ε¬νας καλόγερος, αφού περιποιήθηκε αυτόν και την ομάδα του, τους πρόδωσε στους Τούρκους. ΄Υστερα από σκληρή μάχη στον ληνό του μοναστηριού, όλοι οι Κολοκοτρωναίοι σκοτώθηκαν.

Ο Θεόδωρος μαζί με τέσσερις συγγενείς του α¬ποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τον Παρασκευά, φίλο του προεστό από το Πυργάκι της Βυτίνας. ΄Ε¬φθασε στο σπίτι του, αλλά δεν τον βρήκε διότι οι Τούρκοι τον κρατούσαν όμηρο στην Καρύταινα. Συνάντησε όμως τον γιο του, τον Ζαχαρία. Εκείνος, α¬φού τον μετέφερε σε ασφαλές μέρος, μετέβη στη Βυτίνα για να λάβει οδηγίες από τον πατέρα του. Ο Παρασκευάς, για να γλυτώσει τη ζωή του, κατέδωσε τον Κολοκοτρώνη. Ο Ζαχαρίας, συνοδευόμενος από ένοπλους Τούρκους, περικύκλωσε το μέρος όπου βρισκόταν ο Θεόδωρος. Προπορεύθηκε για να βε¬βαιωθεί ότι δεν είχε διαφύγει από εκείνο το σημείο.

Ο Κολοκοτρώνης τον είδε οπλισμένο και τον ρώτη¬σε: "Κάτι αρματωμένος, Ζαχαρία; Βρε μη μας πρόδοσες;". "Αυτό δεν γίνεται", απάντησε ο νέος και έφυγε για να ειδοποιήσει τους Τούρκους. Ξαφνικά οι Κολοκοτρωναίοι εγκατέλειψαν το κρησφύγετο τους και έτρεξαν προς το βουνό. Για καλή τους τύχη, είχε απομείνει ελάχιστο χιόνι στις πλαγιές του και έτσι κατάφεραν να σκαρφαλώσουν χωρίς δυσκολία. ΄Υ¬στερα από ολοήμερο κυνηγητό, έφθασαν στην Κλινίτσα, ακριβώς πάνω από την ιερά μονή Αιμυαλών. Εκεί άκουσαν απανωτούς πυροβολισμούς. Ο Θεό¬δωρος κατάλαβε, οι Τούρκοι πανηγύριζαν τον θάνα¬το του αδελφού του, Ιωάννη.

Η πορεία των "καταραμένων" συνεχίσθηκε. ΄Ε¬φθασαν στη Ζάτουνα ελπίζοντας σε βοήθεια από τον Κόλια Πλαπούτα. ΄Ομως και αυτός είχε μεταφερ¬θεί ως όμηρος στην Καρύταινα. Συνάντησαν τον γιο του Γεώργιο, ο οποίος τους προειδοποίησε για το πόσο επικίνδυνη ήταν η παραμονή τους εκεί. Οι Τούρκοι διέταξαν όλα τα χωριά της περιοχής να τους παραδώσουν τον Κολοκοτρώνη, ζωντανό ή νε¬κρό. ΄Οποιο χωριό το επιτύγχανε, θα απαλλασσόταν από τη φορολογία για πολλά χρόνια. Αν όμως απο¬τύγχαναν, όλοι οι αρσενικοί κάτοικοι από επτά χρο¬νών και πάνω θα εκτελούντο.

Η ομάδα αναχώρησε για τα Καλύβια του Χρυσοβιτσίου, τους πρόδωσαν όμως και εκεί. Στους Αραχαμίτες ειδοποιήθηκαν ότι στάθμευε τουρκικό από¬σπασμα. Κατέφυγαν στη μονή των Καλτετζών, κτύπησαν την πόρτα, τους άνοιξαν και βρέθηκαν πρό¬σωπο με πρόσωπο με 200 Τούρκους στρατιώτες. Μετά από πολύωρο κυνηγητό, κατόρθωσαν να δια¬φύγουν. Πλησίασαν στη Γιαννιτσά, κοντά στην Κα¬λαμάτα. Εκεί εγκατέλειψαν έναν από τους συντρό¬φους τους, τον Μακρυγιάννη, ο οποίος από την πεί¬να τεσσάρων ημερών αδυνατούσε να περπατήσει. Αφού τον έκρυψαν σε έναν λόγγο (τελικά κατάφερε να γλυτώσει), συνέχισαν την πορεία τους.

΄Ηταν Ιανουάριος και το κρύο τις νύκτες γινόταν ανυπόφορο. Καθώς δεν μπορούσαν να ανάψουν φωτιά για να μη γίνουν αντιληπτοί από εχθρικές περιπόλους, σφιχταγκαλιάζονταν και προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τις αναπνοές τους. Ο Θεόδωρος μέτρησε τις ημέρες που ζούσαν από τη στιγμή που άρχισε η καταδίωξη τους. ΄Ηταν 20 ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ήλθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο αμέτρητες φορές, πάντα όμως κατάφερναν να τον αποφεύγουν.

Στη Γιαννιτσά οι Μπαρδουνιώτες Τούρκοι είχαν καταλύσει σε όλα τα σπίτια. Ο Κολοκοτρώνης, ανυ¬ποψίαστος, έφθασε στο χωριό αναζητώντας τρόφι¬μα. ΄Ανοιξε μια πόρτα, μπήκε μέσα και Βρέθηκε μπροστά σε Τούρκους που κοιμούνταν. Αθόρυβα έ¬φυγε. Η περιοχή όμως ήταν επικίνδυνη. Ο Αντώνιος Γρηγοράκης, μπέης της Μάνης, συμμετείχε και αυ¬τός, με πολυάριθμους άνδρες στο κυνήγι των "αγρι¬μιών".

Τελικά, οι καταδιωκόμενοι πέρασαν στη δυτική Μάνη, στη Μεγάλη Καστάνιτσα, στο σπίτι του καπε¬τάνιου Κωνσταντή Δουράκη. ΄Ηταν η τελευταία ελπί¬δα του Κολοκοτρώνη. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κωνσταντή. Ο Μανιάτης οπλαρχηγός και συμπέθερός του είχε προστατεύσει αρκετές φορές την οικογένεια του. Πράγματι, ο Δουράκης τον δέ¬χθηκε πρόθυμα και τον έκρυψε στον πύργο του για έναν περίπου μήνα. Ταυτόχρονα όμως ειδοποίησε και τον Γρηγοράκη. Εκείνος του απάντησε: "Φύλαξε τον, δεν συμφέρει να μη μείνει κανένας απ' αυτή την γενιά".

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:32 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΡΑΚΗ

Την περίοδο εκείνη κατέφυγε στον Δουράκη καταδιωγμένος από τους Τούρκους και ο οπλαρχη¬γός Νικήτας Τρίγκας με 25 άνδρες. Ο Κολοκοτρώ¬νης τον συμβούλευσε να καταφύγουν μαζί στη Ζά¬κυνθο. Ο Τρίγκας όμως θεώρησε ότι με τη διάλυση των κλέφτικων σωμάτων και τον θάνατο των Κολοκοτρωναίων είχε παρέλθει ο μεγάλος κίνδυνος και ότι ήταν δυνατόν να παραμείνει στον Μοριά. Προ¬σπάθησε να επιστρέψει με το σώμα του στα Μεσό¬γεια. Τους σκότωσαν όμως οι Τούρκοι, εκτός από έ¬ναν που τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν στην Τριπολιτσά. Ο πασάς τον ρώτησε αν είχαν σκοτωθεί όλοι οι οπλαρχηγοί των κλεφτών. Εκείνος του απά¬ντησε πως μόνο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εξακο¬λουθούσε να διαφεύγει. Ο πασάς οργίσθηκε και διέταξε να εκτελεσθούν όλοι όσοι τον είχαν διαβεβαιώσει για τον θάνατο του φοβερού κλέφτη. Ο Μο¬ριάς αναστατώθηκε ξανά.

Ταυτόχρονα, ο Αναγνώστης Παπάζογλου, απε¬σταλμένος του πασά, συνάντησε τον Αντωνόμπεη, του παρέδωσε 50.000 γρόσια και την εξής διαταγή: "Το κεφάλι του Κολοκοτρώνη. Ειδεμή να θάψετε ό¬λοι από τώρα μαύρα τα σκουτιά σας". Ο Αντωνόμπεης κάλεσε τον Δουράκη και του πρότεινε να συνερ¬γασθούν για να συλλάβουν τον Κολοκοτρώνη. Ο Δουράκης με τη σειρά του κάλεσε στις Κίτριες τον μεγάλο του γιο και τον ηγούμενο του μοναστηριού της Παναγίας της περιοχής, ο οποίος γνώριζε για την παρουσία του Κολοκοτρώνη. Υποσχέθηκαν στον ιερωμένο ότι, αν συνεργαζόταν μαζί τους, αυτοί θα τον ανακήρυτταν δεσπότη.

Ο Κολοκοτρώνης, όταν έμαθε γι' αυτές τις προ¬σκλήσεις, άρχισε να υποπτεύεται. ΄Εστειλε λοιπόν αγγελιοφόρο στη Μικρή Καστάνιτσα στον ανιψιό του Παναγιώταρου (του παλαιού συμπολεμιστή του πατέρα του), Βασίλειο Βενετσανάκη, ο οποίος του είπε να μεταβεί νύκτα στο μοναστήρι για να τον συ¬ναντήσει. Ο Βασίλειος ανταποκρίθηκε στην πρό¬σκληση. Ο Γέρος του εξέφρασε τις υποψίες του και του πρότεινε να φύγουν για τη Ζάκυνθο. Εκείνος ό¬μως είχε απούλητη την ετήσια παραγωγή του ελαιο¬λάδου του. ΄Εφυγε λοιπόν με την υπόσχεση ότι, μό¬λις την πουλούσε, θα επέστρεφε.

Την επόμενη νύκτα επέστρεψε ο συμπέθερός του και του παρέδωσε μια επιστολή εκ μέρους του μπέη της Μάνης, η οποία έγραφε τα εξής: "Να 'ρθεις με τον συμπέθερό σου τον Δουράκη να μιλή¬σουμε κι εγώ θα γράψω στον καπετάν πασά να πά¬ρεις προσκυνοχάρτι". Ο Κολοκοτρώνης κατάλαβε τη συμπαιγνία. ΄Ηθελαν να τον παραδώσουν ζωντα¬νό. Ατάραχος ρώτησε τον συμπέθερό του. "Πότε λέτε να κινήσου¬με;". "Αύριο το πρωί", απάντησε εκείνος. "Ετσι, μέρα μεσημέρι;", είπε ο Κολοκοτρώνης με συγκρατημένο σαρκασμό, "δε θα μας δει όλος ο κόσμος;". "Ντύνεσαι μα¬νιάτικα και δεν σε γνω¬ρίζουν", ήταν η απάντη¬ση που έλαβε. Την ίδια στιγμή ο αδελφός του Δουράκη, μη αντέχο¬ντας το βάρος της επι¬κείμενης προδοσίας, έ¬κανε νόημα στον Κολο¬κοτρώνη να προσέχει. "Αφησε να το σκεφτώ καλύτερα την νύχτα", είπε ο Γέρος.

Την επόμενη ημέρα απάντησε στον Αντωνό¬μπεη: "Μπέη μου, μάθε ότι εγώ είμαι δικός σας άνθρωπος. Και άλλη φορά θα έρθω να σας προσκυνήσω και να μ' έχεις στην έ¬γνοια σου". Παρέδωσε την επιστολή στον Δουράκη για να τη μεταφέρει. Εκείνος εξήλθε, τη διάβασε, εί¬δε πως ο Κολοκοτρώνης δεν θα πήγαινε μαζί του και άλλαξε σχέδια. ΄Ενας έμπιστος του Κολοκοτρώνη ό¬μως τον κατασκόπευσε και τον είδε να τοποθετεί δηλητήριο σε κρασί που επρόκειτο να προσφέρει στον Γέρο, παρά την οργισμένη αντίδραση της γυναίκας του και της αδελφής του. Ειδοποιημένος ο Κολοκοτρώνης, δέχθηκε την πρόσκληση του Δου¬ράκη να μεταβεί στον πύργο του για να πιουν κρασί.

Τα νοήματα των γυναικών τον προειδοποίησαν για δεύτερη φορά. Προσπαθώντας να συγκρατήσει την οργή του, πέταξε κάτω την κανάτα με το κρασί λέγο¬ντας: "Τι το θέλω εγώ τώρα το κρασί; Εγώ θέλω να φύγω". Ο Δουράκης προσποιήθηκε ότι συμφώνησε και του είπε πριν φύγει να μεταβεί στα προσωπικά του διαμερίσματα για να τον εφοδιάσει για το ταξίδι του. ΄Ετρεξε μπροστά και τοποθέτησε οπλισμένους άνδρες στο δωμάτιο του, ώστε να πυροβολήσουν τον Γέρο τη στιγμή που θα εισερχόταν. ΄Ομως ο αδελ¬φός του αποκάλυψε τα πάντα στον Κολοκοτρώνη. Ο σωτήρας αυτός του μελλοντικού αρχιστρατήγου της Επανάστασης φρόντισε να ρίξει τροφή στα σκυλιά για να απασχοληθούν και να μη επιτεθούν στον Κο¬λοκοτρώνη τη στιγμή που έφευγε τρέχοντας.
ΑΦΙΞΗ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

Ο Δουράκης, όταν αντιλήφθηκε τη φυγή του Κο¬λοκοτρώνη, έστειλε 100 οπλισμένους χωρικούς να α¬ποκλείσουν τα πιθανά περάσματα. ΄Ομως, ο έμπειρος οπλαρχηγός γνώριζε την περιοχή καλύτερα και από τους ντόπιους. Ακολούθησε τον αντίθετο δρόμο από τον αναμενόμενο και έφθασε στη Μικρή Καστάνιτσα. Εκεί συνάντησε τον Βασίλειο Βενετσανάκη, ο οποίος είχε πουλήσει το ελαιόλαδο του και ή¬ταν πρόθυμος να τον ακολουθήσει. Μετέβησαν στα χωριά του Πασσαβά και κατέφυγαν στο σπίτι ενός αδελφοποιητού. ΄Εστειλαν τον άνθρωπο αυτόν να συ¬ναντήσει τη μητέρα του Τζανετάκη Γρηγοράκη, τη Μαρία, η οποία ήταν κόρη του Παναγιώταρου, ώστε να μεταβεί η ίδια να βρει πλοιάρια στο Γύθειο για να περάσουν στα Κύθηρα. Η άξια εκείνη γυναίκα εξα¬σφάλισε ένα πλοιάριο και μετέφερε με ασφάλεια τους καταδιωγμένους κλέφτες ως την ακτή, παρά την παρουσία πολυάριθμων τουρκικών περιπόλων.

΄Οταν ανοίχθηκαν στο πέλαγος, πυροβόλησαν μία φορά. Χαιρετούσαν τον πληγωμένο Μοριά και του υπόσχονταν καλή αντάμωση. Το ξημέρωμα της Κυριακής των Βαΐων (1806) ξέσπασε μια φο6ερή θύελλα, σαν να είχαν συμμαχήσει με τους Τούρ¬κους ακόμη και τα στοιχεία της φύσης. Με μεγάλη δυσκολία κατέφυγαν στην Ξυλή. ΄Οταν ξεκίνησαν και πάλι, νέοι δυνατοί άνεμοι τους ανάγκασαν να σταματήσουν στην Ελαφόνησο. Τελικά, τη Μεγάλη Πέμπτη, εν μέσω μεγάλης θύελλας, έφθασαν στα Κύθηρα. Παρέμειναν εκεί έως την Κυριακή του Θω¬μά. ΄Ενα κεφαλλονίτικο πλοιάριο του καπετάνιου Α¬λέξανδρου Ραυτόπουλου αναχωρούσε για τη Ζά¬κυνθο. Επιβιβάσθηκαν σ' αυτό. Ο Γέρος μπορούσε πλέον να αναπνέει ελεύθερος.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑΣ

Ο Κολοκοτρώνης έφυγε, αλλά τα σχεδόν απί¬στευτα πολεμικά του κατορθώματα είχαν ρίξει βα¬ρύ τον ίσκιο του πάνω από τον Μοριά. Ο θρύλος του φοβερού κλέφτη, τον οποίο τόσο αποτελεσματικά συντηρούσε η λαϊκή φαντασία, προκαλούσε υστε¬ρία στις τουρκικές Αρχές. Στην Τριπολιτσά, σχεδόν καθημερινά, έφθαναν οι πιο παράξενες και αντιφα¬τικές πληροφορίες για τον Κολοκοτρώνη. ΄Αλλοι τον έβλεπαν να λεηλατεί με δεκάδες κλέφτες τα τουρ¬κικά τσιφλίκια και άλλοι διέδιδαν ότι σκοτώθηκε. Οι Τούρκοι γνώριζαν πως είχε "κεντήσει" στο χέρι του, με στίγμα πυρίτιδας, τη χρονολογία γέννησης του. Κάθε τόσο παρουσίαζαν στον διοικητή του Μοριά κάποιο κομμένο χέρι με το συγκεκριμένο σημάδι. Οι Τούρκοι έδιναν υπέρογκη αμοιβή και το κρεμούσαν επιδεικτικά στην αγορά, σύντομα όμως μάθαιναν πως ο Κολοκοτρώνης ζούσε. Τότε, για έναν ολόκλη¬ρο χρόνο πήγαιναν στον διοικητή άλλα κομμένα χέ¬ρια. Πολλοί, για να κερδίσουν την αμοιβή, παρου¬σίαζαν ακόμη και το κεφάλι του Κολοκοτρώνη, αλλά στο τέλος πλήρωναν οι ίδιοι αυτήν την προσπάθεια εξαπάτησης με το δικό τους.

Εν τω μεταξύ, συνεχίσθηκε και η άγρια καταδίω¬ξη των υπολειμμάτων της κλεφτουριάς. Οι ατίθασοι γιοι των βουνών δεν μπορούσαν να βρουν καταφύ¬γιο πουθενά. Ακόμη και η ανυπότακτη Μάνη δεν προσφερόταν ως ασφαλές κρησφύγετο. Ο Αντωνόμπεης, πιστός υπηρέτης των Τούρκων, τους κατεδίωκε άγρια. Το 1807 τα καριοφίλια σίγησαν και τα γιαταγάνια τέθηκαν εκ νέου στις θήκες. Ο Μοριάς ησύχαζε, αλλά επικρατούσε μια ησυχία απέραντου νεκροταφείου. Οι ικανότεροι οπλαρχηγοί είχαν σκο¬τωθεί και ήταν δυστύχημα για την Ελληνική Επανά¬σταση που δεν κατάφεραν να επιζήσουν ώστε να λάβουν μέρος σ' αυτήν. Παρόλο που το Εικοσιένα α¬νέδειξε πάρα πολλούς ήρωες, ο Κολοκοτρώνης συ¬νεχώς αναζητούσε τους παλαιούς κλέφτες λέγο¬ντας: "Αν ζούσαν οι παλιοί, θα 'χαμε κάμει δέκα φο¬ρές τόσα και πολύ γλήγορα". Μέσα στη γενική κατα¬στροφή αφανίσθηκε και η μεγάλη γενιά των Κολοκοτρωναίων. Δεν υπήρξε τοποθεσία στην Πελοπόν¬νησο, όπου να μη ενταφιάσθηκε και από ένα μέλος της. Από τα 36 πρώτα εξαδέλφια μόνο οκτώ γλύτω¬σαν. Επίσης, ένα αμέτρητο πλήθος από θείους και δεύτερα εξαδέλφια είχε χαθεί. Τέλος, από τους 150 συντρόφους του Κολοκοτρώνη απέμειναν λιγότε¬ροι από δέκα.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:32 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ

Αν ο Μοριάς φαινόταν απογυμνωμένος από την πολεμική του δύναμη, ένα νέο σφριγηλό κέντρο άρ¬χισε να ανατέλλει στον εθνικό ορίζοντα. ΄Ηταν η Ζάκυνθος (και γενικότερα όλα τα Επτάνησα) αυτή που δέχθηκε και περιέθαλψε τα υπολείμματα της υπε¬ρήφανης κλεφτουριάς. Εκεί, οι παλαιοί οπλαρχηγοί, μαζί με τους μορφωμένους και ταγμένους με εν¬θουσιασμό στον εθνικό αγώνα ντόπιους κατοίκους, άρχισαν την προετοιμασία για τον τελικό στόχο, την απελευθέρωση. Η ελεύθερη, τουλάχιστον από τους Τούρκους, περιοχή αυτή της Ελλάδας μετετράπη γρήγορα σε ένα πολύτιμο σχολείο, στρατιωτικό και πολιτικό, και ήταν τύχη αγαθή για το έθνος που ο Κολοκοτρώνης μαθήτευσε σ' αυτό. Στα κακοτράχα¬λα βουνά της Πελοποννήσου κατανόησε πλήρως τις τακτικές του κλεφτοπολέμου, έμαθε να επιβιώνει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες και γνώρισε ά¬ριστα την τοπογραφία της περιοχής. ΄Ολα αυτά ήταν απαραίτητα προσόντα για έναν ικανό αξιωματικό. Στη Ζάκυνθο όμως ο Κολοκοτρώνης εξελίχθηκε σε εθνικό ηγέτη. ΄Οσο μικρή παρουσιάζεται εδώ η πο¬λεμική του δράση, τόσο μεγάλη και σημαντική στά¬θηκε η εσωτερική του ζύμωση.

Στις 10 Απριλίου το πλοιάριο του Ραυτόπουλου έφθασε στη Ζάκυνθο. Η είδηση πως ο Γέρος ζούσε διαδόθηκε ταχύτατα. Η συνάντηση με τους αγαπημένους του συντρόφους, Αναγνωσταρά, Νικηταρά, Μέλιο, Πετμεζαίους, Γιαννάκη Κολοκοτρώνη, κλπ. εξελίχθηκε μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα. Την επόμενη ημέρα τον επισκέφθηκε ο κόντες Διονύ¬σιος Ρώμας. ΄Ενθερμος πατριώτης καθώς ήταν, συ¬νεργαζόταν εκείνη την εποχή με τους κατατρεγμέ¬νους οπλαρχηγούς για την επίτευξη της εθνικής α¬ποκατάστασης. Είχε ακούσει για τις περιπέτειες του Κολοκοτρώνη. ΄Οταν τον είδε, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον ρώτησε αν είχε ανάγκη από τίπο¬τα. Προσφέρθηκε επίσης να στείλει οκτώ πλοιάρια στη Μάνη για να γλυτώσει καταδιωγμένους κλέ¬φτες. Ταυτόχρονα, διοργάνωσε επίσημο μνημόσυνο για τις ψυχές των παλληκαριών που είχαν σκοτωθεί. Οι Ρώσοι αξιωματικοί παρατάχθηκαν με τις επίση¬μες στολές τους και όλες οι αρχόντισσες του νησι¬ού έψαλλαν μαυροφορεμένες "αιωνία των μαρτύ¬ρων η μνήμη".

Ο Κολοκοτρώνης δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυα του. Για πρώτη φορά συνα¬ντούσε μια διαφορετική Ελλάδα, μια Ελλάδα που δεν αφόριζε, αλλά που δόξαζε τη μνήμη εκείνων που θυσιάζονταν για χάρη της. "Πάμε τώρα κι εμείς οι διωγμένοι", είπε στους άλλους κλαίγοντας, όταν έβγαιναν από την εκκλησία, "να φάμε λίγο ψωμί, για¬τί πού ξέρετε τι έχει ο Θεός στο νου του που μας φύλαξε". Τότε, ένας από τους συντρόφους του τον έπιασε από το μπράτσο και του είπε: "Τι κλαις; Ο Θε¬ός που μας φύλαξε, καθώς μας λες, έχει στο νου του να μας πάει πάλι στο Μοριά και πάλι θα πολεμήσουμε και θα πάρουμε το αίμα μας πίσω. Λοιπόν, δεν πιστεύεις στο Θεό; Και δεν μας λυπάσαι κι εμάς; Περπατά!"

Η ρωσική διοίκηση της Ζακύνθου, από τις πρώ¬τες ημέρες της άφιξης του, πίεζε επίμονα τον Κολο¬κοτρώνη να καταταχθεί στον Ρωσικό Στρατό και να λάβει μέρος στην εκστρατεία της Ιταλίας εναντίον του Ναπολέοντα. Εκείνος αρνήθηκε λέγοντας: "Δεν μπαίνω στη δούλεψη, γιατί έχω σκοπό να πάω πάλι στο Μοριά και να εκδικηθώ το θάνατο των συγγε¬νών μου και τις ζημιές που έλαθα. Δεν μπορώ να κά¬μω όρκο και ύστερα να γίνω επίορκος φεύγοντας κρυφά".

Η κίνηση του Ελληνισμού στα Επτάνησα ήταν ι¬διαίτερα ζωηρή εκείνη την εποχή. "Ολα τα στρατεύ¬ματα", ανέφερε ο Κολοκοτρώνης, "τα καπετανάτα, τα κλέφτικα της Ρούμελης είχαν καταφύγει στα Ε¬φτάνησα". Η στρατολογία από τους Ρώσους εξελισ¬σόταν σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό και ο Γέρος ανησυχούσε γι' αυτήν τη "σπατάλη" έμψυχου δυνα¬μικού σε ξένες υποθέσεις.

Μετά από λίγο καιρό, ταξίδεψε στην Κέρκυρα. Εκεί γνωρίσθηκε με πολλούς από τους φημισμέ¬νους αρχηγούς των Σουλιωτών και της Ρούμελης. Ειδικά με τον Μάρκο Μπότσαρη έγινε αδελφοποιητός. Συναντήθηκε επίσης με τον μελλοντικό κυβερ¬νήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια. Το ταξί¬δι αυτό του ισχυροποίησε επίσης την πεποίθηση πως δεν έπρεπε να αναμένουν καμιά ενίσχυση από τις ευρωπαϊκές αυλές. Στην Κέρκυρα είδε την τρα¬γική κατάσταση, στην οποία επέστρεφαν οι ενταγ¬μένοι στον Ρωσικό Στρατό ΄Ελληνες ύστερα από την ιταλική εκστρατεία. Η ρωσική διοίκηση, εφόσον δεν τους είχε πλέον ανάγκη, σταμάτησε να τους μισθο¬δοτεί και να τους περιθάλπει. Ωστόσο - αρχίζοντας κάπως αμυδρά (ύστερα από συζητήσεις με επιφα¬νείς Επτανησίους) να κατανοεί το αδυσώπητο δι¬πλωματικό "παιχνίδι" των Μεγάλων Δυνάμεων για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου - πίστεψε πως πολύ γρήγορα θα παρουσιάζονταν ευκαιρίες, τις οποίες έπρεπε οι ΄Ελληνες να εκμεταλλευθούν προς όφελος τους. Επέστρεψε έτσι στη Ζάκυνθο με νέες ελπίδες.
Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΤΕΛΑΟ

Την ίδια περίοδο κατέφθασε στο νησί επίσημος απεσταλμένος της Υψηλής Πύλης με εντολή να δια¬πραγματευθεί την παράδοση του Κολοκοτρώνη προσφέροντας 50.000 γρόσια. Του ανέφεραν πως ο Γέρος δεν ήταν εκεί. Ωστόσο, εκείνος δεν έφυγε, τοποθέτησε σε κάθε σημείο κατασκόπους και λάμβανε καθημερινά τις αναφορές τους. ΄Υστερα από έ¬ναν μήνα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Σχεδόν αμέσως έφθασε επιστολή από την κυβέρνηση της Κέρκυρας στον διοικητή της Ζακύνθου να συλ¬λάβει τον Κολοκοτρώνη και άλλους επιφανείς ο¬πλαρχηγούς. Αυτή ήταν η επίσημη αξίωση της Οθω¬μανικής Αυτοκρατορίας. Από την περίοδο που είχε καταλυθεί στα Επτάνησα η γαλλική κυριαρχία, αυτά τυπικά υπάγονταν στην υψηλή επικυριαρχία του σουλτάνου. Η τοπική κυβέρνηση της Κέρκυρας λοι¬πόν έστειλε για το τυπικό μέρος της υπόθεσης αυ¬τήν την επιστολή, ταυτόχρονα όμως εξέδωσε μυστι¬κή οδηγία να φυγαδευθεί ο Κολοκοτρώνης.

Ως κρησφύγετο του Κολοκοτρώνη ορίσθηκε ένα οίκημα μέσα στο κάστρο της πόλης. Εκεί τον επισκέ¬πτονταν καθημερινά επιφανείς Ζακυνθινοί. ΄Ομως, η πιο αποφασιστική γνωριμία για τη ζωή του μελλοντι¬κού αρχηγού της Επανάστασης ήταν αυτή με τον φι¬λελεύθερο ποιητή και λόγιο, Αντώνιο Μαρτελάο. ΄Η¬ταν ο πρώτος που του μίλησε συστηματικά και επί¬μονα για το αρχαίο ελληνικό μεγαλείο με σκοπό να του εμπνεύσει υπερηφάνεια για τη φυλή του, να τον προτρέψει να μιμηθεί τους κοινούς προγόνους και να του διαμορφώσει την εθνική του συνείδηση. Με σταθερότητα και αφοσίωση ο ακούραστος αυτός δάσκαλος προετοίμαζε τον Κολοκοτρώνη για τον μεγάλο ιστορικό ρόλο που επρόκειτο να διαδραματί¬σει. Κάθε πρωί που μετέβαινε στο κάστρο, τον χαι¬ρετούσε μ' αυτήν τη στερεότυπη φράση: "Προσκυνώ την Ελλάδα, φιλώ το χέρι της λευτεριάς της". Του δώρισε επίσης μια Ιστορία της Ελλάδας γραμμένη στη δημοτική γλώσσα.

΄Ενας καλόγερος στα πρώτα παιδικά του χρόνια τον είχε εφοδιάσει με τις βασι¬κές γνώσεις γραφής και ανάγνωσης. Ολόκληρα ημερόνυκτα μέσα στο σκοτεινό του δωμάτιο ο Κολοκο¬τρώνης μελετούσε με δυσκολία, εξαιτίας των φτω¬χών του γνώσεων, αλλά και με ενθουσιασμό. Από τη σκέψη του περνούσαν ολοζώντανοι οι ήρωες της αρχαίας και της μεσαιωνικής Ελλάδας. Μελετούσε και ονειρευόταν τη στιγμή που οι ΄Ελληνες θα ανακτούσαν τα χαμένα αυτά μεγαλεία. Και μόνο από την προσωπική περίπτωση του Κολοκοτρώνη και τη μελλοντική πορεία του αγώνα των Ελλήνων μπορού¬με να κατανοήσουμε πόσο σημαντική υπήρξε αυτή η ιδεολογική ζύμωση των σκληροτράχηλων ορεινών πολεμιστών με τα ζωηρά και φιλελεύθερα πνεύματα της Επτανήσου. Η ιδέα για μια καθολική επανάστα¬ση οπωσδήποτε δεν γεννήθηκε στα Επτάνησα, εκεί όμως ωρίμασε και διαμορφώθηκε. Εκεί εξέλειψε (ως έναν βαθμό τουλάχιστον) το στενό τοπικιστικό πνεύμα των οπλαρχηγών και σφυρηλατήθηκε στον νου του καθενός μια εθνική συνείδηση.

Ο Μαρτελάος, ένθερμος υπέρμαχος επίσης της Γαλλικής Επανάστασης, μύησε τον Κολοκοτρώνη στις αρχές της. Από αυτόν επηρεασμένος λοιπόν, ανέφερε ο Γέρος στην αυτοβιογραφία του: "Η γαλλι¬κή επανάσταση και ο Ναπολέων έκαμε, κατά την γνώμη μου, ν' ανοίξουν τα μάτια του κόσμου. Προτήτερα τα έθνη δεν εγνωρίζοντο (δεν εγνώριζαν, θέλει να πει, τον εαυτό τους, τη δύναμη τους). Τους βασιλείς τους ενόμιζαν ως θεούς της γης και ότι και αν έκαμναν το έλεγαν καλά καμωμένο".

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:33 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΤΙΚΑ

Κατά την περίοδο που ο Κολοκοτρώνης ζούσε στο κάστρο, έστειλε έναν σύντροφο του, τον Γόντικα, στην Πελοπόννησο με την εντολή να συγκεντρώσει όσα υπάρχοντα του είχαν απομείνει και όσα χρήματα του χρωστούσαν ώστε να μεταφέρει στη Ζάκυνθο και την οικογένεια του, η οποία κρυ¬βόταν στη Γορτυνία. Ο Πόντικας όμως πρόδωσε την παραγγελία στον Μωρογιάννη Δεληγιάννη και αυ¬τός με τη σειρά του στον βοεβόδα της Καρύταινας. Οι Τούρκοι του δήμευσαν όλη την περιουσία και ο Γέρος έμεινε πάμφτωχος. Διεξήγαγαν επίσης έρευ¬νες προκειμένου να ανακαλύψουν την οικογένεια του, η οποία, μπροστά στον νέο κίνδυνο, κατέφυγε στη Δημητσάνα. Τελικά, κάτω από εξαιρετικά αντί¬ξοες συνθήκες, η οικογένεια του Κολοκοτρώνη κα¬τάφερε να περάσει στη Ζάκυνθο. Ο Κολοκοτρώνης είχε τότε τέσσερα παιδιά, δύο αγόρια, τον Πάνο (ε¬πτά χρονών) και τον Γιάννη (δύο χρονών), και δύο κορίτσια, τη Γεωργία και την Ελένη. Το πρόβλημα διαβίωσης άρχισε να καθίσταται έντονο. Υπερήφα¬νος άνθρωπος καθώς ήταν ο Κολοκοτρώνης, δεν δέχθηκε καμία ενίσχυση από τους Ζακυνθινούς φί¬λους του, οι οποίοι προσφέρθηκαν με την πιο μεγά¬λη προθυμία να τον βοηθήσουν. Ασχολήθηκε με το ζωεμπόριο. Δεν δίστασε να φορέσει ακόμη και την ποδιά του χασάπη προκειμένου να θρέψει την οικο¬γένεια του.
ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ ΞΑΝΑ
Η εισβολή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Αί¬γυπτο (1798-1799) έφερε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο πλευρό των εχθρών της Γαλλίας. Μετά την εκκένωση της επαρχίας εκείνης και την απόδο¬ση της εκ νέου στην Αυτοκρατορία, ο σουλτάνος Σελήμ Γ' σύναψε στενές σχέσεις με τον Ναπολέο¬ντα. Οι Γάλλοι πρεσβευτές στην Κωνσταντινούπολη απέβησαν οι κύριοι σύμβουλοι του σουλτάνου και τον ώθησαν σε αδιάλλακτη στάση εναντίον της Ρω¬σίας. Φυσική συνέπεια όλων αυτών ήταν η έναρξη ε¬νός ακόμη Ρωσοτουρκικού Πολέμου (Δεκέμβριος 1806).

Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν στη σκλαβωμένη Ελλάδα. ΄Ολα τα κλέφτικα καπετανάτα που είχαν κα¬ταφύγει στα Επτάνησα άρχισαν τις προετοιμασίες ώστε να περάσουν στη Ρούμελη και στην Πελοπόν¬νησο και να κτυπήσουν τους Τούρκους. Οι οπλαρ¬χηγοί στη Ζάκυνθο οχύρωσαν την τοποθεσία Αγία Μαύρα, ώστε να μη επωφεληθεί την περίπτωση ο Αλή πασάς και επιτεθεί στο νησί. Ο Κολοκοτρώνης στρατολογούσε άνδρες για να μεταβεί στον Μοριά. Πληροφορήθηκε ότι στην Κέρκυρα θα πραγματοποιείτο το πολεμικό συμβούλιο Ρώσων και ΄Αγγλων αξιωματικών. Εκεί θα συζητείτο η πιθανότητα εκ¬στρατείας εναντίον των Δαρδανελίων και της Κων¬σταντινούπολης.

Ο Κολοκοτρώνης παρουσιάσθηκε στο συμβούλιο και πρότεινε το εξής σχέδιο: Αντί για τα μακρινά Δαρδανέλια έπρεπε να υποστηριχθεί μια ευρείας κλίμακας απόβαση στην Πελοπόννησο. Στην Κέρκυρα βρίσκονταν ελλιμενισμένα 52 ρωσικά πολεμικά πλοία. Αυτά θα μπορούσαν να αποβιβά¬σουν 16.200 άνδρες: 1.200 Ρώσους, 5.000 Ελληνες από τα επτανησιακά τάγματα και 10.000 Επτανησί¬ους. Ο Γέρος έδινε την υπόσχεση απελευθέρωσης της Πελοποννήσου μέσα σε δύο μήνες. Παράλληλα οι οπλαρχηγοί της Ρούμελης θα εξήγειραν σε επανάσταση τις δικές τους περιοχές. ΄Υστερα από αυτό το χρονικό περιθώριο των δύο μηνών, η αποδοτική δύναμη της Πελοποννήσου θα διενεργούσε επίθε¬ση στη Ρούμελη από την ξηρά και τη θάλασσα και ύ¬στερα μαζί με τους Ρουμελιώτες θα εισέβαλλαν στη Μακεδονία και στη Θράκη. Ο δρόμος πλέον από ε¬κεί και έπειτα για την κατάλυση της Αυτοκρατορίας ήταν ανοικτός.

Το συμβούλιο όμως απέρριψε το σχέδιο του Κο¬λοκοτρώνη και δέχθηκε αυτό του διοικητή των Επτανήσων, κοντέ Μοτσενίγο, ο οποίος υποστήριζε την απευθείας επίθεση στην καρδιά της Οθωμανι¬κής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Ο Κο¬λοκοτρώνης κατάλα6ε. Η Αγγλία δεν επιθυμούσε με κανέναν τρόπο να δει τα Στενά των Δαρδανελίων και την Κωνσταντινούπολη στην κατοχή του τσά¬ρου. "Τ' αγγλικά καράβια", ανέφερε, "εμθήκαν εις την Κωνσταντινούπολη δια βίζιτα περισσότερο παρά δια πόλεμον".

Ο Κολοκοτρώνης μετέβη στη Λευκάδα, εκεί συ¬γκέντρωσε και μερικούς άλλους Πελοποννησίους οπλαρχηγούς και αποφάσισε να περάσει στον Μοριά. Ο Γρηγοράκης, ο Αναγνωσταράς, οι Πετμεζαίοι και ο Μέλιος τον συγκράτησαν. "Μην πηγαίνεις", του είπαν, "γιατί εμείς έχουμε ειδική άδεια ν' αρματώ¬σουμε ένα πολεμικό καράβι κι' αν θέλης μπαίνεις καπετάνιος σ' αυτό". Εκείνος δέχθηκε, αγόρασαν ένα τουρκικό πλοίο, το επισκεύασαν και το εξόπλι¬σαν. ΄Ηταν τύπος ελαφρού καταδρομικού, με τρία κατάρτια, δέκα πυροβόλα, 37 ναύτες και 80 πεζούς για μικρής κλίμακας αποβάσεις. Το ονόμασαν "Αγιος Γεώργιος". Εξασφάλισαν επίσης γραπτή άδεια από την κυβέρνηση των Ιονίων νήσων "να χτυπάνε από στεριάς και θαλάσσης τους Τούρκους όθεν τους εβόλαγε".

Το παρθενικό ταξίδι του καραβιού πραγματο¬ποιήθηκε με προορισμό τη Λευκάδα. Ο Αλή πασάς προετοίμαζε επίθεση εναντίον της και ο Καποδίστριας εστάλη με εντολή να συντονίσει την άμυνα του νησιού. Ο Κολοκοτρώνης, αφού συνέβαλε με τις πολύτιμες συμβουλές του στις προσπάθειες αυ¬τές, απέπλευσε προς άγνωστη κατεύθυνση. ΄Υστερα από λίγες μέρες, επέστρεψε φορτωμένος με λάφυ¬ρα και αιχμαλώτους. Είχε πραγματοποιήσει αιφνι¬διαστική επίθεση στην Αχαΐα και, συγκεκριμένα, εί¬χε λεηλατήσει τα σπίτια και τα καταστήματα του Τούρκου μεγαλοκτηματία, Σαϊτ αγά.

Η διπλωματική θέση όμως των Επτανήσων εκεί¬νη την περίοδο ήταν πολύ ιδιόμορφη. Τα νησιά αυτά ήταν σε περίοδο ειρήνης με το μέρος της Οθωμανι¬κής Αυτοκρατορίας, αλλά είχαν εμπλακεί σε έναν α¬κήρυκτο πόλεμο με έναν από τους πασάδες της, τον Αλή πασά. Η επτανησιακή κυβέρνηση είχε επιτρέψει στον Κολοκοτρώνη να επιτίθεται στους Τούρκους χωρίς περιορισμούς τόπου και χρόνου. ΄Ο¬μως, στις 30 Ιουνίου 1807, με μια αυστηρότατη επι¬στολή της στον κοντέ Μοτσενίγο, παρατηρούσε με λύπη της ότι οι ναυτικές δυνάμεις που μισθοδοτούντο από τη Ρωσία, αντί να υπερασπίζονται τη Λευκά¬δα και να πραγματοποιούν επιδρομές στις ακτές της Ηπείρου και της Στερεάς Ελλάδας, επετίθεντο σε περιοχές που τροφοδοτούσαν τα Επτάνησα. Ε¬πτανήσιοι έμποροι, οι οποίοι είχαν αναπτύξει εμπο¬ρικές σχέσεις με τους Τούρκους τσιφλικάδες της Α¬χαΐας, διαμαρτυρήθηκαν έντονα στην κυβέρνηση τους γι' αυτές τις επιδρομές. Ο Μοτσενίγο αναγκά¬σθηκε να διατάξει τον συνταγματάρχη Σπυρίδωνα Παπαδόπουλο να συλλάβει τον Γέρο.

΄Οταν ο Κολοκοτρώνης συνάντησε τον Παπαδό¬πουλο και πληροφορήθηκε τη διαταγή της κράτη¬σης του, οργίσθηκε. Ο συνταγματάρχης, για να τον ηρεμήσει, του συνέστησε να παραμείνει υπό περιο¬ρισμό στην "Ευαγγελίστρια", ναυαρχίδα του κατα¬δρομικού στολίσκου (υπό ρωσική σημαία) που διέ¬θεταν οι ΄Ελληνες. Από το πλοίο ο Κολοκοτρώνης έ¬γραψε στον Καποδίστρια ζητώντας την αποζημίωση του και δηλώνοντας την παραίτηση του. Ο Καποδί¬στριας, αφού εξέτασε την υπόθεση, έδωσε διαταγή να αρθεί ο περιορισμός του. Ο Παπαδόπουλος, φλο¬γερός πατριώτης, προσπάθησε επίμονα να αλλάξει τη γνώμη του Γέρου σχετικά με την παραίτηση του, χωρίς να τα καταφέρει.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:34 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΚΑΡΑΒΙΑ

Τον Ιούλιο του 1807 ο Ναπολέοντας, συμφιλιω¬μένος πλέον με τον τσάρο, υπέγραψε τη Συνθήκη του Τιλσίτ. Μεταξύ των άλλων, συμφωνήθηκε από τους δύο αυτοκράτορες ότι τα Ιόνια νησιά θα πε¬ριέρχονταν στην κυριαρχία της Γαλλίας.

Ο Μοτσενίγο διέταξε τον Καποδίστρια να στα¬ματήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις από τη Λευκά¬δα εναντίον του Αλή πασά. Διέλυσε επίσης τον στρατό της Ιονίου Πολιτείας και ανακάλεσε τους ο¬πλαρχηγούς που πολεμούσαν στη Ρούμελη. Ο Κο¬λοκοτρώνης αρνήθηκε να ενταχθεί στη γαλλική ε¬ξουσία. ΄Αρχισε να αλληλογραφεί με τους πιο ονομα¬στούς καπετάνιους της Ρούμελης. Τελικά αναχώρη¬σε μαζί με τον Αλέξανδρο Ραυτόπουλο για να τους συναντήσει στη Σκιάθο. Παρευρέθησαν εκεί ο Βλαχάδας, οι Λαδαίοι, ο Τσαχίλας και πλήθος άλλων ο¬πλαρχηγών μαζί με τους άνδρες τους (σύνολο 1.400). Κατασκεύασαν στόλο αποτελούμενο από 70 μικρά πλοία και χωρίσθηκαν σε δέκα ταϊφάδες (μοί¬ρες).

Κάθε μοίρα έφερε το όνομα της ιδιαίτερης πα¬τρίδας του αρχηγού της, όπως "Βάλτος", "Ρούμελη", "Ολυμπος", "Ασπρη θάλασσα" (Αιγαίο), "Σκιάθος" και "Κασσάνδρα". Ο στολίσκος του Κολοκοτρώνη ονο¬μάσθηκε "Μοριάς". Γενικός αρχηγός του στόλου ο¬ρίσθηκε ο Ιωάννης Σταθάς και υπαρχηγός ο Νικοτσάρας. ΄Ολα τα πλοία ήταν Θαμμένα μαύρα και γι' αυτό τα ονόμασαν "μαύρα καράβια".

Σε όλες τις μοί¬ρες αναρτήθηκε και η μελλοντική σημαία του κρά¬τους, γαλάζια με άσπρο σταυρό στη μέση. Πολύ γρήγορα τα πλοία αυτά δικαίωσαν την επιλογή του χρώματος τους. Επί δέκα μήνες σκορπούσαν τον θάνατο και τον τρόμο στους Τούρκους. ΄Εδρασαν κυρίως στο Αιγαίο και στα παράλια της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας έως τον Ελλήσποντο. Ειδικά η θεσσαλονίκη, αυτό το χρονικό διάστημα τελούσε υπό καθεστώς ασφυκτικής πολιορκίας. Τα περισσό¬τερα τουρκικά πλοία που προσπαθούσαν να εισέλ¬θουν ή να εξέλθουν από το λιμάνι της συλλαμβάνονταν από τους τρομερούς "πειρατές".

Αυτό που δεν κατόρθωσε ο τουρκικός στόλος (την εξουδετέρωση δηλαδή των μαύρων καραβιών), το πέτυχε ο δριμύτατος χειμώνας του 1808. Οι συνεχείς θύελλες και η έλλειψη πυρομαχικών και τροφίμων εξανάγκασαν τον Σταθά να διατάξει τη διάλυση '• του στόλου. Χωρίσθηκαν με τον όρκο, αν τους κυνηγήσουν οι Τούρκοι, να ξαναβρεθούν ενωμένοι. Ο Κολοκοτρώνης, έπειτα από σύντομη παραμονή στις ακτές της Μάνης, επέστρεψε στη Ζάκυνθο.

Ο ΑΛΗ ΦΑΡΜΑΚΗΣ

Τη χρονιά που ο Κολοκοτρώνης κατέφυγε στη Ζάκυνθο (1806) ανέλαβε τη διοίκηση της Πελοπον¬νήσου ο Βέλη πασάς, γιος του Αλή πασά των Ιωαννίνων. Την εποχή εκείνη υπήρχε στο χωριό Λάλα μια πολύ ισχυρή τουρκαλβανίτικη οικογένεια, οι Ισμαηλαίοι. Αρχηγός της ήταν ο Αλή Φαρμάκης, φίλος με τους Κολοκοτρωναίους από πάππου προς πάππο και ένας από τους πιο ισχυρούς ανυπότακτους "φε¬ουδάρχες". Ζώντας γενιές ολόκληρες στον Μοριά, οι Ισμαηλαίοι είχαν αναπτύξει σημαντικές φιλίες με τις πιο επιφανείς ελληνικές οικογένειες της περιοχής. Ο Μωρογιάννης Δεληγιάννης, ένας από τους πιο στενούς φίλους του Βέλη, συνέλαβε σχέδιο εξό¬ντωσης αυτού του ενοχλητικού φεουδάρχη. Πα¬ρουσίασε τις πολεμικές ικανότητες του Φαρμάκη και τους ένοπλους συντρόφους του ως μια απειλή για την εξουσία του πασά. Ταυτόχρονα, έστελνε επι¬στολές στον Αλή Φαρμάκη, με τις οποίες τον συμβούλευε να μη μεταβαίνει στην Τριπολιτσά διότι οι τουρκικές Αρχές σκέπτονταν να τον δολοφονή¬σουν. Πρώτο σημείο της δυσαρέσκειας του Βέλη ή¬ταν η παύση του Σεϊδ αγά, αδελφού του Αλή Φαρμά¬κη, από βοεβόδα του Πύργου.

Η αφορμή για την οριστική ρήξη δεν άργησε να δοθεί. ΄Ενας ανιψιός του Φαρμάκη πυροβόλησε στη Γαστούνη έναν αξιωματικό του Βέλη. Αυτός έστειλε αμέσως διαταγή στον Φαρμάκη, ή να του παραδώ¬σει τον πύργο του, ή να μεταβεί ο ίδιος στην Τριπολιτσά, ή να στείλει ως όμηρο τον πρωτότοκο του γιο. Από τις τρεις προτεινόμενες "λύσεις" ο Φαρμά¬κης επέλεξε μια τέταρτη, αυτήν του πολέμου. Θυ¬μήθηκε τις παλαιές φιλίες .της οικογένειας του με τους Κολοκοτρωναίους. ΄Εστειλε λοιπόν επιστολή στον Γέρο, με την οποία του ζητούσε να σπεύσει προς ενίσχυση του. Ο Κολοκοτρώνης του απάντησε πως, αν εμφανιζόταν στην Πελοπόννησο, ο Βελής θα έβρισκε μια θαυμάσια αφορμή για να του επιτε¬θεί. Του υποσχόταν όμως πως, αν ο πασάς εξαπέλυε πρώτος επίθεση, θα τον βοηθούσε.

Τον Ιούλιο του 1808 ο Βέλη πασάς ξεκίνησε από την Τριπολιτσά επικεφαλής 8.000 στρατιωτών! "Τα στρατεύματα κίνησαν", έγραψε ο Φαρμάκης στον Κολοκοτρώνη, "αν είσαι φίλος, τώρα φαίνεσαι". Ο Γέ¬ρος άρχισε τις προετοιμασίες. Οι άλλοι οπλαρχηγοί προσπάθησαν επίμονα να του αλλάξουν γνώμη. Του παρουσίαζαν τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε, ουσιαστικά για να σώσει έναν "αλλόπιστο". ΄Ομως ο Κολοκοτρώνης τους απάντησε ότι δεν μπορούσε να αθετήσει την υπόσχεση του. Συγκέντρωσε 100 ο¬πλοφόρους, όμως η γαλλική διοίκηση του απαγό¬ρευσε τον απόπλου. ΄Εφυγε λοιπόν κρυφά μόνο με 14 (ανάμεσα τους βρίσκονταν και οι Νικηταράς, Πετμεζάς, κλπ.). ΄Εφθασαν στο Μοναστηράκι την ίδια ημέρα που ο Τουρκικός Στρατός περικύκλωνε τον πύργο του Φαρμάκη. Λίγο μετά τα μεσάνυκτα, οι κλέφτες πέρασαν αθόρυβα από τα εχθρικά φυλάκια και εισήλθαν στον πύργο. ΄Εγιναν δεκτοί με ενθου¬σιασμό. Οι άνδρες του Φαρμάκη ήταν ελάχιστοι. Από τους 400 που συγκεντρώθηκαν να τον υπερα¬σπίσουν απέμειναν οι 90. Οι υπόλοιποι σκόρπισαν ό¬ταν είδαν την ογκώδη δύναμη του Βέλη.

Την επόμενη ημέρα ξεκίνησαν οι απανωτές επι¬θέσεις. Το έργο των πολιορκημένων έγινε πιο δυ¬σχερές, καθώς οι Τούρκοι διέθεταν και την πολύτι¬μη υποστήριξη τεσσάρων πυροβόλων. ΄Υστερα από έναν μήνα στενής πολιορκίας, ο πασάς έστειλε πρέ¬σβεις να συμβιβασθούν με τον Φαρμάκη, αρκεί να του παρέδιδαν τον Κολοκοτρώνη. "Αν είναι της τι¬μής και της παλληκαριάς", απάντησε ο Φαρμάκης, "να δώσω ένα φίλο μου πού 'ρθε να με βοηθήσει από τα νησιά, τότε κι' εγώ το κάνω". Ο Βελής του έστειλε δεύτερη πρεσβεία: "Σωστά το λες, μα είναι ντελελί, πράμα μεγάλο, να χαθεί τόση Τουρκιά για έναν γκια¬ούρη". "Αν ήμουνα πασάς", είπε ο Αλή Φαρμάκης, ειρωνευόμενος τον Βέλη για τις συνεχείς δολοπλο¬κίες του πατέρα του, "θα τα 'κανα κάτι τέτοια. Με λένε Φαρμάκη όμως ... άπιστος δεν γίνουμαι".

Η μάχη ξανάρχισε πιο άγρια. Βλέποντας όμως ο Φαρμάκης τους συντρόφους του απογοητευμένους διότι διεκόπησαν οι συνομιλίες με τον Βέλη χωρίς να γνωρίζουν την αιτία, τους συγκάλεσε σε συμβούλιο. "Μας γυρεύουν τον Κολοκοτρώνη", τους είπε. "Χά¬σια! Χάσια!", απάντησαν όλοι. "Να χαθούμε καλύτε¬ρα, αυτό δεν γίνεται". Ο Κολοκοτρώνης, που άκουσε τη συζήτηση, διέκοψε το συμβούλιο και τους είπε: "Δόστε με, να γλυτώσετε. Εγώ το ψωμί μου το 'φαγα". Ο Αλή Φαρμάκης όμως του είπε με αυστηρότητα: "Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά, είναι δική μας". Η περήφανη απάντηση των πολιορκημένων ότι προτι¬μούν να πεθάνουν όλοι μαζί εξόργισε τον Βέλη.

΄Αλλα επείγοντα ζητήματα όμως απαιτούσαν την επιστροφή του Βέλη στην Τριπολιτσά. Αντικαταστά¬της του ορίσθηκε ο Πασόμπεης. Οι πολιορκητές, α¬φού κατασκεύασαν μια υπόγεια σήραγγα που έφθα¬νε έως τον πύργο, τη γέμισαν με έναν τόνο πυρίτι¬δα με σκοπό να τον ανατινάξουν. Ταυτόχρονα, ο Κο¬λοκοτρώνης διέταξε και κατασκεύασαν άλλη, πα¬ράλληλη προς αυτήν των Τούρκων. ΄Ετσι, όταν προ¬κλήθηκε έκρηξη, ο πύργος δεν υπέστη την παραμικρή ζημιά διότι το ωστικό κύμα εκτονώθηκε στη διπλανή σήραγγα. Ακόμη 35 ημέρες διήρκεσε η πολιορκία. Κατά τη διάρκεια της οι Τούρκοι είχαν ε¬κτοξεύσει προς τον πύργο πάνω από 3.700 οβίδες, αυτός όμως παρέμεινε ακλόνητος.

Απογοητευμένος ο Πασόμπεης, προσκάλεσε τον Φαρμάκη σε συνομιλίες για να λήξουν οι πολεμι¬κές επιχειρήσεις. Εκείνος ζήτησε να μη λεηλατηθεί ο πύργος του, να του δώσουν ομήρους ώστε να εξα¬σφαλισθεί η ασφαλής επιστροφή του Κολοκοτρώνη στη Ζάκυνθο και να μη μεταβεί στην Τριπολιτσά να προσκυνήσει τον Βέλη παρά μόνο αν λάβει επιστο¬λή του Κολοκοτρώνη, με την οποία ο τελευταίος θα τον πληροφορούσε ότι απέπλευσε από την Πελο¬πόννησο σώος. Οι όροι έγιναν αποδεκτοί και υπεγράφη πρωτόκολλο από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Την επόμενη ημέρα ο Κολοκοτρώνης, λαμβάνοντας μαζί του τρεις από τους πιο επίσημους πολιορκητές ως ομήρους, αναχώρησε για τον Πύργο της Ηλείας, όπου ήταν βοεβόδας ο Ιμπραήμ αγάς, ξάδελφος του Αλή Φαρμάκη.

Εν τω μεταξύ, ο Πασόμπεης έστειλε το κείμενο της συνθήκης στον Βέλη. Ο πασάς όμως δυσαρε¬στήθηκε με τη συμφωνία αυτή και έστειλε αμέσως αγγελιοφόρο στον Ιμπραήμ με διαταγή σύλληψης του Κολοκοτρώνη. Ο απεσταλμένος του Βέλη έ¬φθασε στον Ιμπραήμ τη στιγμή που αυτός υποδεχόταν τον Κολοκοτρώνη. Ο βοεβόδας προσποιήθηκε πως δεν γνώριζε να διαβάζει τουρκικά και έστειλε τον αγγελιοφόρο στον βοεβόδα της Γαστούνης (α¬πόσταση έξι ωρών) για να διαβάσει εκείνος την επι¬στολή και για να τον ενημερώσει για το περιεχόμενο της. Αμέσως μετά ο Ιμπραήμ συνόδευσε τον Κολο¬κοτρώνη ως το Πυργί και τον επιβίβασε σε ένα πλοι¬άριο που αναχωρούσε για τη Ζάκυνθο.

Ο Φαρμάκης, όταν έλαβε την επιστολή του Κο¬λοκοτρώνη, στην οποία ο τελευταίος του γνωστο¬ποιούσε ότι είχε αναχωρήσει χωρίς κανένα εμπόδιο, έσπευσε στην Τριπολιτσά να προσκυνήσει τον Βέ¬λη. Ο πασάς τον δέχθηκε φιλικά για να τον χρησιμο¬ποιήσει στο σχέδιο εξουδετέρωσης του Κολοκοτρώνη. Είχε ανησυχήσει που ο τρομερός αυτός κλέ¬φτης εμφανίσθηκε ξανά στον Μοριά και δεν δίστα¬σε να πολεμήσει στο πλευρό των εχθρών του. Του έστειλε λοιπόν επιστολή, με την οποία τον προσκα¬λούσε στην Τριπολιτσά, του χορηγούσε αμνηστία και του υποσχόταν την ανάθεση της διοίκησης όποιου αρματολικίου επιθυμούσε. Ζήτησε επίμονα και από τον Φαρμάκη να του στείλει παρόμοια επι¬στολή. Εκείνος όμως τοποθέτησε τη σφραγίδα του πάνω από την υπογραφή του και αυτό ήταν το σύν¬θημα προς τον Κολοκοτρώνη ώστε να πράξει τα α¬ντίθετα.

Τις επιστολές μετέφεραν άνθρωποι του Βέλη στη Ζάκυνθο και μαζί τους ο αδελφός του Φαρμάκη. Αυτός, τη στιγμή που αγκάλιασε τον Κολοκοτρώνη, αντί να τον φιλήσει, τον δάγκωσε στο αυτί. ΄Ηταν το σύνθημα προς τον Γέρο να είναι επιφυλακτικός. Ε¬κείνος κατάλαβε. Είπε στους Τούρκους απεσταλμένους να ενημερώσουν τον πασά ότι δέχεται τους ό¬ρους της επιστολής και πως, αφού τακτοποιήσει κά¬ποιες προσωπικές του υποθέσεις, θα επιστρέψει το ταχύτερο στον Μοριά. Ο Βελής το πίστεψε, επέτρε¬ψε στον Αλή Φαρμάκη να επιστρέψει στον πύργο του έως ότου φθάσει ο Κολοκοτρώνης για να σπεύ¬σουν έπειτα μαζί στην Τριπολιτσά. Ετσι, με ευκολία θα συνελάμβανε τους δύο μοναδικούς ουσιαστικά αμφισβητίες της εξουσίας του στην Πελοπόννησο. Ο Φαρμάκης όμως αναχώρησε κρυφά για τη Ζάκυν¬θο.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:34 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΤΟ ΔΥΑΔΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

Μακριά πλέον από κάθε κίνδυνο, οι δύο φίλοι κατέστρωσαν το σχέδιο μιας ελληνοαλβανικής συμ¬μαχίας κατά του Αλή πασά. Ο Κολοκοτρώνης καταλάβαινε ότι με τη φιλία του Φαρμάκη θα είχε στο πλευρό του όλους τους περίφημους Μπαρδουνιώτες και Λαλαίους πολεμιστές καθώς και εκείνους τους Αλβανούς οπλαρχηγούς της Ηπείρου που διέκειντο εχθρικά προς τον Αλή. Εκείνη την περίοδο (αρχές του 1809) η Γαλλία είχε ενοχληθεί από τη φα¬νερή αγγλοφιλία του Αλή πασά και από την εχθρική του διάθεση απέναντι στη γαλλική διοίκηση των Επτανήσων. Γι' αυτό ο Κολοκοτρώνης σκέφθηκε να ζητήσει τη συνδρομή των Γάλλων. Ανακοίνωσε λοι¬πόν το σχέδιο του στον Γάλλο διοικητή Ντονζελω. Α¬ποφάσισε μάλιστα να μεταβεί ο ίδιος στο Παρίσι, μαζί με τον Αλή Φαρμάκη, να συναντηθεί με τον Ναπολέοντα και να διερευνήσει τις προθέσεις του. Ο Ντονζελώ τους πρότεινε να παραμείνουν στη Ζά¬κυνθο, να επεξεργασθούν το σχέδιο και ο ίδιος δε¬σμεύθηκε να στείλει επιστολή στον Γάλλο αυτοκρά¬τορα.

΄Υστερα από τρεις ημέρες, το σχέδιο για την κοι¬νή επανάσταση και για τη διοίκηση του μελλοντικού ελληνοαλβανικού κράτους ήταν έτοιμο. Ο Ντονζε¬λώ θα ενίσχυε τους επαναστάτες με 500 Γάλλους πυροβολητές και τους 5.000 ΄Ελληνες που υπηρε¬τούσαν στον Γαλλικό Στρατό. Επίσης, τους παραχω¬ρούσε το δικαίωμα να στρατολογήσουν 15.000 Ε¬πτανησίους. Ακόμη, θα τους προμήθευε τα μέσα, ώ¬στε να διενεργήσουν στρατολόγηση στην Αλβανία, στην ΄Ηπειρο και στη Ρούμελη. ΄Υστερα από τη συγκέντρωση μιας αξιόλογης δύναμης, θα πραγματοποιείτο απόβαση στην Πελοπόννησο. Οι ντόπιοι Τούρκοι, σύμμαχοι του Φαρμάκη και του Κολοκο¬τρώνη, θα παρέδιδαν τα κάστρα της Μεσσηνίας, της Πάτρας και της Μονεμβασιάς και θα έστελναν αναφορές προς τον σουλτάνο, ώστε να τον διαβε¬βαιώσουν ότι η επανάσταση στρεφόταν αποκλειστι¬κά και μόνο εναντίον του Βέλη πασά. Το κράτος θα ήταν αυτόνομο υπό την επικυριαρχία της Γαλλίας. Η κυβέρνηση του δυαδικού αυτού προτεκτοράτου θα ήταν δημοκρατική με ίσο αριθμό μουσουλμάνων και χριστιανών βουλευτών. Είχε δοθεί μάλιστα εντολή σε επιφανείς νομομαθείς της Κέρκυρας να προχω¬ρήσουν στη διεργασία ενός δημοκρατικού Συντάγματος. Ο Ντονζελώ έστειλε επιστολή στον Ναπολέ¬οντα ανακοινώνοντας του το τολμηρό αυτό σχέδιο. ΄Εως ότου λάβει την απάντηση, χορήγησε μεγάλα χρηματικά ποσά στον Κολοκοτρώνη και στον Φαρ¬μάκη για την προετοιμασία. Εκείνοι μετέβησαν στην ΄Ηπειρο, όπου έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό.
΄Ομως, οι μεγάλες προσδοκίες του Γέρου και του Φαρμάκη διαψεύσθηκαν. Η απάντηση από τον Να¬πολέοντα δεν ήλθε ποτέ. Είναι άγνωστο αν ο αυτοκράτορας διάβασε τουλάχιστον την επιστολή. Το 1809 ο Κολοκοτρώνης με τον σύντροφο του είχαν συγκεντρώσει στην Πάργα 3.000 Αλβανούς, εχθρούς του Αλή. Ο γιος του Αλή Φαρμάκη είχε πα¬ραμείνει στη Ζάκυνθο για να βρίσκεται σε συνεχή ε¬παφή με τους Αρβανίτες του Μοριά. Τον Σεπτέμβριο όμως του ίδιου χρόνου μια αγγλική μοίρα εμ¬φανίσθηκε στις ακτές της Ζακύνθου. Η μικρή γαλλι¬κή φρουρά δεν κατάφερε να προβάλει αντίσταση. Σχεδόν ταυτόχρονα οι ΄Αγγλοι κατέλαβαν την Κε¬φαλλονιά, την Ιθάκη και τα Κύθηρα. Στη Ζάκυνθο 400 ΄Ελληνες υπεύθυνοι για το σχέδιο, μαζί με τους οποίους βρισκόταν και ο γιος του Αλή Φαρμάκη, συ¬νελήφθησαν. Κατέφθασε τότε και ο Κολοκοτρώνης με 600 Αλβανούς στη Λευκάδα, αλλά η αγγλική κα¬τοχή "παρέλυσε" τα σχέδια του.
ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ

Μαζί με τα αγγλικά στρατεύματα αποβιβάσθηκε στη Ζάκυνθο και ο Ιρλανδός συνταγματάρχης Ρι¬χάρδος Τσωρτς. ΄Ηταν ικανός αξιωματικός, βετερά¬νος των Ναπολεόντειων Πολέμων και θερμός φι¬λέλληνας. Εκτιμούσε αληθινά τους σύγχρονους ΄Ελ¬ληνες και όχι μόνο το χαμένο μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Νε¬άπολη, ο Τσωρτς είχε συνάψει φιλικές σχέσεις με ΄Ελληνες οπλαρχηγούς που υπηρετούσαν στο "βασι¬λικό μακεδονικό σύνταγμα", στο μοναδικό που δεν ήταν, σύμφωνα με αναφορές των ίδιων των Ιταλών, μόνο για παρελάσεις, όπως τα υπόλοιπα στρατιωτι¬κά σώματα του βασιλείου. Αυτές τις παλαιές φιλίες αναζήτησε ο Τσωρτς από τις πρώτες ημέρες της ά¬φιξης του στη Ζάκυνθο. Ξεκίνησε ευρείας κλίμακας στρατολογία για να δημιουργήσει ντόπια συντάγμα¬τα. Από τους πρώτους που αναζήτησε ήταν ο Κολο¬κοτρώνης. Η επιστολή του συνταγματάρχη προς τον Γέρο μεταφέρθηκε μυστικά στη Λευκάδα (που βρισκόταν ακόμη υπό γαλλική κατοχή).

Ο Κολοκοτρώνης τη δέχθηκε προετοιμασμένος. Είχε καταλά¬βει ότι οι ΄Ελληνες τη δεδομένη στιγμή θα μπορού¬σαν με έντεχνο τρόπο να επωφεληθούν από τη ναυ¬τική Δύναμη της Γηραιάς Αλβιώνος για να επιτύχουν τους σκοπούς τους. Δεν άργησε να πείσει τον Νικηταρά και τον Μέλιο να τον ακολουθήσουν.

Παρουσιάσθηκαν στη γαλλική διοίκηση, ζήτη¬σαν και έλαβαν διαβατήρια για τη Μεθώνη. Αντίθε¬τοι άνεμοι όμως τους ανάγκασαν να καταφύγουν στην Ιθάκη. Οι ΄Αγγλοι φρουροί, όταν αντιλήφθηκαν τη γαλλική σημαία στο πλοιάριο τους, άρχισαν να πυροβολούν. Ο Κολοκοτρώνης, με δυνατή φωνή ζή¬τησε να συναντήσει τον επικεφαλής αξιωματικό, στον οποίο έδειξε τα έγγραφα με τις υπογραφές του συνταγματάρχη Τσωρτς. Η φρουρά του νησιού του επέτρεψε να αναχωρήσει για τη Ζάκυνθο. Ο πο¬λύπειρος όμως κλέφτης αποβιβάσθηκε κρυφά με τους συντρόφους του (μεταξύ αυτών και ο Αλή Φαρμάκης) σε μια έρημη ακτή της Ζακύνθου. Οι ΄Αγ¬γλοι κρατούσαν ακόμη φυλακισμένο τον γιο του Φαρμάκη και πολλούς ΄Ελληνες οπλαρχηγούς και ο Γέρος δεν ήταν βέβαιος για τις διαθέσεις τους. Αποφάσισε να μεταβεί μόνο στην πρωτεύουσα του νησιού και, ανάλογα με την κατάσταση που θα συ¬ναντούσε, θα ειδοποιούσε και τους υπόλοιπους.

Του επιφυλάχθηκε θερμότατη υποδοχή από τον Τσωρτς. Σχηματιζόταν τότε το "Πρώτο Σύνταγμα Ε¬λαφρού Ελληνικού Πεζικού του Δούκα της Υόρκης". Ο Κολοκοτρώνης δέχθηκε να υπηρετήσει σ' αυτό με τον βαθμό του λοχαγού. Μέρος της στολής απο¬τελούσε και η περίφημη περικεφαλαία, με την ο¬ποία έχει απαθανατισθεί ο ήρωας στις περισσότε¬ρες προσωπογραφίες του. Το Σύνταγμα της Υόρκης αποτελείτο από 1.000 επίλεκτους άνδρες και στελεχωνόταν από ικανότατους οπλαρχηγούς, όπως ο Νι¬κηταράς, ο Τζαβέλας και ο Γρίβας (πατέρας του Θε¬οδώρου).

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Η αγγλική διοίκηση της Ζακύνθου, μετά τις αρ¬χικές της επιτυχίες, αποφάσισε να καταλάβει τη Λευκάδα. Το "διαβολικό" της κάστρο το κατείχαν α¬κόμη οι Γάλλοι. Σημαντικό μέρος της φρουράς του αποτελούσαν ΄Ελληνες, κυρίως Σουλιώτες. Γι' αυτόν τον λόγο οι ΄Αγγλοι έπεισαν τον Κολοκοτρώνη να μεσολαβήσει, ώστε οι ΄Ελληνες αυτοί να αυτομολή¬σουν προς το μέρος τους. Πράγματι, ο Γέρος ήλθε σε επαφή με τους αρχηγούς των Ελλήνων της Λευκάδας και απέσπασε την υπόσχεση τους ότι θα ε¬γκατέλειπαν τους Γάλλους.

Τον Μάρτιο του 1811 η επιχείρηση ξεκίνησε. Μια κανονιοφόρος, με επικεφαλής τον Κολοκοτρώνη, ε¬πιθεώρησε την ακτογραμμή της Λευκάδας ώστε να εντοπίσει μέρος κατάλληλο για απόβαση. Τελικά α¬γκυροβόλησαν στα "μαγαζιά του Βαγενά", μια τοπο¬θεσία κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού. Ειδο¬ποιημένοι έφθασαν και οι Σουλιώτες οπλαρχηγοί, οι οποίοι εν τω μεταξύ, έχοντας αλλάξει γνώμη, ανέ¬φεραν στον Κολοκοτρώνη ότι θα πολεμούσαν στο πλευρό των Γάλλων. Την ίδια νύκτα κατέφθασε στο ίδιο σημείο ολόκληρος ο αγγλικός στόλος της Ζα¬κύνθου. Ο στρατηγός Οσβαλδ έδωσε εντολή για α¬πόβαση. Ο έμπειρος Κολοκοτρώνης όμως τον συ¬γκράτησε. Οι άνδρες της πολυεθνικής εκείνης δύ¬ναμης (΄Αγγλοι, Ελληνες, Κορσικανοί, Σικελοί, Καλαβρέζοι) ήταν αδύνατον να αναγνωρισθούν μέσα στο πυκνό σκοτάδι, με άμεσο κίνδυνο να στρέψουν τα όπλα ο ένας εναντίον του άλλου. Η απόβαση πραγ¬ματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα (9 Μαρτίου). Δεν πρόλαβε να φθάσει στην ακτή ο Κολοκοτρώνης και συνελήφθη από τους προπορευόμενους Κορσικανούς, οι οποίοι τον οδήγησαν στον Τσωρτς. Και οι δύο δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα γέλια τους. "Από τούτο", είπε ο Κολοκοτρώνης, "μπορείτε να καταλάβετε τι θα γινόταν αν βγαίναμε τη νύχτα".

Η συνολική δύναμη των αποβιβασθέντων ανερ¬χόταν σε 3.000 άνδρες. Ο Κολοκοτρώνης με 500 ΄Ελ¬ληνες του συντάγματος έφθασε στο πρώτο γαλλικό οχύρωμα, το οποίο υπεράσπιζαν κυρίως Σουλιώτες. Ο Κολοκοτρώνης, φροντίζοντας πάντα να μη χυθεί αδελφικό αίμα, φώναξε προς τους συμπατριώτες τους να εγκαταλείψουν τους Γάλλους, εκείνοι όμως αρνήθηκαν. Πραγματοποιήθηκε σφοδρή έφοδος και, ύστερα από μια σύντομη μάχη σώμα με σώμα, το οχύρωμα και μια πυροβολαρχία (αποτελούμενη από εννέα πυροβόλα) κατελήφθησαν. Ο δρόμος προς την πρωτεύουσα του νησιού ήταν ανοικτός. Οι ΄Ελληνες εισήλθαν πρώτοι και τους επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή από τους ντόπιους κατοίκους. Οι Γάλλοι αποσύρθηκαν στο κυρίως κάστρο, αποφασισμένοι να "πουλήσουν" κάθε μέτρο γης με άφθονο αίμα. Καθώς οι πρώτοι ΄Αγγλοι στρατιώτες ξεπρόβαλαν από τα στενά σοκάκια της πόλης, τους υποδέχθηκε μια βροχή από σφαίρες και οβίδες. Οι πυροβολισμοί ήταν τόσο πυκνοί και εύστοχοι, που ανάγκασαν πολλούς απ' αυτούς να πέσουν στη θά¬λασσα για να γλυτώσουν.

Δόθηκε εντολή να επιτεθούν οι ΄Ελληνες στο δεύτερο οχύρωμα. Η επιχείρηση ήταν σχεδόν αδύ¬νατη. Το οχύρωμα αυτό ήταν κατασκευασμένο πάνω σε έναν λόφο και εξοπλισμένο με 12 πυροβόλα. Από την αριστερή πλευρά προστατευόταν από βαλτώδη περιοχή, ενώ από τη δεξιά εκτεινόταν η θάλασσα. Μόνο από το κέντρο ήταν δυνατόν να πραγματοποι¬ηθεί επίθεση, αλλά αυτό βρισκόταν μέσα στο βελη¬νεκές των πυροβόλων. Σ' αυτή τη θέση ήταν οχυρω¬μένη και η κύρια δύναμη των Σουλιωτών. Ο Κολοκο¬τρώνης του έστειλε αγγελιοφόρο ώστε να συνθη¬κολογήσουν, εκείνοι όμως τον προπηλάκισαν. Επι¬μένοντας να δώσει τέλος στην αδελφοκτόνο αυτή μάχη, ανέβηκε μαζί με δέκα άνδρες σε ένα ύψωμα απέναντι από τον λόφο. ΄Οταν τους αντιλήφθηκαν οι Σουλιώτες, άρχισαν να πυροβολούν. Ο Κολοκοτρώ¬νης φώναξε: "Εγώ είμαι, ορέ! Τι χτυπάτε;". Οι ΄Ελλη¬νες από την πλευρά των Γάλλων σταμάτησαν αμέ¬σως και οι αρχηγοί τους έσπευσαν προς το μέρος τους. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά αρνήθηκαν να αυτομολήσουν προς τους ΄Αγγλους.

Η επίθεση άρχισε. Μετά από πολλές αποτυχη¬μένες προσπάθειες, κυριεύθηκε και αυτό το οχύ¬ρωμα. Ο Κολοκοτρώνης και οι άνδρες του το κατέλαβαν αφού εισέβαλαν μέσα σ' αυτό με τα σπαθιά στα χέρια και εξόντωσαν όλους τους υπερασπιστές του. Οι Γάλλοι αναδιπλώθηκαν στα οχυρά της Γύρας έτοιμοι να πολεμήσουν με τη λύσσα της απελπισίας. Κατά την προσφιλή συνήθεια των στρατευμάτων μιας Αυτοκρατορίας, πρώτοι παρατάχθηκαν οι "πο¬λίτες" των αποικιών (΄Ελληνες, Σικελοί και Κορσικα¬νοί) ως "αναλώσιμο υλικό" και τελευταίοι οι ΄Αγγλοι. ΄Οταν πλησίασαν οι ΄Ελληνες, δέχθηκαν τα φονικά πυρά των Γάλλων. Ο Κολοκοτρώνης, από φόβο μή¬πως η μεγαλύτερη φθορά πέσει στους συμπατριώ¬τες του, τους διέταξε να πέσουν κάτω. Τα εχθρικά πυρά θέρισαν τους ΄Αγγλους, οι οποίοι βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς την ανθρώπινη ασπίδα τους. Μια σφαίρα μάλιστα τραυμάτισε σοβαρά στο χέρι τον Τσωρτς. Πριν προλάβουν οι Γάλλοι να ξαναγεμίσουν τα πυροβόλα τους, οι Ελληνες (χρησιμοποιώντας σιδερένια καρφιά) είχαν ήδη αναρριχηθεί στις επάλξεις. Πρώτος ανέβηκε ο Κολοκοτρώνης και ύψωσε στο οχυρό της Γύρας τη βρετανική σημαία.

Εξαιτίας των αγγλικών απωλειών, ο Κολοκοτρώ¬νης πέρασε στρατοδικείο. Εκεί όμως έθεσε σε ε¬φαρμογή όλη του την πανουργία. Είπε, δήθεν, ότι τέτοια ήταν πάντα η ελληνική τακτική. Κατά την έ¬φοδο, δηλαδή, να πέφτουν κάτω ξαφνικά, ώστε να αποφεύγουν τα εχθρικά πυρά και αμέσως μετά να επιτίθενται. Οι στρατοδίκες, όχι μόνον τον αθώωσαν, αλλά επιπλέον τον επαίνεσαν.

Οι Γάλλοι κατείχαν ακόμη το κυρίως φρούριο. ΄Ε¬ναν μήνα οι ΄Αγγλοι προετοίμαζαν την πολιορκία. Εν τω μεταξύ, η γαλλική διοίκηση δεν δέχθηκε μέσα στο φρούριο τις οικογένειες των Ελλήνων συμμά¬χων της διότι τους υποπτεύονταν ότι έρχονταν σε συνεννοήσεις με τους πολιορκητές. Οι ΄Ελληνες προσβλήθηκαν απ' αυτήν τη συμπεριφορά και η συ¬ντριπτική πλειοψηφία τους παρουσιάσθηκε στον Κολοκοτρώνη, ο οποίος και μεσολάβησε ώστε να καταταχθούν στον Αγγλικό Στρατό. Αφού ολοκλη¬ρώθηκαν οι προετοιμασίες, δόθηκε το έναυσμα για την αρχή της πολιορκίας του φρουρίου. Δέκα πυρο¬βόλα και δέκα οβιδοβόλα κτυπούσαν τα τείχη του, εξαπολύοντας 400 οβίδες την ημέρα ώσπου προκά¬λεσαν ένα μεγάλο ρήγμα. Στο μεταξύ, πέθανε ο επι¬κεφαλής των υπερασπιστών του φρουρίου, ο ταγ¬ματάρχης Κλαρ, και ο αντικαταστάτης του, Καμού, αποφάσισε να συνθηκολογήσει. Ο Κολοκοτρώνης, εξαιτίας της δράσης του, προβιβάσθηκε σε μαγιόρο (ταγματάρχη).

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:35 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Μια μέρα, σε έναν περίπατο του, ο Κολοκοτρώ¬νης συνάντησε τα παιδιά και τους συγγενείς του πιο ορκισμένου εχθρού της οικογένειας του, του Μωρογιάννη Δεληγιάννη. Είχαν καταφύγει στη Ζάκυνθο ύστερα από το κυνηγητό που εξαπέλυσε ενα¬ντίον τους ο Βέλη πασάς. ΄Ηταν η μεγάλη ευκαιρία για τον πολυβασανισμένο κλέφτη να πάρει την εκδί¬κηση του. Είχε αποκτήσει δύναμη και κύρος στο νη¬σί, έφθανε ένας λόγος του για να προκαλέσει την καταστροφή τους. Αντί γι' αυτό όμως, τους υποδέ¬χθηκε σαν αδελφούς. Τους περιποιήθηκε για μήνες ολόκληρους και ποτέ δεν του ξέφυγε ούτε μια λέξη για τα περασμένα.

Εκτός από τη μεγαλοψυχία, που ήταν ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του Γέρου, υπήρχε και έ¬νας άλλος λόγος που του υπαγόρευσε αυτήν την απροσδόκητη συμπεριφορά. Πίστευε ότι τα μελλο¬ντικά επαναστατικά του σχέδια θα πραγματοποιού¬ντο πιο εύκολα αν συμμαχούσε με την πιο ισχυρή οικογένεια του Μοριά. Αναζήτησε μάλιστα τρόπο να μεταβεί στην Πελοπόννησο ώστε να συναντηθεί με τον ίδιο τον Μωρογιάννη. Την ίδια περίοδο ζήτησε και ο Αλή Φαρμάκης, άρρωστος βαριά, να επιστρέ¬ψει στο Μοναστηράκι. Οι ΄Αγγλοι, που δεν επιθυμού¬σαν να δυσαρεστήσουν τον Αλή πασά, εχθρό του Φαρμάκη, δεν του επέτρεψαν την αναχώρηση από τη Ζάκυνθο παρά μόνο όταν βεβαιώθηκαν ότι η κα¬τάσταση της υγείας του ήταν μη αναστρέψιμη. Πράγματι, ο πιστός φίλος του Γέρου πέθανε λίγες η¬μέρες μετά την άφιξη του στο χωριό Λάλα. Ο Κολο¬κοτρώνης τώρα είχε δύο λόγους για να μεταβεί στον Μοριά, να συλλυπηθεί την οικογένεια του Φαρμάκη και να συνοδεύσει τα παιδιά του Μωρο¬γιάννη, την Ελένη και τον Νικόλαο, τα οποία επέ¬στρεφαν στον πατέρα τους αφού σταμάτησε ο κατατρεγμός.

Ο Μωρογιάννης τίμησε τον Κολοκοτρώνη. Σε ένα δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του, εξαφανί¬σθηκε κάθε ίχνος της παλαιάς έχθρας. Κάποια στιγμή, πάνω στην έξαψη της διασκέδασης, ο διάκος του δεσπότη Δημητσάνας, Δανιήλ Παναγιωτόπουλος, ύψωσε το ποτήρι του στην υγειά του Κολοκο¬τρώνη. "Εύχομαι στον Υψιστο", είπε, "να σε ιδώ λυ¬τρωτή των Ελλήνων". "Κι εγώ, να σε ίδω δεσπότη", α¬πάντησε ο Γέρος. Και οι δύο ευχές πραγματοποιή¬θηκαν. Ο ελευθερωτής και ο δεσπότης συναντήθη¬καν ξανά μέσα στους καπνούς του πολέμου στην α¬πελευθερωμένη Τριπολιτσά. Από τα Λαγκάδια (περιοχή του Μωρογιάννη) ο Κολοκοτρώνης μετέ¬βη στον Λάλα για να παρηγορήσει τη χήρα του Φαρ¬μάκη. "Λύκαινα", της είπε, "Χάσαμε το λύκο, τα λυκόπουλα όμως δεν είναι ορφανά. ΄Εχουν εμένα".

Ο Κολοκοτρώνης επέστρεψε στη Ζάκυνθο για να ενισχύσει τους ΄Αγγλους στην κατάληψη της Πάργας. Η ιδέα του Τσωρτς να εντάξει τους εμπειροπόλεμους ΄Ελληνες στον Αγγλικό Στρατό είχε στεφθεί από πλήρη επιτυχία. Ικανοποιημένη η αγ¬γλική κυβέρνηση, του έδωσε εντολή να δημιουργήσει και δεύτερο ελληνικό σύνταγμα. Η προσέλευση εθελοντών υπήρξε αθρόα. Ο Κολοκοτρώνης εμφα¬νιζόταν πολύ ικανοποιημένος. Οι συμπατριώτες του μέσα στον Αγγλικό Στρατό συμπλήρωναν τις στρα¬τιωτικές τους γνώσεις και γνώριζαν την έννοια της πειθαρχίας, μια λέξη, έως πρόσφατα, άγνωστη στα άτακτα κλέφτικα σώματα. ΄Ομως, η ευρωπαϊκή κατάσταση, για μια ακόμη φορά, διέψευσε τις ελπίδες του Κολοκοτρώνη.

Η θυελλώδης πορεία του Ναπολέοντα σταμάτη¬σε στις 18 Ιουνίου 1815 στο Βατερλώ και η ένωση των Ευρωπαίων μοναρχών μέσα στο σύστημα της "Ιεράς Συμμαχίας" καθιέρωσε το δόγμα της ακεραι¬ότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο φιλε¬λευθερισμός και ο εθνικισμός των καταπιεζόμενων λαών αποτελούσαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη "νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων". Φυσική συνέπεια ήταν η αγγλική διοίκηση των Επτανήσων να διαλύ¬σει τα ελληνικά τάγματα, τα οποία αποτελούσαν αι¬τία προστριβών με τη φίλη πλέον Οθωμανική Αυτο¬κρατορία. Ο Τσωρτς έλαβε τον βαθμό του αρχιστρα¬τήγου και έφυγε για τη Νεάπολη μαζί με μερικούς ΄Ελληνες αξιωματικούς. Κάλεσε και τον Κολοκοτρώ¬νη, αλλά εκείνος αρνήθηκε να φύγει μαζί τους. Οι ΄Αγγλοι διέλυσαν μεν τα τάγματα, είχαν όμως διατη¬ρήσει το επιτελείο τους. Ο Κολοκοτρώνης προτίμη¬σε να παραμείνει στη Ζάκυνθο ως αξιωματικός του επιτελείου, ύστερα όμως από δύο χρόνια οι ΄Αγγλοι κατήργησαν και αυτό.

Η θητεία στον Αγγλικό Στρατό προσέφερε στον Γέρο το απαραίτητο συμπλήρωμα στρατιωτικών γνώσεων που χρειαζόταν, κυρίως σε συνθήκες τα¬κτικού πολέμου, και επιβεβαίωσε τις αρχικές του σκέψεις για το ότι οι ευρωπαϊκές αυλές χρησιμοποι¬ούσαν τους ΄Ελληνες μόνο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Στη διήγηση του ανέφερε χαρακτηριστικά: "Είδα τότε, πως ότι κάμαμε θα το κάμαμε μονάχοι και δεν έχομε ελπίδα καμιά από τους ξένους".

Από το 1816 ως το 1821 ο Κολοκοτρώνης έζησε ως ιδιώτης στη Ζάκυνθο ασχολούμενος με το ζωεμπόριο. Η τιμιότητα στις συναλλαγές του και η φυσική του καλοσύνη τον Βοήθησαν να κερδίσει πολύ γρήγορα την εκτίμηση του ζακυνθινού λαού. Ζούσε σε ένα μικρό σπίτι πίσω από το αρχοντικό του Αλέξανδρου Ρώμα. Στην οικογένεια, από το 1811, προστέθηκε ένα νέο μέλος που έλα6ε το δοξασμέ¬νο όνομα του παππού του, Κωνσταντίνος ή Κολίνος, όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά. Ο μεγαλύτερος γιος, ο Πάνος, σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας αρχαία ελληνική φιλοσοφία και μαθημα¬τικά. Γνώριζε επίσης άπταιστα την ιταλική και τη γαλλική γλώσσα.

Αν και εκείνη την περίοδο ο Κολοκοτρώνης ή¬ταν καταδικασμένος σε αδράνεια, ωστόσο το "φά¬ντασμα" του πλανάτο στον Μοριά και τρομοκρατού¬σε τους Τούρκους. Η λαϊκή φαντασία φρόντισε να δημιουργήσει ένα μείγμα αληθινών και φανταστι¬κών περιστατικών από τη ζωή του Γέρου συντηρώ¬ντας έτσι αυτήν την ιδιόρρυθμη τρομοκρατία σε Βάρος του Τούρκου δυνάστη. Πολλές απ' αυτές τις ιστορίες έφθασαν και στον Αλή πασά. "Το λιοντάρι της Ηπείρου" σκέφθηκε να δελεάσει τον Κολοκο¬τρώνη με πλούσια δώρα και με υπέρογκες χρηματι¬κές αμοιβές ώστε να τον εντάξει στον προσωπικό του στρατό, ο οποίος ήταν επανδρωμένος με τους πιο φημισμένους ΄Ελληνες και Αλβανούς οπλαρχη¬γούς. ΄Εστειλε για τον σκοπό αυτόν στη Ζάκυνθοτον γραμματέα του, Μάνθο Οικονόμου. ΄Ομως, ο Κολοκοτρώνης αρνήθηκε να ενταχθεί στην υπηρεσία του.

Πολλοί κατηγόρησαν τον Πελοποννήσιο οπλαρχηγό ως ακραίο τοπικιστή, ως άνθρωπο που επιθυμούσε μόνο την απελευθέρωση του Μοριά και ότι μόνο γι' αυτήν κατέβαλλε προσπάθειες. Η απάντηση προς τους επικριτές του υπάρχει μέσα στην αυτοβιογραφία του. "Και οι Ρώσοι και οι Γάλλοι και ΄Αγγλοι, όταν Βαστούσαν τα Εφτάνησα, προσπάθησα πάντα να επαναστατήσω το Μοριά, όχι γιατί περιοριζόμουν μονάχα σ' αυτό τον τόπο, αλλά γιατί! την εποχή εκείνη ο άλλος κόσμος δεν είχε είδηση. Το κίνημα δεν ήταν εύκολο να γίνει γενικό, γιατί δεν ήταν ετοιμασμένο. Τα μέσα για την επιτυχία τα 'βλεπα λίγα αλλά ο σκοπός μου ήταν να λευτερώσω το Μοριά για να 'χουμε έτσι μια Βάση να μπορέσουμε ύστερα να απλωθούμε κι έξω από το Μοριά. ΄Επειτα ο Μοριάς ήταν σα νησί και ήταν ευκολώτερο να υπερασπιστεί κανείς το μέρος αυτό".

ΜΥΗΣΗ ΣΤΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Τον χειμώνα του 1818 ένας μυστηριώδης ξένος έφθασε στη Ζάκυνθο. Ζητούσε επίμονα να συναντηθεί με τον Κολοκοτρώνη. ΄Ηταν απεσταλμένος της Φιλικής Εταιρείας και είχε εντολή να μυήσει τον Γέρο στα μυστήρια της. Ο Κολοκοτρώνης τον θυμόταν, ήταν ο Νικόλαος Πάγκαλος, άλλοτε ταγματάρχης του Ρωσικού Στρατού που είχε υπηρετήσει στα Επτάνησα. Ο Φιλικός του πρότεινε έναν εξοχικό περίπατο. Εκεί, με έμμεσο τρόπο προσπάθησε να διερευνήσει τις απόψεις του σχετικά με το μέλλον της σκλαβωμένης πατρίδας.

Ο Κολοκοτρώνης τον διέ¬κοψε ανυπόμονα. "Πες μου τα όλα, μίλα ξάστερα! Δεν ταιριάζουν σε μένα λόγια λοξά. Είναι χρόνια που προσμένω τέτοιο χαμπέρι". Ο Πάγκαλος του τα αποκάλυψε όλα. Η ιδέα μιας πανελλήνιας μυστικής ένωσης προκρίτων, οπλαρχηγών, κλήρου, εφοπλι¬στών των νησιών, εμπόρων και απλού λαού, η οποία θα είχε ως αποκλειστικό σκοπό την αποτίναξη του εχθρικού ζυγού, ενθουσίασε τον Κολοκοτρώνη. Ζή¬τησε να ορκισθεί την ίδια στιγμή. Προχώρησαν στον δρόμο της Μπόχαλης, κάτω από το κάστρο της Ζακύνθου. Εκεί βρισκόταν το αγαπημένο παρεκκλήσι του Κολοκοτρώνη, ο ΄Αγιος Γεώργιος των Λατίνων. Ο ιερέας ήταν έμπιστο πρόσωπο. ΄Ηταν ο Ηπειρώτης ΄Ανθιμος Αργυρόπουλος, πρόσφυγας στη Ζάκυνθο, κυνηγημένος από τον Αλή πασά. Αυτός όρκισε ό¬λους τους Φιλικούς στο νησί και διατηρούσε τακτι¬κό αρχείο με τα μέλη της Εταιρείας. Επάνω σε μια παλαιά εικόνα τοποθέτησε το χέρι του ο μελλοντι¬κός ελευθερωτής της πατρίδας και έδωσε τον πιο μεγάλο του όρκο.

΄Υστερα από λίγο καιρό έφθασε και ο Αναγνωστα¬ράς στη Ζάκυνθο μεταφέροντας την πρώτη εντολή της Εταιρείας προς τον Κολοκοτρώνη. ΄Επρεπε να ξεκινήσει τις κατηχήσεις στα Επτάνησα. Ο Κολοκο¬τρώνης απάντησε πολύ ορθά πως, επειδή ήταν πο¬λύ γνωστό πρόσωπο στο νησί, οι κινήσεις του θα θεωρούντο ύποπτες από την αγγλική αστυνομία. ΄Ε¬τσι, έστειλαν τον Αριστείδη Παπά, με γερμανικό διαβατήριο, να περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα και να κατηχήσει. Ωστόσο, ο Κολοκοτρώνης κατήχησε τον Στέφανο Ρολογά, γιο παλαιού του αδελφοποιητού, και τον έστειλε στη Γορτυνία με σκοπό να μυή¬σει και άλλους.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:35 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Την άνοιξη του 1819 ο Καποδίστριας, υπουργός Εξωτερικών πλέον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, έφθάσε στην Κέρκυρα για μικρής χρονικής διάρκειας διακοπές. Ο Κολοκοτρώνης έσπευσε να τον συ¬ναντήσει. Πριν αναχωρήσει, έδωσε εντολή στον Δη¬μήτριο Πλαπούτα να μεταβεί στην Αρκαδία και στην Ηλεία και να μυήσει στη Φιλική Εταιρεία τις πιο επι¬φανείς οικογένειες των περιοχών αυτών. Τον Απρί¬λιο του ίδιου χρόνου έφθασε στην Κέρκυρα. Για να μη κινήσει υποψίες γι' αυτό το ταξίδι, χρησιμοποίη¬σε μια πρόφαση. Διέδωσε ότι θα μετέβαινε στην Κέρκυρα για να ζητήσει από τον αρμοστή των Ιο¬νίων νήσων, Φρειδερίκο Μαίτλαντ, μισθούς που του όφειλαν από τη θητεία του στον Αγγλικό Στρατό.

Η συνάντηση με τον Καποδίστρια όμως δεν επέ¬φερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο Κερκυραί¬ος πολιτικός δεν ήταν πλέον ο ενθουσιώδης νεαρός υπάλληλος της Ιονίου Πολιτείας, αλλά το δεύ¬τερο ουσιαστικό πρόσωπο στην ιεραρχία της Ρωσι¬κής Αυτοκρατορίας. ΄Εχοντας γνωρίσει το διπλωμα¬τικό παρασκήνιο των ευρωπαϊκών αυλών, δεν θέλη¬σε να δημιουργήσει φρούδες ελπίδες στον Κολοκοτρώνη, στους Μποτσαραίους και στο πλή¬θος των άλλων οπλαρχηγών που τον επισκέφθη¬καν, κυρίως με την ελπίδα να μάθουν ότι η ομόθρη¬σκη Ρωσία, σε μια μελλοντική επαναστατική κίνηση, θα στεκόταν στο πλευρό τους. Ο μετέπειτα κυβερνήτης της Ελλάδας ανέφερε στα απομνημονεύματα του: "Συνομιλών με τους άνδρας τούτους, τους τό¬σο δυστυχείς, όσον και σεβαστούς, μετεχειρίσθην την γλώσσαν ην μοι είχεν ορίσει ο Αυτοκράτωρ, γλώσσαν άλλως τε, υπό τας τότε συνθήκας, σύμφωνον και προς τας ιδικός μου πεποιθήσεις. Προσεπάθησα να αποδείξω εις αυτούς ότι ο Αυτοκράτωρ της Ρωσίας ουδόλως ήτο διατεθειμένος να προκαλέση πόλεμον κατά των Τούρκων ή να περιπλέξη τας σχέ¬σεις του μετά της Αγγλίας. Οτι παν, ό,τι ήτο κατορθωτόν να γίνει υπέρ αυτών άνευ κινδύνου προκλή¬σεως πολέμου, θα εγίνετο, αλλά προς τούτο έπρεπε αυτοί να οπλισθούν με υπομονήν και καρτερίαν προσπαθούντες εν τω μεταξύ να αναθρέψουν κα λώς και εθνικώς τα τέκνα των, επαφιέμενοι δε, προς τα λοιπά, εις τον χρόνον και την θείαν Πρόνοιαν".

Οι οπλαρχηγοί αντέδρασαν έντονα. Η αγγλική διοίκηση τους δημιουργούσε συνεχώς πρόβλημα επιδιώκοντας να τους διώξει από τα Επτάνησα οποία όμως ήταν (ιδιαίτερα για τους Σουλιώτες) ύστερα και από την πώληση της Πάργας στον Αλή, το τελευταίο καταφύγιο. Μοναδική τους ήταν η ανακατάληψη των τουρκοκρατούμενων περιοχών τους. ΄Ενας ηλικιωμένος Σουλιώτης του είπε "Εσείς μας λέτε ωραία λόγια για μέλλον και γι' ανατροφή των παιδιών μας κ' εμείς δεν έχουμε ψωμί να φάμε και συλλογιόμαστε πώς θα περάσουμε με την Λαμπρή που ζυγώνει".

Οι δριμύτατες παρατηρήσεις προκάλεσαν δάκρυα στον Καποδίστρια. Ενίσχυσε όσο μπορούσε τους δυστυχυσμένους αυτούς ήρωες, όμως η διπλωματική του ιδιότητα δεν του επέτρεπε πιο ουσιαστικές ενέργειες. Στο πασχαλινό τραπέζι που παρέθεσε προς τιμήν των οπλαρχηγών είδε τον Κολοκοτρώνη στενοχωρημένο. Δεν άντεξε, τον πλησίασε και κρυφά του εξ μια ευχή. "Εφέτος κάνουμε Πάσχα εδώ και του χρόνου στην πατρίδα σου το Μοριά.

΄Οταν ο Γέρος επέστρεψε στη Ζάκυνθο, ανέφερε στον Μαρτελάο και στον Νικόλαο ΚαλυΘαναί να μυήσουν στο μυστήριο σε όσους περισσότερους μπορούσαν. Αυτοί, μαζί με τον ΄Ανθιμο Αργυρόπουλο προσηλύτισαν πλήθος νέων εταίρων, ανάμεσα στους οποίους και τον νεαρό τότε Διονύσιο, ο οποίος είχε γνωρισθεί με τον Κολοκοτρώνη και τον εκτιμούσε πολύ. Το 1820 ο Μοραϊτης κλέφτης έλαβε την πρώτη επιστολή από τον Αλέξαν¬δρο Υψηλάντη, ακολούθησαν πολλές άλλες. Σε μια απ' αυτές οριζόταν η 25η Μαρτίου του 1821 ως η η¬μερομηνία της εξέγερσης που ετοιμαζόταν.

Τον ίδιο χρόνο ο Κολοκοτρώνης γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες λύπες της ζωής του. Η γυναίκα του η Κατερίνα πέθανε (Αύγουστος 1820). Η αγάπη της ήταν το μοναδικό του στήριγμα όλα αυτά τα χρόνια του κατατρεγμού και της προσφυγιάς. Το κτύπημα της μοίρας ήταν τόσο δυνατό, που ίσως ο Γέρος να μη συνερχόταν ποτέ απ' αυτόν τον απροσ¬δόκητο θάνατο αν δεν έπρεπε να συνεχίσει να προ¬σφέρει τις υπηρεσίες του για την εθνική υπόθεση. Η ελευθερία της πατρίδας δεν ήταν δυνατόν να πε¬ριμένει. Την κήδευσε με όλες τις τιμές στον ΄Αγιο Γε¬ώργιο των Λατίνων. Ακολούθησε τη νεκρική πομπή πεζός κρατώντας τον δίσκο με τα κόλλυβα στο κε¬φάλι του. ΄Οταν έφθασε στο μνήμα της, παραδόθη¬κε σε έναν ακατάπαυστο θρήνο.

Την ίδια περίοδο ένας σοβαρός κίνδυνος λίγο έ¬λειψε να καταστρέψει ό,τι με τόσο κόπο είχε δημι¬ουργήσει η Φιλική Εταιρεία.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΓΟΥ

Στο σωματείο των κρεοπωλών, στο οποίο προ¬μήθευε ο Κολοκοτρώνης τα ζώα που έφερνε από την Πελοπόννησο, υπήρχε και κάποιος που ονομα¬ζόταν Διόγος. Είχε ισχυρή θέση στο σωματείο και αρκετές γνωριμίες. Γι' αυτόν τον λόγο τον είχαν μυήσει στην Εταιρεία. ΄Ηταν η εποχή που το μυστή¬ριο της είχε αρχίσει να εξαπλώνεται "σε καλούς και κακούς", όπως εύστοχα ανέφερε ο Γέρος.

Ο Διόγος χρωστούσε αρκετά χρήματα στον Κο¬λοκοτρώνη. Ο Μοραΐτης κλέφτης, λόγω του ότι ο Διόγος ήταν συναγωνιστής στον κοινό αγώνα για απελευθέρωση, τον διευκόλυνε συνεχώς. Εκείνος ό¬μως, όχι μόνο δεν εξοφλούσε τα παλαιά του χρέη, αλλά δημιουργούσε συνεχώς νέα. Ο Κολοκοτρώνης του διέκοψε την πίστωση. Ο Διόγος εκτόξευσε ενα¬ντίον του κάποιες αόριστες απειλές με σαφείς ό¬μως υπαινιγμούς για την Εταιρεία. Ακολούθησε έ¬ντονη λογομαχία, αλλά ο Διόγος δεν περιορίσθηκε σ' αυτήν.

Επιβιβάσθηκε σε ένα πλοίο και αναχώρησε για την ΄Ηπειρο. Τα άγρυπνα μάτια όμως της Εταιρεί¬ας παρακολουθούσαν κάθε κίνηση του. ΄Ετσι, μέσα στο ίδιο πλοίο ταξίδεψε και ένας κατάσκοπος της. Ο Διόγος παρουσιάσθηκε στον Αλή πασά και του απο¬κάλυψε τα πάντα σχετικά με αυτήν την πανελλήνια συνωμοσία. Επίσης, του παρέδωσε τις συμβολικές λέξεις και φράσεις των Φιλικών καθώς και τα συν¬θηματικά νοήματα. Ακόμη, πρόδωσε τον Αλέξιο Βλαχόπουλο, έμπιστο αξιωματικό του Αλή, ως πρά¬κτορα της Φιλικής Εταιρείας, τα θεμέλια της οποίας άρχισαν να τρίζουν επικίνδυνα.

Η οργάνωση όμως αντέδρασε ταχύτατα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ειδοποιήθηκαν όλοι οι μυημένοι στην Ηπειρο να είναι προσεκτικοί στις κινήσεις τους. Η αυλή του Αλή πασά ήταν γεμάτη εταίρους εξάρθρωση αυτής της τεράστιας συνωμοσίας που εξυφαινόταν στους κόλ¬πους της Αυτοκρατορίας, θα κέρδιζε την εκτίμηση της κεντρικής διοίκησης. ΄Ομως, οι παντοδύναμοι σύμβουλοι του θρόνου, Χαλέτ Εφέντης και Πασόμπεης, οι οποίοι μισούσαν τον ανυπότακτο πασά, τον διέψευσαν. "Τερτίπια της αλεπούς για να γλυτώ¬σει τον κατατρεγμό", είπαν, καθησυχάζοντας πα¬ράλληλα τον σουλτάνο. ΄Οσο για τον Διόγο, είχε τη γνωστή τύχη που επεφύλασσε η Εταιρεία σε κάθε προδότη.

ΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΠΑ ΤΗΝ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Η αποκάλυψη του μυστικού της Εταιρείας ίσως να μη ανησύχησε τη νωθρή τουρκική διοίκηση, προ¬κάλεσε όμως την καχυποψία της αγγλικής αρμοστείας των Επτανήσων. Ο Φρειδερίκος Μαίτλαντ α¬νέθεσε στην αστυνομική διεύθυνση Ζακύνθου τη διεξαγωγή ερευνών.

Ο Διονύσιος Ρώμας όμως απο¬προσανατόλισε τις αγγλικές Αρχές. Εμπιστοι του άνθρωποι προειδοποίησαν τους εταίρους να εξα¬φανίσουν αμέσως τυχόν ενοχοποιητικά στοιχεία. Οι αστυνομικοί πραγματοποίησαν αιφνιδιαστικές έρευνες στα σπίτια των Φιλικών, δεν έκαναν εξαίρε¬ση ούτε στα αρχοντικά των ευγενών. Ο Κολοκοτρώ¬νης δεν πρόλαβε να κάψει τις επιστολές του Υψη¬λάντη, τις έκρυψε λοιπόν στο υπόγειο του μέσα σε μια σέλα αλόγου που είχε από τότε που υπηρετούσε στο Σύνταγμα του Δούκα της Υόρκης. Οι αστυνομι¬κοί πραγματοποίησαν εξονυχιστική έρευνα, δεν ανακάλυψαν όμως τίποτα, παρόλο που βρέθηκαν πο¬λύ κοντά.

Από εκείνη την ημέρα το σπίτι του Κολοκοτρώ¬νη τέθηκε υπό στενή παρακολούθηση από μυστι¬κούς πράκτορες. Ο πονηρός κλέφτης, για να μη κινήσει νέες υποψίες, περιόρισε στο ελάχιστο τις ε¬παφές του και τις μετακινήσεις του. ΄Ομως, ο καιρός της επιστροφής στην Πελοπόννησο πλησίαζε και η αστυνομία δεν είχε χαλαρώσει την παρακολούθηση. Στις 17 Δεκεμβρίου 1820 ένας μεγάλος σεισμός συ¬γκλόνισε τη Ζάκυνθο. Ο Κολοκοτρώνης επωφελή¬θηκε από τη σύγχυση και μετέφερε στο σπίτι του έμπορου φίλου του, Ιωάννη ΄Ελληνα, τον οπλισμό και τις αποσκευές του. Στη συνέχεια εξασφάλισε διαβα¬τήριο από τον ισχυρό του φίλο, Κωνσταντίνο Δραγώνα, καθώς και ένα έγγραφο που ανέφερε πως θα ταξίδευε στο Αιγαίο για εμπόριο.

Την 1η Ιανουαρίου 1821 αποχαιρέτησε συγκινημένος την ηλικιωμένη του μητέρα χωρίς να αποκα¬λύψει ούτε και σε εκείνη τον προορισμό του. ΄Ολα έπρεπε να γίνουν κάτω από απόλυτη μυστικότητα. Το ίδιο απόγευμα επισκέφθηκε τον τάφο της γυναίκας του στο εκκλησάκι των Λατίνων. "Αγία ψυχή της μακαρίτισσας", ψιθύρισε βουρκωμένος, "κάνε τη δέη¬ση σου για το σκοπό μου. Βάλε με κάτω από το σκε¬πός του Κυρίου... μεσίτεψε για μένα και το δυστυχι¬σμένο γένος μας...".

Είχε νυκτώσει πλέον όταν επέστρεψε στο σπίτι του φίλου του. Την επόμενη νύκτα συνάντησε τον καπετάνιο του πλοιαρίου, στο οποίο θα επιβιβαζό¬ταν. Κάποιες αρχικές σκέψεις για αναβολή της ανα¬χώρησης, εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθη¬κών, ξεπεράστηκαν. Στη μία μετά τα μεσάνυκτα δύο φιγούρες τυλιγμένες σε μαύρους μανδύες αποχαι¬ρέτησαν τον Ιωάννη ΄Ελληνα και χάθηκαν γρήγορα μέσα στο σκοτάδι. Η μεγάλη ώρα είχε φθάσει.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:38 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Τρεις ημέρες αργότερα (6 Ιανουαρίου) ο Κολο¬κοτρώνης αποβιβάσθηκε στην Καρδαμύλη της Μά¬νης. Εκεί δεν υπήρχαν Τούρκοι και οι επαναστατικές προετοιμασίες συνεχίζονταν απρόσκοπτα. Ο βρυχηθμός του γέρικου λιονταριού αντήχησε ξανά στα βουνά του Μοριά. Από την ημέρα που μαζί με τον τρομερό Ζαχαρία και τον Αθανάσιο Πετμεζά συ¬γκρότησαν την Αρματολική Ομοσπονδία είχαν πε¬ράσει 36 ολόκληρα χρόνια, 36 χρόνια γεμάτα με α¬γώνες και αίμα, με απίστευτες περιπέτειες και με υ¬περάνθρωπες προσπάθειες. Ολα αυτά είχε έλθει η ώρα να πληρωθούν με το πιο ακριβό νόμισμα. Ο Κο¬λοκοτρώνης θα πολεμούσε παλληκαρίσια και, όσο και αν θα γευόταν το πικρό ποτήρι της αχαριστίας, θα ευτυχούσε να δει την αγαπημένη του πατρίδα ελεύθερη.

Σύντομα η τουρκική διοίκηση έμαθε για την ά¬φιξη του και διέταξε τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη να τον παραδώσει νεκρό ή ζωντανό. Εκείνος, για να κερδίσει χρόνο, προσποιήθηκε ότι αγνοούσε την ε¬πιστροφή του Κολοκοτρώνη. ΄Οταν πλέον αποκαλύ¬φθηκε όλη η αλήθεια, ανέφερε στους Τούρκους ότι δήθεν είχε φθάσει δυστυχισμένος και πάμφτωχος για να εισπράξει από κάποιους φίλους του παλαιά χρέη και για να επιστρέψει στη Ζάκυνθο. Οι Τούρκοι προσκάλεσαν όμως τον Πετρόμπεη επιδιώκοντας να τον κρατήσουν όμηρο. Ο ραδιούργος πρόκριτος προφασίσθηκε ποδάγρα και έστειλε στη θέση του τον γιο του Αναστάσιο και τον ανιψιό του, Πανάγο Πικουλάκη. Ταυτόχρονα, ενημέρωσε την κεντρικήδιοίκηση της Τριπολιτσάς πως θα εξουδετέρωνε τον Κολοκοτρώνη. Αν δεν το κατάφερνε, θα υποχρέωνε τον φοβερό Μανιάτη καπετάνιο, τον Διονύ¬σιο Μούρτζινο, να τον διώξει από την περιοχή. ΄Ετσι, ο Κολοκοτρώνης κέρδισε πολύτιμο χρόνο στην ιδι¬αίτερα δύσκολη προσπάθεια που είχε αναλάβει να συμφιλιώσει τους διάφορους οπλαρχηγούς ώστε να βρεθούν ενωμένοι κατά τη μεγάλη ημέρα. Κάτω από τη σεβάσμια μορφή του Γέρου λησμονήθηκαν μίση και αντιζηλίες αιώνων. ΄Ηλθε ακόμη σε επαφή με τον Παπαφλέσσα και τον Νικηταρά. Η ημέρα της επιστροφής του Κολοκοτρώνη στην Πελοπόννησο σηματοδοτεί και το τέλος της προεπαναστατικής περιόδου της ζωής του, μιας περιόδου αρκετά υποτιμημένης.

Το 1821 ο Κολοκο¬τρώνης ήταν ήδη 51 ετών. ΄Ολα αυτά τα χρόνια δεν ήταν τίποτα άλλο από μια πορεία χαραγμένη με ά¬φθονο αίμα, κατά τη διάρκεια της οποίας η μυθική αυτή μορφή συναντήθηκε αμέτρητες φορές με τον θάνατο, πάντα όμως κατάφερνε να τον ξεγελά. Εί¬ναι αδύνατον να υπολογισθούν οι συνέπειες αν ο Κολοκοτρώνης, κατά την προεπαναστατική περίο¬δο, έπεφτε νεκρός από κάποια εχθρική σφαίρα ή από κάποιο προδοτικό στιλέτο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι μονοπώλησε την Επανάσταση διότι ήταν πολλά τα επιμέρους ε¬πιτεύγματα και των άλλων ηρώων. ΄Ομως, εκείνο που μπορεί να "μονοπωλήσει" ο Θεόδωρος Κολοκο¬τρώνης για τη συνείδηση του έθνους είναι ότι κα¬νένας δεν μπορεί να φαντασθεί τον Αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία χωρίς τον θρυλικό Γέρο του Μοριά.





ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Στις 9 Νοεμβρίου 1820 ο Χουρσίτ πασάς ανέ¬λαβε τα καθήκοντα του ως νέος διοικητής του Μοριά. Αποστολή του ήταν να παρατη¬ρήσει την πολιτική κατάσταση στη χώρα και το πνεύμα των κατοίκων. Οι φήμες που κυκλοφορού¬σαν για επικείμενη εξέγερση είχαν ανησυχήσει ιδι¬αίτερα τον σουλτάνο. Η φαινομενική ησυχία που ε¬πικρατούσε στην περιοχή εκείνη την περίοδο και οι καθησυχαστικές επιστολές που έστειλε ο Χουρσίτ στην Κωνσταντινούπολη έστρεψαν την Υψηλή Πύλη στην υποψία ότι οι επαναστατικές φήμες είχαν διασπαρεί ξανά από τον αποστάτη πλέον Αλή πασά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια του να λυθεί η ασφυκτική πολιορκία των Ιωαννίνων από τα σουλτανικά στρα¬τεύματα.
Στις 6 Ιανουαρίου 1821 (ημέρα επιστροφής του Κολοκοτρώνη) ο Χουρσίτ διατάχθηκε να μεταβεί στην ΄Ηπειρο ώστε να αναλάβει τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Αλή. Αντικαταστάτης του ορί¬σθηκε ο Μεχμέτ Σαλήχπου, ευτυχώς για τους ΄Ελλη¬νες, δεν διέθετε ούτε τις ικανότητες του προκατό¬χου του, ούτε τον απαραίτητο στρατό για να κατα¬πνίξει μια ενδεχόμενη εξέγερση. Νέες ανησυχίες κυρίευσαν τους Τούρκους όταν έμαθαν για τη μυ¬στική άφιξη του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη και του Χρήστου Αναγνωσταρά καθώς και για την απροθυ¬μία του Πετρόμπεη να τους συλλάβει. Εκτός όμως από τις φήμες, προστέθηκαν και αποδείξεις. Προ¬δόθηκε η λειτουργία των μπαρουτόμυλων των αδελφών Σπηλιωτόπουλων στη Δημητσάνα και η πα¬ραγωγή πυρίτιδας πέρα από το επιτρεπόμενο όριο. Ακόμη, έγινε γνωστό ότι στη Βοστίτσα (Αίγιο) συ¬γκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι πρόκριτοι τριών επαρχιών (Αχαΐας, Καλαβρύτων, Βοστίτσας), συνοδευόμενοι από πλήθος σωματοφυλάκων. Οι τουρκι¬κές Αρχές, κάθε φορά που αντιλαμβάνονταν πολιτι¬κή αναταραχή, συνήθιζαν να εξασφαλίζονται συλλαμβάνοντας ομήρους. Στην προκειμένη περίπτω¬ση, επειδή φοβήθηκαν ανυπακοή των Ελλήνων, αρκέσθηκαν σε πρόσκληση στην Τριπολιτσά όλων των αρχιερέων και προκρίτων της Πελοποννήσου. Σκοπός ήταν να μη επιτραπεί η έξοδος από την πόλη σε κανέναν από τους προσκεκλημένους. ΄Ετσι, αφήνοντας "ακέφαλο τον ραγιά", κάθε προσπάθεια για ε¬ξέγερση θα ματαιωνόταν.

Στα μέσα Φεβρουαρίου οι πρόκριτοι και οι αρ¬χιερείς έλαβαν έγγραφη διαταγή να προσέλθουν στην Τριπολιτσά για να συζητήσουν με τον καϊμακά¬μη (υποδιοικητή) σπουδαία ζητήματα της χώρας. ΄Ο¬λοι αναστατώθηκαν, ήταν προφανές ότι καλούντα για να κρατηθούν ως όμηροι. Αν όμως έδειχναν ανυπακοή, θα φανέρωναν τους σκοπούς τους και θα ό¬φειλαν να αμυνθούν ανέτοιμοι, ανεφοδίαστοι και διασκορπισμένοι στις επαρχίες χωρίς δυνατότητα συνεννόησης μεταξύ τους αφού ήδη Τούρκοι στρα¬τιώτες είχαν στήσει ενέδρες σ' όλα τα σημεία απ' ό¬που περνούσαν αγγελιοφόροι. Αντίθετα, αν παρου¬σιάζονταν στην Τριπολιτσά, θα διασκέδαζαν τις υ¬ποψίες του Μεχμέτ Σαλήχ. Επιπλέον, πλησίαζε το Πάσχα και ήλπιζαν ότι η παραμονή τους στην πόλη θα είχε διάρκεια λίγων μόνο ημερών.

Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν ο Θεόδωρος Δεληγιάννης, ο αρχιεπίσκοπος Μονεμβασίας Χρύ¬σανθος, ο Πανάγος Κυριάκος, ο Μητρός Ροδόπουλος, ο αρχιεπίσκοπος Κορίνθου Κύριλλος, ο Σωτήριος Νοταράς, ο αρχιεπίσκοπος Αργολίδος Γρηγόριος, ο μητροπολίτης Δημητσάνας, Φιλόθεος, και πολλοί άλλοι. Με την είσοδο τους στην πόλη φρό¬ντισαν να καθησυχάσουν τον καχύποπτο Σαλήχ υποκρινόμενοι ότι οι ανυπόστατες φήμες για ενδεχό¬μενη συνωμοτική ενέργεια είχαν έντεχνα διασπαρεί από τον δολοπλόκο Αλή πασά. Δεν προσήλθαν οι: Ανδρέας Ζαΐμης, Παλαιών Πατρών Γερμανός, Σωτήριος Θεοχαρόπουλος, Σωτήριος Χαραλάμπης, Ανδρέας Λόντος, Παναγιώτης Κρεθαττάς και Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (όπως προαναφέραμε). Ωστόσο, η άφιξη στην Τριπολιτσά του γιου του και του ανιψιού του καθησύχασε πλήρως τους Τούρκους.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:38 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

΄ Ενα πρωινό του Μαρτίου ο ιπποκόμος του Αρναούτογλου Σουλεϊμάν αγά, βοεβόδα της Καλαμάτας πηγαίνοντας να ποτίσει τα άλογα σ' ένα πηγάδι έξω από την πόλη, ανακάλυψε ένα σπασμένο κιβώτιο γε¬μάτο με πυρίτιδα και γύρω του πλήθος από ίχνη αν¬θρώπων και ζώων. Ανέφερε το γεγονός στον Αρναούτογλου και εκείνος συνέλαβε αμέσως όλους τους προκρίτους της Καλαμάτας. Την ίδια ημέρα Τούρκοι ανιχνευτές εντόπισαν ένα μεγάλο καραβάνι (250 υ¬ποζύγια) συνοδευόμενο από 250 ένοπλους άνδρες. ΄Ηταν ο Νικηταράς και μετέφερε πυρομαχικά που εί¬χε παραλάβει από την Καρδαμύλη. Ο Αρναούτογλου ρώτησε τους αιχμαλώτους προκρίτους για το καρα¬βάνι. Εκείνοι του απάντησαν ότι ήταν χωρικοί που μετέφεραν ελαιόλαδο και αλάτι και ότι ήταν οπλι¬σμένοι για να αποτρέψουν πιθανή ληστρική ενέρ¬γεια από τους κλέφτες. Ο Αρναούτογλου όμως δεν τους πίστεψε και ειδοποίησε τους Τούρκους της Καλαμάτας να ετοιμασθούν για να φύγουν. Με τους ολιγάριθμους άνδρες (150) που διέθετε δεν ήταν δυνατόν να υπερασπισθεί την πόλη. ΄Οταν έμαθε ό¬μως ότι τα περάσματα είχαν καταληφθεί από τους κλέφτες, άλλαξε γνώμη και διέταξε να σταματή¬σουν οι προετοιμασίες για αναχώρηση.

Στο μεταξύ, οι καπετάνιοι που είχαν περικυκλώ¬σει την πόλη έμαθαν για τη σύλληψη των προκρί¬των. Τους έστειλαν λοιπόν ένα ψεύτικο απειλητικό γράμμα, με το οποίο απαιτούσαν μεγάλες ποσότη¬τες τροφίμων και πυρομαχικών. Σε αντίθετη περί¬πτωση, η πόλη θα παραδιδόταν στις φλόγες. Οι πρό¬κριτοι έδωσαν το γράμμα στον Αρναούτογλου και ό¬ταν τον βεβαίωσε και ο Κύριλλος, ηγούμενος του μοναστηρίου του Αγίου Ηλία, ότι στα περίχωρα είχαν συγκεντρωθεί 2.000 κλέφτες, αποφυλάκισε τους προκρίτους και τους κάλεσε σε σύσκεψη για να αποφασίσουν τι θα πράξουν. Εκείνοι του πρότειναν να ζητήσει τη βοήθεια του Πετρόμπεη, που ή¬ταν άνθρωπος του δοβλετίου και ηγεμόνας αναγνω¬ρισμένος από την κεντρική διοίκηση. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο Τούρκος βοεβόδας ζήτησε ενισχύ¬σεις από τον Πετρόμπεη ώστε να προστατεύσει την πόλη από τους κλέφτες.

Πράγματι, ο Μανιάτης πρό¬κριτος έστειλε τον γιο του, Ηλία Μαυρομιχάλη (19 Μαρτίου), με 150 Μανιάτες που οχυρώθηκαν στα μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας οικήματα της Καλαμάτας. Ο Αρναούτογλου εξαπέλυσε και αγγελιοφόρους προς όλες τις κατευθύνσεις ζητώντας βοήθεια, αλλά αυτοί συλλαμβάνονταν στον δρόμο από τους άνδρες του Νικηταρά. Οι Τούρκοι, θεωρώ¬ντας μικρή τη δύναμη που έστειλε ο Πετρόμπεης, ζήτησαν να έλθει ο ίδιος με περισσότερους άνδρες. Τότε ξεκίνησε και ο Πετρόμπεης με 2.000 Μανιάτες απ' όλα τα καπετανάτα της Μάνης και εισήλθε στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Μαζί του ήταν και οι Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Ανα¬γνωσταράς, Μούρτζινος και πολλοί άλλοι. Αμέσως έστειλαν τελεσίγραφο στον Αρναούτογλου να πα¬ραδώσει τα όπλα μέσα σε διάστημα τριών ωρών. Οι Τούρκοι, έχοντας πέσει σε αυτήν την ευφυή παγίδα, αναγκάσθηκαν να παραδοθούν.

Η Καλαμάτα ήταν η πρώτη μεγάλη πόλη που ε¬λευθερώθηκε από τους επαναστατημένους ΄Ελλη¬νες. Την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε επίση¬μη δοξολογία για να εορτασθεί το γεγονός. Τους Τούρκους της πόλης τους διασκόρπισαν σε διάφο¬ρα χωριά της Μάνης και της Μεσσηνίας, όπου τελι¬κά θανατώθηκαν (ακόμη και ο Αρναούτογλου έτυχε της ίδιας μοίρας).

Στις 25 Μαρτίου ο Πετρόμπεης συνέστησε τη Μεσσηνιακή Γερουσία και εξέδωσε προκήρυξη προς τις ευρωπαϊκές αυλές εξηγώντας τους λόγους της Επανάστασης των Ελλήνων και ζητώντας τη συ¬μπαράσταση τους. Ο Κολοκοτρώνης ήδη από την προηγούμενη είχε αναχωρήσει από την Καλαμάτα. Από εκείνη την ημέρα άρχισε η εποποιία του. "Εκο¬ψα ευθύς δύο σημαίες με σταυρό και εκίνησα... Κι¬νώντας εγώ, είχαν μια προθυμίαν οι Ελληνες, όπου όλοι με τας εικόνας έκαναν δέηση και ευχαριστή¬σεις. Μου ήρχετο πότε να κλαύσω... από την προθυ¬μίαν που έβλεπα... Εις τον ποταμόν της Καλαμάτας ασπασθήκαμε και εκινήσαμε". Η άφιξη του στην Αρκαδία εξανάγκασε τους Τούρκους της Καρύταινας να οχυρωθούν στο φρούριο της περιοχής.

Η ΠΡΩΤΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Στις 26 Μαρτίου, στη γέφυρα της Καρύταινας, οι επαναστάτες σκότωσαν έναν Τούρκο αγγελιοφόρο. Επάνω του ανακάλυψαν μια επιστολή των Φαναριτών Τούρκων προς τους Τούρκους της Καρύταινας. Τους ειδοποιούσαν ότι την επόμενη ημέρα θα περ¬νούσαν από την Καρύταινα για να μεταβούν και να ασφαλισθούν στην Τριπολιτσά και τους καλούσαν να ενωθούν μαζί τους. Οι ΄Ελληνες ειδοποίησαν α¬μέσως τον Κολοκοτρώνη που βρισκόταν στο Δεδέμπεη (χωριό ανάμεσα στο Λεοντάρι και την Καρύταινα). Ο Γέρος χωρίς χρονοτριβή κατέλαβε έναν στενό δρόμο που βρισκόταν στην τοποθεσία ΄Αγιος Αθανάσιος έξω από την Καρύταινα. Οι Φαναρίτες έ¬πρεπε να εξοντωθούν με κάθε θυσία, καθώς ήταν από τους πλέον αξιόλογους ντόπιους Τούρκους πο¬λεμιστές.

Στις 28 Μαρτίου εμφανίσθηκε η μακρά φάλαγγα των Φαναριτών. Αποτελούντο από 1.700 άνδρες, με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και 3.000 φορτωμέ¬να υποζύγια. Οι ένοπλοι αποτελούσαν την εμπροσθοφυλακή και την οπισθοφυλακή. Στη μέση βρί¬σκονταν τα γυναικόπαιδα. ΄Οταν η φάλαγγα έφθασε σε απόσταση βολής, άρχισε η μάχη.

Οι ΄Ελληνες που υπεράσπιζαν τα στενά μόλις που έφθαναν σε αριθμό τους 300. Μετά από έξι ώ¬ρες, η νίκη άρχισε να χαμογελά προς την πλευρά των επαναστατών. ΄Ομως, εκείνη τη στιγμή τραυμα¬τίσθηκαν οι οπλαρχηγοί των Μανιατών, Βοϊδης Μαυρομιχάλης και Παναγιώτης Δουράκης. Οι Μανιάτες έσπευσαν να περιθάλψουν τους αρχηγούς τους και να τους μεταφέρουν εκτός πυρός. Με την αποχώρηση τους "αδυνάτισε" επικίνδυνα η ήδη ολι¬γάριθμη ελληνική παράταξη. Επιπλέον, είχαν εξα¬ντληθεί τα πολεμοφόδια των επαναστατών. Οι Τούρκοι, μη συναντώντας πλέον αντίσταση, ήταν έ¬τοιμοι να διασχίσουν τη γέφυρα. ΄Ομως, ο Κολοκο¬τρώνης με 20 άνδρες τους πρόλαβε καταλαμβάνο¬ντας την. Η αιφνιδιαστική αυτή ενέργεια αναστάτω¬σε τους Φαναρίτες. Ταυτόχρονα αφίχθησαν στην περιοχή, οδηγημένοι από τον θόρυβο της μάχης, οι Πλαπουταίοι. Λίγο αργότερα πύκνωσαν την ελληνι¬κή παράταξη και 300 Δημητσανίτες με επικεφαλής τον Σπηλιωτόπουλο.

Στα γυναικόπαιδα, που ήδη υφίοταντο επίθεση από τα πλάγια των Ολύμπων με αρχηγούς τον Τζανέτο Χριστόπουλο και τον Νικόλαο Ζαριφόπουλο, προκλήθηκε σύγχυση και ταραχή. Οι Φαναρίτες, μη επιτυγχάνοντας να καταλάβουν τη γέφυρα, υποχώ¬ρησαν προς τη θέση Χαλήλιαγά.

Εκεί ο Αλφειός ή¬ταν διαβατός κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Την εποχή εκείνη όμως από το λιώσιμο του χιονιού τα νερά ήταν διογκωμένα, γεγονός που καθιστούσε τη διάβαση του ποταμού ιδιαίτερα επικίνδυνη. Αυτό το παρέβλεψαν οι Φαναρίτες και υπέστησαν πανωλεθρία. ΄Ανδρες και γυναίκες, είτε τραυματισμένοι από τους ΄Ελληνες που τους πυροβολούσαν, είτε παρα¬συρόμενοι από το ορμητικό ρεύμα, ανατρέπονταν και πνίγονταν. Οι Τούρκοι της Καρύταινας επιχείρη¬σαν έξοδο για να βοηθήσουν τους συμπατριώτες τους, αλλά το πυκνό πυρ των Ελλήνων τους υποχρέ¬ωσε να επιστρέψουν στο κάστρο. Σε 500 άτομα α¬νέρχονταν οι απώλειες των Φαναριτών. Οι υπόλοιποι υποχώρησαν προς την Καρύταινα. Προς αυτήν την κατεύθυνση βάδισε και ο Κολοκοτρώνης μετά τη μάχη. ΄Εξω από την πόλη σχηματίσθηκε το πρώτο ελληνικό στρατόπεδο του Αγώνα.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:39 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Στο πολεμικό συμβούλιο που συγκροτήθηκε με¬τά την αναίμακτη κατάληψη της Καλαμάτας, ο Γέ¬ρος εξέθεσε το απλό αλλά έξυπνο σχέδιο να πο¬λιορκηθεί η Τριπολιτσά, η "κεφαλή" της τουρκικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο. Στην επαναστατημένη Ελλάδα δεν υπήρχε άλλη πολιτεία που να κα¬τείχε τέτοια νευραλγική θέση όπως η Τριπολιτσά. ΄Η¬ταν κέντρο συγκοινωνιακό, διοικητικό και στρατιω¬τικό. Μέσα στην πόλη κατοικούσαν 35.000 άνθρω¬ποι (Μωαμεθανοί, Χριστιανοί και Εβραίοι). Στους ήδη υπάρχοντες προστέθηκαν 8.000 Τούρκοι πρό¬σφυγες, Τούρκοι που είχαν καταφύγει εκεί απ' όλη την Πελοπόννησο μετά την έκρηξη της Επανάστασης. Από αυτούς 7.000 στρατιώτες αποτελούσαν την αρχική φρουρά της πόλης. Υπήρχαν επίσης 3.000 ένοπλοι - από το Φανάρι, την Καρύταινα, το Λεοντάρι και τον Μυστρά - και 900 σωματοφύλακες των αγάδων. Εξαιτίας δε της γενικής συνέλευσης με τους προκρίτους και τους αρχιερείς αλλά και των επαναστατικών γεγονότων που ακολούθησαν, βρίσκονταν στην πόλη οι πιο επιφανείς Τούρκοι αξιω¬ματούχοι του Μοριά, όπως ο Κιαμήλ μπέης της Κορίνθου, ο Μπινά Εμίνης, ο Σείχ Νετσήτι Εφέντης, κλπ.

΄Οσο η Τριπολιτσά παρέμενε σε τουρκική κατο¬χή, αποτελούσε μια μόνιμη απειλή για τη νεαρή Επανάσταση. Οι επιχειρήσεις εναντίον των κατά τό¬πους φρουρίων από τους ΄Ελληνες θα απέμεναν, πα¬ρόλη τη γενίκευση τους, μεμονωμένες ενέργειες, κατά των οποίων θα ήταν εύκολο να δρά¬σει η άθικτη στρατιωτική δύναμη της πόλης διαλύο¬ντας τις πολιορκίες μία προς μία χωριστά. Αντίθετα, η εξουδετέρωση αυτής της εχθρικής εστίας θα είχε ως αποτέλεσμα να παραλύσουν με τη σειρά τους και οι τοπικές τουρκικές αντιστάσεις.

Ως πρώτο μέρος του σχεδίου έπρεπε να οργα¬νωθούν τα ανάλογα ορμητήρια - επαναστατικές φω¬λιές - γύρω από τον μεγάλο στόχο. Αυτά θα ήταν ταυτόχρονα και αμυντικά στηρίγματα του Αγώνα που είχε αρχίσει. Ορθά εκτίμησε ο Κολοκοτρώνης τη στρατηγική θέση του Βαλτετσίου, ενός ορεινού χωριού δυτικά της Τριπολιτσάς, και πρότεινε στους άλλους οπλαρχηγούς να οχυρωθούν εκεί. Εκείνοι ό¬μως, αδυνατώντας να κατανοήσουν το στρατηγικό του πνεύμα, δεν τον άκουσαν και εκείνος δεν διέ¬θετε ακόμη δικό του στρατιωτικό σώμα για να πραγ¬ματοποιήσει το σχέδιο του.

Στις 29 Μαρτίου 3.000 ΄Ελληνες πολιορκούσαν την Καρύταινα. Οι Τούρκοι μάταια ζήτησαν ενισχύ¬σεις από την Τριπολιτσά. Ο Κολοκοτρώνης προσπά¬θησε να πείσει τους οπλαρχηγούς να κλείσουν τα περάσματα για να εμποδίσουν τις τουρκικές ενισχύ¬σεις να εξέλθουν από την πόλη. Δεν εισακούσθηκε και, όταν επιτέθηκαν οι Τούρκοι, οι απειροπόλεμοι ΄Ελληνες διασκορπίσθηκαν. Ο Γέρος είχε δικαιωθεί πανηγυρικά. Η φρουρά της Τριπολιτσάς ήταν ικανή να διαλύει τις κατά τόπους πολιορκίες, γεγονός που είχε αποσυνθετική επίδραση στα νεοσύστατα επα¬ναστατικά σώματα. Η δημιουργία ενός νέου ελληνι¬κού στρατοπέδου στην Πιάνα είχε την ίδια τύχη ύ¬στερα από μια σφοδρή επίθεση 4.000 Τούρκων (6 Α¬πριλίου 1821).

Τις επόμενες ημέρες πολλοί Μανιάτες, Μεσσήνιοι και Αρκάδες οπλαρχηγοί, αντιλαμβανόμενοι το ορθό σχέδιο του Κολοκοτρώνη, συγκεντρώθηκαν στο Βαλτέτσι. Δεν είχαν όμως οχυρωθεί όταν, στις 24 Απριλίου 1821, 7.000 Τούρκοι, ξεκινώντας από την Τριπολιτσά, με σκοπό δήθεν να κατευθυνθούν προς τα Βέρβενα, έστριψαν ξαφνικά και επιτέθηκαν στο Βαλτέτσι. Οι ΄Ελληνες, πρωτόπειροι στον πόλε¬μο, διασκορπίσθηκαν και άφησαν τους αρχηγούς τους μόνους. Μόλις που κατόρθωσε ο Κολοκοτρώ¬νης να ανασυγκροτήσει τους έντρομους άνδρες του στην έξοδο του χωριού.

Εκεί άρχισε μια άγρια μάχη ανάμεσα στους λίγους οπλαρχηγούς και στο τουρκικό ασκέρι, ώσπου κατέφθασε ο Πλαπούτας με 500 άνδρες και επιτέθηκε στα νώτα των Τούρκων αναγκάζοντας τους να υποχωρήσουν. Την επόμενη ημέρα οι στρατιώτες δείλιασαν και άρχισαν να σκορπίζουν. Σύντομα τους ακολούθησαν και οι ο¬πλαρχηγοί τους. Τα πρώτα αυτά σκορπίσματα απεδείκνυαν πόσο δεν επαρκούσαν ο αυθορμητισμός και οι πρώτοι ενθουσιασμοί για να στηρίξουν μια ε¬πανάσταση. Χρειάζονταν άμεση οργάνωση και αρ¬χηγοί με ηγετικές ικανότητες και κύρος, ώστε να τους υπακούουν οι απείθαρχοι οπλαρχηγοί.

Ο Κολοκοτρώνης, αφού υπέδειξε στους πάντες τον κίνδυνο που διέτρεχε ο Αγώνας, κατόρθωσε να συγκαλέσει συμβούλιο των προεστών στο Χρυσοβίτσι (χωριό της Γορτυνίας). Εκεί, στις 26 Απριλίου 1821, ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος των όπλων της Καρύταινας. Αυτός ο τίτλος, παρά τον περιοριστικό χαρακτήρα του, σήμαινε στην ουσία κάποια γενικό¬τερη αρχηγία σε όλη τη γύρω από την Τριπολιτσά ε¬πιχείρηση. Και αυτό συνέβαινε διότι το κύριο στρα¬τιωτικό σώμα ήταν αυτό των Αρκάδων, στην επαρ¬χία των οποίων πραγματοποιούντο εκείνες οι πολε¬μικές προσπάθειες, αλλά και διότι η προσωπικότη¬τα του Κολοκοτρώνη είχε αναδειχθεί και επιβαλλό¬ταν από τις περιστάσεις.

Βέβαια, η αρχηγία αυτή δεν πρέπει να θεωρεί¬ται με τη σημερινή έννοια του όρου. Την πολυτέ¬λεια πλήρους διοικητικής ενότητας, ώστε να εκτε¬λείται ασυζητητί η διαταγή του αρχηγού, δεν την είχε τότε η Επανάσταση ούτε στις κατά τόπους ενέρ¬γειες, ούτε, πολύ περισσότερο, όταν συνέπρατταν στις πολεμικές επιχειρήσεις αρχηγοί από άλλες ε¬παρχίες. Καθένας είχε την αυτοτέλεια του και ήταν πραγματικά κύριος του σώματος του, χωρίς να είναι δυνατόν να αντικατασταθεί από άλλον παρά μόνο αν οι τοπικοί παράγοντες της επαρχίας το επιθυ¬μούσαν και αν το κατόρθωναν. ΄Ομως, η επιρροή και το κύρος του Κολοκοτρώνη εξασφάλιζαν κάποια ε¬νότητα και μια συνδυασμένη ενέργεια.

Από την ημέρα ανακήρυξης του Κολοκοτρώνη ως αρχιστρατήγου μια στρατιωτική τάξη άρχισε να δημιουργείται. Οργανώθηκε η Εφορεία Καρύταινας με πρόεδρο τον Κανέλλα Δεληγιάννη, η οποία απο¬τελούσε τον οικονομικό οργανισμό του στρατεύμα¬τος. Σχηματίσθηκε υπηρεσία εφοδιασμού και επισι¬τισμού και θεσπίσθηκαν αυστηρά μέτρα για να διατηρήσουν την πειθαρχία τους οι στρατιώτες. Πα¬ράλληλα, πραγματοποιήθηκαν οργανωμένες στρα¬τιωτικές ασκήσεις. Μια στρατιωτική τάξη άρχισε να δημιουργείται.

Ο Κολοκοτρώνης έκρινε απαραίτητο να καταλη¬φθεί εκ νέου το Βαλτέτσι. Ο Κυριακούλης και ο Η¬λίας Μαυρομιχάλης έλαβαν μήνυμα από τον Γέρο που τους καλούσε να επανέλθουν στο Βαλτέτσι ε¬πειδή ήταν η καταλληλότερη θέση για να αναχαιτι¬σθεί ο εχθρός αν επιχειρούσε εκστρατεία στη δυτι¬κή Πελοπόννησο, όπως ήταν ενδεχόμενο να συμβεί από την κάθοδο του κεχαγιάμπεη του Χουρσίτ πασά από τα Ιωάννινα.

Ο Κυριακούλης αναγνώριζε το ο¬χυρό της θέσης του Βαλτετσίου, αλλά δεν ήταν σύμφωνος με την επανάληψη της κατάληψης τους για ψυχολογικούς λόγους. Θεωρούσε επικίνδυνο να τοποθετηθούν οι Ελληνες στρατιώτες σε θέση, από την οποία είχαν παλαιότερα τραπεί σε φυγή. ΄Ομως ο Ηλίας ζήτησε να υπακούσουν στην υπόδειξη του Κολοκοτρώνη. Θείος και ανιψιός έφθασαν σε έντο¬νη λογομαχία και ο Ηλίας, χωρίς την έγκριση του θείου του, αναχώρησε για το Βαλτέτσι. Μετά από λί¬γο ακολούθησε και ο Κυριακούλης, καθώς είχε ε¬ντολή από τον Πετρόμπεη να μη εγκαταλείψει ποτέ τον Ηλία.

Τελικά συγκεντρώθηκαν όλοι οι οπλαρχη¬γοί των Μεσσηνίων και των Ολυμπίων με τα σώματα τους. Η συνολική δύναμη ανήλθε σε 845 άνδρες. Στο πολεμικό συμβούλιο που συγκλήθηκε στο Χρυσοβίτσι ο Κολοκοτρώνης πρότεινε να κατασκευα¬σθούν κλειστοί προμαχώνες στα οχυρά μέρη γύρω από το Βαλτέτσι. Απαραίτητη έκρινε την κατάληψη τεσσάρων λόφων κατάλληλων για οχύρωση. Ο Γέ¬ρος πρότεινε επίσης τη χρησιμοποίηση της εκκλη¬σίας που βρισκόταν στο κέντρο του χωριού. Με τη μεταποίηση της στέγης, η εκκλησία θα μεταβαλλό¬ταν σε ισχυρότατο προμαχώνα.

Διατυπώθηκαν αντιρρήσεις, καθώς οι περισσό¬τεροι αρχηγοί πρότειναν την οχύρωση στα σπίτια του χωριού, τελικά όμως η γνώμη του Κολοκοτρώνη υπερίσχυσε. ΄Ηταν η πρώτη στρατηγική διάταξη και συστηματική οχύρωση ενός στρατοπέδου. Για πρώ¬τη φορά τα άτακτα ελληνικά σώματα άρχισαν να λαμβάνουν τη μορφή στρατεύματος. Παράλληλα, η Εφορεία της Καρύταινας είχε εξελιχθεί και σε υπη¬ρεσία επιμελητείας.

Στη μονή Επάνω Χρέπα των Τρικόρφων τοποθε¬τήθηκε από τον Κολοκοτρώνη μια φρουρά που ε¬κτελούσε χρέη "οπτικού τηλέγραφου". Από εκεί επιτηρείτο η Τριπολιτσά και θα δηλώνονταν με φωτιές τα σημεία κατεύθυνσης του εχθρού. Μια φωτιά θα σήμαινε κίνηση προς την Πιάνα, δύο κίνηση προς το Βαλτέτσι και τρεις κίνηση προς τα Βέρβενα. Ορίσθηκαν σύνδεσμοι μεταξύ των τριών στρατοπέδων. Ο Κολοκοτρώνης βρισκόταν σε διαρκή κίνηση και ε¬πιτηρούσε τα πάντα. ΄Οπως ανέφερε ο ίδιος, "εκοι μόμουν στο Βαλτέτσι, εγευμάτιζα στην Πιάνα και εδείπναγα στο Χρυσοβίτσι".

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:39 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑΜΠΕΗ
ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ
Αυτά διαδραματίζονταν εκείνες τις ημέρες γύ¬ρω από την Τριπολιτσά όταν έφθασε η είδηση ότι ο Μουσταφάμπεης, κεχαγιάμπεης του Χουρσίτ πασά με 3.500 επίλεκτους στρατιώτες, όλους σχεδόν Αλ¬βανούς, εισήλθε στην Πάτρα. Η Επανάσταση δημι¬ούργησε προσωπικό θέμα στον Χουρσίτ. ΄Ηταν ο πα¬σάς της Πελοποννήσου και, όσο και αν ήταν απών ό¬ταν εξερράγη το κίνημα, θιγόταν η φιλοτιμία του ως διοικητή της χώρας που είχε ξεσηκωθεί και από την οποία είχε δώσει μόλις πριν από λίγους μήνες δια¬βεβαιώσεις στην Πύλη ότι ησύχαζε. Επιπλέον, υπήρ¬χε και οικογενειακό ζήτημα. Στην Τριπολιτσά Βρι¬σκόταν η σύζυγος του, το χαρέμι και οι θησαυροί του. Ο κίνδυνος να περιέλθουν στην κατοχή των ε¬παναστατών ήταν άμεσος.
Διέταξε λοιπόν τους στρατηγούς Κιοσσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη να βαδίσουν προς την Πελοπόννησο διαμέσου της Θεσσαλίας, της Βοιωτίας και του Ισθμού. Συγχρόνως, έστειλε τον Μουσταφάμπεη, ικανό αξιωματικό και πρόσωπο της εμπιστοσύνης του, στην Πελοπόν¬νησο. Η εντολή που έλαβε ο Μουσταφάμπεης ήταν να περάσει από την Αιτωλοακαρνανία στο Ρίο καινά διασκορπίσει τους επαναστάτες. Ο Χουρσίτ αδυνα¬τούσε να πιστέψει ότι είχε ξεσπάσει επανάσταση με εθνικούς σκοπούς. Νόμιζε ότι οι πρόκριτοι, φοβισμένοι εξαιτίας της πρόσκλησης τους στην Τριπολι¬τσά, είχαν προχωρήσει σε εξέγερση χρησιμοποιώ¬ντας παλαιούς κλέφτες.

Ο Κεχαγιάμπεης έφθασε στην Πάτρα χωρίς να συναντήσει κανένα εμπόδιο. Αφού έστειλε σ' όλη την επαρχία Αχαΐας απεσταλμένους με υποσχέσεις αμνηστίας, λεηλάτησε την Πάτρα και αναχώρησε με προορισμό τη Βοστίτσα. Αποδείχθηκε τότε ότι ο Χουρσίτ δεν είχε τελείως άδικο στους υπολογι¬σμούς του. Οι επαναστάτες δεν έσπευσαν 6έ6αια να δηλώσουν υποταγή αλλά, όταν έμαθαν ότι αποβι¬βάσθηκε η αλβανική δύναμη, διασκορπίσθηκαν. Η ά¬φιξη του εκστρατευτικού αυτού σώματος προκάλε¬σε αμηχανία στους οπλαρχηγούς. Οι Ελληνες ήταν πολυάριθμοι, αλλά ήταν κατανεμημένοι σε πολλά στρατόπεδα επιφορτισμένα με την πολιορκία διαφόρων φρουρίων. Στρατός συνταγμένος, προορι¬σμένος να παρακολουθεί τις κινήσεις των επερχό¬μενων τουρκικών ενισχύσεων και να τις αποκρούει, δεν υπήρχε.

Στα γύρω από την Τριπολιτσά στρατόπεδα, όπου βρισκόταν συγκεντρωμένη η μεγαλύτερη επανα¬στατική δύναμη της χώρας, δεν ήταν δυνατή η μετακίνηση σωμάτων ικανών, χωρίς κίνδυνο να δια¬λυθεί η συστηματοποιημένη ήδη πολιορκία του τουρκικού κέντρου. Ομως ούτε γενικός αρχηγός υπήρχε με το δικαίωμα να στέλνει δυνάμεις όπου το έκρινε αναγκαίο. Προελαύνοντας ο Μουσταφάμπεης, έκαψε τη Βοστίτσα, σκόρπισε τους πολιορκητές της Ακροκορίνθου και του Ναυπλίου και εισήλθε θριαμβευτικά στην Τριπολιτσά στις 6 Μαΐου.

Οι Τούρκοι κάτοικοι της πόλης χαιρέτισαν την ά¬φιξη του ελπίζοντας ότι αυτή σηματοδοτούσε το τέ¬λος των ανωμαλιών της χώρας. Τα άφθονα λάφυρα και οι πολυάριθμοι αιχμάλωτοι που τον "συνόδευ¬σαν" ήταν οι εύγλωττες αποδείξεις της μειονεκτικής θέσης των επαναστατημένων Ελλήνων, κυρίως λόγω της απειρίας τους και της απουσίας κάποιας, έστω και υποτυπώδους, πολεμικής τακτικής. Ενδεκαπλάσιοι των Τούρκων ήταν οι ΄Ελληνες στην Πελοπόννη¬σο. ΄Ομως οι πρώτοι κατείχαν όλα τα φρούρια που τους παρείχαν όπλα, πολεμοφόδια και ασφάλεια. Ε¬πιπρόσθετα, ήταν συνηθισμένοι να οπλοφορούν από πολύ νεαρή ηλικία, θεωρούσαν τον ΄Ελληνα τα¬πεινό ραγιά και είχαν γενικά την υπεροχή που τους έδινε η εξουσία. Απεναντίας, οι ΄Ελληνες ήταν στερημένοι και από όπλα και από πολεμοφόδια, κατεί¬χαν ανοχύρωτα και ευπρόσβλητα σημεία, ήταν ασυνήθιστοι στην οπλοφορία, δεν διέθεταν ιππικό όπως οι εχθροί τους, και το σημαντικότερο, θεωρούσαν τους Τούρκους ανώτερους τους. Ολόκληρα σώματα σκόρπιζαν στη θέα και μόνο ελάχιστων Τούρκων, πό¬σο μάλλον στη θέα των σκληροτράχηλων και εμπειροπόλεμων Αλβανών του Μουσταφάμπεη.

Στην Τριπολιτσά όμως ο Τουρκαλβανός αρχηγός έχασε πολύτιμο χρόνο. Αφενός μεν παρέτεινε κατά πολύ τη μάταιη αναμονή δηλώσεων υποταγής που είχε προτείνει στους ΄Ελληνες και, αφετέρου, είχε πεισθεί από την εκστρατεία του ότι δεν υπήρχε ελ¬ληνική δύναμη ικανή να αντιπαραταχθεί απέναντι του και να τον αποκλείσει, είτε τώρα, είτε αργότερα. Κάποιες φήμες, επίσης, έλεγαν πως είχε παραδοθεί σε ερωτική ευτυχία με μια χανουμισσα του χαρεμιου του Χουρσίτ. ΄Οποιοι και αν ήταν οι λόγοι πάντως, ο Κολοκοτρώνης βρήκε ανέλπιστα τον χρόνο που α¬ναζητούσε για να προετοιμασθεί κατάλληλα.

΄Ενα πρόσθετο γεγονός καθυστέρησε ακόμη πε¬ρισσότερο την τουρκική επίθεση. Ο Κεχαγιάμπεης πληροφορήθηκε τις ελληνικές προετοιμασίες στο Βαλτέτσι από έναν προδότη, ο οποίος μετέφερε την αλληλογραφία του Κολοκοτρώνη με την Μπουμπουλίνα, που ηγείτο της πολιορκίας του Ναυπλίου από τη θάλασσα. Ο αγγελιοφόρος αυτός, όποτε εί¬χε επιστολή για την Μπουμπουλίνα, περνούσε από την Τριπολιτσά όπου ο Κεχαγιάμπεης λάμβανε γνώ¬ση των γραφομένων. Ευτυχώς, σε όλες τις επιστο¬λές υπήρχαν υπερβολές. Οι δυνάμεις των ελληνι¬κών σωμάτων παρουσιάζονταν για ψυχολογικούς λόγους, διογκωμένες ενώ γενική αισιοδοξία διέπνεε τα γραφόμενα από τους αρχηγούς. Ετσι, ο Κεχαγιά¬μπεης επιβράδυνε τις προετοιμασίες, προκειμένου να ενεργήσει σοβαρή εκστρατεία για πλήρη συντρι¬βή των επαναστατών, και δεν επιτέθηκε αμέσως, ο¬πότε θα έβρισκε τους Ελληνες ανοχύρωτους.

Σκοπός του Κεχαγιάμπεη ήταν να λύσει την πολιορκία της Τριπολιτσάς και στη συνέχεια, είτε με τη βία, είτε με παραχωρήσεις, να επαναφέρει κάτω από τη σουλτανική εξουσία ολόκληρο τον Μοριά. Οι δυ¬νάμεις που διέθετε δικαιολογούσαν την αισιοδοξία του. Από τις δυνάμεις αυτές, ανώτερες σε ποσότη¬τα και ποιότητα των ελληνικών, διότι υπήρχαν μετα¬ξύ αυτών και επίλεκτα σώματα και αξιωματικοί που γνώριζαν τον τόπο και τα πρόσωπα που διηύθυναν την Επανάσταση καθώς και επαρκές ιππικό και πυ¬ροβολικό, κατήρτισε ο Κεχαγιάμπεης το εκστρα¬τευτικό του σώμα.
Σχημάτισε πέντε τάγματα, δύο με δύναμη 3.000 ανδρών και τρία με δύναμη 2.000 ανδρών. Η εκστρα¬τεία αυτή αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για την Επανάσταση διότι η τουρκική δύναμη ήταν δοκιμα¬σμένη, άρτια εξοπλισμένη και διευθυνόταν από εμπειροπόλεμους αξιωματικούς. Ακόμη, είχε ως διοι¬κητή έναν στρατηγό που δεν στερείτο αξίας. Απένα¬ντι στον ισχυρότατο εκείνο στρατό οι ΄Ελληνες στο Βαλτέτσι, την Πιάνα και το Χρυσοβίτσι, που αποτελούσε το πλησιέστερο προς την Τριπολιτσά και το μεγαλύτερο από τα ελληνικά στρατόπεδα της Πελο¬ποννήσου, παρέτασσαν 2.300 άνδρες. Η δε μαχητι¬κότητα των δυνάμεων αυτών έπρεπε να κρίνεται αμφίβολη, αφού οι υπό τους Ίδιους αρχηγούς άν¬δρες, κατά τις ως τότε συγκρούσεις, έφευγαν μόλις αντίκρυζαν τους Τούρκους. Ο οπλισμός των σωμά¬των αυτών ήταν ελλιπής. Τα πολεμοφόδια ήταν επί¬σης ανεπαρκή.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του μικρού εκείνου ε¬παναστατικού στρατού ήταν η στρατηγική διάταξη και η οχύρωση του, έργα και τα δύο του αρχηγού του. Επίσης, μια μεταβολή στην ψυχολογία φαινό¬ταν να εξουδετερώνει την έως τότε έλλειψη μαχητι¬κότητας των ανδρών. ΄Ολοι φαίνονταν αποφασισμέ¬νοι να πολεμήσουν. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αυτή η πρώτη σύγκρουση θα αποτελούσε την πιο κρίσιμη μάχη για την Επανάσταση.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ

Την αυγή της 12ης Μαΐου η φρουρά της Επάνω Χρέπας έδωσε το σήμα της εξόδου του Τουρκικού Στρατού με το άναμμα δύο φωτιών. Οι Τούρκοι κατευθύνονταν προς το Βαλτέτσι. Το πρώτο σώμα του Τουρκικού Στρατού που εξήλθε από την Τριπολιτσά είχε ως αρχηγό τον Ρουμπή από τα Βαρδουνοχώρια και αποτελείτο από 3.000 Φαναρίτες, Βαρδουνιώτες και Καρυτινούς. Οι Φαναρίτες προπορεύονταν επι¬θυμώντας να επιτεθούν πρώτοι. Πολλοί απ' αυτούς είχαν χάσει τις οικογένειες τους στη μάχη του Αγίου Αθανασίου και παρουσιάζονταν ανυπόμονοι για εκ¬δίκηση. ΄Αλλα τρία τμήματα κατευθύνθηκαν προς το Καλογεροδούνι, το Φραγκόβρυσο και τους Αραχαμίτες για να εμποδίσουν πιθανή βοήθεια από το ελληνικό στρατόπεδο των Βερβένων, να εξο¬ντώσουν τους Ελληνες που θα υποχωρούσαν από το Βαλτέτσι και, α¬κόμη, να βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης το εκστρατευτικό σώμα του Ρουμπή.

Στην προηγούμενη μάχη του Βαλτετσίου οι ΄Ελληνες είχαν ξεφύγει από μια ρεματιά που βρι¬σκότανστο πίσω μέρος του χωριού. Ο Κεχαγιάμπεης είχε αφήσει αυτό το μέρος αφρούρητο. ΄Ο¬μως, λίγα μέτρα παρακά¬τω είχε στήσει ενέδρα με το ιππικό του. Αυτήν τη φορά δεν υπήρχε δρό¬μος διαφυγής για τους "στασιαστές". Το σήμα που δόθηκε από την Επάνω Χρέπα το είδε ο Κολοκοτρώνης από το Χρυσοβίτσι. Αμέσως ειδοποίησε τον Δημήτριο Πλαπούτα, που βρισκόταν στην Πιάνα, να σπεύσει να ενισχύσει τους αμυνόμενους στο Βαλτέτσι και ξεκίνησε και ο ίδιος, επικεφαλής 800 ανδρών.

Το σώμα του Ρουμπή έφθασε πολύ κοντά στον προμαχώνα του Μητροπέτροβα, αρχηγού των Μεσσηνίων. Καμία πλευρά δεν είχε ανοίξει πυρ. Οι Τούρ¬κοι ήλπιζαν πως με τις υποσχέσεις τους θα έπειθαν τους Ελληνες να παραδοθούν ή, τουλάχιστον, ότι θα προκαλούσαν διαφωνίες μεταξύ τους, οπότε πολλοί θα αποχωρούσαν. ΄Ελαβαν όμως αρνητικές α¬παντήσεις. Αμέσως 14 Τούρκοι σημαιοφόροι επιτέ¬θηκαν στο ελληνικό οχύρωμα για να εγκαταστή¬σουν τις σημαίες τους σ' αυτό. Μια ομοβροντία ό¬μως από την ελληνική γραμμή τους έριξε όλους νε¬κρούς. Πραγματοποιήθηκε η πρώτη έφοδος, η ο¬ποία ανακόπηκε. Ακολούθησε δεύτερη ορμητικότε¬ρη, αλλά αναχαιτίσθηκε και αυτή. Το τουρκικό σώμα αναπτύχθηκε και η μάχη γενικεύθηκε. Η φθορά των επιτιθέμενων ήταν μεγάλη καθώς ήταν ακάλυπτοι. Οι άνδρες των ελληνικών οχυρωμάτων διακρίνο¬νταν για τους εύστοχους πυροβολισμούς τους. Α¬ντιλήφθηκαν την κυκλωτική κίνηση που ξεκίνησε από βορειοανατολικά, αλλά διατήρησαν τις θέσεις τους με ακατάπαυστο πυρ.

Ο Κολοκοτρώνης έστειλε έφιππο τον Θεόδωρο Καρδάρα με μια σημαία για να τον δουν οι αμυνόμε¬νοι και να αντιληφθούν ότι σε λίγο κατέφθανε βοή¬θεια. Πράγματι, αφού ειδοποίησε τον Πλαπούτα να σπεύσει με όση δύναμη διέθετε καθώς και τον Κανέλλο Δεληγιάννη και τους άλλους οπλαρχηγούς που βρίσκονταν κοντά και, αφού παρήγγειλε στην εφορεία της Καρύταινας να στείλει τροφές και νε¬ρό, έσπευσε ο ίδιος με τη δύναμη που υπήρχε στο Χρυσοβίτσι.

Ο Ρουμπής συγκέντρωσε και άλλες δυνάμεις προσπαθώντας να περικυκλώσει το Βαλτέτσι και τους προμαχώνες. Οι ΄Ελληνες δεν κάμφθηκαν, αλ¬λά ήταν πλέον αδύνατη η επικοινωνία μεταξύ των προμαχώνων διότι βάλλονταν απ' όλες τις πλευρές. Ξαφνικά ο Κολοκοτρώνης έφθασε με τους άνδρες του στο πεδίο της μάχης. Ο Ρουμπής είδε τον κίνδυ¬νο και κατάλαβε το σοβαρό λάθος που είχε διαπρά¬ξει. Υπήρχε ένας λόφος στα νώτα του. Βέβαιος πως θα εξουδετέρωνε αμέσως τους ΄Ελληνες, δεν φρό¬ντισε να στείλει φρουρά σ' εκείνο το σημείο. ΄Εντρο¬μος τώρα διέταξε την οπισθοφυλακή του να καταλάβει τον λόφο. Ο πολύπειρος Γέρος, αντιλαμβανό¬μενος την κίνηση του, οδήγησε τους άνδρες του από ένα σύντομο μονοπάτι, που γνώριζε μόνο αυ¬τός και κατέλαβε πρώτος τον λόφο. Η επίθεση των Τούρκων για να αναγκασθεί ο Κολοκοτρώνης να οπισθοχωρήσει απέτυχε. Η θέση του Ρουμπή έγινε πολύ δύσκολη. Από μπροστά τον κτυπούσαν οι οχυ¬ρωμένοι ΄Ελληνες, ενώ στα νώτα του είχε να αντιμε¬τωπίσει το ενοχλητικό πυρ των ανδρών του Κολοκο¬τρώνη. Για να τον ανακουφίσει, ο Μουσταφάμπεης απέσυρε δυνάμεις απ' αυτές, με τις οποίες είχε πε¬ρικυκλώσει τους προμαχώνες, και τις διέθεσε για ε¬πίθεση στα νώτα του Κολοκοτρώνη. Ωστόσο, ο λό¬φος ήταν πολύ ψηλός και ο Γέρος είχε την άνεση να επιβλέπει τις κινήσεις του εχθρού. Τοποθέτησε τους άνδρες του σε κατάλληλα σημεία και η επίθε¬ση αποκρούσθηκε με ευκολία.

Εν τω μεταξύ ο Πλαπούτας είχε καθυστερήσει. Ξεκίνησε από την Πιάνα επικεφαλής 800 ανδρών. Φθάνοντας στη Δουβιά, οι Ελληνες φρουροί, έκπληκτοι από το στρατήγημα των Τούρκων να εξέλθουν από την Τριπολιτσά προς όλες τις κατευθύνσεις, του ανέφεραν πως ο εχθρός μετέβαινε προς το Λεβίδι. Προς αυτήν την κατεύθυνση στράφηκε ο Πλα¬πούτας. Στον δρόμο όμως άλλοι φρουροί και βοσκοί τον ειδοποίησαν πως όλος ο Τουρκικός Στρατός εί¬χε επιτεθεί στο Βαλτέτσι. Η καθυστέρηση του όμως αποδείχθηκε σωτήρια για τους ΄Ελληνες. Αν έφθανε νωρίτερα στο Βαλτέτσι, οι Τούρκοι δεν θα επιχει¬ρούσαν κυκλωτική κίνηση και οι δυνάμεις τους δενχούσαν πέφτοντας κάτω από τον προμαχώνα. Ο Κο¬λοκοτρώνης, βέβαιος πλέον για τη σταθερότητα του κλοιού γύρω από τον Ρουμπή, έτρεξε σε ένα ύ¬ψωμα και φωνάζοντας στον γέρο Μητροπέτροβα, ο οποίος αντιμετώπιζε ακαταπόνητος τις επιθέσεις του ιππικού, "έρχεται ο Κολοκοτρώνης με δέκα χι¬λιάδες, έρχεται και ο Πετρόμπεης με όλους τους Μανιάτες, βαστάτε!", του έδωσε κουράγιο. Διενερ¬γώντας μάλιστα και αιφνιδιαστική έφοδο την Ίδια νύκτα, διέσπασε τον κλοιό και έφερε τροφές και πο¬λεμοφόδια στους αποκλεισμένους στους προμαχώ¬νες. Ρώτησε επίσης τους αρχηγούς αν ήθελαν ενί¬σχυση με άνδρες από τα πιο κοντινά σώματα. Εκεί¬νοι προτίμησαν να εξακολουθήσει η πίεση στον Ρουμπή.

Η ανταλλαγή πυροβολισμών συνεχίσθηκε όλη τη νύκτα διευκολυνόμενη από το φως του φεγγαρι¬ού. Οι δύο αντίπαλοι παρέμειναν ακλόνητοι στις θέσεις τους. Οι Τούρκοι από τη μία πλευρά ήλπιζαν ότι οι επαναστάτες θα διασκορπίζονταν και οι ΄Ελληνες, από την άλλη, προσδοκούσαν ότι, μετά την τόσο σθεναρή αντίσταση τους, οι εχθροί θα υποχωρού¬σαν στην Τριπολιτσά.

Τα μεσάνυκτα οι ΄Ελληνες ενισχύθηκαν από σώ¬ματα υπό τον Π. Βαρβιτσιώτη και τον Δ. Μαυρομιχά¬λη. Το επόμενο πρωί έφθασε άλλο σώμα 400 ανδρών υπό τον Παναγιώτη Γιατράκο, τον Αναγνώστη Κονδάκη και τον επίσκοπο Βρεσθένης. Με την άφιξη των ελληνικών ενισχύσεων, η μάχη γενικεύθηκε. ΄Υ¬στερα από λίγο απέτυχε και νέα απόπειρα χρήσης του πυροβολικού. Την ίδια στιγμή οι τουρκικές φρουρές διέκριναν και άλλες ελληνικές ενισχύσεις που κατέφθαναν από τα Βέρβενα. ΄Ηταν ο Νικηταράς, ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης και άλλοι που επέ¬στρεφαν από το Αργός, μεταφέροντας μολύβι για τις πολεμικές ανάγκες.

Ο Ρουμπής, επειδή δεν ήλπιζε σε νίκη, αλλά, α¬πεναντίας, φοβόταν πλήρη φθορά, έστειλε μήνυμα με ρυθμική ανάφλεξη πυρίτιδας προς τον Κεχαγιάμπεη ότι έπρεπε να μετατοπισθούν οι δυνάμεις τους προς τα πίσω. Ο αρχηγός έδωσε το σύνθημα της υποχώρησης. ΄Ομως ο Κολοκοτρώνης διέκρινε τα σημεία και, ενώ οι Τούρκοι οπισθοχωρούσαν, διέ¬ταξε γενική αντεπίθεση.

Η τουρκική υποχώρηση μετετράπη σε άτακτη φυγή. Οι Τούρκοι για να σωθούν έριχναν πανικόβλη¬τοι τα ασημένια και επίχρυσα όπλα τους. Το τέχνασμα λειτούργησε. Δεν επρόκειτο όμως για απλή λαφυραγωγία καθώς οι ΄Ελληνες είχαν πολύ μεγάλη α¬νάγκη όπλων. Και ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης όμως δεν επιθυμούσε τη συνέχιση της καταδίωξης. Δεν διέ¬θετε ιππικό για να αποδεκατίσει τους υποχωρού¬ντες Τούρκους. Επιπλέον, φοβόταν ότι μια πιθανή ενέδρα του τουρκικού ιππικού ήταν αρκετή για να "κλέψει" ουσιαστικά τη νίκη μέσα από τα χέρια των Ελλήνων. Το σώμα του Πλαπούτα δεν σταμάτησε την καταδίωξη παρά μόνο σε μικρή απόσταση από την Τριπολιτσά. Οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να βρουν καταφύγιο ούτε στην Μπολέττα, καθώς εκεί θα είχαν διασπαρεί, αλλά θα αντιμετώπιζαν τους ΄Ελληνες ενωμένες. Ο Πλαπούτας έφθασε κατάκο¬πος στον τόπο της μάχης μετά το μεσημέρι. Αγανα¬κτισμένος από την αργοπορία του, επιτέθηκε με ορ¬μή εναντίον των εχθρών.

Το σώμα που βρισκόταν υπό την άμεση διοίκηση του Ρουμπή δέχθηκε ταυτόχρονα επίθεση κατά μέτωπο από τους Μαυρομιχαλαίους, από τον Μητροπέτροβα με τους Μεσσήνιους και από τον Ηλία Φλέσσα με τους Λεονταρίτες. Στα νώτα δέχθηκε ε¬πίθεση από τον Κολοκοτρώνη και στη βορειοανατο¬λική πλευρά από τον Πλαπούτα. Ο Κεχαγιάμπεης, α¬φού αντιλήφθηκε τον κίνδυνο, έστειλε νέα βοή¬θεια. Χίλιοι πεντακόσιοι πεζοί και πεντακόσιοι ιπ¬πείς όρμησαν στον προμαχώνα των Μαυρομιχαλαίων προς ανακούφιση του Ρουμπή.

Η έφοδος απο¬κρούσθηκε, αλλά οι Τούρκοι αποσύρθηκαν στις κύριες γραμμές τους χωρίς διάθεση για περαιτέρω οπισθοχώρηση. Καθώς η μέρα έβαινε προς τη δύση της, στήθηκαν πυροβόλα στην πεδιάδα για να κτυ¬πηθεί ο κεντρικός ελληνικός προμαχώνας. Οι πυρο¬βολητές όμως ήταν μετριότατοι και η θέση ακατάλ¬ληλη διότι το έδαφος ήταν ανώμαλο. ΄Οταν υψώνο¬νταν τα πυροβόλα, οι οβίδες κτυπούσαν τους άν¬δρες του Ρουμπή και, όταν αυτά χαμήλωναν, αστοείχε στήσει ενέδρα ο Νικηταράς ώστε να ανακόψει την υποχώρηση τους. ΄Ατακτα πλέον αναγκάσθηκαν να επιστρέψουν στην Τριπολιτσά.

Οι απώλειες των Τούρκων ανέρχονταν σε 514 νε¬κρούς και σε 635 τραυματίες (οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαναν λίγο αργότερα από μολυσματικές ασθένειες). Από τους ΄Ελληνες σκοτώθηκαν τέσσε¬ρις άνδρες και τραυματίσθηκαν 17. Τα τουρκικά ό¬πλα που συγκεντρώθηκαν ήταν αρκετά για να εξο¬πλισθούν 4.000 άνδρες. Η μάχη διήρκεσε 23 ώρες και ήταν η πρώτη φορά που οι ΄Ελληνες αγωνίσθη¬καν σε κατά παράταξη μάχη.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 20:40 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

"Εκείνος ο πόλεμος εστάθη η ευτυχία της πατρί¬δος. Αν εχαλιόμεθα εκινδυνεύαμε να μην κάμομε ορδί πλέον". Αυτά και μόνο τα λόγια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη είναι αρκετά για να κατανοήσουμε τη σπουδαιότητα εκείνης της μάχης, η οποία ίσως δεν εξυμνήθηκε όπως η μεγαλειώδης νίκη στα Δερβε¬νάκια, η επική αντίσταση του Μεσολογγίου, η Θυσία στην Αλαμάνα και το Μανιάκι, όμως αυτή η μάχη έ¬σωσε πράγματι την Επανάσταση που κινδύνευε ά¬μεσα να σβήσει εν τη γενέσει της.

Η αποτυχία του Κεχαγιάμπεη ήταν ήττα γενικό¬τερης σημασίας, αφού, αν είχε κατορθώσει να κατα¬στρέψει το ελληνικό στρατόπεδο, θα είχε εξασφα¬λίσει την επιτυχία του σκοπού της εκστρατείας του. Στο Βαλτέτσι και στα γύρω στρατόπεδα βρίσκονταν οι μαχητικότερες δυνάμεις της Πελοποννήσου, οι Μανιάτες, οι Λάκωνες, οι Καλαβρυτινοί, οι Αρκάδες, οι Μεσσήνιοι, οι Ολύμπιοι, υπό τις διαταγές των ικα¬νοτέρων αρχηγών. Εκεί υπήρχε οργανωμένη πολεμική υπηρεσία, η Εφορεία της Καρύταινας, και εντός της επαρχίας Αρκαδίας βρίσκονταν οι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας, που εφοδίαζαν με πολεμοφό¬δια την Επανάσταση. Εκεί βρισκόταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης των επα¬ναστατών. Το επαναστατικό κέντρο επομένως βρι¬σκόταν εκεί. Αν ο Κεχαγιάμπεης το κατέβαλλε, θα κατάφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στην καρδιά της Επανάστασης. ΄Υστερα απ' αυτό, οι διάφορες πολιορ¬κίες των φρουρίων θα παρέλυαν, ενώ δεν θα υπήρ¬χε ελπίδα αναζωπύρωσης του Αγώνα, που βρισκόταν ακόμη στην αρχή του. Οι υπεράνθρωπες προ¬σπάθειες του Κολοκοτρώνη να συγκρατήσει καινά οργανώσει τους φοβισμένους και απείθαρχους ΄Ελ¬ληνες είχαν φθάσει στο απώτατο σημείο και η συ¬ντριβή των δυνάμεων του θα ήταν τελειωτική. Αν υπέκυπτε η Πελοπόννησος, η Επανάσταση θα έσβη¬νε ταχύτατα. Αυτόματα θα ησύχαζαν η Στερεά Ελ¬λάδα και τα νησιά του Αιγαίου.

Μετά την καταστολή της Επανάστασης, ο Κεχα¬γιάμπεης είχε εντολή να λάβει καταλυτικά μέτρα για να απαλλάξει οριστικά την Υψηλή Πύλη από κά¬θε μελλοντική ενόχληση. Θα παρείχε στην αρχή δε¬λεαστικές αμνηστίες, ώστε να λείψει απ' όλους τους ΄Ελληνες αρχηγούς κάθε έρεισμα για μελλοντι¬κή εξέγερση. ΄Επειτα, θα συνελάμβανε και θα εκτε¬λούσε όλους τους προκρίτους, κληρικούς και ο¬πλαρχηγούς που συμμετείχαν στο κίνημα. Ακόμη, ο Κεχαγιάμπεης σκεφτόταν να προτείνει τη μετατόπι¬ση των ελληνικών πληθυσμών της Πελοποννήσου και τον εποικισμό της με μεγάλο αριθμό Τούρκων, ώστε να αλλοιωθεί ο ελληνικός χαρακτήρας της πε¬ριοχής. Αυτό το σχέδιο, αν και μεγαλεπήβολο, δεν στερείτο σοβαρότητας. Η ελληνική όμως νίκη στο Βαλτέτσι απομάκρυνε αυτόν τον τεράστιο κίνδυνο. Επιπρόσθετα, σε αυτήν τη μάχη αποδείχθηκαν η στρατηγική ευφυΐα και οι ηγετικές ικανότητες του Κολοκοτρώνη, προσόντα τα οποία τον καθιέρωσαν ως την κορυφαία φυσιογνωμία του Αγώνα. Μια ακό¬μη σημαντική πτυχή της νίκης αυτής ήταν η θετική ψυχολογία που απέκτησαν οι ΄Ελληνες. Ο φοβερός μύθος περί του αήττητου των Τούρκων, με τον ο¬ποίο ο ταπεινός ραγιάς είχε ζήσει ολόκληρες γενε¬ές, κατέρρευσε μέσα σε μία ημέρα.

Η πίστη του Κολοκοτρώνη έγινε πίστη όλων των Ελλήνων στρατιωτών. Τον είχαν ακούσει να λέει στους οπλαρχηγούς: "ο Θεός υπόγραψε την ελευ¬θερία της Ελλάδας, δε θα πάρει πίσω την υπογραφή του". Σ' αυτό το "συμβόλαιο" πίστεψαν τώρα οι ΄Ελ¬ληνες με όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Τέλος, η α¬ναχαίτιση τόσο πολυάριθμου τουρκικού στρατού, η προξενηθείσα φθορά και η παρουσία, σε μικρή από¬σταση από την Τριπολιτσά, επαναστατικού νικηφό¬ρου στρατεύματος προκάλεσε στον πληθυσμό της πόλης φόβους για την ασφάλεια του και οργή κατά του Κεχαγιάμπεη, στον οποίο αποδιδόταν η ευθύνη της ήττας.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

Στις 18 Μαΐου του 1821 ο Θεόδωρος Κολοκο¬τρώνης έστειλε μια επιστολή στον Μουσταφάμπεη. ΄Ηταν η επίσημη προειδοποίηση πως άρχιζε η πολιορκία της Τριπολιτσάς με όλους τους στρατιωτι¬κούς κανόνες, όχι πλέον από τους κλέφτες, αλλά από τον στρατό ελεύθερου λαού. ΄Ηταν ακόμη μια πρόσκληση για παράδοση πριν αρχίσουν οι καινούρ¬γιες εχθροπραξίες. Το παράδοξο εκείνο γράμμα τε¬λείωνε με τη φράση "... καλές ανταμώσεις στο σεράγι σου μέσα".

Η προκλητική ελληνική επιστολή εξόργισε τον Κεχαγιάμπεη, ο οποίος συγκάλεσε έκτακτο συμβού¬λιο των αξιωματούχων. Οι πολιορκημένοι αντιμετώπιζαν το εξής δίλημμα: να επιχειρήσουν έξοδο και να διασωθούν όσοι μπορούσαν ή να παραδώσουν την πόλη αφού εξασφαλίσουν ευνοϊκούς όρους συνθηκολόγησης; Η επικράτηση της Επανάστασης σε όλη την πελοποννησιακή ύπαιθρο και η δυνατό¬τητα του ελληνικού στόλου να ελέγχει τις ακτές δεν άφηναν στους Τούρκους περιθώρια αισιοδοξίας για ανεφοδιασμό. Οι διαφορετικές αντιλήψεις όμως που διατυπώθηκαν στο συμβούλιο δημιούργησαν έ¬ντονες λογομαχίες. Η άποψη του Μουσταφάμπεη, του Μεχμέτ Σαλήχ και της "πρώτης" γυναίκας του Χουρσίτ, Εσμα Χανούμ, για προσπάθεια εξόδου και διαφυγής προς το Ναύπλιο δεν έβρισκε σύμφωνους τους ντόπιους Τούρκους αξιωματούχους, όπως και τους Σεϊχ Νετζήπ Εφέντη, Κιαμήλ μπέη της Κορίν¬θου και Δεφτέρ κεχαγιά, οι οποίοι πίστευαν ότι έ¬πρεπε να επιδιωχθεί η παράδοση της Τριπολιτσάς υπό όρους για να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυ¬σία και για να περισωθούν, όσο ήταν δυνατόν, οι πε¬ριουσίες τους.

΄Ενα πρόσθετο πρόβλημα στους πολιορκημέ¬νους δημιουργούσε η στάση των Αλβανών, υπό τους Ελμάς μπέη και Βέλη μπέη Κογιάτσα, που επεδίωκαν να διεξαγάγουν ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τους ΄Ελληνες για να εξασφαλίσουν τη ζωή τους και τα υπάρχοντα τους. Το γεγονός αυτό δεν ήταν παρά¬δοξο και δεν είχε για τους Αλβανούς τη σημασία της προδοσίας που θα είχε για ένα άλλο τμήμα του στρατού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αλβα¬νοί διέθεταν φυλετική συνείδηση. Δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους στρατιώτες των τουρκικών σω¬μάτων, αλλά μισθωτούς πολεμιστές που υπηρετού¬σαν κατά τα συμφέροντα και τα αισθήματα τους. Η διαφοροποίηση αυτή είχε εκδηλωθεί στο παρελθόν με τη σύμπραξη ατόμων και συχνά και στρατιωτικών σωμάτων κατά του οθωμανικού κράτους (π.χ. η προ¬αναφερόμενη περίπτωση του Αλή Φαρμάκη). Επαγ¬γελματίες στρατιωτικοί καθώς ήταν οι Αλβανοί, εί¬χαν αναπτύξει προσωπικούς δεσμούς με πολλούς ΄Ελληνες οπλαρχηγούς και όχι λίγες φορές είχαν συμμαχήσει εναντίον των Τούρκων. Αυτό συνέβαινε κυρίως στην ΄Ηπειρο, με αποκορύφωμα τη γραπτή συνθήκη συμμαχίας του Αλή πασά και των Ελλήνων.

Την εποχή αυτή, εκτός από το κύριο στρατόπε¬δο του Κολοκοτρώνη στους Αγίους Θεοδώρους, υ¬πήρχαν από την ίδια πλευρά, δυτικά δηλαδή της Τριπολιτσάς, το στρατόπεδο του Αγίου Βλάση και βό¬ρεια αυτό της Αγίας Παρασκευής. Πολλές φορές οι ΄Ελληνες προκαλούσαν μικροσυμπλοκές, καθώς εξέρχονταν από τους προμαχώνες και πλησίαζαν πο¬λύ κοντά στην πολιτεία. Πιο ανήσυχος ήταν ο Ιωάν¬νης Κολοκοτρώνης, που κάποια φορά έφθασε ακρι¬βώς κάτω από τα τείχη και συνεπλάκη με Τούρκους στρατιώτες καταφέρνοντας μάλιστα να συλλάβει και έναν θηριώδη έγχρωμο. Ο Κανέλλας Δεληγιάν¬νης, μόλις τον είδε να μεταφέρει τον αιχμάλωτο στο στρατόπεδο, είπε: "Είναι γενναίος, μοιάζει του πατέρα του". Από τότε ο δευτερότοκος γιος του Γέ¬ρου απέκτησε το προσωνύμιο "Γενναίος", που τον συνόδευσε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Εν τω μεταξύ, στα νότια της Τριπολιτσάς ιδρύ¬θηκε στρατόπεδο στη θέση Θάνα, μετά τη νίκη των Ελλήνων σε συμπλοκή που διεξήχθη εκεί στις 5 Ιου¬νίου (δύο ημέρες μετά από άλλη νίκη τους σε σύ¬γκρουση στον Αγιο Βλάση). Τέλος, ανατολικά της Τριπολιτσάς, στους πρόποδες του όρους Παρθένι, υπήρχαν στρατόπεδα από Κυνουραίους, Μονεμβα¬σίτες και Μανιάτες. Βορειότερα, προς το όρος Κα-πνίστρα, κοντά στα Τσιπιανά, υπήρχε το στρατόπε¬δο των Αργείων.

Από τον Ιούνιο η πολιορκία άρχισε να οργανώνε¬ται καλύτερα. Σε επίκαιρες θέσεις κοντά στα στρα¬τόπεδα, με υπόδειξη του Κολοκοτρώνη, οι άνδρες κατασκεύασαν προμαχώνες και συγκέντρωσαν τρό¬φιμα και άλλα εφόδια. Παράλληλα όμως προς τις α¬νάγκες τροφοδοσίας, εξίσου επιτακτική ήταν και η ανάγκη προμήθειας πυρομαχικών. Στον τομέα αυ¬τόν πραγματικά θαυματούργησαν οι Δημητσανίτες, με επικεφαλής τους αδελφούς Σπηλιωτόπουλους Ο Κολοκοτρώνης είχε απαλλάξει τους κατοίκους της περιοχής της Δημητσάνας από τη στρατολογία για να επιδοθούν αυτοί απερίσπαστοι στο τόσο ση¬μαντικό έργο τους. Με συνεχή εργασία οι ηρωικοί Δημητσανίτες κατόρθωναν να παράγουν 500 κιλά πυρίτιδας καθημερινά. Η έξυπνη αυτή κίνηση του Γέρου απέδειξε πως δεν ήταν μόνο άξιος στρατηγός, αλλά και άριστος οργανωτής της επιμελητείας ενός στρατεύματος.

Μια από τις πρώτες ενέργειες των πολιορκητών ήταν να ανακόψουν τη ροή των υδάτων των βουνών προς τα δύο υδραγωγεία της πόλης, στους κήπους και στους Μύλους, δημιουργώντας έτσι μεγάλο πρόβλημα λειψυδρίας στους πολιορκημένους. Στα τέλη του Ιουνίου ο Κολοκοτρώνης και οι περισσότε¬ροι οπλαρχηγοί αναχώρησαν για το ΄Αστρος, ώστε να υποδεχθούν τον πρίγκηπα Δημήτριο Υψηλάντη. Στο στρατόπεδο των Αγίων Θεοδώρων έμεινε υπεύθυνος ο Πάνος Κολοκοτρώνης. Ο Γέρος έφυγε κατά τη διάρκεια της νύκτας για να μη καταλάβουν οι πο¬λιορκημένοι ότι απουσίαζε. Δεν πέρασαν όμως δύο ημέρες και το γνώριζαν όλοι. Οι ΄Ελληνες, στην κα¬θημερινή ανταλλαγή πυροβολισμών με τους Τούρ¬κους αντήλλασσαν επιπλέον, όχι μόνο ύβρεις και α¬πειλές, αλλά και πληροφορίες. Στην προσπάθεια τους λοιπόν να εκφοθίσουν τους πολιορκημένους, με την άφιξη του Υψηλάντη, άθελα τους αποκάλυ¬ψαν την απουσία του Κολοκοτρώνη.

Οι Τούρκοι της Τριπολιτσάς θεώρησαν την ανα¬χώρηση του Κολοκοτρώνη ως την καταλληλότερη ευκαιρία για να προσβάλουν το πιο κοντινό και πιο επικίνδυνο γι' αυτούς στρατόπεδο, αυτό των Αγίων Θεοδώρων. Από την πύλη των Καλαβρύτων σημαντι¬κός αριθμός ενόπλων προχώρησε προς το Μερκοβούνι, με σκοπό να βρεθεί στα νώτα των Ελλήνων. Ο Πάνος Κολοκοτρώνης, ενεργώντας παράτολμα και παρά τις σαφείς οδηγίες του πατέρα του, παρέταξε τους άνδρες του στην πεδιάδα και βρέθηκε αυτός στα νώτα των εχθρών. Σύντομα όμως περικυκλώθη¬κε από το τουρκικό ιππικό στη θέση Μικρός Μύτικας κοντά στο Μερκοβούνι. Οι σπάχηδες τους πλησίασαν ανεμίζοντας απειλητικά τα σπαθιά τους.

Ε¬κείνη τη στιγμή όλοι κατάλαβαν την αξία του Γέρου, αυτός ποτέ δεν θα έπεφτε σε τέτοια παγίδα. Τότε έ¬νας παπάς, ο πατήρ Δημήτριος από το Τετέμπεη, σήκωσε το μπαϊράκι του και με δυνατή φωνή κάλεσε τους συμπατριώτες του να συγκεντρωθούν κο¬ντά του. Η συμπαγής παράταξη που σχηματίσθηκε, το πυκνό πυρ και ο ηρωισμός των Ελλήνων ήταν τα στοιχεία που τους χάρισαν μια ανέλπιστη νίκη. Ο Πάνος Κολοκοτρώνης, κρατώντας δέκα τουρκικά κεφάλια ως δώρο για τον Υψηλάντη, έσπευσε να α¬ναγγείλει τη νίκη στον πατέρα του που βρισκόταν με τον πρίγκηπα στα Βέρβενα.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post a new topicPost a reply Page 1 of 3   [ 59 posts ]
Go to page 1, 2, 3  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
suspicion-preferred