Change font size

Welcome
Τώρα που μας βρήκες θα ανακαλύψεις την Αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς
Tα θέματα πονάνε κάποιους που επιθυμούν να επιβάλουν την νέα τάξη και να συντηρούν τον κόσμο σε μια διαρκείς ύπνωση και ένα βαθύ σκοτάδι, προκειμένου να μην αντιδράσει στις προθέσεις τους και στο διεστραμμένο σχέδιό τους.

Πολλά συμβαίνουν γύρο μας, ακόμα και οι ποιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται οτι κάθε μέρα γίνονται αλλαγές και πολλές φορές ακατανόητες απο κοινούς ανθρώπους.

Κάτι δεν πάει καλά.

Κάποια θέματα θα σας προβληματίσουν, αν δεν έχετε προβληματιστεί ακόμα.

Κάποια τα έχετε απλώς ακούσει αλλά δεν δώσατε σημασία ή σας τα πέρασαν με μαεστρία ώστε να μην αντιδράσετε.

Εμείς προσπαθούμε να Εμβαθύνουμε στα θέματα αυτά.
Πιστεύουμε οτι μας αφορούν όλους και οτι δεν μας ρωτάνε όταν παίζουν με το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Η γνώση είναι προς όλους και όχι μόνο για τον εαυτό μας.

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς μιας και όλα τα συμπεράσματα είναι υποκειμενικά.

Επιθυμούμε να μας βοηθήσετε στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε την θεματολογία μας και να συμβάλετε με τους προβληματισμούς σας, με την γνώση σας και τη γνώμη σας στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών.

Γίνε μέλος στο φόρουμ και βοήθησε να διαδοθούν και οι δικές σου αλήθειες, γνώσεις και εμπειρίες!


Post a new topicPost a reply Page 1 of 4   [ 63 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4  Next
Author Message
 Post subject: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:10 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ...


Ο 20ός αιώνας μπορεί να χαρακτηρισθεί αβίαστα ως ο αιώνας των ελληνικών πολέμων. Ιδιαίτερα το πρώτο μισό του «παρήγαγε» έξι συνολικά πολέμους, από τους οποίους ο ένας εμφύλιος. Από τους έξι συνολικά, οι δυο υπήρξαν οι μεγαλύτεροι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας: ο Α' και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Και στους δυο, η Ελλάδα ακολουθώ¬ντας διορατική πολιτική, αν και όχι χωρίς εμπόδια, είχε το ηθικό ανάστημα, το σθέ¬νος και την προνοητικότητα να πολεμήσει με το μέρος των νικητών και να κερδίσει σημαντικά γεωπολιτικά οφέλη.

Στην αρχή ίου 20ου αιώνα η Ελλάδα ήταν ένα βαλκανικό υπανάπτυκτο κρατίδιο που συμπλήρωνε το βαλκανικό «εξωτικό» μωσαϊκό εθνοτήτων, που σχημάτιζε την «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», κατά τα μέτρα της εποχής.

Κυρίαρχη ακόμα στην περιοχή εμφανι¬ζόταν η παραπαίουσα Οθωμανική Αυτο¬κρατορία που είχε υπό την κατοχή της μεγάλο μέρος των εδαφών στα οποία κατοικούσαν αμιγείς βαλκανικοί πληθυ¬σμοί. Για την Ελλάδα το όραμα της «Μεγά¬λης Ιδέας» που κυριαρχούσε ως εθνική στρατηγική, δεν σήμαινε τίποτε άλλο από την απελευθέρωση των ελληνικών πληθυ¬σμών που εξακολουθούσαν να βρίσκονται κάτω από τουρκικό ζυγό. Οι δύο βαλκανι¬κοί πόλεμοι το 1912-13 επανέφεραν σε μεγάλο βαθμό τα σύνορα του ελληνικού κράτους στις διαστάσεις που αναλογούσαν στους ελληνικούς πληθυσμούς, στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, το Αιγαίο και την Κρήτη. Με την συμμετοχή δε της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χάρις στη διο¬ρατικότητα του Ελευθέριου Βενιζέλου, η Ελλάδα για πρώτη φορά μετά από αιώνες απελευθέρωσε τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μικρός Ασίας και της Θράκης. Ένα όνειρο που κράτησε μόνο λίγο, χάρις στο μόνιμο ελληνικό «σαράκι» που λέγεται διχόνοια. Για να ακολουθήσει μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές που γνώρισε ποτέ ο ελληνισμός, μέσω μιας πρωτοφανούς γενοκτονίας που ξερίζωσε Ιστο¬ρία τριών χιλιάδων ετών!

Και πριν καλά καλά η χώρα συνέλθει από το τεράστιο αυτό πλήγμα, ήλθε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο φοβερός εμφύλιος πόλεμος. Μία νέα εθνική καταστροφή, οδήγησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την παράνομη μέχρι σήμερα κατοχή του 40% του κυπριακού εδά¬φους από την Τουρκία.

Παρόλα αυτά, ο 20ός αιώνας μπορεί να χαρακτηρισθεί ελληνικός αιώνας.

Σε σύγκριση με το βαλκανικό κρατίδιο των αρχών του αιώνα, η Ελλάδα είναι σήμερα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, που μετέχει στην λέσχη των 20 πιο προηγμένων κρατών του πλανή¬τη, με ισχυρή οικονομία και Ακα¬θάριστο Εθνικό Προϊόν που είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα όλων των βαλκανικών κρατών μαζί. Αν αναλογισθεί κανείς ότι το επίτευγμα αυτό επήλθε μετά από δυο Παγκόσμιους Πολέμους, μία τεράστια εθνική καταστροφή που είχε σαν συνέπεια την προσφυγοποίηση του 1/4 του ελληνικού πλη¬θυσμού και ενός από τους πιο άγριους εμφύλιους πολέμους που χώρισε στα δύο τους Έλληνες για δεκαετίες, το αποτέλεσμα θα μπο¬ρούσε να θεωρηθεί εντυπωσιακό. Ένα ελληνικό θαύμα που άλλαξε τη μοίρα μιας χώρας που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχε το παρατσούκλι «ψωροκώσταινα».

Πάνω όμως από συγκυρίες, διορατικότητα και κατάλληλη εξω¬τερική πολιτική, το επίτευγμα αυτό οφείλεται στους Έλληνες που πολέμησαν και πέθαναν στα πεδία των μαχών.

Οι απόγονοι τους του 21ου αιώνα, τους οφείλουν απέραντη ευγνωμοσύνη και μια υπο¬χρέωση.

Να μην ξεχνάνε ποτέ τις θυσίες των προγόνων τους και να διατηρήσουν, όπως και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στην ειρήνη όσα εκείνοι κέρδισαν με αίμα και δάκρυα στον πόλεμο!

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:14 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ
Υπάρχει άραγε λόγος για μία έκδοση όπως αυτή, που παρουσιάζει τους αγώνες του Έθνους κατά τον περασμένο αιώνα; Ιδίως σε μία χώρα που έχει να πολεμήσει πραγματικά, τουλάχιστον μισό αιώνα; Υπάρχει τόση ανάγκη για ενίσχυση της ιστορικής μνήμης σε μία περίοδο που η ευμάρεια κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία και η οικονομική ανάπτυξη αποτελεί τον πρωταρχικό στόχο της ηγεσίας;

Πιστεύω πως ναι. Και μάλιστα ακόμη περισσότερο σήμερα, υπάρχει πραγματικά επιτακτική ανάγκη για μία ιστορική ενδοσκόπηση όλων των Ελλήνων.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι το Ελληνικό Έθνος βρίσκεται σε μία κρίσι¬μη καμπή της ιστορίας του. Σε μία καμπή που θα μπορούσε να παρομοιασθεί με το πέρασμα από την Αρχαία Ελλάδα στην Βυζαντινή. Το πέρασμα αυτό, από τον Έλληνα στον Ρωμιό, συνοδεύθηκε από μία σύγχυση που και τότε είχε οδηγήσει σε ένα μανιώδες κυνήγι των αρχαίων παραδόσεων και αξιών, φθάνοντας σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η ανάκαμψη ήλθε μέσα από την διαφώτιση και την ενστάλαξη στις καρδιές των Ελλήνων του ενδόξου παρελθόντος, που οδήγησε το Γένος στην αποτίναξη του ξένου ζυγού και την ανόρθωση.

Έτσι και σήμερα, ο Ελληνισμός βρί¬σκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Βρίσκε¬ται στην φάση που μετά την ολοκλήρωση της προσπάθειας απελευθερώσεως εθνικών εδαφών και πληθυσμών –προσπαθειών η οποία απέληξε στην δημιουργία ενός μικρού κράτους στην σφαίρα επιρροής της Δύσεως - σήμερα περνά στην ένταξη του σε ένα δήθεν παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον. Μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου και την απαρχή μίας νέας εποχής και μίας παγκόσμιας νέας τάξεως πραγμάτων, η Ελλάδα και το Ελληνικό Έθνος, πρέπει να ενσωματωθούν και να προσαρμοσθούν. Αυτή η διαδικασία της προσαρμογής είναι που έχει οδηγήσει σε σύγχυση το Έθνος, θα οδηγηθούμε στην ενσωμάτωση στον Ευρωπαϊκό κορμό ως Έλληνες ή ως «παγκοσμιοποιημένα» Παράγωγα δίχως εθνική ταυτότητα;

Όπως οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες προσπάθησαν να καταστρέψουν κάθε τι που θύμιζε το παρελθόν σήμερα το αποτέλεσμα είναι, πέρα από την σύγχυση, το Έθνος να παρουσιάζει για άλλη μια φορά συμπτώματα διχασμού, από τις Ενέργειες των ίδιων των κυβερνώντων. Όμως ενώ οι Βυζαντινοί ενεργούσαν σύμφωνα με το συμφέρον της αυτοκρατορίας (σύμφωνα πάντα με την κρίση τους) οι σημερινοί άρχοντες δείχνουν να ενεργούν σύμφωνα με τις προσταγές μίας υπερεθνικής παγκόσμιας αυτοκρατορίας.

Διέξοδο στην σύγχυση, μπορεί να δώσει η Παιδεία. Όταν όμως το παιδαγωγικό σύστημα της χώρας ακολουθεί έναν επικίνδυνο κατήφορο, τότε ο καθένας ατομικά πρέπει να αναπτύξει πνεύμα ανησυχίας και αναζητήσεως, επωμιζόμενος μεγαλύτερο βάρος στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών του. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μία έκδοση όπως αυτή, νομίζω ότι μπο¬ρεί να συντελέσει θετικά στην δια¬τήρηση της μνήμης, στην καλλιέρ¬γεια σωστών προτύπων και στην εξαγωγή ορθών διδαγμάτων.

Μία από τις αξίες - θεσμούς που έχουν τεθεί στο στόχαστρο της ψευδο εκσυγχρονιστικής προπα¬γάνδας, είναι και οι Ελληνικές Ένο¬πλες Δυνάμεις. Οι Ένοπλες Δυνά¬μεις αποτελούν μοναδικό συνεκτι¬κό κρίκο διατηρήσεως και εμπεδώσεως της εθνικής ταυτότητος, εμφυσώντας ομοψυχία, ευαισθησία και αγάπη για την Πατρίδα. Οι Ένο¬πλες Δυνάμεις είναι συνυφασμένες με την Σημαία. Κάτω από αυτή την Σημαία είναι που πολέμησαν και σκοτώθηκαν βάφοντας την με το αίμα τους, χιλιάδες Ελλήνων κατά τον περασμένο αιώνα και στις παλαιότερες εποχές.

Τους αγώνες των προγόνων μας κατά τον 20ό αιώνα, παρουσιάζουμε μέσα από τις σελίδες αυτού του έργου. Αγώνες οι οποίοι στέφθηκαν από επιτυχία ή απέτυχαν, αλλά πάντως που διαμόρφωσαν την σημερινή Ελλάδα. Επειδή όμως η Ιστορία ποτέ δεν τελειώνει, παρά την μακρά ειρηνική περίοδο που απολαμβάνουμε, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι και στον 21ο αιώνα για θυσίες. Και για να είμαστε έτοιμοι, θα πρέπει να υπάρχει στις καρδιές των νέων, το παράδειγμα των προγόνων.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:16 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
1904 – 1908

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Μακεδονία βρισκόταν στο επίκέντρο της διαμάχης των Μεγάλων Δυνάμεων για τη διανομή της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο κύριος λόγος ήταν ότι αποτελούσε το πρώτο βήμα και σταθερή βάση για τον έλεγχο των στρατηγικής σημασίας Στενών του Ελλησπόντου, ενώ για τις ηπειρωτικές δυνάμεις - Ρωσία, Αυστροουγγαρία- προσέφερε έξοδο στο Αιγαίο και στην Ανατολι¬κή Μεσόγειο γενικότερα.

Κύριο όργανο της Ρωσίας, ήταν οι Βούλγαροι, ενώ της Αυστροουγγα¬ρίας η Ρουμανία μέσω των Κουτσοβλάχων, χωρίς ωστόσο να υπολογίζε¬ται και ο ναυτικός ανταγωνισμός Αγγλίας - Γερμανίας. Εν μέσω των αρπα¬κτικών ορνέων ευρίσκετο η Οθωμανική Αυτοκρατορία η οποία, παρηκμασμένη και εξασθενημένη, προσπαθούσε να σώσει ότι μπορούσε.
Από τα δύο πιόνια των δυνάμεων της περιοχής (Ρωσία, Αυστροουγ¬γαρία) το βουλγαρικό απεδείχθη το πλέον επιτυχημένο. Χρησιμοποιώ¬ντας τη θρησκεία ως μέσον, οι Βούλγαροι ίδρυσαν ξεχωριστή εξαρχία, αυτόνομη από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, με σκοπό τη συσπείρωση των χριστιανών, Βουλγάρων και μη, υπό την βουλγαρική επιρροή. Η προσπάθεια των Βουλγάρων άρχισε την περίοδο 1866-1870, αλλά η προσπάθεια επιβολής της βουλγαρικής επιρροής συστηματοποιή¬θηκε το 1896, οπότε ιδρύθηκαν η Ανωτάτη Μακεδονική Επιτροπή και η Εσωτερική Μακεδονική Οργάνωση (ΕΜΕΟ).

Οι οργανώσεις αυτές εξαπέλυσαν σκληρό ανταρτοπόλεμο τόσο ενα¬ντίον των Τούρκων όσο και κατά των Ελλήνων, οι οποίοι αποτελούσαν το πλέον πολυπληθές και ισχυρό στοιχείο της Μακεδο¬νίας και ως εκ τούτου το δεύτερο και πιο ουσιαστικό εμπόδιο μετά την οθωμανική Αρχή. Κορύφωση της ανταρτικής και υπονομευτικής δραστηριότητας των βουλγαρικών οργανώσεων, αποτελούν δύο αποτυχη¬μένες επαναστάσεις το 1902 και το 1903, οι οποίες καταπνίγηκαν από τους Οθωμανούς, γεγονός όμως που προκάλεσε την επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνά¬μεων. Οι τελευταίες επέβαλαν την παρουσία Ευρωπαί¬ων ελεγκτών δίπλα στον Τούρκο διοικητή της Μακε¬δονίας, καθώς και την εγκαθίδρυση διεθνούς Χωρο¬φυλακής για την τήρηση της τάξης. Παρά ταύτα, η δράση των Βουλγάρων δεν αναχαιτίσθηκε καθώς οι Μεγάλες Δυνάμεις γνώριζαν πλέον ότι η κατάρρευση του δυτικού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατο¬ρίας ήταν θέμα χρόνου και ότι θα έπρεπε να βρίσκο¬νται σε τέτοιες θέσεις ώστε να αποκομίσουν τα μεγα¬λύτερα δυνατά οφέλη.

Μέχρι το 1903, η ελληνική αντίσταση στη Μακεδο¬νία έναντι της δράσης των βουλγαρικών επιτροπών (Κομιτάτ) που προωθούσαν τα πανσλαβικά σχέδια Ρωσίας και Βουλγαρίας, γινόταν από την Εκκλησία, χωρίς έμπρακτη βοήθεια από το Ελληνικό Κράτος. Το Πατριαρχείο, για ν' αντιμετωπίσει τη βία των κομιτατζήδων, εγκατέστησε στις μητροπόλεις δραστήριους πατριώτες ιερείς, μεταξύ των οποίων ξεχώρισαν ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος και ο μητροπολί¬της Πελαγονίας (Μοναστηρίου) Ιωακείμ ο Γ'. Η μεγα¬λύτερη όμως επιτυχία του Πατριαρχείου ήταν, ο διορι¬σμός του Γερμανού Καραβαγγέλη ως μητροπολίτου Καστοριάς. Η περιφέρεια Καστοριάς αποτελούσε κομ¬βικό σημείο επικοινωνίας στη Μακεδονία, λόγω γειτο¬νίας με το Ελληνικό Κράτος. Με την άφιξη του στην Καστοριά το 1900, ο Καραβαγγέλης συναντήθηκε μυστικά σε μοναστήρι με τον Έλληνα πρόξενο Σταματίου Κιουζέ Πεζά, ο οποίος, δίχως άνωθεν εντολή, είχε οργανώσει δίκτυο. Έτσι άρχισε η πρώτη συντονισμέ¬νη ελληνική δράση, από τον μεν Πεζά στο Μοναστήρι με τους κατασκόπους και τα διαβήματα του, από τον δε Καραβαγγέλη στην Καστοριά με εντυπωσιακές ενέργειες.

Η σημαντικότερη ενέργεια του τελευταίου ήταν οι περιοδείες στα ελληνικά χωριά και η τέλεση λειτουργίας σε εκκλησίες, κάτι που εμψύχωσε τους χωρικούς, ενώ οι ελληνόφρονες άρχισαν να οργανώνο¬νται και να σχηματίζουν τους πυρήνες μίας μυστικής οργάνωσης, μέλη της οποίας, υπό τις οδηγίες του Καραβαγγέλη, διείσδυσαν στην ΕΜΕΟ για να την αποδιοργανώσουν. Η ΕΜΕΟ έμαθε για την ύπαρξη της ελληνικής οργάνωσης τον Μάϊο του 1902, και εξαπέλυσε κύμα τρομοκρατίας και δολο¬φονιών, αλλά αυτό έφερε αντίθετα αποτελέσματα. Ο Καραβαγγέλης κατόρθωσε να πλησιάσει τον καπετάν Κώττα, έναν εξαπατηθέντα σλαβόφωνο οπλαρχηγό και να τον αποσπάσει από τους Βουλγάρους, αναλαμ¬βάνοντας την χρηματοδότηση του αντάρτικου του και τα έξοδα σπουδών των παιδιών του στην Αθήνα. Πλην του Κώττα, ο Καραβαγγέλης κατόρ¬θωσε να προσεταιρισθεί και άλλους οπλαρχηγούς και να τους εντάξει στην οργάνωση, εναντίον των Βουλγάρων.

Παράλληλα με την οργάνωση του Καραβαγγέλη, το προξενείο στο Μοναστήρι με τον Πεζά και αργότερα με τον γραμματέα Ίωνα Δραγούμη, βοήθησε στην ίδρυση, από τους προκρίτους, της οργάνωσης «΄Αμυνα». Στην Ανατολική Μακεδονία, αναπτύχθηκε με τη βοήθεια του Δραγούμη από νωρίς αντιστασιακό κίνημα, αρχικά κατά της προ¬παγάνδας και κατόπιν κατά της ένοπλης βίας. Στην Κεντρική Μακεδονία, παρόλο που ο πρόξενος Θεσσα¬λονίκης Νικ. Ευσταθιάδης υποστήριζε την ελληνο¬τουρκική φιλία και την οδό της «ηρεμίας», οι ντόπιοι Μακεδόνες οργανώθηκαν μόνοι τους με αρχηγό τον Χρήστο Δέλλιου και συνέστησαν την «Φιλική Εται¬ρεία». Μάλιστα, μέσα στην ίδια τη Θεσσαλονίκη, την άνοιξη του 1903, συστήθηκε μυστικό Ελληνικό Αμυ¬ντικό Κομιτάτο.

Σ' ολόκληρη τη Μακεδονία, οι Έλληνες άρχισαν να οργανώνονται υπό την ηγεσία εκπαιδευτικών, προκρί¬των και ιεραρχών, πεπεισμένοι πλέον ότι μόνο με την ενεργή αντίσταση θα εσώζοντο από τους Βουλγάρους. Το μόνο που έλειπε ήταν μια Κεντρική Αρχή που θα τους συντόνιζε και θα κατηύθυνε τις ενέργειες τους, κάτι που μόνο το Ελληνικό Κράτος μπορούσε να παράσχει.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:17 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η επέμβαση του Ελληνικού Κράτους

Αρχικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριζαν την αντιμετώπιση των Κομιτάτων με την οργάνωση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως. Για την αντι¬μετώπιση των Κομιτάτων, προέτρεπαν τους προξέ¬νους να απαιτούν τη διάθεση περισσότερων τουρκι¬κών στρατευμάτων στην περιοχή. Όμως οι αγριότητες στις οποίες αδιακρίτως προέβαιναν οι Τούρκοι στρα¬τιώτες, ανάγκαζαν τον πληθυσμό να αποζητά την ανα¬τροπή του οθωμανικού καθεστώτος, υπόσχεση που μόνο οι Βούλγαροι έδιναν.

Έτσι, οι Μακεδόνες οδηγούντο στην ΕΜΕΟ που προσέφερε κάποια βοήθεια έναντι των Τούρκων και προκάλεσε την φαινομενική επιτυχία της εξέγερσης του Ίλιντεν, μετά την κατα¬στολή της οποίας η κατάσταση του ελληνισμού της Μακεδονίας έφτασε πλέον στο απροχώρητο. Οι τουρ¬κικές σφαγές συγκίνησαν ακόμη και τους πιο αδιάφο¬ρους πολιτικούς. Η δε σφαγή του Κρουσόβου, οδήγη¬σε στο τεράστιο συλλαλητήριο στους Στήλους του Ολυμπίου Διός (15 Αυγούστου 1903).

Υπήρχαν όμως και μερικοί εθνικιστές κατώτεροι αξιωματικοί, που δεν περίμεναν τις φλόγες του Κρου¬σόβου για να ενεργήσουν. Ένας από αυτούς, ο Παύλος Μελάς, ήλθε σε επαφή με τον Καραβαγγέλη μέσω του γυναικάδελφου του Ίωνα Δραγούμη, με σκοπό την ενίσχυση σε άνδρες και όπλα. Πολλοί οικονομικά ισχυ¬ροί ομογενείς και φιλλέληνες, άρχισαν να προσφέρουν σημαντικά ποσά στους αγνούς εθνικιστές. Αυτοί αγό¬ραζαν όπλα και τα προωθούσαν στον Καραβαγγέλη, μέσω αξιωματικών της Χαρτογραφικής Εταιρείας και ανθρώπων του δικτύου του. Όμως ο μητροπολίτης ζητούσε και άνδρες για να βαστήξουν τα όπλα αυτά και στο αίτημα αυτό ανταποκρίθηκαν οι αξιωματικοί.

Την άνοιξη του 1903, τέσσερεις εμπειροπόλεμοι και ριψοκίνδυνοι Κρητικοί (Ευθ. Καούδης, Α. Βρανάς, Γ. Πέρος και Γ. Δικώνυμος) πήγαν για αναγνώριση στη Μακεδονία. Οι τρεις αναγκάστηκαν να επιστρέ¬ψουν στην Αθήνα λόγω συνεχούς τουρκικής παρακο¬λουθήσεως και μόνο ο Πέρος κατόρθωσε να πείσει ότι ήταν ζωέμπορος κατ να συνεχίσει το ταξίδι του. Παρακολουθούμενος, επι¬σκέφθηκε το Μοναστήρι (Δραγούμης) και την Καστοριά (Καραβαγγέλης) προτού επιστρέψει στην Αθήνα, φέρνοντας επιστολές και προσωπική μαρ¬τυρία της πραγματικής κατάστασης, ώστε να γίνει το επόμενο βήμα.

Μέσω του Ανθυπολοχαγού Τσόντου, βρέθηκαν 6 Κρητικοί, που μαζί με τους 4 προηγουμένους αξιωματικούς και τον Ανθυπολοχαγό Μαζαράκη θα έμπαιναν στη Μακεδονία. Η ομάδα, στις 13 Ιουνίου 1903, πέρασε την ελληνοτουρκική μεθόριο κι επέστρεψε 2 εβδομάδες μετά το Ίλιντεν.

Η δράση του πρώτου ανταρτικού σώματος από την ελεύθερη Ελλάδα πέτυχε πολλά. Πρώτον, αποκτήθηκε πολύτιμη πείρα και αργότερα οι Καουδης και Δικώνυμος θα διέπρεπαν ως αρχηγοί σωμάτων. Δεύτερον, διέγνωσαν την ανικανότητα των κομιτατζήδων στη σκοποβολή και στις τακτικές μάχης και τρίτον, οι αφηγήσεις τους ενθάρρυναν τη συνέχιση των προσπαθειών, προσελκύοντας και άλλους στον αγώνα.

Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Ίλιντεν και όταν ξεκαθάρισε το τοπίο, οι εκκλήσεις για βοήθεια, ιδίως από τη Δυτική Μακεδονία, έγιναν δραματικές.

Οι αγριότητες εις βάρος των Ελλήνων, κατέστησαν το Μακεδονικό καθημερινό πρωτοσέλιδο σ' όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες και θέμα συζήτησης της κοινής γνώμης. Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναλάβει το θέμα από τα χέρια των «θερμόαιμων» αξιωματικών. Κατ' αρχήν, απεφασίσθη μία διερεύνηση σ' ολόκληρο τον Μακεδονι¬κό χώρο, για να διαπιστωθεί αν υπήρχε το κατάλληλο έδαφος για ένοπλη αμυντική οργάνωση του πληθυσμού. Στα μέσα Φεβρουαρίου του 1904, επελέγησαν οι Αοχαγοί Αν. Παπούλας και Αλ. Κοντούλης, ο Υπολοχαγός Γ. Κολοκοτρώνης και ο Ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς, που ως ανταρτι¬κή ομάδα θα πήγαιναν στη Δυτική Μακεδονία. Για την υπόλοιπη Μακε¬δονία, επελέγη ο διερμηνέας β' της πρεσβείας Κωνσταντινουπόλεως Γ. Τσορμπατζόγλου, ο οποίος θα περιόδευε υπό την επίσημη ιδιότητα του.

Παράλληλα, άρχισε η ριζική αναδιοργάνωση των ελληνικών προξενεί¬ων στη Μακεδονία, ώστε να καταστούν κέντρα διευθύνσεως του αγώνα με «κέντρο» τη Θεσσαλονίκη και οι πρόξενοι αντικαταστάθηκαν από «δρα¬στήριους πατριώτες». Στο Μοναστήρι τοποθετήθηκε ο Δ. Καλλέργης και στη Θεσσαλονίκη ο Α. Κορομηλάς, ενώ αξιωματικοί εστάλησαν ως «ειδι¬κοί γραμματείς». Ο Κορομηλάς, που διορίστηκε πρόξενος στη Θεσσαλο¬νίκη, το Μάιο του 1904, είναι αυτός στον οποίο οφείλεται ουσιαστικά η ένοπλη οργάνωση του Ελληνισμού της Μακεδονίας. Το ελληνικό προξε¬νείο Θεσσαλονίκης, έγινε το κέντρο συντονισμού της ελληνικής ανταρτι¬κής δράσεως, σημείο επαφής των Ελλήνων πρακτόρων και αποθήκη πυρομαχικών και πολεμοφοδίων. Όμως τα γεγονότα έμελλε να διχάσουν τη διεύθυνση του αγώνα. Στις 22 Μαΐου, με πρωτοβουλία κυρίως πρώην εταίρων του Μακεδονικού Κομιτάτου, συστήθηκε το Μακεδόνικο Κομι-τάτο στην Αθήνα, με πρόεδρο τον ιδιοκτήτη της εφημερίδος «Εμπρός» Δημήτριο Καλαποθάκη. Το Κομιτάτο, επεδίωκε να αναλάβει τη γενική διεύθυνση του αγώνα, πράγμα που η κυβέρνηση δέχθηκε ευχαρίστως, γιατί έτσι μπορούσε να μείνει στα παρασκήνια, αποποιούμενη πάσα ευθύ¬νη. Έτσι, άρχισε η συγκρότηση δύο παράλληλων φορέων, το μεν Κομιτά¬το ανέλαβε τον αγώνα στο βιλαέτι Μοναστηρίου, το δε Γενικό Προξενείο τον αγώνα στο βιλαέτι Θεσσαλονίκης. Για τον διαμοιρασμό των πόρων μεταξύ τους, συστήθηκε μία υπερκομματική Μακεδόνικη Επιτροπή. Έτσι όμως η διεύθυνση του αγώνα διχάσθηκε.

Όσο η ελληνική κυβέρνηση ταλαντευόταν στις αποφάσεις της και δίχαζε με τις σπασμωδικές ενέργειες της, η προσωρινή ηρεμία που είχε επικρατήσει στη Μακεδονία μετά το Ίλιντεν είχε αρχίσει πάλι να διατα¬ράσσεται. Οι βουλγαρικές συμμορίες, μετά την ουσιαστική διάλυση τους κατά την εξέγερση, είχαν αρχίσει να ανασυγκροτούνται με στρατολόγηση συμμοριτών από τους αμνηστευόμενους και αποφυλακιζόμενους, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τον Οθωμανικό Στρατό και εστιάζοντας τις ενέργειες τους στους στυλοβάτες του Ελληνισμού. Οι βουλγαρικές επιτροπές διατάζουν και απαγορεύουν σε όλους να καταφεύγουν σε τουρκικά δικαστήρια για απονομή δικαιοσύνης. Όσοι Έλληνες τολμούν να καταγ¬γείλουν τη δράση κάποιας βουλγαρικής συμμορίας, βασα¬νίζονται από τους Τούρκους. Έτσι κανείς πλέον δεν καταγ¬γέλλει ούτε καν το πέρασμα συμμορίας κομιτατζήδων.

Εκτός από τους Βουλγάρους όμως κινούνται και οι Αλβανοί. Πλην της αναταραχής που επικρατούσε στο Κοσσυφοπέδιο, αλβανικές ληστοσυμμορίες δρούσαν στη Μακεδονία. Λόγω της νέας φορολογίας επί των κοπαδιών, εξεγέρθηκαν οι Αλβανοί της Διάκοβας την άνοιξη και το καλοκαίρι ακολούθησε ανταρσία των τουρκικών φρουρών Πρισρένης και Ιπέκ. Οι προσπά¬θειες των Τούρκων στράφηκαν σ' αυτές τις περιοχές, χαλαρώνοντας τα μέτρα κατά των Βουλγάρων.

Οι Ρουμάνοι, είχαν το Μακεδονορουμανικό Κομι¬τάτο με πρόεδρο τον Βίκτωρα Ουρέκα και εκτός της τεράστιας χρηματοδότησης, υπεστηρίζοντο και από την Πύλη για τον προσεταιρισμό των Κουτσοβλάχων. Επίσης τον ίδιο χρόνο, προστέθηκαν και οι Σέρβοι, που έστειλαν τσέτες στο βιλαέτι Μοναστηρίου. Ο σερ¬βικός κίνδυνος αυξήθηκε, ιδιαίτερα μετά τη μυστική βουλγαροσερβική συνθήκη της 12ης Απριλίου 1904, που ενώ δεν καθόριζε ακριβώς τις ζώνες επιρροής στη Μακεδονία, προέβλεπε την κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων χωρίς να λογαριάζει τους Έλληνες.

Εκείνο που συνέτεινε στην επιδείνωση της κατά¬στασης, ήταν η πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων όσον αφορά ιδίως τον επαναπροσδιορισμό των διοικητικών ορίων της Μακεδονίας μετά την ειρήνευση, που αποτελούσε την κύρια αιτία της αναζωπυρώσεως της βουλγαρικής βίας. Προσπαθώντας ν' αποδείξουν ότι αυτοί είχαν την πλειοψηφία στον πληθυσμό κι επειδή η εθνικότης προσδιοριζόταν από την εκκλησιαστική τοποθέτηση, όλες οι οργανώσεις τους έθεσαν σκοπό να μετατρέψουν κάθε σλαβόφωνο σε εξαρχικό. Επί¬σης, η αναδιοργάνωση της τουρκικής Χωροφυλακής, έγινε σύμφωνα με τα συμφέροντα των μεγάλων.

Ο Ιταλός Στρατηγός Ντε Τζώρτζη με την πολυεθνική δύναμη που ανέλαβε τη διοίκηση, χώρισε τη Μακεδονία σε 5 τομείς-ζώνες επιτηρήσεως, που εστηρίζοντο σε δίκτυο ισχυρών σταθμών Χωροφυλακής. Το σαντζάκι Δράμας ανατέθηκε στην αγγλική αποστολή, το Σερρών στη γαλλική, το Θεσσαλονίκης στη ρωσική, το Σκοπίων στην αυστριακή και το σαντζάκι Μοναστηρίου στην ιταλική. Κατά περίεργο τρόπο, ο καθορισμός των ζωνών επιτηρήσεως προσδιόριζε επακριβώς τα όρια της Μεγάλης Βουλγαρίας της συμφωνίας του Αγίου Στεφάνου. Με αυτό τον τρόπο αποκόπηκαν από τις μεταρρυθμίσεις οι περιοχές που εκατοικούντο «καθαρά» από Αλβανούς και Έλληνες (περιοχές Κορυτσάς, Σερβίων, Βέροιας, Κατερίνης και Κασσάνδρας). Τους μεν Αλβανούς είχαν «μοιράσει» μεταξύ τους η Ιταλία και η Αυστρία, τους δε Έλληνες άφηναν στην τύχη τους. Όταν η ελληνική κυβέρνηση χαρακτήρισε την πράξη αυτή ως πραξικόπημα, ορίσθηκαν Βέλγοι και Σουηδοί αξιωματικοί ως υπάλληλοι της τουρκικής κυβέρνησης, για να επιβλέπουν την κατάσταση σ* αυτές τις περιοχές.

Η τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε από την εξόντωση των Βαγγέλη και Κώττα, ώθησε την κυβέρνηση να συναινέσει στον αγώνα. Εν VI μεταξύ, το Μακεδονικό Κομιτάτο, δεν είχε μείνει στα λόγια. Μετά τις ανεπιτυχείς προσπάθειες με τον πράκτορα Κ. Μάνο και δύο μικρά ανταρ-ηκά σώματα (των Γ. Μπόλα και Π. Κόκκινου) ανέθεσε στον Ευθύμιο Καούδη τη συγκρότηση μεγαλύτερου σώματος. Η δεκαμελής ομάδα έφθασε στο Ανταρτικό και άρχισε τη δράση. Τις πρώτες 4 ημέρες του Σεπτέμβρη, σκότωσαν τον βοεβόδα Στόϊτσε στο Τρίγωνο, τον Ρουμάνο Τσολάκη στο Πισοδέρι και τον Βουλγαριστή Χατζηπαυλο στο Ανταρ¬τικό, θορυβώντας την περιφερειακή οργάνωση της ΕΜΕΟ. Στις 21 Σεπτεμβρίου, ενώ οι βοεβόδες ενωμένοι ευρίσκοντο στο χωριό Όστιμα αναζητούσαν τους Έλληνες, η ομάδα Καούδη επιτέθηκε αιφνιδιαστι¬κά στο χωριό. Η μάχη διεκόπη από επέμβαση τουρκικών στρατευμάτων, αλλά με φανερή ελληνική νίκη που κόστισε δύο τραυματίες, έναντι πολλών νεκρών Βουλγάρων. Μετά από εκείνη την ημέρα, οι Βούλγαροι δεν τόλμησαν να ξαναπλησιάσουν την ελληνική ομάδα, η οποία, βοηθούμενη από την τοπική οργάνωση του Καραβαγγέλη, συνέχισε το καθήκον της. Στο μεταξύ, τη νύκτα 27/28 Αυγούστου 1904, το σώμα του Ανθυπολοχαγού Παύλου Μελά (Μίκης Ζέζας) περνούσε την ελληνοτουρκική μεθόριο και μαζί του το Ελληνικό Κράτος περνούσε στην αντεπίθεση. Ο Μελάς είχε χρισθεί από το Ελληνικό Κράτος αρχηγός όλων των ελληνικών σωμάτων στη Δυτική Μακεδονία με ένα σώμα 30 ανδρών. Ο Μελάς κατόρθωσε να συνε¬νωθεί με την ομάδα του Ζήση Δημουλιού και συνέχισε να εκφωνεί λόγους στα χωριά, να διαλύει τις τοπικές επιτροπές (Κομίτσια) της ΕΜΕΟ και να οργανώνει ομάδες αυτοάμυνας.

Στις 7 Οκτωβρίου, συνενώνονται με τον Μελά τα σώματα που έστειλε το Μακεδονικό Κομιτάτο (40 άνδρες) στο Φλάμπουρο. Το σώμα του Μελά τώρα αριθμούσε 70 άνδρες εκτός των ντόπιων και η βουλ¬γαρική οργάνωση της περιοχής αυτοδιαλύεται πανικό¬βλητη. Ο Μελάς οργάνωσε την ελληνική άμυνα με σώμα 50 ανδρών υπό τον παλαιό αρματολό Γιοβάνη, ανατολικά από το Βίτσι και κατευθύνθηκε στα Κορέ-στια για να τα οργανώσει. Στις 13 Οκτωβρίου σταμά¬τησε στα Στάτιστα (σημερινό Μελά) με δύναμη 35 ανδρών για να διανυκτερεύσει, όταν ισχυρό τουρκικό απόσπασμα, πληροφορημένο από Βούλγαρο βοεβόδα, περικυκλώνει το χωριό. Ο Μελάς φονεύθηκε στην προσπάθεια να απαγκιστρώσει το τμήμα του, μαζί με άλλους 9 άνδρες, πριν οι υπόλοιποι διαρρεύσουν προς το Βίτσι. Η θλιβερή είδηση του θανάτου του Μελά, φθάνει γρήγορα στην Αθήνα. Οι καμπάνες των εκκλη¬σιών σημαίνουν πένθιμα σ' όλη τη χώρα και ενώ πολύ λίγοι γνώριζαν για την έξοδο του, ο θάνατος του θρη¬νείται ως εθνικού ήρωος. Αυτά που πρόσφερε ο Μελάς εν ζωή είναι τίποτε, συγκρινόμενα με αυτά που έκανε ο θάνατος του. Κύματα αγανακτήσεως συγκλονίζουν το Πανελλήνιο. Συνάδελφοί του αξιωματικοί ζητούν να πάνε στη Μακεδονία να πολεμήσουν, ενώ όλοι οι Έλληνες ξαφνικά καταλαβαίνουν ότι εκεί διακυβεύβονται ζωτικά συμφέροντα.

Νέος αρχηγός του αγώνα, ορίζεται από το Μακεδό¬νικο Κομιτάτο ο Ανθυπολοχαγός Γ. Κατεχάκης (Ρούβας) που έρχεται με 25 άνδρες. Περνώντας τα σύνορα την 1η Νοεμβρίου, φέρνει μαζί του συγκεκριμένες εντολές από το Κομιτάτο: να διαλύσουν τις βουλγαρι¬κές συμμορίες, να ορίσουν ταχυδρόμους και να συγκροτήσουν σώματα αποτελούμενα κατά τα 2/3 από ντόπιους Μακεδόνες και αυτά να δράσουν στις επαρ¬χίες, διαιρεμένες σε αρματολίκα, με 3-4 οπλαρχηγούς το καθένα. Ειδική μνεία γινόταν στην αποφυγή μαζι¬κών αντιποίνων και στην προσπάθεια περιποίησης του οθωμανικού στοιχείου για να το προσεταιρισθούν.
Πρώτη μεγάλη και εντυπωσιακή επιχείρηση του Ρούβα, ήταν η επίθεση στο Σκλήθρο, στις 12 Νοεμβρί¬ου. Το Εξαρχικό αυτό χωριό χτυπήθηκε την ώρα που γινόταν γάμος και υπήρχαν 12 πάνοπλοι συμμορίτες με τον βοεβόδα Κόλε και πολλούς ενόπλους χωρικούς. Η ενέργεια αυτή, παρόλο που ξέφυγε ο Κόλε, αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων και έφερε σύγχυση στις βουλγαρικές οργανώσεις. Στις 30 Νοεμβρίου σημει¬ώθηκε άλλη μία επιτυχία, όταν νικήθηκε υπερδιπλάσια βουλγαρική τσέτα. Έτσι τα χωριά συνέχισαν με αυξητική τάση να προσχωρούν στο Πατριαρ¬χείο, λόγω της άψογης και ηρωικής στάσης των Ελλήνων ανταρτών.

Εν τω μεταξύ, το Μακεδονικό Κομιτάτο, αποφάσισε να επεκτείνει τον αγώνα και συγκρότησε νέο σώμα υπό τον Ανθυπολοχαγό Γ. Τσόντο (Βάρδας). Στον Βάρδα, που μπήκε στη Μακεδονία με 40 άνδρες, ανετέθη η γενική αρχηγία των σωμάτων στο βιλαέτι Μοναστηρίου, με υπαρχηγό τον Ρούβα. Το πρώτο κατόρθωμα του Βάρδα, ήταν να απαλλάξει τα Καστανοχώρια από τον βοεβόδα Κωνστάντωφ. Εν συνεχεία οργάνωσε τα Καστανοχώρια και απαγόρευσε την είσοδο στην Ελλάδα Βουλγαριζόντων, που μέχρι τότε ήταν ελεύθερη. Οι Βουλγαρίζοντες, ενώ πρώτα έμπαιναν στη Θεσσα¬λία και διενεργούσαν κατασκοπεία ελεύθερα, τώρα εχρειάζοντο ειδικό πιστοποιητικό από μητροπολίτη, ή Έλληνα οπλαρχηγό για να εισέλθουν. Επίσης εξοντώθηκαν όλοι οι Βουλγαρόφρονες μυλωθροί, ανθρακωρύχοι και οικοδόμοι, που ήταν εγκατεστημένοι στην ελληνοτουρκική μεθόριο, οπότε «τυφλώθηκε» το δίκτυο πληροφοριών της ΕΜΕΟ και εξέλιπαν οι καταδότες, αφήνοντας ελεύθερο τον δρόμο επικοινωνιών με την Ελλάδα.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:17 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Περίοδος 1905-1906

Στις αρχές του 1905, οι 8 ελληνικές ομάδες, με βάσεις τις περιοχές Γέρμας-Βογατσικού, Καστανοχωρίων, Φλάμπουρο, Καστοριά, Δροσοπηγή, Ανταρτικό, Λέχοβο και Μορίχοβο, είχαν επικρατήσει στη Δυτική Μακεδονία. Τώρα με εξασφαλισμένα τα νώτα, είχε έλθει η ώρα να επεκταθεί η ελληνική δράση και στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης.

Με την ανάληψη του προξενείου Θεσσαλονίκης από τον Κορομηλά, «ειδικός γραμματεύς» τοποθετήθηκε ο Υποπλοίαρχος Κακουλίδης και έφθασαν άλλοι αξιωμα¬τικοί ιδίων πεποιθήσεων, χάρις στους οποίους το προ¬ξενείο κατέστη σύντομα το στρατηγείο του αγώνα σε ολόκληρο το βιλαέτι. Οι αξιωματικοί βρήκαν εύκολα και στρατολόγησαν πλήθος πατριωτών. Η μεγάλη επιτυχία όμως ήταν η στρατολόγηση όλων των Ελλήνων υπαλ¬λήλων των τουρκικών σιδηροδρόμων, που αξιοποιήθη¬καν ως μεταφορείς όπλων και εφοδίων, ταχυδρόμοι μυστικής αλληλογραφίας και συλλογείς πληροφοριών. Βέβαια, σε πολλά χωριά οι Μακεδόνες είχαν αρχίσει να οργανώνονται αυτοβούλως, αλλά η δημιουργία ενός κεντρικού συντονιστικού οργάνου οδήγησε αυτόματα στη συγκρότηση της Ελληνικής Οργάνωσης Αγώνα.

Η ελληνική κυβέρνηση, θέλοντας ν' αποφύγει τη διπλωματική εμπλοκή από τυχόν σύλληψη ανταρτικού σώματος εξ Ελλάδος, ενέκρινε μόνο την αποστολή πολεμοφοδίων στη Θεσσαλονίκη και τη συγκρότηση ομάδων από ντόπιους. ΤΥ αυτό εγκαταστάθηκε στο χωριό Στόμιο ειδική υπηρεσία που συγκέντρωνε όπλα και πυρομαχικά, μεταφερόμενα από μικρά πλοιάρια σε καθορισμένα σημεία των δυτικών ακτών του Θερμαϊ¬κού, όσο και στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Μέχρι την άνοιξη επίσης, έγινε και η συγκρότηση 8 ανταρτικών ελληνικών σωμάτων, που ανέπτυξαν αξιό¬λογη δράση. Η οργάνωση των σωμάτων είχε πολλές δυσχέρειες, λόγω αντιδικιών για την ηγεσία, υπερβολι¬κές απαιτήσεις των οπλαρχηγών και παντελούς έλλει¬ψης στρατιωτικής εκπαίδευσης των ντόπιων. Έτσι, το προξενείο προσπάθησε να τοποθετήσει ως αρχηγούς τους αξιωματικούς που διέθετε. Η ελληνική κυβέρνη¬ση, θέλοντας να κρυφτεί πίσω από το Μακεδονικό Κομιτάτο, δεν δέχθηκε την ενοποίηση του αγώνα υπό την αρχηγία του προξενείου Θεσσαλονίκης. Και το Μακεδόνικο Κομιτάτο όμως δεν συμφωνούσε να παίξει δευτερεύοντα ρόλο.

Την άνοιξη του 1905, με πρωτοβουλία του Μακεδό¬νικου Κομιτάτου και υποστήριξη της κυβέρνησης, εγκαταστάθηκε στην Βουλιαγμένη κέντρο συγκροτήσε¬ως και εκπαιδεύσεως σωμάτων για το Μακεδόνικο. Το πρώτο σώμα 80 ανδρών που εκπαιδεύθηκε εκεί από τον Υπολοχαγό Μαζαράκη ήταν του 1. Νταφώτη. Τον Απρίλιο διείσδυσε στη Μακεδονία, αλλά λόγω του μεγέ¬θους και αριθμού ζώων που μετέφεραν τον υπερβολικό όγκο πυρομαχικών, έγινε αντιληπτό από τους Τούρ¬κους. Μετά από δύο συγκρούσεις με έφιππα καταδιω¬κτικά αποσπάσματα, έχασε 20 άνδρες και αναγκάστηκε να υποχωρεί συνέχεια μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί, μερίμνη του προξενείου, προωθήθηκε στην Αθήνα όπου και αυτοδιαλύθηκε.

Το Κομιτάτο έμαθε το μάθημα και τα επόμενα 4 σώματα που εστάλησαν τον ίδιο μήνα, ήσαν δυνάμεως περίπου 40 ανδρών το καθένα και αντί να διεισδύσουν από τα σύνορα, μετεφέρθησαν με ατμόμπλοια σε ακτές του Θερμαϊκού, όπου τους περίμεναν κλιμάκια οδηγών με μουλάρια.

Παρά τις ενισχύσεις που ετοιμάζοντο στην Αθήνα, οι Μακεδονομάχοι δεν έμειναν άπραγοι. Ο Υπολοχαγός Τσόντος χτύπησε στις 25 Μαρτίου με 180 άνδρες την Βασιλειάδα, κρησφύγετο και βάση εξορμήσεως των κομι-τατζήδων με μεγάλες αποθήκες οπλισμού, επιτυγχάνοντας μεγάλο ψυχο¬λογικό χτύπημα κατά των Βουλγάρων.

Στο μεταξύ, με την άφιξη των σωμάτων Σπυρομήλιου και Μαζαράκη στην περιοχή, πληροφορήθηκαν από ντόπιους Έλληνες ότι σε ολόκληρη την νοτίως του Αλιάκμονα περιοχή, έμεναν πολλοί Βούλγαροι ανθρακωρύ¬χοι, μυλωθροί και ξυλοκόποι, με την ανοχή των Τούρκων. Όλοι τους, εκτός της οικονομικής ζημιάς που έκαναν στους ντόπιους με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, ήταν οργανωμένοι στα βουλγαρικά Κομιτάτα, ως κατάσκοποι, μεταφορείς όπλων και καταδότες.

Τα δύο ελληνικά σώματα πραγματοποίησαν εκκαθαριστική επιχείρηση, συλλαμβάνοντες και τουφεκίζοντας δεκάδες Βούλγαρους, με αποτέλεσμα, έπειτα από λίγες ημέρες, οι περίπου 700 Βούλγαροι που δούλευαν στην περιοχή να θεωρή¬σουν τα διαβατήρια τους και να φύγουν στην Βουλγαρία. Η ενέργεια αυτή και τα πτώματα Βουλγάρων που εξέβρασε ο Αλιάκμονας, είχαν μεγάλο αντίκτυπο, καθώς άρχισαν να οργιάζουν φήμες, περί της εισόδου στην περιοχή άνω των 1.000 Ελλήνων ανταρτών, οπότε οι Βουλγαρίζοντες κατέ¬φυγαν στις μεγάλες πόλεις υπό την προστασία των Τούρκων. Οι Τούρκοι από την πλευρά τους συγκρότησαν ειδικά τάγματα κυνηγών που επιδόθη¬καν στο κυνήγι των ανδρών του Μαζαράκη, τον οποίο επικήρυξε ο Χιλμή πασάς.

Όταν ο ελληνικός αγώνας στην ύπαιθρο άρχισε ν' αποδίδει καρπούς, το 1905, αποφασίστηκε η οργάνωση των πόλεων. Απαιτήθηκε, λοιπόν, η υπα¬γωγή όλων των αγωνιστών σ' ένα κεντρικό όργανο για τη διεύθυνση και συντονισμό της δράσης, ώστε να αποτραπεί η εγκατάσταση στις πόλεις ξένων στοιχείων και να εξουδετερωθούν τα υπάρχοντα, ώστε να μην αλλοιωθεί ο ελληνικός χαρακτήρας. Στην ειρηνική δράση, συμπεριλαμβα¬νόταν ο οικονομικός πόλεμος κατά του βουλγαρικού, εβραϊκού και γενικά αλλοεθνούς εμπορίου σε όλα τα επαγγέλματα, καθώς και η εξάπλωση και επιβολή της Ορθοδόξου Πατριαρχικής Εκκλησίας και των ελληνικών γραμμάτων. Στην πολεμική δράση συμπεριλαμβανόταν, η μαχητική οργά¬νωση και περιφρούρηση του αστικού ελληνικού στοιχείου.

Ο Ανθυπολοχαγός Αθ. Σουλιώτης, εγκαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1906 στη Θεσσαλονίκη ως αντιπρόσωπος των γερμανικών ραπτομηχανών Νόθ-μαν. Μέσα σε 6 μήνες, κατόρθωσε να αναγνωριστεί ως σοβαρός έμπορος της πόλης και να «συνδεθεί» με τα «διαπλεκόμενα». Από τον Σεπτέμβριο του 1906 άρχισε να οργανώνει την πόλη σύμφωνα με οδηγίες του προξε¬νείου, διαιρώντας την σε 6 τομείς, ενώ συγκροτήθηκε τμήμα πληροφοριών και τμήμα εκτελεστικού. Πριν την εκπνοή του 1906, η οργάνωση Θεσσα¬λονίκης κατάφερε να καθιερωθεί στην πόλη.

Τα βουλγαρικά καταστήματα έκλειναν και στη θέση τους άνοιγαν ελληνικά, ενώ διάφορες ενέργειες των Βουλγάρων σταματούσαν γιατί οι Τούρκοι τις μάθαιναν πριν εκδηλωθούν, από «ανώνυμες» καταγγελίες. Το χρηματικό κόστος λειτουργίας της οργά¬νωσης ανελήφθη από εύπορους ομογενείς που έδιναν μηνιαία εισφορά και έτσι, μόλις 3 μήνες μετά το ξεκίνημα της, η οργάνωση έγινε οικονομικά ανεξάρτητη και δεν επιβάρυνε το προξενείο και τον προϋπολογισμό του Ελληνικού Κράτους.

Στο Μοναστήρι, ήδη είχε συσταθεί η ελληνική «Εσωτερική Οργάνωσις» από τον Ιανουάριο του 1904, με πρωτοβουλία του μεγαλέμπορου Σπ. Δούμα, του χειρούργου Στ. Νάλη και του Κ. Μονάχου. Η οργάνωση αυτή των Μοναστηριακών Ελλήνων, απετέλεσε στη συνέχεια πρότυπο για την οργάνωση του υπόλοιπου Μακεδόνικου αστικού πλη¬θυσμού, ακόμη και της Θεσσαλονίκης. Η οργάνωση Μοναστηρίου, διενήργησε επίσης οικονομικό πόλεμο κατά των Βουλγάρων και των Ρουμανιστών, επεκτείνο¬ντας τον και κατά των Εβραίων με μεγάλη επιτυχία.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:18 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ανταρτοπόλεμος

Στις αρχές του 1906, ο αγώνας στη Δυτική Μακεδο¬νία άρχισε να παίρνει δυσάρεστη τροπή. Αυτό οφειλό¬ταν στον διχασμό της διεύθυνσης του αγώνα, γιατί ενώ η διεύθυνση φαινομενικά γινόταν από το Μακεδόνικο Κομιτατο της Αθήνας, στην πραγματικότητα η ελληνική κυβέρνηση κατηύθυνε τα επιχειρησιακά θέματα μέσω του προξενείου στο Μοναστήρι.

Η επιμονή του Μακε¬δονικού Κομιτάτου να ασκεί διεύθυνση στο βιλαέτι Μοναστηρίου (ευρισκόμενο μακρυά περίπου 320 χλμ.) είχε οδυνηρά αποτελέσματα. Σώματα πήγαιναν σε περιοχές που κατείχοντο από άλλο πολυάριθμο σώμα, αφήνοντας άλλες περιοχές ακάλυπτες. Οπλαρχηγοί αρνούντο να υπακούσουν σε εντολές του προξενείου, ενώ διάφοροι ληστές και κακοποιοί αναγορεύοντο σε οπλαρχηγούς, ή εντάσσοντο στα σώματα με επιζήμιες επιπτώσεις. Η κατάσταση αυτή, οδήγησε τον Υπολοχα¬γό Γ. Τσόντα να στείλει επιστολή στους Μακεδονομά¬χους της περιοχής, στις 20 Σεπτεμβρίου 1905, ζητώ¬ντας τον αποκλεισμό του Κομιτάτου από την διεύθυν¬ση του αγώνα. Το τελευταίο αντέδρασε με την κυκλο¬φορία αντίθετης εγκυκλίου και προς στιγμήν απειλήθη κε τέλεια διάσπαση του αγώνα. Ευτυχώς επικράτησαν οι πιο συνετοί κι έγινε συνδιαλλαγή. Η κατάσταση όμως δεν άλλαξε και η αλλοπρόσαλλη διεύθυνση του αγώνα εξακολούθησε να υφίσταται.

Άλλος παράγοντας της δυσμενούς τροπής του αγώνα ήταν ο βαρύς χει¬μώνας του 1905-6, γιατί δυσχέρανε πολύ τις μετακινήσεις και σε συνδυασμό με ατυχίες, οδήγησε στην εξουδετέρωση αρκετών σωμάτων. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να αρχίσουν να πιστεύουν οι κάτοικοι ότι τα ελληνικά σώματα μπορούσαν να τους προστατεύουν μόνο το καλοκαίρι, αφήνοντας τους ανυ¬περάσπιστους το χειμώνα. Έτσι, την άνοιξη του 1906 παρουσιάσθηκε μεγά¬λος δισταγμός για συνεργασία με τα ελληνικά σώματα, ενώ τα Κορέστια και Κσστανοχώρια ζήτησαν από τις τουρκικές αρχές την εγκατάσταση φρουρών, πράγμα που διευκόλυνε τους κομιτατζήδες. Ευτυχώς, στις περιοχές Μοναστηρίου, Μοριχόβου, Φλωρίνης και τις ανατολικώς του όρους Βίτσι, που ευρίσκοντο υπό την επίβλεψη των αξιωματικών του προξενείου και υπήρχαν αρκετές ομάδες αυτοάμυνας, η κατάσταση ήταν εντελώς αντίθετη.

Οι ντόπιοι συνεργάζοντο αρμονικά με τα σώματα, είχαν κατασκευασθεί πολλές κρύπτες και η ελληνική παρουσία είχε πιο μόνιμη μορφή. Τέλος, οι βουλγαρικές συμμορίες είχαν μπει σε κρυψώνες στα «δικά» τους χωριά και είχαν δώσει εντολή στους ομοϊδεάτες τους χωρικούς να καταδίδουν τα ελληνικά σώματα στους Τούρκους. Οι Βούλγαροι φύλαγαν τις δυνάμεις τους, αφήνοντας τους αντιπάλους τους να χτυπιούνται μεταξύ τους.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:20 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Δυτική Μακεδονία

Στις αρχές Μαΐου 1906, διεξήχθη η μάχη του Κάστανόφυτου, μια από τις πιο πολύνεκρες συγκρούσεις του Μακεδόνικου Αγώνα. Ο Ανθυπολοχαγός Αντώνης Βλαχάκης (Λίτσας) χτύπησε τη συμμορία του βοεβόδα Μήτρου Βλάχου στα Καστανόφυτα, την 7η Μαΐου. Ο ηρωικός θάνατος του Έλληνα αξιωματικού και του Λεωνίδα Πετροπουλάκη συγκλόνισε και συνέγειρε το Πανελλήνιο, με αποτέλεσμα να ενδυναμωθεί ο αγώνας. Την ίδια περίοδο, ο Γιώργος Σκαλίδης, οπλαρχηγός που υπαγόταν στο Μακεδόνικο Κομιτάτο Αθηνών, έκανε τολμηρή επιδρομή επιδείξεως στην πεδιάδα του Μοναστηρίου, η περιφρόνιση όμως των αρχών του ανταρτο¬πόλεμου είχε ως αποτέλεσμα την κύκλωση και εξόντω¬ση του από τουρκικά στρατεύματα.

Ελληνική κυβέρνηση και Μακεδονικό Κομιτάτο, άρχισαν πλέον να στέλνουν ισχυρές ενισχύσεις στη Δυτική Μακεδονία με παλαιούς και δοκιμασμένους οπλαρχηγούς. Πιο συγκεκριμένα, τα σώματα του Ανθυ-πίλαρχου Β. Παππά και Ανθυπολοχαγού Γρ. Φαληρέα, δυνάμεως 120 ανδρών το καθένα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Γρεβενών-Σιατίστης και εξόντωσαν τις διάφορες ρουμανικές μικροσυμμορίες που υπέθαλπταν οι Τούρκοι. Δυστυχώς, άλλα τρία σώματα δυνάμεως 81 ανδρών, που είχαν σταλεί ταυτόχρονα για αναπλήρωση απωλειών, ατυχήσαν. Στις 27-28 Μαΐου, εντοπίσθηκαν και δέχθηκαν μεγάλη επίθεση, στη μάχη του Στρεμπέ-νου, μια από τις συνταρακτικότερες συγκρούσεις του αγώνα, όπου λόγω αδυναμίας ανεφοδιασμού, οι Έλλη¬νες αναγκάστηκαν να διασπάσουν τον κλοιό με τα σπα¬θιά, αφήνοντας πολλούς εχθρούς νεκρούς πίσω τους, κάττ που εξόργισε τους Τούρκους. Οι τελευταίοι πήραν την εκδίκηση τους στη φυλακή του Μοναστηριού, όπου ευρίσκοντο Τούρκοι, Αλβανοί, Έλληνες, Βούλγαροι και Σέρβοι. Οι μουσουλμάνοι κρατούμενοι (Τούρκοι και Αλβανοί) επιτέθηκαν με μαχαίρια εναντίον των αφοπλισθέντων Ελλήνων και τους κατέσφαξαν με τη συνδρο¬μή των δεσμοφυλάκων. Τότε έγινε κάτι εντελώς απρό¬σμενο: η μεγάλη κηδεία.

Ο ίδιος ο μητροπολίτης με τα επίσημα άμφια του, πλαισιωμένος από 14 ιερείς και 10.000 Έλληνες, συνόδευσε τους νεκρούς στο κοιμητή¬ριο. Οι καμπάνες ηχούσαν πένθιμα ολημερίς, οι άνδρες -πράγμα απαράδεκτο- δεν φορούσαν το φέσι τους κατ τα φέρετρα ήταν σκεπασμένα με την γαλανόλευκη και επάνω ήταν γραμμένο με μεγάλα γράμματα «για την πατρίδα». Ποτέ άλλοτε χριστιανοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχαν εκφράσει με τόση περηφάνεια την περιφρόνηση τους στο Χαμιδικό καθεστώς. Κάτι γινόταν και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση σε Τούρκους και Ευρωπαίους.

Παρά τα αλλεπάλληλα οδυνηρά ατυχήματα των ελληνικών σωμάτων, η ελληνική δραστηριότητα στη Δυτική Μακεδονία δεν μειώθηκε. Η εκπνοή του 1906 βρήκε τις ελληνικές θέσεις στην περιοχή σταθεροποιη¬μένες και προωθημένες, αφού η πλήρης επικράτηση ελληνικών σωμάτων στον ορεινό όγκο του Περιστερίου είχε συντελέσει στην ίδρυση ελληνικών επιτροπών σε Κρούσοβο, Ρέσνα, Μηλόβιστα και Γκόπεσι, περιοχές που εξ αρχής είχαν επικρατήσει οι Βούλγαροι. Η τοποθέτηση και ενθάρ¬ρυνση ορθοδόξων ιερέων και το άνοιγμα ελληνικών σχολείων προμήνυε ότι με τον καιρό και το απαραίτητο αίμα και αυτές οι βορειότατες περιο¬χές θα περιέρχοντο στην Ελλάδα.

Το Περιστέρι εξασφάλιζε τη Φλώρινα, με την οποία εξασφαλιζότον η επικοινωνία με το Μοναστήρι αφενός και αφετέρου ο αποκλεισμός της διόδου κομιτατζήδων προς Νότον. Η Φλώ¬ρινα είχε πάρει εντελώς ελληνική όψη και ο διευθυντής των ελληνικών σχολείων εκεί, Β. Μπάλκος, διηύθυνε και το κέντρο της ισχυρής ντόπιας οργάνωσης. Η περιοχή του Μοριχόβου, παρά τις ατυχίες, πέρασε και αυτή ολόκληρη σε ελληνικά χέρια. Στην περιοχή της Κορυτσάς επίσης, είχαν ιδρυθεί πολλές εθνικές επιτροπές και δρούσε με επιτυχία το σώμα του Γ. Σούλιου. Σε αντίποινα οι Αλβανοί, με υποστήριξη Ρουμανιστών, δολοφό¬νησαν σε ενέδρα στις 9 Σεπτεμβρίου τον Μητροπολίτη Κορυτσάς Φώτιο. Τέλος, στις άλλες περιφέρειες των Καστανοχωρίων και Ποπόλεως, που διευθύνοντα από το κέντρο Καστοριάς υπό τον μητροπολίτη Καραβαγγέ-λη, η ελληνική επικράτηση ήταν πλήρης.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:21 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία

Από την άνοιξη του 1906, στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία, τα ελληνικά σώματα σημείωσαν αξιόλογες επιτυχίες, πετυχαίνοντας να εκκα¬θαρίσουν πλήρως τον Όλυμπο από τους ληστές και τους Ρουμανιστές. Στην περιοχή Λαγκαδά-Χαλκιδικής, η ελληνική επικράτηση ήταν πλήρης, με εκκαθάριση όλων των Βουλγάρων πρακτόρων. Το κέντρο Σερρών οργάνωσε και διηύθυνε τη δράση τριών ανταρτικών σωμάτων και αρκε¬τών πολιτοφυλακών της περιφέρειας του. Ο ανεφοδιασμός της Ανατολι¬κής Μακεδονίας με πολεμοφόδια, γινόταν μέσω του λιμένος Καβάλας, υπό την διεύθυνση του Σηματοφόρου Στυλιανού Μαυρομιχάλη, που από τον Νοέμβριο του 1905 είχε τοποθετηθεί εκεί ως πρόξενος. Αυτός, με τη βοήθεια του μητροπολίτη Δράμας Χρυσόστομου, οργάνωσε πλήρως τις περιοχές Καβάλας, Ελευθερούπολης, Δράμας και Πρωσοτσάνης με βάση τους τοπικούς ελληνικούς αθλητικούς συλλόγους. Οι ελληνικές πολιτοφυλακές στα σημαντικότερα χωριά αυτής της περιοχής κατάφεραν να περιορίσουν τη βουλγαρική προπαγάνδα στις βόρειες περιοχές του Νευροκοπίου.

Αποφασιστικής σημασίας χώρος για τις εξελίξεις στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία, ήταν η λίμνη Γιαννιτσών. Στις αρχές Απριλίου, μετά από νέες ενισχύσεις, η συνολική ελληνική «δύναμις λίμνης» ήταν 55 άνδρες κατανεμημένοι σε δύο καλύβες (Παραλίμνι και Καμποχώρι). Οι Έλληνες αντάρτες περιπολούσαν τις νύκτες στα παραλίμνια χωριά, ενώ την ημέρα συνήθως εξερευνούσαν τη λίμνη για να εντοπίσουν Βουλγά¬ρους. Οι Βούλγαροι είχαν 6 καλύβες συγκεντρωμένες στην βορειανατολι¬κή πλευρά του Ζερβοχωρίου, υπό τον Νατσάλνικ Αποστόλ. Ο Ανθυπολο¬χαγός Γ. Κλάπας, όταν τοποθετήθηκε αρχηγός της λίμνης στις 26 Ιουνί¬ου, προκάλεσε διαφωνίες και αντιδικίες με τη στάση του, οδηγώντας το προξενείο Θεσσαλονίκης να χωρίσει τη λίμνη σε δύο διοικήσεις και να ορί¬σει αρχηγό του δυτικού τομέα τον Ανθυπασπιστή Αναγνωστάκο. Στις 11 Ιουνίου, οι Έλληνες επιτέθηκαν με 12 πλάβες και 40 άνδρες στην βουλ¬γαρική καλύβα στην θέση Αλή-μπέη Αάκκα και μετά από σκληρή μάχη φονεύθηκαν 3 κομιτατζήδες, τραυματίστηκαν άλλοι 3 και 3 αιχμαλωτί¬στηκαν από Τούρκους που είχαν σπεύσει επιτόπου.

Στις 26 Αυγούστου, αναλαμβάνει υπαρχηγός της λίμνης ο Παπατζα-νετέας (αρχηγός ο Μακρόπουλος) επιστρέφοντας από το νοσοκομείο, ενώ οι προηγούμενοι αρχηγοί φεύγουν λόγω ελονοσίας. Ο Παπατζανετέας προτείνει στο κέντρο Θεσσαλονίκης να κατασκευασθούν ελληνικές καλύ¬βες κοντά στις βουλγαρικές, οι οποίες ευρίσκοντο στο νοτιοδυτικό τμήμα της λίμνης στο Ζερβοχώρι, ώστε να τις επιτηρούν και να εμποδίζουν τις κινήσεις των τσετών. Το προξενείο ενέκρινε το σχέδιο και τη μέθοδο του Παπατζανετέα και τον εξουσιοδότησε να το εφαρμόσει με την κατασκευή δύο καλυβών κοντά στο Ζερβοχώρι και την Αγία Μαρίνα, όμως οι διαφωνίες που προέκυ¬ψαν με τον Ανθυπολοχαγό Μακρόπουλο, οδήγησαν σχε¬δόν σε διάσπαση του αγώνα. Το προξενείο αποφάσισε την αντικατάσταση του Μακρόπουλου και την αποστο¬λή ενισχύσεων, με σκοπό να γίνει η λίμνη βάση εξορμήσεως ελληνικών σωμάτων στην Κεντρική Μακεδο¬νία. Η λίμνη θα γινόταν κέντρο εφοδιασμού και εκπαι¬δεύσεως και επίσης θα εγκαθίστατο εκεί και το Κέντρο Ναούσης, που είχε εντοπισθεί από τους Τούρκους.

Η απόφαση του προξενείου ήταν σοφή, γιατί η λίμνη ήταν κοντά στις ακτές του Θερμαϊκού που απεβιβάζοντο οι αντάρτες, βρισκόταν δε σε κεντρική γεωστρατηγική θέση και, λόγω της μορφολογίας του εδάφους, ήταν απρόσιτη στα τουρκικά αποσπάσματα, αποτελώντας έτσι τέλεια ανταρτική βάση.

Υλοποιώντας την απόφαση, τρία νέα σώματα μπή¬καν στη λίμνη τον Σεπτέμβριο του 1906: του Ανθυπο¬λοχαγού Αγαπηνού Τέλλου (Αγρα) δυνάμεως 20 ανδρών, του Υπολοχαγού Κ. Σάρρου και του Ανθυποπλοιάρχου 1. Δεμέστιχα, δυνάμεως το καθένα 25 ανδρών. Ο Σάρρος, με υπαρχηγό τον Ανθυποφαρμακο - ποιό Γ. Τόμπρα, είχε εντολή να αναλάβει την αρχηγία σκοπό να οργανώσει κέντρα εκπαιδεύσεως ντόπιων, αποθήκες, αναρρω¬τήριο και να εποπτεύει τα σώματα. Οι Έλληνες της λίμνης άρχισαν να εργάζονται με ενθουσιασμό, φτιάχνοντας περίπου 40 νέες πλάβες για τις επιχειρήσεις, άνοιξαν νέα μονοπάτια μέσα απ' τη βλάστηση και άρχισαν την εκπαίδευση των χωρικών.

Την σημαντικότερη αποστολή, της εκδιώξεως των Βουλγάρων από το νότιο μέρος της λίμνης, ανέλαβε ο καπετάν ΄Αγρας. Στρατολογώντας χωρι¬κούς από τα γύρω ελληνικά χωριά και με την υποστήριξη του σώματος Δεμέστιχα, κατάφερε να βρει τις βουλγαρικές καλύβες. Η τολμηρή επίθε¬ση όμως δεν πέτυχε και παρά ττς σοβαρές βουλγαρικές απώλειες, οι Έλλη¬νες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν με 3 νεκρούς και 6 τραυματίες, μετα¬ξύ των οποίων και ο Αγρας. Όταν επέστρεψε ο Αγρας, ο Τούρκος στρα¬τιωτικός διοικητής Βέροιας έστειλε ισχυρές δυνάμεις στη λίμνη και πρό¬τεινε στους Έλληνες, μέσω του φιλέλληνα Τούρκου της περιοχής Χαλίλ Μπέη, συνεργασία κατά των Βουλγάρων. Ο αρχηγός των Ελλήνων Σαρρής, απέρριψε την πρόταση και σε συνδυασμό με τον βαρύ χειμώνα, οι επιχει¬ρήσεις περιορίστηκαν σε περιπολίες και επισκέψεις στα γύρω από τη λίμνη χωριά.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:21 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Περίοδος 1907-1908

Το 1907, βρήκε την ελληνική πλευρά να αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα. Στο βιλαέτι Μοναστηρίου, παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθή¬κες, ορισμένα σώματα διαχείμασαν στις ζωτικές περιοχές Περιστερίου και Μοριχόβου, ενώ τα υπόλοιπα στη Θεσσαλία. Αλλα προβλήματα προκλήθη¬καν από την διαταραχή στη διοίκηση του Κομιτάτου. Ο Καλαποθάκης παραιτήθηκε της προεδρίας, λόγω των διενέξεων για τη διεύθυνση του αγώνα, αλλά και γιατί υπέπεσε σε βαρύ δημοσιογραφικό ολίσθημα. Όταν δολοφονήθηκε ο μητροπολίτης Καστοριάς, ο Καλαποθάκης -από λάθος πληροφορία που δεν διασταύρωσε- έγραψε ότι δολοφονήθηκε ο Καραβαγ-γέλης, εγκωμιάζοντας στη νεκρολογία το εθνικό του έργο. Έτσι όμως, αποκάλυψε την δράση του μητροπολίτη Καστοριάς στους Τούρκους, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του, επιφέροντας μεγάλη ζημιά στον αγώνα. Νέος πρόεδρος του Μακεδόνικου Κομιτάτου, εξελέγη ο Κ. Μάνος. Και η νέα διοίκηση όμως, συνέχισε την αντιδικία με την κυβέρνηση για την διεύθυνση του αγώνα. Οι αξιωματικοί επικεφαλής σωμάτων, ζητούσαν τη σύσταση κοινού οργάνου που θα διηύθυνε και τα δύο βιλαέτια (Μοναστη¬ρίου και Θεσσαλονίκης) ανεξάρτητα από το Κομιτάτο και τα προξενεία.

Στην Κεντρική Μακεδονία ο αγώνας συνεχίστηκε υπό την διεύθυνση του προξενείου Θεσσαλονίκης, με επισκέψεις σωμάτων σε χωριά, συμπλο¬κές με τουρκικά αποσπάσματα, φόνους πρακτόρων του εχθρού και πλη¬ροφοριοδοτών, καθώς και με προσβολές σχισματικών χωριών. Ο χειμώνας μετέτρεψε τη λίμνη των Γιαννιτσών σε παγωμένη κόλαση. Οι φυτείες είχαν απογυμνωθεί και οι Βούλγαροι περιορίζοντα στο να ανταλλάσσουν ματιές μέσα απ' τις καλύβες τους με τους Έλληνες της καλύβας Κούγκας. Όταν φύσαγε νοτιάς, έλειωναν τα χιόνια και πλημμύριζαν οι καλύβες και οι άνδρες δεν μπορούσαν ούτε να καθήσουν στο πάτωμα. Σε αυτές τις συν¬θήκες, διεξήχθησαν λυσσαλέες μάχες εκ του συστάδην, καθώς οι Βούλγα¬ροι είχαν βάλει στόχο να φτιάξουν καλύβα δίπλα στην Κούγκα, πράγμα που πέτυχαν στις αρχές Μαΐου. Στη λίμνη οι Έλληνες αριθμούσαν 200 άνδρες, εκ των οποίων 80 ήταν χωρικοί που είχαν εκπαιδευτεί εκεί και κατάφεραν με συνεχείς αντεπιθέσεις και επιδρομές να καταλάβουν τη νέα βουλγαρι¬κή καλύβα στις 10 Μαίου.

Στο ανατολικό τμήμα, ο Ανθυποπλοίαρχος Δεμέ-στιχας είχε ανοικτό πεδίο δράσεως και κινήθηκε περιμετρικά της λίμνης, πετυχαίνοντας να χτυπήσει χωριά, αρκετά μακρυά από τη λίμνη. Η δράση των Ελλήνων, εκτός απ' τους Βουλγάρους τάραξε και τους Τούρκους, οι οποίοι πραγματοποίησαν ευρείας κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή, με τάγματα κυνηγών και πυροβολικό. Οι επιχειρήσεις αυτές ανάγκασαν Έλληνες και Βουλγάρους να φύγουν από τη λίμνη και να κρυφτούν στα χωριά, οπότε ο αγώνας συνεχίστηκε, με τοι αντάρτες να προσποιούνται τους χωρικούς την ημέρ και να δρουν τη νύχτα.

Ο καπετάν Αγρας, παρά τον κλονισμό της υγεία του από την παραμονή στη λίμνη, αρνιόταν να εγκατο λείψει τον αγώνα και παρέμενε στη Νάουσα για θέρο πεία. Εκεί του έστειλε μήνυμα ο βοεβόδας Ζλατάν, ότ ήθελε να προσχωρήσει στην ελληνική πλευρά, πράγμο όχι ασυνήθιστο εκείνη την εποχή. Ο Αγρας, με τη\ έγκριση του προξενείου, δέχθηκε ν' αρχίσει τις δια¬πραγματεύσεις, καθώς επιθυμούσε να σφραγίσει την αποχώρηση του με μία μεγάλη επιτυχία. Στις 3 Ιουνίου 1907, έφυγε από τη Νάουσα για τη συνάντηση. Οι Βούλ¬γαροι με πονηρό τρόπο τον έπιασαν και δεμένο τον περιέφεραν ως τρόπαιο στο Ανω Γραμματικό και το γύρω χωριά, βασανίζοντας αυτόν και τον σύντροφο του Μίγγα. Η στάση του Αγρα ήταν υπέροχη και εξισορρό¬πησε τον ψυχολογικό αντίκτυπο της σύλληψης του μέχρι που στις 7 Ιουνίου απαγχονίσθηκε μαζί με τον Μίγγα, κοντά στο χωριό Βλάδοβο (σήμερα Αγρα).

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:22 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ (1904-1908)

Κατά τον αγώνα έπεσαν 70 αξιωματικοί, υπαξιω¬ματικοί και οπλαρχηγοί (στρατιωτικοί ή ιδιώτες) μαζί με 315 οπλίτες και 255 πράκτορες και συνερ¬γάτες των Ελλήνων. Αγνωστος παραμένει ο αριθ¬μός των ντόπιων αγωνιστών, όσο και των αμάχων που σφαγιάσθηκαν από τον εχθρό. Συμφωνα με γαλλική δημοσίευση, υπήρχαν 1.200 άμαχοι νεκροί Έλληνες, έως το 1907 έφθασε στην περιοχή ελληνικό σώμα 70 ανδρών με αρχηγό τον Δουμπιώτη και χωρισμένο σε 5 τμήματα, έδρασε εναντίον των βουλγαρικών, ρουμανικών και τουρκικών συμμοριών της περιοχής, πετυχαίνοντας γερά χτυπήματα. Έτσι, ο θάνατος του Αγρα απετέλεσε αιτία για το ξεκαθάρισμα της περιοχής Ναούσης. Σε ολό¬κληρη τη Δυτική Μακεδονία, τα ελληνικά σώματα είχαν επιτύχει τουλάχιστον μερική κυριαρχία και οι Βούλγαροι εκδιώκοντο.

Από την άνοιξη του 1907, οι κάτοικοι της Ανατολι¬κής Μακεδονίας και ιδιαίτερα των Σερρών και Δράμας, άρχισαν ν' αντιμετωπίζουν την αυξανόμενη βουλγαρική δράση όσο και τις τουρκικές αρχές, τους Τούρκους κατοίκους και την σκανδαλώδη συμπεριφορά των Γάλ¬λων και Βρετανών αξιωματικών. Από όλους αυτούς εξα¬πολύθηκε συστηματική εκστρατεία κατηγοριών κατά των Ελλήνων προξένων Σερρών και Καβάλας και των μητροπολιτών Καβάλας, Σερρών και Μελενίκου, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του μητροπολίτη Δρά¬μας και του υποπροξένου Καβάλας, ενώ στους υπόλοι¬πους απαγορεύθηκε να επισκέπτονται χωριά της περι¬φέρειας τους. Παρά το μεγάλο πλήγμα, ο αγώνας συνεχίστηκε και δεν μειώθηκαν οι ελληνικές επιχειρήσεις.

Τον χειμώνα του 1907-1908, πολλές νέες ελληνικές ανταρτικές ομάδες διείσδυσαν στη Μακεδονία, ενώ λίγες μόνο αποχώρησαν προς Νότον. Έτσι η ελληνική παρουσία αυξήθηκε και μαζί της και η δράση. Παράλληλα προ¬σκλήθηκε από την κυβέρνηση ο Συνταγματάχης Π. Δαγκλής, να αναλάβει τη διεύθυνση των επιχειρήσεων στο βιλαέτι Θεσσαλονίκης, ως στέλεχος του Μακεδόνικου Κομιτάτου, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ ιδιωτών και στρατιωτικών, μια και ο Δαγκλής γινόταν μέλος του Κομιτάτου αλλά ταυ¬τόχρονα ήταν αποδεκτός ως διοικητής και από τους στρατιωτικούς. Ο Δαγκλής ανέλαβε στις 14 Φεβρουαρίου 1908 κι αμέσως πρότεινε την ανα¬διοργάνωση του όλου μηχανισμού με σκοπό, αφενός την καλή και πειθαρ¬χημένη λειτουργία υπό ένα κέντρο και αφετέρου την επέκταση του πέραν των συνόρων Μακεδονίας και Θράκης, σε όλα τα ελληνοκατοικούμενα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά οι διαφωνίες για την αρχηγία δεν επέτρεψαν την εφαρμογή αυτού του σχεδίου. Ο Δαγκλής υπέβαλε δυο παραιτήσεις που δεν έγιναν δεκτές και μέχρι τον τερματισμό του αγώνα προχώρησε την αναδιοργάνωση όσο του επέτρεψαν οι καταστάσεις.
Την ίδια εποχή, παρόμοιες εσωτερικές διαμάχες σε πολύ μεγαλύτερη έκταση, υπήρχαν στην βουλγαρική οργάνωση, η οποία ουσιαστικά απο¬διοργανώθηκε. Ο νέος Βούλγαρος υπουργός Εξωτερικών, Στρατηγός Στέργιος Παπρίκωφ, ήταν εναντίον του σχηματισμού τσετών εντός βουλ¬γαρικού εδάφους.
Το συνέδριο των Βουλγαρικών Κομιτάτων στη Ρίλα (βουλγαροτουρκικά σύνορα) διόρισε νέους αντιπροσώπους της ΕΜΕΟ στη Σόφια, κατήργησε παλαιότερες αποφάσεις και καταδίκασε παλαιούς αντι¬προσώπους ως ληστές και ανεξάρτητους. Το συνέδριο αποφάσισε να αποσύρει-αδρανοποιήσει όλες τις τσέτες σε περιοχές που εδέχοντο ισχυρά πλήγματα από Έλληνες, Σέρβους και Αλβανούς και να ακολουθήσει πολι¬τική μακρόπνοης διαφωτίσεως. Αν οι ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις δεν καρποφορούσαν, τότε με την προπαγάνδα θα προσπαθούσαν να κάνουν πάλι μία μεγάλης κλίμακας εξέγερση. Έτσι μειώθηκε περισσότερο η δράση των βουλγαρικών τσετών, που μετατράπηκαν σε όργανα ένοπλης προπαγάνδας.

Ο αγώνας συνεχίσθηκε σε ολόκληρη τη Μακεδονία, με τα ελληνικά σώματα να ξεκαθαρίζουν πλέον βουλγαρικές φωλέες, παρά τις απώλειες από τα τουρκικά αποσπάσματα. Στη Θεσσαλονίκη, η ελληνική οργάνωση είχε ήδη πετύχει την κυριαρχία. Τον Ιανουάριο του 1908, ο Ανθυπολοχαγός Λουκάς Σακελλαρόπουλος αντικατέστησε στην αρχηγία τον Υπολοχαγό Σουλιώτη, κάνοντας δύσκολη τη ζωή των εγκατεστη¬μένων Βουλγάρων και σταματώντας τον εποικισμό.

Οι Βούλγαροι, μη μπορώντας ν' αντιδράσουν διαφορετικά, δολοφόνησαν στις 22 Φεβρουαρίου 1908 τον Θ. Ασκητή, πρώτο διερμηνέα του ελληνικού προξενείου. Σε αντί¬ποινα, το εκτελεστικό της Ελληνικής Οργάνωσης, σκό¬τωσε 3 επιφανείς Βουλγάρους και τραυμάτισε θανάσι¬μα τον πλουσιότερο Βούλγαρο έμπορο της πόλης.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:22 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Περίοδος 1908-1909

Νέα τροπή στο Μακεδονικό έδωσε απροσδόκητα η εμφάνιση του κινήματος των Νεότουρκων με επί¬κεντρο τη Μακεδονία. Στην απειλή που συνιστούσαν τα στρατεύματα των Νεότουρκων, ο Σουλτάνος ανα¬γκάσθηκε να επιδείξει υποχωρητικότητα και να δεχθεί το Συνταγμα που ζητούσαν οι πρώτοι. Οι Νεότουρκοι, ωστόσο, δεν σταμάτησαν εκεί και το 1909 διόρισαν έναν Μεγάλο Βεζύρη-μαριονέτα που υπάκουε στη θέληση τους.

Η επίδραση της κατάστασης στον Μακεδονικό Αγώνα ήταν πολλαπλή. Αρχικά οι Νεότουρκοι έδωσαν αμνηστία σε όλα τα ανταρτικά σώματα, τα οποία, εκτός των ελληνικών, κατέβηκαν από τα βουνά και παρέδω¬σαν τα όπλα. Αν και θα έπρεπε να επικρατήσει ειρήνη, οι Νεότουρκοι ανέχθηκαν την ανανεωμένη δράση Βουλ¬γάρων και Ρουμάνων κατά των Ελλήνων. Τούρκοι και Βούλγαροι συμμάχησαν άτυπα κατά του Ελληνισμού. Ως αντίδραση, τον Σεπτέμβριο του 1908 ιδρύθηκε νέα αντιστασιακή οργάνωση υπό την ονομασία «Πανελλή¬νιος Οργάνωσις» η οποία στα γνωστά πρότυπα των προηγουμένων, άρχισε να εξοπλίζει και να οργανώνει το ελληνικό στοιχείο.

Την άνοιξη του 1909, οι Νεότουρκοι κατέπνιξαν αντεπανάσταση που ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη, επιβάλλοντας πλέον ολοκληρωτικά το πρόγραμμα περί «τουρκοποίησης» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Νέες συστηματικές έρευνες και επιθέσεις εναντίον ελληνικών χωριών απέδειξαν την ύπαρξη μυστικής ελληνικής οργάνωσης και μάλιστα με την ανάμειξη του επίσημου Ελληνικού Κράτους, με αποτέλεσμα να απει¬ληθεί η Ελλάδα με πόλεμο, έχοντας και τη δυσμένεια των Μεγάλων Δυνάμεων. Ως εκ τούτου, αποφασίσθηκε η διάλυση της Πανελληνίου Οργανώσεως τον Αύγου¬στο του 1909. Η κατάσταση των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων ήταν οικτρή εξαιτίας της κακοδαιμονίας από την διπλή διοίκηση, τις τουρκικές πιέσεις αλλά και τη δυσμένεια της Δύσεως. Μια προσπάθεια συνένωσης της διεύθυνσης του αγώνα υπό τον Δαγκλή ήλθε πολύ αργά για να επιφέρει θετικά αποτελέσματα. Μοναδική αντίσταση στις βουλγαρικές και τουρκικές αγριότητες παρέμεινε η πολιτική δραστηριότητα, άνευ φυσικά απο¬τελεσμάτων. Τα ελληνικά σώματα αποστρατεύθηκαν και αποχώρησαν από τη Μακεδονία.

Το ουσιαστικό τέλος του Μακεδονικού Αγώνα σήμα¬νε τελικά 4 έτη αργότερα, όταν το 1913 ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε δια των όπλων το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας και την Θεσσαλονίκη, αποδίδο¬ντας στους πραγματικούς κληρονόμους την γη τους.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:23 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ

Mετά από την δολοφονία του Θ. Δηλιγιάνννη από έναν χαρτοπάικτη 1905, κυβέρνηση σχημάτισε ο Δ. Ράλλης και μετά ένα εξάμηνο ο Γ. Θεοτόκης, το 1906. Ο τελευταίος, πίστευε ότι το Ανατολικό Ζήτημα, η μοιρασιά της Βαλκανικής και του Αιγαίου και των Στενών του Βοσπόρου, είχε μπει στην τελική φάση του. Η αγγλογαλλική προσέγγιση με την Ρωσία, πραγματοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η επέκταση σε όλους τους τομείς των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανική και Αυστροουγγρική Αυτοκρατορίες). Η διαιρεμένη σε δύο στρατόπεδα Ευρώπη, είχε πλέον εγκαταλείψει το δόγμα περί ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πόλεμος του 1897 και η βουλγαρική επίθεση στην Μακεδο¬νία όμως, είχαν αποδείξει ότι ο νόμιμος διάδοχος της Οθωμανικής Αυτο¬κρατορίας στην περιοχή (Ελλάδα) δεν διέθετε αξιόμαχο στρατό ώστε να διεκδικήσει αυτά που άξιζε. Έτσι ο Θεοτόκης οδηγήθηκε στο συμπέρα¬σμα ότι η πολεμική προετοιμασία της χώρας προηγείτο και της δημοσιο¬νομικής ισορροπίας και των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Θέσπισε λοι¬πόν μία σειρά μέτρων, όπως οι εαρινές ασκήσεις εφέδρων, η υιοθέτηση της χακί στολής και παρήγγειλε 6 αντιτορπιλλικά (κλάση «Θύελλα») για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Στρατός τότε, είχε επιστρατευόμενη δύναμη 60.000 ανδρών.

Στα τέλη Ιουλίου του 1908, τα ελληνικά ανταρτικά σώματα είχαν επικρατήσει στη Μακεδονία και η αυτονομία πλησίαζε με γοργά βήματα. Στα νότια της Ελλάδος, η Κρήτη στεκόταν περήφανα αυτόνομη αψηφώντας την Οθωμανικί Αυτοκρατορία και τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η Οθωμανι¬κή Αυτοκρατορία κατέρρεε και η Ελληνική Εθνική Εταιρεία προσανατολιζόταν στην επέκταση του ανταρ¬τοπόλεμου όπου υπήρχαν Έλληνες, με στόχο την επανίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας επάνω στις στάχτες της Οθωμανικής, σύμφωνα με το όραμα της «Μεγάλης Ιδέας».

Αυτή την περίοδο, άρχισε μία σειρά γεγονότων που με αλυσσιδωτές αντιδράσεις οδήγησαν στις μετέπειτα συγκρούσεις καταλήγοντας στην χάραξη νέων συνό¬ρων. Τότε ξέσπασε το κίνημα των Νεότουρκων, με εκπορευόμενη από τις μασονικές στοές και τις μου¬σουλμανικές αδελφότητες (Σενουσίτες) προπαγάνδα. Στην Ελλάδα, η κοινή γνώμη δεν κατάλαβε την πραγ¬ματικότητα και σύντομα εμφανίσθηκε ένα φιλοτουρκικό ρεύμα για τους «αδελφούς» Μουσουλμάνους. Ο Μακεδονικός Αγώνας τερματίστηκε, αφού τώρα με το Σύνταγμα των Νεότουρκων όλα θα έφτιαχναν και τα 8 εκατομμύρια Ελλήνων ραγιάδων θα είχαν αντιπροσώπευση στο νέο τουρκικό κοινοβούλιο.

Η κυβέρνηση Θεοτόκη με υπουργό Εξωτερικών τον Γ. Μπαλτατζή, ακολουθούσε από τις αρχές Ιουλίου του 1908 πολιτική «ομόνοιας και σεβασμού της Οθω¬μανικής Αυτοκρατορίας», πιέζοντας τους θερμόαιμους να μην δημιουργήσουν προβλήματα. Η πραγματικότη¬τα έγινε αντιληπτή, αρχίζοντας στις 16 Οκτωβρίου με το δημόσιο λυντσάρισμα ενός Έλληνα της Κωνσταντι¬νούπολης από τον όχλο, επειδή είχε δεσμό με μία οθω-μανή. Οι «δημοκρατικές εκλογές» ανέδειξαν στην Βουλή την πλήρη τουρκική επικράτηση.

Η Βουλγαρία, βρήκε την ευκαιρία να κινηθεί και στις 5 Οκτωβρίου, ο πρίγκηψ Φερδινάρδος κήρυξε στο Τύρνοβο, παλαιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας την ανεξαρτησία, ως «Βασιλεύς των Βουλγάρων». Την επομένη, η Κρήτη κήρυξε την Ένωση με την Ελλάδα, θέτοντας τέρμα στο θέμα της ελληνοτουρκικής συμ¬μαχίας. Ο πόλεμος Βουλγάρων και Τούρκων, απετρά¬πη την τελευταία στιγμή μετά από παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τα πράγματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ξεκαθάρισαν, μετά το αποτυχημένο κίνημα του Σουλτάνου τον Απρίλιο του 1909, όταν μετά την συντριβή του, οι Νεότουρκοι και οι ακραίο απέκτησαν πλήρη έλεγχο, υπό την γερμανική κηδεμονία.

Βορειότερα, στις 7 Οκτωβρίου 1908, η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία κήρυξε την προσάρτηση της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, περιοχές που κατείχε στρατιωτικά επί έτη. Οι Τούρκοι, απάντησαν με μποϋκοταζ των αυστρια¬κών προϊόντων, μέχρι να λήξει η κρίση το Φεβρουάριο 1909 με καταβολή χρηματικής αποζημίωσης από την Αυστρία.

Η Γερμανία προσπαθούσε να προσεταιρισθεί και την Ελλάδα, στο πλαίσιο των κινήσεων στην πολιτικοστρατιωτική σκακιέρα της Ευρώπης. Εξαπλούμενη μέσω της ειρηνικής καταλήψεως της Τουρκίας, η Γερμα¬νία πίστευε ότι θα μπορούσε να φτάσει μέχρι την Ινδία.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:33 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Πολιτικές εξελίξεις πριν το Κίνημα

Η Κρήτη είχε αυτονομηθεί το 1897 και τελούσε υπό την επικυριαρχία της Πύλης. Πρώτος ύπατος αρμοστής με απόφαση των Μεγάλων Δυνά¬μεων, ήταν ο πρίγκηψ Γεώργιος και μετά την παραίτηση του το 1906, ο Αλ. Ζαΐμης. Για να εξασφαλίσουν την ειρηνική πορεία προς την αναπό¬φευκτη αυτοδιάθεση, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ρωσία, είχαν στείλει ειρη¬νευτικά στρατεύματα. Η Γερμανία κατ η Αυστρία δεν συμμετείχαν στην επιχείρηση για να μην δυσαρεστήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία την οποία προσπαθούσαν να προσεταιρισθούν με ευρύ πρόγραμμα εμπορι¬κής διείσδυσης.

Στις 11 Μαΐου 1908, κρίθηκε ότι η κατοχή δεν ήταν πλέον αναγκαία και αποφασίστηκε η αποχώρηση σε δύο φάσεις, διατηρώντας κάθε χώρα 250 στρατιώτες, που θα αποχωρούσαν σε δεύτερη φάση στις 24 Ιουλίου 1909. Μετά τις εξελίξεις στη Βουλγαρία και την Βοσνία, οι Κρητικοί κήρυξαν την Ένωση με την Ελλάδα, που βρήκε την Οθωμανι¬κή Αυτοκρατορία ανίκανη να αντιδράσει, εξαιτίας των άλλων προβλημά¬των που αντιμετώπιζε.

Η κυβέρνηση Θεοτόκη απαγόρευσε τις εκδηλώσεις στην Ελλάδα γιο να μην διακινδυνεύσει η ελληνοτουρκική προσέγγιση, αλλά αναπάντεχα, ξέσπασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μία θύελλα οργής. Η εξέγερση ήταν τεχνητή, γιατί οι Νεοτούρκοι είχαν ανάγκη μια επιτυχία για να αντισταθμίσουν τις υποχωρήσεις στην Βουλγαρία και στην Αυστρία. Έτσι, επινόησαν ένα νέο σύστημα πολιτικής, το καθεστώς της «εθνικής βούλησης». Επρόκειτο για το σύστημα των λαϊκών εκδηλώσεων, της οχλοκρατίας και της πολιτικής του πεζοδρομίου. Οι Νεοτουρκοι, διοργάνωσαν μία πραγματική εκστρατεία με θορυβώδεις διαδηλώσεις «για την Κρήτη», απείλησαν τη Γαλλία με μποϋκοταζ επειδή μελετούσε την λύση του προ¬βλήματος, ενώ κράδαιναν τη γροθιά τους σ' οποιονδήποτε αρνιόταν τα δίκαια τους. Ο λόγος της νεοτουρκικής αντίδρασης ήταν ότι η Ελλάδα, με την Ένωση της Κρήτης, θα αποκτούσε τη βάση της Σούδας που δέσπο¬ζε στο Αιγαίο και συνεπώς, θα ανατρεπόταν η ισορροπία στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή.

Όλες οι δυνάμεις, άρχισαν τις παραινέσεις προς την Ελλάδα για υπο¬μονή και ξεκίνησαν οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις. Γι’ αυτό το «ενοχλη¬τικό» θέμα. Η ελληνική κυβέρνηση, διατήρησε την ψυχραιμία της χωρίς να προβεί σε πράξεις ή λόγους, αντιμετωπίζοντας την δυσφορία της ελλη¬νικής κοινής γνώμης. Το νέο δόγμα της ελληνικής κυβερνήσεως ήταν «η πολιτική του εφικτού», όμως δεν υπήρχαν περιθώρια για υποχωρήσεις. Όπως δήλωσε ο βασιλεύς Γεώργιος στους πρεσβευτές Αγγλίας και Γαλ¬λίας «η δυναστεία, ζημιώθηκε σοβαρά εξαιτίας της συμφοράς του 1897 και οφείλει την διάσωση της στην αυτονομία της Κρήτης». Τόνισε επίσης, πως αν τον εξαπατούσαν, ο ίδιος δεν επρόκειτο να εξαπατήσει τον λαό του και θα παραιτείτο.

Την άνοιξη ξέσπασε μίσ άγρια διπλωματική μάχη, εν μέσω εθνικών παθών και θρησκευτικών φανατισμών. Ενώ η αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κρήτη είχε προγραμματιστεί για τις 24 Ιουλίου, η Πύλη ζήτησε στις 30 Μαρτίου αναβολή. Στις 15 Απριλίου, οι τέσσερις πρόξενοι στα Χανιά επέμειναν στην τήρηση του χρονο¬διαγράμματος, υποκύπτοντας στη βούληση του πλη¬θυσμού. Στις 20 Μαΐου, οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφώ¬νησαν να εκτελεσθεί η εκκένωση, με αποτέλεσμα να εξοργισθούν οι Τούρκοι που έβλεπαν να χάνουν το παιχνίδι.

Τότε, παρά τις κατευναστικές δηλώσεις του Κάι¬ζερ Γουλιέλμου, έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ο Στροτηγός φον ντερ Γκολτζ, με ειδική αποστολή την αναδιοργάνωση του Τουρκικού Στρατού. Οι τουρκι¬κές απειλές κορυφώθηκαν, φθάνοντας μέχρι του σημείου να απειλήσουν με εξόντωση όλων των Ελλή¬νων της αυτοκρατορίας τους. Στην πραγματικότητα, το ισχυρό ελληνικό στοιχείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν μπορούσε παρά να έχει σημαντική θέση σε μια συνταγματικά διοικούμενη χώρα. Έτσι, οι Νεοτουρκοι ανέδειξαν το Ισλάμ ως το κατ' εξοχήν εργαλείο για τον φανατισμό του μουσουλμανικού στοιχείου εις βάρος του χριστιανικού.

Στις 15 Ιουνίου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος από την Κρήτη, ζήτησε επίσημα «εξ ονόματος της Εκτελεστι¬κής Επιτροπής», την αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών. Στις 30 Ιουνίου, οι Μεγάλες Δυνάμεις ανακοίνω¬σαν ότι ίσχυε η ημερομηνία αποχώρησης και την απο¬στολή 4 κανονιοφόρων για φρούρηση των σημαιών και προστασία των μουσουλμάνων.

Η κρίση, κορυφώθηκε τον Ιούλιο. Οι Τούρκοι απείλησαν να καταλάβουν το νησί κοί κινητοποίησαν τον στόλο τους υπό τον Ναύαρχο Γκαμπλ, ώστε να ματαιώσουν οιαδήποτε απόπειρα προσάρτησης στην Ελλάδα.

Στην Αθήνα τα πνεύματα οξύνθηκαν. Η κοινή γνώμη κατηγορούσε τον βασιλιά και την κυβέρνηση Θεοτόκη, ότι δεν είχαν ενεργήσει την κατάλληλη στιγμή, κατά το περασμένο έτος. Έτσι, η κυβέρνηση ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από τους Ράλλη, Ζωγράφο, Στράτο. Η επιλογή νέας κυβέρνησης, υποδήλωνε τη βούληση για δράση με ή χωρίς την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες συμβούλευαν αυτοσυγκράτηση.

Η προθεσμία άλλαξε από 24 σε 27 Ιουλίου, γιατί η πρώτη ήταν και επέτειος της νεοτουρκικής επανάστασης, Οι κανονιοφόροι έφτασαν στη Σούδα για να προστατέψουν την τουρκική σημαία, αποτρέποντας την προστασία της από τον οθωμανικό στολίσκο που έπλεε ήδη κοντά.

Στα σύνορα στην Θεσσαλία και την ΄Αρτα εμφανίσθηκαν ομάδες με απειλητικές διαθέσεις και ο Τούρκος στρατιωτικός ακόλουθος Σαλαχεντίν συνελήφθη κοντά στην Λάρισα κι απελάθηκε, με αποτέλεσμα να ζητούνται εξηγήσεις. Στην περιοχή της Θεσσαλονίκης παρατηρήθηκαν κινήσεις στρατευμάτων. Ο Τουρκικός Στρατός επεδίωκε πόλεμο, τον οποίο είχαν ανάγκη και οι Νεότουρκοι για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Μία επίθεση στη Θεσσαλία, θα συναντούσε αναμφίβολα ελάχιστη αντίσταση και η Κρήτη δεν ήταν έτοιμη για μάχη. Όλοι καταλάβαιναν ότι η καταστροφή θα ήταν μεγαλύτερη από αυτή του 1897 και η κοινή γνώμη κατέκρινε έντονα, μη παραλείποντας τον θρόνο, την μόνιμη αδυναμία για οργάνωση ικανού στρατού που θα προστάτευε τα δίκαια του Έθνους.

Στις 27 Ιουλίου, η αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κρήτη, πραγματοποιήθηκε χωρίς επεισόδια, αλλά τα πλοία παρέμει¬ναν αγκυροβολημένα στα ανοικτά, προστατεύοντας την τουρκική σημαία που ήταν υψωμένη σε μία νησίδα.

Στις 4 Αυγούστου έγινε διακοίνωση, που αξίωνε αυστηρά από τις «κατεστημένες αρχές» της Κρήτης να αποσύρουν τις ελληνικές σημαίες με τις οποίες είχε πλημμυρίσει το νησί, τουλάχιστον από τα δημόσια κτί¬ρια. Εν όψει αντιδράσεως του ενόπλου πληθυσμού, δηλώθηκε αδυναμία με αποτέλεσμα, οι συνεχώς πιεζόμενες από τις Μεγάλες Δυνάμεις τοπι¬κές αρχές, να παραιτηθούν στις 15 Αυγούστου.

Οι Τούρκοι απαιτούσαν να υποσταλούν οι ελληνικές σημαίες και να υψωθεί στα Χανιά η τουρκική ως ένδειξη της επικυριαρχίας τους επί της νήσου, ενώ ο στόλος τους ετοιμαζόταν για την Σούδα και ο στρατός για την Θεσσαλία. Η ελληνική κυβέρνηση αποποιείται κάθε ευθύνη υψώσε¬ως της σημαίας από τους Κρητικούς και τέλος στις 05.00 της 18ης Αυγού¬στου, ένα άγημα των Μεγάλων Δυνάμεων κατεβάζει από τα Χανιά την ελληνική σημαία και εγκαθιστά φρουρά 22 ανδρών. Η ενέργεια αυτή προ¬κάλεσε θύελλα ενθουσιασμού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και θλίψη στην Ελλάδα, της οποίας η κοινή γνώμη ξέσπασε κατά της πολιτικής ηγε¬σίας. Αυτή ήταν που είχε αμελήσει να εξοπλίσει την χώρα, ενώ τώρα η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδειχνε να πορεύεται στον δρόμο της αναδη¬μιουργίας με την επέμβαση του στρατού. Το μήνυμα ήταν προφανές...

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:34 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Εξελίξεις που επηρέασαν

Η κατάσταση στην Ελλάδα είχε αρχίσει να γίνεται δύσκολη από τους πρώτους μήνες του 1909 ήδη. Η δημοσιονομική κατάσταση δεν ήταν καθόλου καλή. Εργατικές και κοινωνικές τάξεις ύψωναν φωνή διαμαρτυ¬ρίας. Μετά δε την «διαδήλωση» των υπαξιωματικών στις 29 Απριλίου, κάτι σοβαρό έδειχνε να οργανώνεται και στο στράτευμα. Με την επιλογή της μη σύγκρουσης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η κυβέρνηση Θεο¬τόκη, απογοήτευσε ακόμη περισσότερο τον λαό και πύκνωσε τις τάξεις των δυσαρεστημένων που ζητούσαν την αποκατάσταση της χαμένης τιμής. Οι διαμαρτυρίες για τα δύο παραδοσιακά κόμματα, έφτασαν στο σημείο αμφισβητήσεως ακόμη και αυτού του ιδίου του πολιτικού συστή¬ματος που εθεωρείτο διεφθαρμένο.

Ο Θεοτόκης υπέβαλε δύο αλλεπάλληλες παραιτήσεις μέχρι να γίνει δεκτή η τελευταία από τον βασιλιά. Πιθανότατα, ήθελε να αποφύγει μία μελλούμενη σύγκρουση που διέβλεπε με τους στρατιωτικούς. Στις 7 Ιουλίου, ο βασιλιάς ανέθεσε στον Δ. Ράλλη τον σχηματισμό κυβερνήσεως συμμαχίας χωρίς εκλογές, καθώς οι Κρήτες είχαν δηλώσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έστελναν και δικούς τους βουλευτές στο νέο κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με τον Στρατηγό Πάγκαλο, ο πρώτος πυρήνας του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» συγκεντρώ¬θηκε στην οικία του τον Οκτώβριο του 1908 και απετελείτο από ανθυπολοχαγούς. Οι απόφοιτοι των στρατιωτικών σχολών και ιδιαίτερα της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, θεωρούσαν ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν αποδειχθεί ανίκανες να οργανώ¬σουν και εξοπλίσουν αξιόμαχο στράτευμα για την διεκ¬δίκηση των εθνικών δικαίων και ότι έπρεπε να αλλάξει το σύστημα προαγωγών, που βασιζόταν στη βασιλική ευνοιοκρατία προς περιορισμένο κύκλο ευνοουμένων με βάση την αφοσίωση στο θρόνο κι ασχέτως στρα¬τιωτικών ικανοτήτων. Η προθυμία των αξιωματικών να συμμετάσχουν σε κινήματα, θέτοντας σε κίνδυνο την καριέρα τους, ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τα χρόνια υπηρεσίας τους.

Το 1908 η οικονομία δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από την αδυναμία διαθέσεως των γεωργικών προϊόντων, σε συνδυασμό με την μείωση των εμβασμάτων των Ελλήνων της Αιγύ¬πτου και των ΗΠΑ, λόγω της διεθνούς υφέσεως. Η κυβέρνηση επέβαλε τότε άσοφα νέους φόρους, γεγονός που έθιξε ακόμη περισσότερο τους μισθωτούς και φυσικά και τους αξιωματικούς. Έτσι προστέθηκε και το οικονομικό κριτήριο στην πλάστιγγα της δυσαρέσκειας των αξιωματικών.

Στον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» ήλθε να προστεθεί και ο «Σύνδεσμος Υπαξιωματικών» με επικεφαλής τον Γ. Καραϊσκάκη, με αίτημα να επι¬τραπεί η εξέλιξη των υπαξιωματικών στους βαθμούς των αξιωματικών. Εκτός από τους κατωτέρους αξιωματικούς και τους υπαξιωματικούς και οι ανώτεροι προσπάθησαν να οργανωθούν συνωμοτικά στο σπίτι του τότε Συνταγματάρχη Δαγκλή, ώστε να μη χάσουν την πρωτοβουλία σ περίπτωση κινήματος των κατωτέρων. Όμως, η ενέργεια τους προδόθη¬κε στις αρχές από κάποιον παριστάμενο και διαλύθηκε.

Η κυβέρνηση έμαθε για την ύπαρξη του Συνδέσμου, όταν έγινε συνάντηση στο σπίτι του Υπολοχαγού Χατζημιχάλη στις 25 Ιουνίου, 135 ανθυπολοχαγών, υπολοχαγών και 28 λοχαγών. Η επέμβαση του Φρουράρχου Αθηνών Συνταγματάρχη Σχινά, είχε ως αποτέλεσμα να συσπειρωθούν οι συνωμότες εμπρός στον κίνδυνο και να εκλέξουν μικτή επιτροπή (λοχαγών και κατωτέρων) που εξέδω¬σε το πρωτόκολλο του Συνδέσμου.

Όταν σχηματίσθηκε η κυβέρνηση Ράλλη, ο Σύνδε¬σμος αντιτάχθηκε άμεσα στην διάλυση της Βουλής μέσω του οργάνου του, την εφημερίδα «Χρόνος».

Όμως ο Ράλλης, με την μεταστροφή του υπέρ του θρό¬νου και την δήλωση περί αποσύρσεως των Ελλήνων αξιωματικών από την Μακεδονία (προς κατευνασμό των Τούρκων) οδήγησε τον Σύνδεσμο σε εντατικοποί¬ηση της συνωμοτικής και προσηλυτιστικής δράσεως Τα ανάκτορα αντέδρασαν, παραπέμποντας 12 αξιωμα¬τικούς από τη συνάντηση της 25ης Ιουνίου σε ανάκρι¬ση για απόταξη, ενώ άλλους μετέθεσαν σε περιοχές μακράν των Αθηνών. Ο Σύνδεσμος απάντησε μέσω του «Χρόνου», ζητώντας σύγκληση της Βουλής για να ψηφιστεί το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, το οποίο μεταξύ άλλων υπαγόρευε την απομάκρυνση των πρι¬γκίπων από το στράτευμα.

Στις 12 Αυγούστου, ο Ράλλης διέταξε να συλλη¬φθούν 12 αξιωματικοί του Συνδέσμου, αλλά μόνο δύο συνελήφθησαν, αφού οι περισσότεροι διέφυγαν έχοντας ειδοποιηθεί εγκαίρως και φυγαδεύτηκαν με επιχείρηση του τότε κατώτερου αξιωμα¬τικού Θεοδώρου Πάγκαλου. Φυσικά, η σύγκρουση μεταξύ Συνδέσμου και κυβερνώντων εντάθηκε. Τότε, ανέλαβε την αρχηγία ο Συνταγματάρχης Ν. Ζορμπάς, που δεν είχε σχέση με τις δυο βασικές ομάδες του Συνδέσμου.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:36 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Το Κίνημα

Τη νύχτα 14/15 Αυγούστου 1909, συγκεντρώθηκαν στους πρόποδες του Υμηττού περίπου 250 αξιωματικοί και 2.000 οπλίτες, μαζί με μερικούς χωροφύλακες και πολίτες και διακήρυξαν με πολύ ήπιους τόνους την αντίθεση τους προς την κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα το πρόγραμμα του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Η «επαναστατική προκήρυξη» που διαβάστηκε, ήταν ένα γενικό ευχολόγιο για την βελτίωση του στρα¬τού, της παιδείας, της μη -υποταγής σε ξένες δυνάμεις κ.α. Επίσης, απα¬ριθμούσε σαφέστατα τις ριζοσπαστικές ενέργειες που δεν θα επιχειρούσε ο Σύνδεσμος, όπως την επιβολή στρατοκρατίας.

Το πρωί της 15ης Αυγούστου, ο λαός και η πολιτική ηγεσία μάθαιναν έκπληκτοι την κίνηση των στρατιωτικών. Το κίνημα του αγνώστου μέχρι τότε Συνταγματάρχη Πυροβολικού Ν. Ζορμπά, περιοριζόταν σε κλίμακα ένοπλης στρατιωτικής στάσης της φρουράς των Αθηνών. Η αντίσταση που υπήρξε ήταν μηδαμινή. Οι προσκείμενοι στα ανάκτορα αξιωματικοί τέθηκαν υπό περιορισμό, ενώ το απόσπασμα ναυτών που η κυβέρνηση έφερε στην πρωτεύουσα για επιβολή της τάξεως, προσχώρησε στο κίνη¬μα. Εκτός αυτού και η φρουρά της Χαλκίδας άρχισε να βαδίζει προς την Αθήνα, για να ενωθεί με τους κινηματίες στο Γουδί.

Η κυβέρνηση Ράλλη, μη μπορώντας να αντιμετωπίσει την κατάσταση παραιτήθηκε και ο Γεώργιος έδωσε το χρίσμα στον Κυριάκο Μαυρομιχάλη, αρχηγό του τρίτου αντιπολιτευτικού κόμματος, ο οποίος ως Μανιάτης, είχε καλές σχέσεις με τον Σύνδεσμο. Η νέα κυβέρνηση, δέχθηκε τους όρους του Συνδέσμου μεταξύ των οποίων αμνηστία κι έτσι ο Ζορμπάς διέταξε τις επαναστατημένες μονάδες να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Η κυβέρνηση δέχθηκε επίσης τις αξιώσεις για αλλαγές που πρότεινε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος. Ο διάδοχος και οι πρίγκιπες απομακρύνθηκαν από το στράτευμα, καθώς οι στρατιωτικοί δεν ξεχνούσαν την «άκαπνη πυροβολαρχία» και την «μονίμως ναυλοχούσα» μοίρα τορπιλλοβόλων, μονάδες στις οποίες υπηρετούσαν οι πρίγκηπες.

Το κίνημα, αντιμετωπίσθηκε αρνητικά από τις Μεγάλες Δυνάμεις, που εφοβοΰντο την εκθρόνιση του Γεωργίου και αδυναμία της Ελλάδος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε από τον εξωτερικό δανεισμό. Η Αγγλία, διέταξε την παράταση της παραμονής των πολεμικών της που ευρίσκοντο σε ελληνικά λιμάνια, ενώ οι Νεότουρκοι ανησύχησαν από τις επαγγελίες του Συνδέσμου για πολεμική ετοιμότητα. Η Γαλλία πίεσε τον Γεώργιο να διατηρήσει το στέμμα του και τον Συνδεσμο να μην τον πει¬ράξει. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος και η σύζυγος του, πνέοντας μένεα κατά του βασιλιά για την υποχώρηση του, φεύγουν για την Ευρώπη με αποτέ¬λεσμα να ξεκινήσει μια κρίση στην δυναστεία που κράτησε αρκετούς μήνες.

Ο Σύνδεσμος, οργανώνει στις 14 Σεπτεμβρίου λαϊκό συλλαλητήριο με τη συμμετοχή συλλόγων και συντεχνιών, εν όψει των νέων συνεδριάσε¬ων της Βουλής. Οι 70.000 που συγκεντρώθηκαν, έστειλαν σαφές μήνυμα προς τους κυβερνώντες να προχωρήσουν σε πραγματικές αλλαγές.

Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο βασιλιάς δέχεται τους αντιπροσώπους άλλης μεγάλης λαϊκής συγκέντρωσης κι όλα εξελίσσονται ομαλά. Προκηρύσσονται εκλογές για τη νέα Βουλή, αλλά καθώς οι Κρήτες ανακοινώνουν πως θα στείλουν και δικούς τους βουλευτές, οι εκλογές αναβάλλονται ώστε να αποφευχθεί νέα ένταση. Στις 18 Οκτωβρίου ανοίγουν τα σχολεία στην Κρήτη και όλοι οι μαθητές φέρνουν μαζί τους μικρές ελληνικές σημαίες. Η Τουρκία και οι Μεγάλες Δυνάμεις, δεν διαμαρτύρο¬νται γι' αυτή τη μικρή «στάση» των Κρητικόπουλων.

Το κίνημα Τυπάλδου

Στις 24 Οκτωβρίου, νέο κίνημα εκδηλώνεται από τον Υποπλοίαρχο Τυπάλδο. Αυτός και 15 υπαξιωματι¬κοί, ζήτησαν να αποστρατευθούν όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί του Ναυτικού. Όταν η κυβέρνηση ανα¬κοίνωσε ότι θα ψήφιζε νομοσχέδιο για αποστράτευση των πλοιάρχων στα 58 αντί των 64 ετών, οι νέοι κινη¬ματίες προσβλήθηκαν και προχώρησαν σε δυναμική ενέργεια σκοπεύοντας στην εγκαθίδρυση στρατοκρα¬τίας. Στις 16 Οκτωβρίου, κατέλαβαν τον Ναύσταθμο και τα πολεμικά που ναυλοχούσαν και συγκρούστη¬καν ενόπλως με τις δυνάμεις της κυβερνήσεως και του Συνδέσμου, προτού αποκατασταθεί η τάξη και συλληφθεί ο Τυπάλδος. Η τοποθέτηση ενισχυμένης φρουράς στα ανάκτορα και η παρουσία αγγλορωσικού στόλου στον Πειραιά, έπαιξαν επίσης ρόλο στην αποσόβηση δυσάρεστων εξελίξεων. Ο βασιλιάς παρέμεινε εμφανώς δυσαρεστημένος με τις Μεγάλες Δυνάμεις που επέτρεψαν την ταπείνωση του.

Εν τω μεταξύ, Μαυρομιχάλης και Σύνδεσμος προχωρούν πυρετωδώς στην αναδιοργάνωση και ενί¬σχυση του στρατού: καλούν δέκα κλάσεις υπό τα όπλο και αγοράζουν πυροβόλα. Η γαλλική πρεσβεία, προ¬βλέπει πόλεμο την ερχόμενη άνοιξη. Στις 3 Νοεμβρί¬ου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αξιώνει να δοθεί τελι¬κή λύση στο Κρητικό θέμα και οι Μεγάλες Δυνάμεις απαντούν ότι επιβάλλεται αναμονή για πιο ευνοϊκή στιγμή.

Το Νοέμβριο, ο Σύνδεσμος αντιμετώπισε προβλή¬ματα, καθώς οι αξιοκρατικές μεταρρυθμίσεις που ήθελε να επιβληθούν για εξυγίανση του κράτους, ήσαν αντίθετες με τα συμφέροντα διαφόρων κοινωνικών ομάδων που τον είχαν υποστηρίξει (δημόσιοι υπάλλη¬λοι, έμποροι οινοπνεύματος κ.λπ.). Οι αλλαγές προϋ-πέθεταν μεγάλα ποσά που δεν διέθετε το δημόσιο ταμείο και ο λαός δεν θα δεχόταν νέα φορολογία, η περικοπή της οποίας μάλιστα ήταν και αρχικά κεντρι¬κό αίτημα. Το πρόγραμμα εξοπλισμού του στρατεύμα¬τος, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί ούτε με εξω¬τερικό δανεισμό, αφού η Επιτροπή Διεθνούς Οικονο¬μικού Ελέγχου στην Αθήνα δεν έβλεπε θετικά την φιλοδοξία για στρατιωτική αναβάθμιση της Ελλάδος. Η Αγγλία διατηρούσε πολεμικά στο Φάληρο και ο πρε¬σβευτής της σερ Φράνσις Έλλιοτ συμβούλευε τον βασιλιά στην αντιμετώπιση των Ελλήνων εθνικιστών που θα «δημιουργούσαν εστία αναστατώσεως» στη Μεσόγειο.
Τον Δεκέμβριο, άρχισε εργασίες η Κρητική Βουλή και οι βουλευτές ορκίσθηκαν πίστη στον Γεώργιο. Στις 7 Δεκεμβρίου, εν μέσω αντεγκλήσεων η παράτα¬ξη Θεοτόκη αποχωρεί από την Βουλή, λέγοντας ότι δεν είχε δει μέχρι τότε «επαναστάσεις που διατηρούν τη Βουλή και την αναγκάζουν να εργάζεται».

Οι φοι¬τητές πίεσαν τότε τον Σύνδεσμο να προχωρήσει σε εγκαθίδρυση δικτατορίας, αλλά βρέθηκε διαφορετική λύση. Ο υπουργός Στρατιωτικών Λαπαθιώτης, μέλος του Συνδέσμου, δημοσίευσε προβιβασμό διαφόρων αξιωματικών, μεταξύ των οποίων και του Ζορμπά. Ο τελευ¬ταίος ζήτησε από τον υπουργό να παραιτηθεί, καθώς έτσι θεωρούσε ότι είχε θίξει την ανιδιοτέλεια των επαναστατών.

Η πολιτική ζωή της χώρας είχε αρχίσει να μοιάζει με κτίριο που σείε¬ται από συνεχιζόμενο σεισμό. Οι επαναστάτες πίεζαν τη Βουλή να ψηφί¬ζει συνεχώς νομοσχέδια, μη κατανοώντας τον τρόπο λειτουργίας του κοι¬νοβουλευτισμού και νομίζοντας ότι απλώς πρόκειται για έκδοση διατα¬γών. Μετά το σκάνδαλο του υπουργού Εσωτερικών Ν. Τριανταφυλλάκου με το μεταλλείο Καλλάρων, απειλήθηκε πάλι η διενέργεια εκλογών, κάτι που δεν έγινε μετά την παραίτηση του υπουργού.

Οι επαναστάτες, ζήτη¬σαν κατόπιν την ανάκληση Ελλήνων πρεσβευτών από διάφορες ευρωπαϊ¬κές χώρες, διότι αυτοί δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν ευνοϊκό κλίμα εκεί για την επανάσταση. Με την επέμβαση του Γεωργίου επήλθε συμβιβασμός και απλώς δύο από αυτούς συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα, χωρίς άλλη αλλα¬γή.

Ο Σύνδεσμος αντιμετώπιζε επίσης εσωτερικά προβλήματα, τα οποία μεγέθυνε στην συνέχεια κάθε σύγκρουση με το κοινοβούλιο. Οι νέοι ριζοσπαστικοί αξιωματικοί, ζητούσαν την διάλυση της Βουλής και την ανάλη¬ψη της εξουσίας από τον στρατό. Με όλα αυτά να διαδραματίζονται, από το σκηνικό το μόνο που έλειπε, ήταν η εμφάνιση του «από μηχανής θεού».
Ελευθέριος Βενιζέλος

Η πιθανότητα συνεργασίας μεταξύ Συνδέσμου και του Ελευθερίου Βενιζέλου, ενός νέου πολιτικού που είχε αρχίσει να εμφανίζεται δυναμικά στην Κρήτη, είχε τεθεί από τις πρώτες κιόλας συνεδριάσεις, από τον Λοχαγό Σαρρό, αλλά δεν είχε γίνει δεκτή από τους «λοχαγούς».

Τον Αύγουστο, ο ίδιος ο Βενιζέλος με ανώνυμα άρθρα του στον «Κήρυκα» των Χανίων, είχε υποστηρίξει την ανάγκη για στρατιωτική επέμβαση στην ελληνική πολιτική και αργότερα την επιβολή προσωρινής δικτατορίας μέχρι την πραγματοποίηση του ανορθωτικού προγράμματος, σαφέστατο μήνυμα προς τον Σύνδεσμο.

Τον Οκτώβριο, ο Σύνδεσμος εξουσιοδότησε τον Υπολοχαγό Κονταράτο να βολιδοσκοπήσει τον Βενιζέλο για επαφή με τον Σύνδεσμο. Τον Δεκέμβριο, οι αξιωματικοί του Συνδέσμου, βασιζόμε¬νοι σε ανεπαρκείς πληροφορίες, είχαν δημιουργήσει κλίμα προσδοκιών που ευνόησε την άνοδο του Βενιζέ¬λου στην εξουσία. Έτσι στις 28 του ιδίου μηνός, έφθα¬σε ο Βενιζέλος στον Πειραιά με το ατμόπλοιο «Σιγκαπούρη».

Με τον ερχομό του Βενιζέλου, λήγει ουσιαστικά η περίοδος πρωτοβουλιών του Συνδέσμου και η εξουσία περνά στα χέρια του, διότι ο Σύνδεσμος πίστευε ότι αυτός, ο επαναστάτης του Θέρισου, διαπνεόταν από εθνικά ιδανικά και θα έφθανε ακόμη να υποστηρίξει και στρατιωτική κυβέρνηση για το «καλό της Ελλά¬δος». Τον Ιανουάριο αντικαθίσταται η κυβέρνηση Μαυ¬ρομιχάλη, από την κυβέρνηση του Στέφανου Δραγού¬μη. Υπουργός Εξωτερικών αναλαμβάνει ο Δ. Καλλέρ¬γης και υπουργός Στρατιωτικών ο Ν. Ζορμπάς. Η κατάσταση εξομαλύνεται βαθμηδόν και η χώρα οδεύει προς εκλογές. Τώρα, το πεδίο ανοίγει για την σύγκρουση του ελληνικού και του τουρκικού εθνικι¬σμού, μόνο που αυτή τη φορά, οι Έλληνες θα είναι στην επίθεση -τουλάχιστον έτσι νομίζουν.

Το κίνημα-επανάσταση του 1909, όπως οι ίδιοι οι αξιωματικοί στο Γουδί χαρακτήριζαν την ενέργεια τους, διαδραμάτισε μεγάλο ρόλο στις ελληνικές πολιτι¬κές εξελίξεις. Οι ιστορικοί το χαρακτηρίζουν ως αστι¬κή επανάσταση, αν και η ελληνική αστική τάξη δεν είχε ακόμη προσδιορισθεί εκείνη την περίοδο, αλλά συνεργάσθηκε με τις Ένοπλες Δυνάμεις για να επι¬βληθεί πολιτικά. Η καθεστηκυία τάξη τότε, οι λεγόμε¬νοι «παλαιοκομματικοί» της Βουλής, που έγινε ο πρώ¬τος στόχος των κινηματιών, ήταν εκπρόσωποι της μεγαλοαστικής τάξεως που κάποτε κατείχαν μεγάλες κτηματικές περιουσίες.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, σχηματίσθηκε από αποφοίτους της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων που αποτελούσαν την μειοψηφία στο σύνολο των αξιωματι¬κών του στρατού. Η ηγεσία του, αποτελούμενη από αποφοίτους της Σχολής Ευελπίδων, ενισχύει την άποψη ότι δεν ήθελαν να ανατρέψουν το ισχύον πολί¬τευμα, αλλά να προωθήσουν τα επαγγελματικά και εθνι¬κά τους αιτήματα, με βασικό στόχο την πολεμική ετοι¬μότητα της \ώρας. Αυτός ο στόχος τους άλλωστε, λόγω της Μεγάλης Ιδέας, ήταν που τους έδωσε τα πλατιά ερείσματα στον λαό.

Το Κίνημα του 1909, δεν ήταν απλώς μία αστική επανάσταση όπως είπαν πολλοί, υπονοώντας ότι είχε ταξικά - συντεχνιακά κίνητρα μόνο. Ήταν το ξέσπασμα ενός περήφανου λαού ενάντια στην πολιτική καθεστηκυία τάξη του. Οι πολιτικοί, είχαν σταθεί ανίκανοι να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες του λαού, δεν κατά¬φεραν να οργανώσουν και να εξοπλίσουν ικανό αναλο¬γικά στρατό κι έτσι οι Τούρκοι συνέχιζαν το πρόγραμ¬μα αφανισμού - εκτουρκτσμού των υπόδουλων Ελλή¬νων. Ως έναυσμα για το ξέσπασμα του κινήματος, πρέ¬πει να εκληφθεί η υποστολή της ελληνικής σημαίας στην Κρήτη, ενέργεια που πλήγωσε το φιλότιμο και τα εθνικά αισθήματα των Ελλήνων.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:37 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
1912 – 1913

Εκτός Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Βαλκανικές χώρες (Σερβία, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία) είχαν να αντιμε¬τωπίσουν το εξαιρετικά έντονο πρόβλημα της απελευθέρω¬σης των «ομόδοξων αδελφών» τους, οι οποίοι εξακολουθού¬σαν να βρίσκονται υπό την καταδυνάστευση των Τούρκων κατακτητών.

Στις 29 Φεβρουαρίου 1912 με το «παλαιό» (Ιουλιανό) ημερολόγιο ή στις 13 Μαρτίου με το αντίστοιχο «νέο» (Γρηγοριανό) η Βουλγαρία και η Σερ¬βία υπέγραψαν συνθήκη αμυντικής συμμαχίας μεταξύ τους. Αντίστοιχη συνθήκη τριετούς διαρκείας υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις 16/ 29 Μαΐου 1912. Η συνθήκη αυτή προέβλεπε ότι αν η Τουρκία εξαπέλυε επίθεση εναντίον κάποιας από τις τρεις συνασπισθείσες χώρες, τότε αυτές θα αλληλοϋπεστηρίζοντο εναντίον της.

Στις 22 Σεπτεμβρίου/ 5 Οκτωβρίου 1912, η Ελλάδα και η Βουλγαρία υπέγραψαν και στρατιωτική συμφωνία με την οποία προβλεπόταν η ενίσχυση της μίας χώρας από τα στρατεύματα της άλλης, που θα είχε υποστεί την τουρ¬κική επίθεση.

Η Ελλάδα δεν υπέγραψε συμφωνία αμυντικής συμμαχίας με τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, προβλεπόταν όμως, κάτι το οποίο και πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια, ότι με την έναρξη των πολεμικών επι¬χειρήσεων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα γινόταν ανταλ¬λαγή αξιωματικών-συνδέσμων μεταξύ των Γενικών Στρατηγείων Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Ελλάδα, όπως άλλωστε και όλες οι άλλες


Οι δυνάμεις των εμπολέμων

Μετά τον ατυχή για την Ελλάδα πόλεμο του 1897 και τις συνέπειες που αυτός προκάλεσε, συνέπειες πολιτικές, στρατιωτικές, οικονομικές και κοινωνικές, η Ελλάδα αποφάσισε να προχωρήσει σε μία συστηματική αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Την αναδιορ¬γάνωση αυτή για τον Στρατό Ξηράς ανέλαβε Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή, ενώ για το τότε Βασιλικό Ναυ¬τικό αντίστοιχη Βρετανική Ναυτική Αποστολή.

Τον Αύγουστο του 1909, το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί που πραγματοποιήθηκε από τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» υπό την ηγεσία του Συνταγματάρχη Ζορμπά, απετέλεσε την απαρχή των σημαντικών εξε¬λίξεων που σημειώθηκαν τα επόμενα χρόνια, όχι απο¬κλειστικά στρατιωτικού περιεχομένου, αλλά και πολι¬τικού, όπως η εμφάνιση στο προσκήνιο ενός άφθαρ¬του μέχρι τότε Κρήτα πολιτικού, του Ελευθερίου Βενι¬ζέλου, συντελώντας έτσι τα μέγιστα στη νικηφόρα για την Ελλάδα εξέλιξη των Βαλκανικών Πολέμων, σε ξηρά και θάλασσα.

Τα βασικά στοιχεία αυτής της αναδιοργάνωσης, μεταξύ των άλλων, περιελάμβαναν τα παρακάτω για τον Στρατό Ξηράς:

• Καθιέρωση της υποχρεωτικής θητείας.
• Στρατιωτική εκγύμναση όλων των αγύμναστων για ένα τρίμηνο.
• Αντικατάσταση του συνόλου των παλαιών πυροβό¬λων «Κρουπ», με το νέο για την εποχή πεδινό ταχυβόλο «Σνάιδερ-Κανέ» και το ορεινό πυροβόλο «Σνάιδερ-Δαγκλή».
• Εξοπλισμός του Στρατού με τα τυφέκια Μάνλιχερ.
• Απόδοση ιδιαίτερης έμφασης στη Διοικητική Μέρι¬μνα, με λήψη συγκεκριμένων μέτρων, όπως υλικό στρατοπεδίας κ.λπ.
• Τα υπάρχοντα σχέδια επιστράτευσης διαμορφώθη¬καν κατάλληλα και προσαρμόστηκαν στις απαιτή¬σεις και στις ανάγκες της εποχής.
• Ο Στρατός οργανώθηκε με βάση τη Μεραρχία.
• Καθιερώθηκε ο θεσμός του Γενικού Επιθεωρητή Στρατού, καθώς και του Αρχιστρατήγου στον πόλε¬μο, ενώ εφαρμόστηκε ο νέος Κανονισμός Στρατού.
• Η στρατιωτική εκπαίδευση έγινε περισσότερο ρεαλι¬στική, με την πραγματοποίηση μεγάλων θερινών γυμνασίων, βελτιώνοντας σε σημαντικό βαθμό τη μαχητική δυνατότη¬τα και αποκτώντας ταυτόχρονα ένα υγιές επιθετικό πνεύμα.

Τον Σεπτέμβριο του 1912, ο Ελληνικός Στρατός είχε οργανωθεί σε δυο ομάδες: τη Στρατιά Θεσσαλίας και τη Στρατιά Ηπείρου. Επικεφαλής της πρώτης ήταν ο τότε Διάδοχος του θρόνου Κωνσταντί¬νος, ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Αρχιστρατήγου και της δεύτερης ο Στρατηγός Σαπουντζάκης.

Με την εφαρμογή των σχεδίων επιστράτευσης, η Στρατιά Θεσσαλίας διέθετε 2.885 αξιωματικούς, 83.596 οπλίτες, 24.591 κτήνη, 5.308 οχήματα διαφόρων τύπων, 70 πολυβόλα, καθώς και 96 πεδινά, 24 ορειβα¬τικά και 54 τοπομαχικά πυροβόλα. Η Στρατιά Ηπείρου διέθετε 486 αξιωματικούς, 17.447 οπλίτες, 4.247 κτήνη, 924 οχήματα, καθώς και 12 πεδινά, 12 ορειβατι¬κά και 18 τοπομαχικά πυροβόλα. Σύμφωνα με τα επι¬χειρησιακά σχέδια του Γενικού Επιτελείου, η αποστο¬λή της Στρατιάς Θεσσαλίας ήταν η προέλαση και η συντριβή του Τουρκικού Στρατου στη Μακεδονία, καθώς και η πραγματοποίηση ενεργού αμύνης στο μέτωπο της Ηπείρου, μέχρις ότου κριθεί ο αγώνας στο μέτωπο της Μακεδονίας.

Για την υλοποίηση αυτού του στρατηγικού σχεδίου ενεργείας συγκροτήθηκε το «Γενικό Στρατηγείο Στρα¬του Θεσσαλίας» και το «Στρατηγείο Ηπείρου». Το πρώτο απετελείτο από 7 μεραρχίες (αριθμημένες από το 1 μέχρι και το VII) των τριών συνταγμάτων η κάθε μία, 1 ταξιαρχία ιππικού, 4 τάγματα ευζώνων (δύο συνέθεταν το Απόσπασμα Γεννάδη και τα άλλα δύο το Απόσπασμα Κωνσταντινόπουλου) και 1 Μοίρα τοπο¬μαχικού πυροβολικού, επιπλέον της συνήθους δύνα¬μης του μεραρχιακού ιππικού. Το «Στρατηγείο Ηπεί¬ρου», απετελείτο από 8 τάγματα πεζικού και ευζώνων, 1 ίλη ιππικού, 1 λόχο σκαπανέων και 24 ορειβατικά πυροβόλα, που συγκροτούσαν τη δύναμη μιας μεραρ¬χίας, της VIII.

Το τότε Βασιλικό Ναυτικό, έπειτα από ένα εντυ¬πωσιακό σε όγκο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που εγκρί¬θηκε ΚΟΙ υλοποιήθηκε κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα από τις κυβερνήσεις της εποχής, είχε ενι¬σχυθεί με την απόκτηση νεότευκτων πλοίων (ιδιαίτε¬ρα το θωρακισμένο καταδρομικό «Γεώργιος Αβέ¬ρωφ»). Επίσης είχαν ενταθεί οι προσπάθειες βελτίω¬σης της παρεχόμενης εκπαίδευσης των πληρωμάτων του Στόλου, ενώ ταυτόχρονα είχε αποκτηθεί από τα στελέχη του ένα έξοχο επιθετικό πνεύμα. Σύμφωνα με τα πολεμικά σχέδια της ηγεσίας του, το Βασιλικό Ναυ¬τικό θα συγκροτούσε δυο ναυτικές δυνάμεις: τον «Στόλο του Αιγαίου Πελάγους», υπό την ηγεσία του μόλις προαχθέντα Υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώ¬τη, με δύναμη 4 θωρηκτών, 10 αντιτορπιλλικών, 4 ανι¬χνευτικών, 1 υποβρυχίου, 5 τορπιλλοβόλων, 1 οπλιτα¬γωγού, 1 ναρκοθέτιδος και 1 ανεφοδιαστικου τορπιλλο-φόρου, καθώς και τη «Μοίρα του Ιονίου Πελάγους», υπό την ηγεσία του Πλοιάρχου Ιωάννη Δαμιανού, απο¬τελούμενη από 5 κανονιοφόρους και 4 ατμομυοδρόμωνες.

Αποστολή του πανίσχυρου «Στόλου του Αιγαί¬ου Πελάγους» ήταν μία και μόνη: η απόλυτη κυριαρχία στο Αιγαίο. Πρακτικά αυτό σήμαινε αφενός την απα¬γόρευση των θαλασσίων μεταφορών του αντιπάλου, ιδιαίτερα τη μεταφορά στρατιωτικών ενισχύσεων από τη Μικρά Ασία και τη Μέση Ανατολή προς τις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης και αφετέρου η απελευθέρωση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου από τον τουρκικό ζυγό. Αντίστοιχα, η αποστολή της «Μοίρας του Ιονίου Πελάγους» ήταν η εξασφάλιση των θαλασσίων μεταφορών σε τοπικό επίπεδο, καθώς και η υποστήριξη των χερσαίων επιχειρήσεων του αριστερού κέρατος της ελληνικής παράταξης της «Στρατιάς Ηπείρου».

Η Αεροπορία τότε βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα της. Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός, είχε έγκαι¬ρα διαγνώσει τη στρατιωτική αξία του νέου όπλου, αν και τότε ακόμα αυτή αποτελούσε οργανικό τμήμα του Στρατού και του Βασιλικού Ναυτι¬κού αντίστοιχα. Με την έναρξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου, η Ελλάδα διέθετε το Αεροπορικό Σμήνος της Στρατιάς Θεσσαλίας, αποτελούμενο από 4 αεροσκάφη, για την εκτέλεση των πολεμικών επιχειρήσεων επ' ωφελεία του Στρατού Ξηράς, πρωτίστως αναγνωριστικές και δευτερευό¬ντως από αέρος βομβαρδισμού επιγείων στόχων με πρόχειρες αυτοσχέ¬διες βόμβες, καθώς και το Σμήνος του Στόλου του Αιγαίου, αποτελούμε¬νο από ένα υδροπλάνο «Ναυτίλος», για την εκτέλεση αποστολών αναγνώ¬ρισης και θαλάσσιας συνεργασίας προς όφελος του Βασιλικού Ναυτικού.

Την ίδια χρονική στιγμή, το σύνολο του Τουρκικού Στρατού ήταν 340.000 πεζοί, 6.000 ιππείς και 850 πυροβόλα, που συνέθεταν 7 σώματα στρατού (22 μεραρχίες πεζικού), 2 μεραρχίες ιππικού και 26 ανεξάρτητες μεραρχίες. Οι δυνάμεις αυτές ήταν κατανεμημένες σε δύο στρατιές: τη Στρατιά της Θράκης και τη Στρατιά της Μακεδονίας. Η πρώτη από αυτές, η Στρατιά της Θράκης, είχε ως αντικειμενικό της σκοπό την απόκρουση επίθεσης από πλευράς του Βουλγαρικού Στρατού, ενώ η Στρατιά της Μακεδονίας, υπό την ηγεσία του Στρατηγού Αλή Ριζά πασά, την άμυνα της Μακεδονίας και της Ηπείρου από ττς ελληνικές, σερβικές και μαυρο-βουνιώτικες δυνάμεις.

Η τουρκική Στρατιά της Μακεδονίας διέθετε στην Ήπειρο το Σώμα Στρατού Ιωαννίνων, στη Θεσσαλία το 8ο Έκτακτο Σώμα Στρατού, το Σώμα Στρατού της Σκόδρας, που θα αντιμετώπιζε τον στρατό του Μαυ¬ροβουνίου και το Σώμα Αξιού, που θα αντιμετώπιζε τον Σερβικό Στρατό. Συνολικά, οι τουρκικές δυνάμεις, που ευρίσκοντο αντιμέτωπες του Ελλη¬νικού Στρατού στο μέτωπο της Θεσσαλίας ήσαν 35.000 άνδρες περίπου, κατανεμημένοι σε 43 τάγματα πεζικού (έναντι 63 ελληνικών) 12 ίλες ιππικού (έναντι 8 ιλών και 6 ημιλαρχιών ελληνικών) και 35 πυροβολαρχίες (έναντι 31 ελληνικών) καθώς και τις επιστρατευόμενες 3 «τοπικές» μεραρχίες της Μακεδονίας, υπό τον Στρα¬τηγό Χασάν Ταξίν πασά. Οι αντίστοιχες τουρκικές ναυ¬τικές δυνάμεις απετελούντο από 4 θωρηκτά, 2 κατα¬δρομικά, 10 αντιτορπιλλικά, 10 τορπιλλοβόλα και 10 κανονιοφόρους.

Ο Σέρβικος Στρατός την εποχή αυτή ήταν δύναμης 220.000 πεζών, 3.000 ιππέων και 500 πυροβόλων. Οι δυνάμεις αυτές ήσαν κατανεμειμένες σε 3 στρατιές με 10 μεραρχίες και 2 ανεξάρτητες ταξιαρχίες πεζικού, καθώς και 1 μεραρχία ιππικού, υπό την τυπική ηγεσία του Βασιλέα Πέτρου και την ουσιαστική του Βοεβόδα Πούτνικ. Ο Μαυροβουνιώτικος Στρατός έφτανε τους 35.000 άνδρες και τα 130 πυροβόλα και ήταν κατανε¬μημένος σε 4 μεραρχίες περιορισμένης δύναμης με συνολικά 11 ταξιαρχίες, υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλέα Νικολάου, με επιτελάρχη του τον Στρατηγό Βέλικο Λαζάροβιτς.

Ο Βουλγαρικός Στρατός διέθετε 300.000 πεζούς, 5.000 ιππείς και 720 πυροβόλα, συγκροτημένους σε 11 μεραρχίες πεζικού και 1 ταξιαρχία ιππικού, καθώς και 80 τάγματα Εθνοφρουράς. Οι δυνάμεις αυτές συγκρο¬τούσαν 3 στρατιές μία ομάδα ιππικού και μία ανεξάρ¬τητη μεραρχία πεζικού, υπό την τυπι¬κή αρχιστρατηγία του Βασιλέα Φερδι-νάρδου και την ουσιαστική του βοη¬θού του Στρατηγού Σαβώφ.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:37 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος

Τον Ιούλιο του 1912, στη σερβική πόλη Κοτσάνα, τέθηκε ουσιαστικά «η σπίθα στο δαυλί», που είχε ως αποτέ¬λεσμα το μετά από λίγο χρόνο ξέσπα¬σμα του Α' Βαλκανικού Πόλεμου. Στη μικρή αυτή πόλη της Σερβίας, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε μεγάλες σφαγές των Σέρβων Χρι¬στιανών Ορθοδόξων κατοίκων της, γεγονός που προκάλεσε την άμεση και έντονη αντίδραση των υπολοί¬πων Ορθοδόξων βαλκανικών χωρών, απειλώντας με πόλεμο την Τουρκία.

Οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίστηκαν λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, όταν τουρκικά αγήματα αποβιβάστηκαν στη Σάμο, κάτι το οποίο απαγορευόταν ρητώς από την υπογραφείσα και ισχύουσα έκτοτε, συνθήκη του 1832. Παράλληλα, τον ίδιο μήνα και ενώ εσυνεχίζοντο αδιάκοπα μεθοριακά επεισόδια μεταξύ Τούρκων συνοριακών φρουρών και στρατιωτών από τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Βουλγαρία, τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις προέβη¬σαν στην κατάσχεση σερβικού οπλισμού που βρισκό¬ταν αποθηκευμένος στα Σκόπια.

Όταν με το πρόσχημα της συμμετοχής τους σε στρατιωτικές ασκήσεις, τουρκικές δυνάμεις έφτασαν στη Θράκη και παρέμειναν εκεί, η Βουλγαρία αντιδρώ¬ντας κι έπειτα από σχετική συνεννόηση με τη Σερβία προχώρησε σε επιστράτευση των δυνάμεων της, στις 16 Σεπτεμβρίου 1912. Την επομένη, τη νύχτα 17/18 Σεπτεμβρίου και η Ελλάδα προχώρησε στην κήρυξη επιστράτευσης, ενώ στις 25 του ίδιου μήνα το Μαυροβούνιο κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας, μετά την αποτυχία διαρρύθμισης των νέων συνόρων μεταξύ των δύο κρατών.
Με όλα αυτά τα γεγονότα, η κατάσταση στη χερσόνησο του Αίμου χειροτέρευε συνεχώς, έχοντας συγκεντρώσει την προσοχή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, οι οποίες έσπευδαν διπλωματικά και αλληλοδιαδόχως επιτόπου να προσφέρουν τις «καλές τους υπηρεσίες», αποσοβώ¬ντας έτσι τον επικείμενο κίνδυνο σύρραξης. Όμως παρά τις προσπάθει¬ες διαμεσολάβησης των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες μάλιστα υποστή¬ριζαν την άποψη ότι «αποκλειόταν οποιαδήποτε εδαφική επέκταση σε βάρος της Τουρκίας», η τελευταία, πιστεύοντας ίσως ότι ήταν στρατιωτικά πολύ πιο ισχυρή από τις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες, φαίνεται ότι επεδίωκε τη σύγκρουση, εξωθώντας την όλη κατάσταση στα άκρα και θέλοντας να ξεκαθαρίσει την όλη κατάσταση «άπαξ και δια παντός». Στα πλαίσια αυτά, η Οθωμανική Αυτοκρατορία προχώρησε στην κατάσχεση όλων των ελληνικών πλοίων, που ευρίσκοντο στα λιμάνια της.
Οι πρε¬σβευτές Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας πραγματοποίησαν κοινό διά¬βημα προς το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών με αιτήματα την ανάκλη¬ση της επιστράτευσης και τη θέσπιση μέτρων υπέρ των εθνικών μειονο¬τήτων των τριών κρατών, που εξακολουθούσαν να διαβιούν εντός της τουρκικής επικράτειας. Στις 30 Σεπτεμβρίου, η Τουρκία αρνήθηκε να λάβει οποιοδήποτε μέτρο για την εκτόνωση της δημιουργηθείσας έκρυθ¬μης κατάστασης.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση Βενιζέλου προέβη σε νέα διακοίνωση προς την αντίστοιχη τουρκική, προκειμένου μέχρι τις 3 Οκτωβρίου η τελευ¬ταία να προχωρήσει στην άμεση απελευθέρωση όλων των ελληνικώνπλοίων και την άμεση αναχώρηση τους από τα τουρκι¬κά λιμάνια, όπου είχαν κατασχεθεί, χωρίς όμως θετική απάντηση.

Στις 4 Οκτωβρίου, οι πρεσβευτές των τριών βαλ¬κανικών χωρών αναχώρησαν από την Κωνσταντινού¬πολη και η Βουλγαρία και η Σερβία κήρυξαν τον πόλε¬μο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ στις 5 του ίδιου μήνα η Ελλάδα κήρυξε και αυτή τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.

Από ελληνικής πλευράς, η πεμπτουσία της αναλη¬φθείσας πολεμικής προσπάθειας μπορεί να συμπυ¬κνωθεί στο διάγγελμα του βασιλέα Γεωργίου Α' προς τον Ελληνικό λαό: «Η Ελλάς πάνοπλος, μετά των Συμμάχων αυτής, εμπνεόμενων υπό των αυτών αισθημά¬των και συνδεομένων δια κοινών υποχρεώσεων, ανα¬λαμβάνει τον ιερόν αγώνα του δικαίου και της ελευθε¬ρίας των καταδυναστευομένων λαών της Ανατολής».

Οι επιχειρήσεις στη Θεσσαλία

Το απόγευμα της 4ης Οκτωβρίου, ο Αρχηγός του Στρατού Θεσσαλίας εξέδωσε την πρώτη γενική διατα¬γή επιχειρήσεων. Η διαταγή αυτή εκδόθηκε έπειτα από σχετική εξουσιοδότηση της ελληνικής κυβέρνη¬σης και όριζε το ξεκίνημα της προέλασης των ελληνι¬κών δυνάμεων για τις πρώτες πρωινές ώρες της επο¬μένης 5ης Οκτωβρίου. Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι οι ελληνικές εμπροσθοφυλακές την προκαθορισμένη ώρα επιτέθηκαν και απώθησαν τις τουρκικές δυνάμεις των έναντι αυτών εχθρικών φυλακίων, εξουδετερώνο¬ντας παράλληλα τις ασθενείς τουρκικές προφυλακές.

Ο πρώτος κύριος ελληνικός αντικειμενικός σκο¬πός ήταν η διάσπαση των στενών του Σαρανταπόρουπου αποτελούσαν μία φύσει οχυρά τοποθεσία, η οποία είχε ενισχυθεί από τους Τούρκους με τεχνικά οχυρωματικά έργα. Η εναντίον των στρατηγι¬κής σημασίας αυτών στενών ενέργεια, προέβλεπε κατά μέτωπο επίθεση εναντίον της, με ταυτόχρονη υπερκερωτική ενέργεια από αμφότερα τα πλευρά τους με κατεύθυνση προς τα Σέρβια. Απώτερος στόχος ήταν να αποκοπεί η σύμπτυξη των τουρκικών δυνάμεων και να καταληφθεί άθι¬κτη η γέφυρα επί του ποταμού Αλιάκμωνα. Οι 1,11 και 111 Μεραρχίες του Ελληνικού Στρατού θα συμμετείχαν στην κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των Στενών, ενώ η IV Μεραρχία θα πραγματοποιούσε επίθεση από τα αρι¬στερά της ελληνικής παράταξης και το Απόσπασμα Κωνσταντινόπουλου θα ελισσόταν από την αντίστοιχη δεξιά πλευρά. Η V Μεραρχία, το Από¬σπασμα Γεννάδη, καθώς και η Ταξιαρχία Ιππικού θα εκτελούσαν έναν ευρύ ελιγμό από το άκρο αριστερό της παράταξης. Για τη συγκεκριμένη επιθετική ενέργεια διατέθηκαν συνολικά 53 τάγματα πεζικού, 26 πεδινές πυροβολαρχίες, 5 ορειβατικές πυροβολαρχίες, 8 ίλες και 6 ημιλαρχίες. Αντίθετα, οι τουρκικές δυνάμεις διέθεταν στην περιοχή 15 τάγματα πεζικού, 6 πεδινές πυροβολαρχίες και 2 ίλες για την τοπική άμυνα, ενώ στην περιοχή των Σερβίων υπήρ¬χαν ως εφεδρείες 7 τάγματα πεζικού και μία πεδινή πυροβολαρχία.

Το πρωί της 9ης Οκτωβρίου άρχισε η σφοδρή ελληνική επίθεση κατά των τουρκικών θέσεων, με την υποστήριξη εύστοχων βολών πυροβολικού. Η επίθεση διήρκεσε όλη την ημέρα υπό ραγδαία βροχή και παρά το ανώμαλο έδαφος της περιοχής είχε ως αποτέλεσμα την προέλαση των ελληνικών δυνάμεων μέχρϊ απόσταση 500 μέτρων περίπου από την κύρια τουρκική γραμμή άμυνας. Η αποφασιστική κίνηση από ελληνικής πλευράς πραγματοποιήθηκε από την V Μεραρχία, η οποία, ενεργώντας με αποφασιστικότητα και τόλμη, πέτυ¬χε να κάμψει την αντίσταση και να προελάσει σε μεγάλο βάθος στα τουρκικά μετόπισθεν.

Τότε, η τουρκική ηγεσία φοβήθηκε κύκλωση και για τον λόγο αυτό, τη νύχτα 9/10 Οκτωβρίου υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τις θέσεις της και να συμπτύξει τις δυνάμεις της εσπευσμένα προς την περιοχή των Σερβίων -Κοζάνης. Ο Ελληνικός Στρατός, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την τουρκική υπο¬χώρηση, προέλασε ταχύτατα και την επομένη 10η Οκτωβρίου εισήλθε απελευθερωτής στην πόλη των Σερβίων, συλλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό Τούρκων αιχ¬μαλώτων.

Η πρώτη αυτή σημαντική επιτυχία του, πανηγυρίστηκε έξαλλα στο εσωτερικό της χώρας, προσφέ¬ροντας μία πρώτης τάξεως τονωτική ένεση στο ηθικό των μαχόμενων τμημάτων, που πείστηκαν πλέον ότι ο Τουρκικός Στρατός δεν ήταν αήττητος. Σε πρακτικό - επιχειρησιακό επίπεδο, με τη διάσπαση των στενών του Σαρανταπόρου άνοιξε ουσιαστικά ο δρόμος για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

Η πόλη της Κοζάνης απελευθερώθηκε το πρωί της 11ης Οκτωβρίου. Μετά τη μάχη του Σαρανταπόρου, η στρατιωτική ηγεσία της χώρας με επικεφαλής τον Αρχιστράτηγο - Διάδοχο Κωνσταντίνο, βρέ¬θηκε ενώπιον ενός εξαιρετικά σοβαρού πολιτικο-στρατιωτικου προβλή¬ματος: αν θα έπρεπε η Στρατιά να κατευθυνθεί βόρεια προς το Μοναστή¬ρι ή προς τα ανατολικά, μέσω Βέροιας, προς τη Θεσσαλονίκη.

Από καθα¬ρά στρατιωτική άποψη, ο Κωνσταντίνος είχε δίκιο να αμφιταλαντεύεται, γιατί -ως ένα σημείο- η προέλαση του εξαρτάτο και από τον άξονα της τουρκικής υποχώρησης, που ήταν προς το σημαντικό στρατιωτικό κέντρο του Μοναστηρίου. Όμως ο Βενιζέλος με εξαιρετικά επείγον τηλε¬γράφημα του προς τον Αρχιστράτηγο επισήμανε και εξηγούσε την πολι-τική-διπλωματική αναγκαιότητα, της όσο το δυνατόν πιο γρήγορης απε¬λευθέρωσης της Θεσσαλονίκης.

Έτσι, ελήφθη η απόφαση για την «εκτρο¬πή» της ελληνικής προέλασης ανατολικότερα με νέο αντικειμενικό σκοπό την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, γεγονός, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, καθοριστικής σημασίας για την εδραίωση του Ελληνισμού στη βόρεια Ελλάδα, μετά από σχεδόν πέντε αιώνες τουρκικής κατοχής.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:38 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η μάχη των Γιαννιτσών

Στις 16 Οκτωβρίου, η Ελληνική Στρατιά είχε φτάσει στη Βέροια, στρέφοντας πλέον το μέτωπο της ανατολικά, προς τη Θεσσαλονίκη. Υπήρχε όμως σημαντική ένδεια πληροφοριών σχετικά με τη δύναμη και τις θέσεις των τουρκικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν την πόλη. Η Ταξιαρ¬χία Ιππικού, που συνήθως εκτελούσε όλες τις αναγνωριστικές αποστολές, έφτασε στη Βέροια στις 18 Οκτωβρίου. Στο μεταξύ διαπιστώθηκε ότι οι τουρκικές δυνάμεις είχαν εγκαταλείψει την Κατερί¬νη και είχαν ήδη συμπτυχθεί ανατολικά του ποταμού Λουδία.

Τις απογευματινές ώρες της 18ης Οκτωβρίου, από το Γενικό Στρατηγείο εκδόθηκε για την επομένη η δια¬ταγή προέλασης αρχικά προς τον ποταμό Αξιό, μέσω της βόρειας όχθης της λίμνης των Γιαννιτσών, με τελι¬κό αντικειμενικό σκοπό τη Θεσσαλονίκη. Το δεξιό πλευρό της προελαυνουσας Ελληνικής Στρατιάς, δηλα¬δή τη νότια όχθη της λίμνης των Γιαννιτσών, ανέλαβαν να καλύψουν η VII Μεραρχία, το Απόσπασμα Ευζώνων Κωνσταντινόπουλου ΚΟΙ η Ταξιαρχία Ιππικού.

Η περιοχή παρουσίαζε ενδιαφέρον γιατί εκτός από την πόλη των Γιαννιτσών, υπήρχα ορισμένα πεδινά τμήματα και, πίσω από αυτά, δεσπόζοντα υψώματα, τα οποία προσεφέροντο για άμυνα. Εκεί, ο Τούρκος Αρχι¬στράτηγος Χασάν Ταξίν πασάς αποφάσισε να εγκατα¬στήσει αμυντικά τις δυνάμεις του, συνολικά 25.000 άνδρες και 24-30 πυροβόλα, με άμεσο σκοπό τη διακο¬πή της ελληνικής προέλασης και την υπεράσπιση της Θεσσαλονίκης.

Τις πρωινές ώρες της 19ης Οκτωβρίου άρχισε η προέλαση της Ελληνικής Στρατιάς. Οι 11, 111, IV και VI Μεραρχίες κινήθηκαν προς τα Γιαννιτσά, ενώ η Μεραρχία κινήθηκε παράλληλα προς τα νότια της πόλης. Οι 11 και 111 Μεραρχίες είχαν επαφές προφυλακών με τις τουρκικές δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα εδέχοντο βολές πυροβολικού, χωρίς όμως σοβαρές απώλειες, ενώ οι άλλες δύο μεραρχίες ήλθαν σε επαφή με την κύρια αμυντική γραμ¬μή του εχθρού στον βόρειο τομέα της τοποθεσίας. Το πρωί της επομένης, οι ελληνικές δυνάμεις επανέλαβαν την επίθεση τους κατά των θέσεων των τουρκικών δυνάμεων, οι οποίες άρχισαν να υποχωρούν. Η VI Μεραρ¬χία με θυελλώδη επίθεση κατέλαβε τα δεσπόζοντα υψώματα, απειλώντας σοβαρά τις τουρκικές δυνάμεις με πλευροκόπηση. Προ του άμεσου κιν¬δύνου να συμβεί κάτι τέτοιο, οι τουρκικές δυνάμεις υποχώρησαν και ο δρόμος προς την κατάληψη της Θεσσαλονίκης είχε ανοίξει διάπλατα για τις ελληνικές δυνάμεις.

Στις 25 Οκτωβρίου και έπειτα από συντονισμένες ενέργειες των προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Τούρκος Αρχιστράτηγος Χασάν Ταξίν πασάς γνωστοποιούσε εγγράφως στις προφυλακές της I Μεραρχίας την πρόθεση του να διαπραγματευθεί με την ελληνική στρατιωτική ηγεσία για να παραδοθεί στον προελαύνοντα Ελληνικό Στρατό. Μετά από σύντο¬μης διάρκειας διαπραγματεύσεις και υπό την απειλή κυκλώσεως της Θεσσαλονίκης από τον Ελληνικό Στρατό, που είχε προωθηθεί και κατα¬λάβει κατάλληλες προς τούτο θέσεις, ο Τούρκος Αρχιστράτηγος προχώ¬ρησε στην άνευ όρων παράδοση των δυνάμεων του και της πόλης.

Ακριβώς αυτή τη χρονική στιγμή εμφανίστηκε στο προσκήνιο, δηλα¬δή μπροστά από την πόλη, μία βουλγαρική μεραρχία, με στόχο να «απελευθερώσει» την πόλη. Ευγενικά, αλλά αποφασιστικά, η ελληνική στρατιωτική ηγεσία «πληροφόρησε» τον Βούλγαρο μέραρχο ότι η πόλη είχε ήδη παραδοθεί και ελευθερωθεί από τον Ελληνικό Στρατό και ως εκ τούτου η βουλγαρική δύναμη θα μπορούσε να στρέψει προς άλλη κατεύθυνση την προσπάθεια της, «όπου αυτή είναι περισσό¬τερο αναγκαία».

Στις 23.00 της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορ¬τής του πολιούχου της πόλης Αγίου Δημητρίου, οι εκπρόσωποι του Τούρκου Αρχιστράτηγου υπέγραψαν την επίσημη παράδοση της πόλης στον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος εισήλθε θριαμβευτής στην πόλη το μεσημέρι της επομένης. Συνολικά παραδόθηκαν 26.000 Τούρκοι, από τους οποίους οι 1.000 περίπου ήταν αξιωματικοί, με 70 πυροβόλα διοκρόρων τύπων, 30 πολυβόλα και 1.200 ίππους.

Ως πλαγιοφυλακή της κύριας ελληνικής προσπά¬θειας, που στρεφόταν προς την Θεσσαλονίκη, είχε ορι¬σθεί η V Μεραρχία, η οποία ήδη από τις απογευματινές ώρες της 18ης Οκτωβρίου, είχε εγκατασταθεί αμυντι¬κά κοντά στο Αμύνταιο. Μετά την τουρκική ήττα στα Γιαννιτσά, ο διοικητής της μεραρχίας αποφάσισε να κινηθεί βόρεια προς το Μοναστήρι, πληροφορηθείς ότι προς τα εκεί κατευθύνοντα υποχωρούσες ασθενείς τουρκικές δυνάμεις. Την πρόθεση του όμως αυτή δεν την υλοποίησε, αφού εκδηλώθηκε τουρκική αντεπίθε¬ση από την τουρκική XVIII Μεραρχία.

Το Γενικό Στρατηγείο, μόλις πληροφορήθηκε την εκδήλωση της τουρ¬κικής αντεπίθεσης, ενίσχυσε αμέσως την V Μεραρχία, αποστέλλοντας 2.000 άνδρες από τα μετόπισθεν. Το μεσημέρι της 23ης Οκτωβρίου, η Μεραρχία εξαπέλυσε αντεπίθεση κατά των τουρκικών δυνάμεων, που εσυ-μπτύσσοντο προς τα στρατηγικής σημασίας στενά του Κλειδίου, κοντά στο χωριό Βεύη. Το βράδυ της επομέ¬νης, 23/24 Οκτωβρίου, εκμεταλλευόμενο τις επικρα¬τούσες δυσμενείς καιρικές συνθήκες, ένα μικρό τουρ¬κικό τμήμα στρατού 120 ανδρών, διείσδυσε κατά τη νύκτα πίσω από τις ελληνικές θέσεις, προκαλώντας -αδικαιολόγητα- τρομερό πανικό στα ελληνικά τμήματα. Το γεγονός αυτό, μαζί με την εκδηλωθείσα τουρκική αντεπίθεση, οδήγησε στην ανατροπή των θέσεων της V Μεραρχίας και την άτακτη σύμπτυξη της προς την Κοζάνη, όπου με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία και έπει¬τα από τη λήψη δραστικών μέτρων (εκτελέσεις υπο¬χωρούντων στρατιωτών, αντικατάσταση αξιωματικών κ.λπ.) άρχισε η προσπάθεια ανασύνταξης της.

Το συγκεκριμένο περιστατικό της V Μεραρχίας ήταν το μοναδικό, από ελληνικής πλευράς, μελανό σημείο των Βαλκανικών Πολέμων, δημιουργώντας σοβαρή κατάσταση στο αριστερό πλευρό της Ελληνι¬κής Στρατιάς, η οποία όμως εξουδετερώθηκε, χάρις στην άμεση και επιτυχή αντίδραση της στρατιωτικής ηγεσίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη σταθεροποίηση του μετώπου στην ευαίσθητη -τότε- περιοχή της Δυτι¬κής Μακεδονίας.

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στην πόλη παρέμειναν δύο ελληνικές μεραρχίες και ως «φιλοξενούμενη για ανάπαυση» βουλγαρική στρατιωτική δύναμη, μεγέθους συντάγματος. Η υπόλοιπη Ελληνική Στρατιά έστρε¬ψε την προσπάθεια της προς την περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και την Ήπειρο. Στην προσπάθεια της αυτή απελευθέρωσε τις πόλεις της Φλώρινας (το μεσημέρι της Της Νοεμβρίου, γεγονός που είχε ως αποτέ¬λεσμα την απελευθέρωση όλης της Δυτικής Μακεδονίας) και της Κορυ¬τσάς (στις 7 Δεκεμβρίου από τις 111 και VI Μεραρχίες) όχι όμως και το Μοναστήρι, που είχαν προλάβει να απελευθερώσουν οι Σέρβοι. Από τη Δυτική Μακεδονία, ο Ελληνικός Στρατός έκανε το άλμα και έστρεψε την κύρια προσπάθεια του στο μέτωπο της Ηπείρου απελευθερώνοντας τη μαρτυρική Βόρειο Ήπειρο.

Αυτή η ενέργεια του Ελληνικού Στρατού είχε ως αποτέλεσμα την αποκοπή των ευρισκομένων στην Ήπειρο τουρκικών δυνάμεων και συνεπεία τούτου, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, την απελευθέ¬ρωση της πόλης των Ιωαννίνων.

Ο αγώνας στην Ήπειρο

Αρχική αποστολή της Στρατιάς Ηπείρου ήταν αμυντική, αφού η ελληνική επιθετική προσπάθεια είχε εκδηλωθεί στη Μακεδονία. ι αυτά αναλήφθηκε και από μέρους της επιθετική προσπάθεια, στα πα της οποίας, στις 13 Οκτωβρίου, απελευθερώθηκε η Φιλιππιάδα. 19 Οκτωβρίου, έπειτα από σχετική εντολή της στρατιωτικής ηγεσίας, τίστηκε επίσημα η αμυντική αποστολή της Στρατιάς Ηπείρου και θησαν επιχειρήσεις επιθετικού προσανατολισμού.

Στις 21 Οκτωβρίου απελευθερώθηκε η σημαντική πόλη-λιμάνι της Πρέβεζας, αποκτώντας έτσι ο Ελληνικός Στρατός μία εξαιρετικά σημαντική προωθημένη βάση ανεφοδιασμού σε υλικό, εφό¬δια και προσωπικό, ενώ ταυτόχρονα στο λιμάνι της πόλης εισήλθαν πολεμικά πλοία της Μοίρας Ιονίου Πελάγους. Το πρωί της 5ης Νοεμβρίου, Κρήτες εθε¬λοντές και λοιπά εθελοντικά σώματα απελευθέρωσαν την βορειοηπειρωτική πόλη της Χειμάρρας.

Νωρίτερα, στις 16 Οκτωβρίου, με διαταγή του Αρχηγού της Στρατιάς Θεσσαλίας, συγκροτήθηκε στρατιωτικό απόσπασμα 350 ανδρών με αποστολή την κατάληψη της στρατηγικής σημασίας πόλη του Μετσό¬βου, εξασφαλίζοντας έτσι απόλυτα την χερσαία «σύν¬δεση» Ηπείρου-Θεσσαλίας. Στις 29 Οκτωβρίου, το ίδιο απόσπασμα τιθέμενο υπό τις διαταγές της Στρατιάς Ηπείρου, αφού ενισχύθηκε από σώματα Κρητών και Ηπειρωτών εθελοντών, κινήθηκε προς το Μέτσοβο, το οποίο, έπειτα από διήμερο σκληρό αγώνα εναντίον των Τούρκων, απελευθέρωσε.

Στις 12 Νοεμβρίου το Απόσπασμα Μετσόβου, που στο μεταξύ είχε μετατραπεί σε «Φρουρά Μετσόβου», ενισχύθηκε με ένα τάγμα πεζικού, μία πυροβολαρχία και από το Απόσπασμα Δυτικής Μακεδονίας (αποτε¬λούμενο από 4 τάγματα πεζικού και σώμα Κρητών εθελοντών) του Ελληνικού Στρατού, καθώς και από το Σώμα των εθελοντών φιλελλήνων Ιταλών «Γαριβαλδινών», δύναμης 1.300 ανδρών, υπό τον Στρατηγό Ριτσιότι Γαρτβάλδι, καθώς και του ελληνικού παραρτήματος τους, του «Σώματος Ελλήνων Ερυθροχιτώνων». Η σημα¬ντική αυτή στρατιωτική δύναμη μετονομάστηκε εκ νέου σε «Απόσπασμα Μετσόβου» και της ανατέθηκε ως αποστολή να ενεργήσει προς την κατεύ¬θυνση του Δρίσκου (21 Νοεμβρίου), για να συγκρατήσει εκεί τις τουρκι¬κές δυνάμεις, αποκόπτοντας έτσι την πρωτεύουσα της Ηπείρου, τα Ιωάν¬νινα, από τυχόν ενισχύσεις.

Ακολούθως, η προσπάθεια της Στρατιάς Ηπείρου στράφηκε προς την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, αλλά η προσπάθεια αυτή προσέκρουσε στην ισχυρά αμυντική τοποθεσία Πέντε Πηγάδια και Μπιζανίου, που εκτός της φυσικής τους οχύρωσης είχαν ενισχυθεί και από πλήθος τεχνικών οχυρωματικών έργων, που κατασκευάσθηκαν από τον Τουρκικό Στρατό, με τη βοήθεια γερμανικής στρατιωτικής αποστολής. Στις 29 Νοεμβρίου εξαπολύθηκε σφοδρή ελληνική επίθεση προς διάνοιξη της οχυρής τοποθεσίας και μετά από ολοήμερο αγώνα «δια της λόγχης» οι Τούρκοι υπερασπιστές εξαναγκάστηκαν σε άτακτη φυγή. Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε και την επομένη μέρα, αλλά προσέκρουσε στο βάθος της αμυντικής οχύρωσης. Ο τετραήμερος αγώνας ήταν φοβερά σκληρός και είχε ως αποτέλεσμα την καθήλωση της ελληνικής επιθετικής προ¬σπάθειας, εκτός από την περιοχή αυτή και σε ολόκληρο το Ηπειρωτικό μέτωπο.

Ο Ελληνικός Στρατός, αφού ενισχύθηκε σημαντικά με τα νικηφόρα στρατεύματα της Στρατιάς Θεσσαλίας (τις IV και VI Μεραρχίες, μαζί με την «τοπική» VIII Μεραρχία) εξα¬πέλυσε νέα επίθεση κατά των έναντι αυτού οχυρών τουρκικών θέσεων, στις 7 Ιανουαρίου 1913, η οποία,
διήρκεσε και την επομένη ημέρα, χωρίς όμως επιτυχία. Κατ η νέα αυτή ελληνική αποτυχία, σε συνδυασμό με τις πολύ μεγάλες ανθρώπινες απώλειες και τις εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες, είχε σοβαρή επίπτωση στο ηθικό στρατού και λαού.

Προ αυτής της κατάστασης, στις 10 Ιανουαρίου 1913, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε, όπως τη διεύ¬θυνση των στρατιωτικών επιχειρήσεων του μετώπου Ηπείρου αναλάβει ο ίδιος ο απελευθερωτής της Θεσ¬σαλονίκης Αρχιστράτηγος-Κωνσταντίνος, ο οποίος φρόντισε αμέσως να βελτιωθεί ο ανεφοδιασμός του στρατεύματος και να ξεκουραστεί το ταλαιπωρημένο προσωπικό των μονάδων, ενώ παράλληλα προέβη στην ανασυγκρότηση τους. Με τα μέτρα αυτά βελτιώ¬θηκε κατακόρυφα η μαχητική ικανότητα του στρατεύ¬ματος. Τότε, η Στρατιά Ηπείρου διέθετε δύναμη 762 αξιωματικών και 40.647 οπλιτών, με 48 πολυβόλα και 93 πυροβόλα. Οι έναντι αυτής τουρκικές δυνάμεις απετελουντο από 4 μεραρχίες συνολικής παρατακτής δύναμης, 30.000 ανδρών και 112 πυροβόλων.

Στις 15 Φεβρουαρίου αποφασίστηκε η επανάληψη της επιθετικής προσπάθειας, όχι κατά του δεξιού (ανατολικού) τμήματος της οχυρής τοποθεσίας του Μπιζανίου, όπως μέχρι τότε επεχειρείτο, αλλά κατά του αντίστοιχου αριστερού (δυτικού) με «πολιορκητικό κριό» την IV Μεραρχία. Στο κέντρο θα επιχειρούσε η 11 Μεραρχία, ενώ στο δεξιό τμήμα της οχυρής τοποθεσίας θα επιχειρούσαν οι VI και VIII Μεραρχίες. Αποστολή και των τριών αυτών μεραρχιών ήταν η καθήλωση των εκεί αμυνομένων τουρκικών δυνάμεων.

Στις 19 Φεβρουαρίου άρχισε προπαρασκευαστική βολή πυροβολικού κατά των οχυρών τοποθεσιών του Μπιζανίου και της Καστρίτσας, ενώ ταυτόχρονα η ναυτική Μοίρα Ιονίου Πελάγους πραγματοποιούσε παρα¬πλανητική αποβατική επιχείρηση στους Αγίους Σαράντα της Βορείου Ηπείρου. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 20ης Φεβρουαρίου εξαπολύθηκε η σφοδρή επίθεση του Ελληνικού Στρατου κατά του Μπιζανίου. Ο αιφνιδιασμός των τουρκικών δυνάμεων ήταν απόλυτος. Η ταχεία και σε βάθος διείσδυση του ηρωικού 9ου Τάγματος Ευζώνων στα μετόπισθεν του τουρκικού μετώπου, μέχρι το χωριό Άγιος Ιωάννης, προ των Ιωαννίνων, κλόνισε τον Τούρκο Αρχιστράτηγο Εσσάτ πασά, ο οποίος εσπευσμένα, τη νύχτα 20/21 Φεβρουαρίου, με αντιπροσώπους του ζήτησε συνομιλίες για την «άνευ όρων παράδοση» των δυνάμεων του και της πόλης των Ιωαν¬νίνων. Το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου υπεγράφη το σχετικό πρωτόκολ¬λο παράδοσης των τουρκικών δυνάμεων και οι ελληνικές δυνάμεις εισήλ¬θαν νικήτριες στα Ιωάννινα. Συνεχίζοντας προς τα βόρεια την προέλαση του, ο Ελληνικός Στρατός ολοκλήρωσε την απελευθέρωση όλης της δυτι¬κής και βορείου Ηπείρου μέχρι τις 3 Μαρτίου.

Το Στρατηγείο διέταξε την VII Μεραρχία να στείλει ένα από τα τάγματα της στο Άγιον Όρος, προκειμένου να εξασφαλίσει την «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» και αυτά που συμβολίζει για τον Ορθόδοξο κόσμο, ταυτόχρονα με σχετι¬κή εντολή του υπουργού Ναυτικών Νικολάου Στράτου προς τον Στόλο να σπεύσει και αυτός προς κατάληψη του Αγίου Όρους. Το πρωί της 2ας Νοεμβρίου, ναυτικό άγημα του αντιτορπιλλικού «Θύελλα» αποβιβάστηκε στη Δάφνη, συλλαμβάνοντας τους Τούρκους υπαλλήλους της ρωσικής μονής και στη συνέχεια προχώρησε προς τις Καρυές, όπου έσπευσαν και άλλες μονάδες του Ελληνικού Στόλου. Την επομένη, το επίτακτο πλοίο «Αίολος» μετέφερε το τάγμα της VII Μεραρχίας στη Δάφνη, προς αντικατάσταση των ναυτικών αγημάτων, που ταχύτατα είχαν ενεργήσει και εξασφαλίσει για την Ελλάδα το Άγιον Όρος.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:38 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Ναυτικές επιχειρήσεις

Ο ρόλος του Βασιλικού Ναυτικού στην εθνική προ¬σπάθεια υπήρξε καθοριστικής σημασίας. Ο Στόλος του Αιγαίου είχε την ευτυχή συγκυρία να έχει ως αρχηγό του τον Υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Αυτός, ως πρώτιστο στόχο, έθεσε τη δημιουργία μιας προωθημέ¬νης ναυτικής βάσης μπροστά από την «είσοδο» των Δαρδανελλίων, όπου εντός αυτών, στη Θάλασσα του Μαρμαρά, ήταν η πιο σημαντική βάση του Τουρκικού Ναυτικού. Ως τέτοια επελέγη η Λήμνος με το φυσικό της λιμάνι, τον κόλπο του Μούδρου. Στις 5 Οκτωβρίου 1912, από τον Φαληρικό όρμο, απέπλευσε με πλήρη σημαιοστολισμό ο Ελληνικός Στόλος. Μαζί του και το επίτακτο ατμόπλοιο «Πηνειός» της ναυτικής Μοίρας του Ιονίου Πελάγους, που μετέφερε μία διλοχία του 20ου Συντάγματος Πεζικού, της οποίας αντικειμενι¬κός σκοπός ήταν η κατάληψη και εξασφάλιση της Αήμνου.

Στις 8 Οκτωβρίου, η ελληνική διλοχία απε¬λευθέρωσε τη Λήμνο και ο Στόλος εγκατέστησε την τόσο πολύτιμη και στρατηγικής σημασίας προωθημέ¬νη ναυτική βάση. Στις 15 Οκτωβρίου, με ναυτικό άγημα 600 ανδρών του Στόλου, που μετέφερε το επί¬τακτο ατμόπλοιο «Πέλοψ», απελευθερώθηκαν όλα τα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Στις 18 Οκτωβρίου η Θάσος, η Ίμβρος και ο Αγιος Ευστράτιος, στις 19 η Σαμοθράκη, στις 21 τα Ψαρά, στις 24 η Τένεδος και στις 4 Νοεμβρίου η Ικαρία Μετά το τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μακεδονία, η ελληνική κυβέρνηση διέταξε τον Στόλο να προχωρήσει στην κατάληψη και των μεγαλύτερων νησιών Λέσβου, Χίου και Σάμου, στο έδαφος των οποί¬ων υπήρχαν ισχυρές τουρκικές δυνάμεις και οχυρωματικά έργα.

Η Λέσβος απελευθερώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου, με τη βοήθεια δυνάμεων του Στρατού. Η Χίος κατελήφθη στις 21 Νοεμβρίου .από τον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος είχε αποβιβασθεί εκεί στις 11 Νοεμβρίου, μετά. από σκληρή αντί¬σταση των τουρκικών δυνάμεων και την εν συνεχεία «άνευ όρων» παρά¬δοση τους. Στις 11 Νοεμβρίου, οι κάτοικοι της Σάμου, αποτινάζοντας τον τουρκικό ζυγό, είχαν προχωρήσει στην κήρυξη της Ένωσης του νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα και υποδέχτηκαν ως ελευθερωτές τις ελληνικές δυνάμεις στις 2 Μαρτίου 1913. Τότε όλα τα νησιά του Αιγαίου ήταν πλέον ελληνικά, εκτός από το νησιωτικό σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων, που είχε καταληφθεί από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής στις 4 Μαΐου 1913.

Στις 23.00 της 18ης Οκτωβρίου 1912, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το ελληνικό τορπιλλοβόλο «11» με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Νικόλαο Βότση, διείσδυσε, μέσω των αβαθών του Θερμαϊκού κόλπου στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και με δυο τορπίλλες που εξαπέλυσε εναντίον του παροπλισμένου τουρκικού καταδρομικού «Φετχί-Μπουλέντ», το βύθισε. Αν και από καθαρά στρατιωτικής απόψεως η βύθιση του συγκεκριμένου πλοίου δεν προσέφερε κάτι σημαντικό στον αγώνα, από ψυχολογικής απόψεως, συνέτεινε τα μέγιστα στην εξύψωση του ηθικού του αγωνιζόμενου λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων. Το πρωί της 1ης Δεκεμβρίου, ο υπό τον Υποναύαρχο Παύλο Κου¬ντουριώτη Ελληνικός Στόλος, καταναυμάχησε τον αντίστοιχο τουρκικό, που με επικεφαλής το θωρηκτό «Μετζητιέ», επιχείρησε να εξέλθει ανεπιτυχώς από τα στενά των Δαρδανελλίων προς το Αιγαίο. Αυτή η ναυ¬μαχία έμεινε στην ιστορία ως η «Ναυμαχία της Έλλης».

Στις 2 Ιανουαρίου 1913, το τουρκικό εύδρομο «Χαμιδιέ», επιχειρώντας έναν αντιπερισπασμό για να μειώσει τον αντίκτυπο των αποτελεσμάτων της Ναυ¬μαχίας της Έλλης, βομβάρδισε στο λιμάνι της Συρου το εύδρομο «Μακεδονία» και την πρωτεύουσα του νησιού, Ερμούπολη. Ο Ναύαρχος Κουντουριώτης δεν έπεσε στην τουρκική παγίδα και δεν παρασύρθηκε στην καταδίωξη του τουρκικού πολεμικού, αποπλέο¬ντας από την προκεχωρημένη ναυτική βάση του Μούδρου. Στις 08.25 της 5ης Ιανουαρίου, άρχισε η έξοδος του Τουρκικού Στόλου από τα Στενά των Δαρδανελ¬λίων με κατεύθυνση προς Λήμνο, υποθέτωντας ότι το «Γ. Αβέρωφ» θα είχε αποχωρήσει από εκεί προς κατα¬δίωξη του «Χαμιδιέ». Στις 09.45 ο Ελληνικός Στόλος με επικεφαλής τον «Γ. Αβέρωφ», απέπλευσε από τον Μουδρο και στις 11.35 άρχισαν οι βολές μεταξύ των αντιμαχομένων ναυτικών δυνάμεων, ακριβώς έξω απότα Στενά των Δαρδανελλίων.

Στις 11.45 η τουρκική ναυ¬αρχίδα, θωρηκτό «Χαϊντερεντίν Μπαρμπαρόσσα», έπει¬τα από συνεχή διαδοχικά πλήγματα των ελληνικών πολεμικών και ιδιαίτερα του «Γ. Αβέρωφ», ανέκρουσε πρύμνη και καταδιωκόμενο επί 35 λεπτά από τον «Γ. Αβέρωφ», εισήλθε ηττημένο εκ νέου στην ασφάλεια των Στενών και των επάκτιων πυροβολείων τους. Αυτή ήταν η «Ναυμαχία της Λήμνου», κατά την οποία για δεύτερη φορά καταναυμαχήθηκε ο Τουρκικός Στό¬λος και η οποία απετέλεσε την «ταφόπετρα» των τουρ¬κικών προσπαθειών για ναυτική κυριαρχία στο Αιγαίο.

Με τις δύο ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου, ο Ελληνικός Στόλος κυριάρχησε πλήρως σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος, συμβάλλοντας καθοριστικά στην περαιτέρω εθνική προσπάθεια των Ενόπλων Δυνάμε¬ων, που κατέληξε στην εποποιία των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13.

Ήδη από το Νοέμβριο του 1912, η Τουρκία επιζη¬τούσε εναγωνίως τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την υπογραφή συνθήκης ειρήνης, επιζητώντας ό,τι ήταν δυνατόν να περισωθεί. Υπέρ αυτής της άπο¬ψης έκλειναν και οι υπόλοιπες νικήτριες βαλκανικές δυνάμεις, εκτός της Ελλάδας, της οποίας η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έκριναν, και σωστά, ότι παρου¬σιαζόταν μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για την απελευ¬θέρωση, όσο το δυνατόν περισσοτέρων εδαφών και ελληνικού πληθυσμού.

Η δράση της Αεροπορίας

Στις 5 Οκτωβρίου 1912, με την έναρξη των πολεμι¬κών επιχειρήσεων πραγματοποιήθηκε και η πρώτη από αέρος αναγνωριστική αποστολή των τουρκικών θέσεων του μετώπου της Θεσσαλίας από τον Υπολοχαγό Δημήτριο Καμπέρο, με αεροσκάφος «Φαρμάν», που ανήκε στον «Λόχο Αεροπόρων» του Ελληνικού Στρατού. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σύνολο των ελληνικών αεροπορικών δυνάμεων μεταφέρθηκε στο μέτωπο της Ηπείρου και συμμετείχε στις εκεί στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Στις 24 Ιανουαρίου 1913, ο Υπολοχαγός Μουτούσης και ο Σημαιοφόρος Α. Μωραϊτίνης (πιλότος και παρα¬τηρητής αντίστοιχα του υδροπλάνου «Ναυτίλος») έπει¬τα από σχετική εντολή του Αρχηγού Στόλου, πραγματοποίησαν την πρώτη στον κόσμο αποστολή θαλάσ¬σιας αναγνώρισης και βομβαρδισμού του Τουρκικού Στόλου, στο ναύσταθμο του Ναγαρά.

Παρόλο που η Ελληνική Αεροπορία ήταν μικρή σε μέγεθος, εν τούτοις συνέβαλε και αυτή αποφασιστικά στην τελική νίκη, επιτυγχάνοντας παράλληλα μερικές σημαντικές «πρωτιές», όπως την προαναφερθείσα, τον βομβαρδισμό των εχθρικών θέσεων με αυτοσχέδιες βόμβες, την τακτική χρήση του αεροσκάφους και ιδι¬αίτερα των υδροπλάνων, από τον Στόλο κ.λπ.

Τα απο¬τελέσματα όλων αυτών «υποχρέωσαν» άλλες δυνάμεις να σκύψουν σοβαρά στο νέο πολεμικό μέσο και να αναπτύξουν δικά τους αεροπορικά σώματα, εντός των χερσαίων δυνάμεων τους ή στα πλαίσια των αντίστοι¬χων ναυτικών τους δυνάμεων.

Στις 17 Μαΐου 1913 υπεγράφη στο Λονδίνο η ομώ¬νυμη συνθήκη, με την οποία τερματίστηκε ο Α' Βαλ¬κανικός Πόλεμος και καθορίστηκαν τα νέα σύνορα της Βαλκανικής. Σύμφωνα με τους όρους αυτής, κατεκυρώθη και επίσημα στην Ελλάδα η Κρήτη, η ένωση της οποίας με τον εθνικό κορμό είχε κηρυχθεί ήδη από το 1908, χωρίς να έχει επισημοποιηθεί μέχρι το 1913.

Εκτός όμως παρέμεινε η απελευθερωθείσα από τον Ελληνικό Στρατό Βόρεια Ήπειρος, λόγω της επιμονής της τότε Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας, που ήθελαν να δημι¬ουργήσουν το κράτος της Αλβανίας.

Στις 5 Μαρτίου 1913 δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε παραμείνει μετά την απελευθέρωση της και την αναχώρηση του Ελληνι¬κού Στρατού για τη Δυτική Μακεδονία, ο βασιλεύς Γεώργιος Α', από κάποιον Αλέξανδρο Σχινά, ο οποίος συνελήφθη αμέσως, αλλά κατόρθωσε να αυτοκτονήσει λίγες ώρες αργότερα, πηδώντας από παράθυρο του Διοικητηρίου της πόλης, όπου είχε μεταφερθεί για ανάκριση, χωρίς έτσι να μαθευτεί το «γιατί» σκότωσε τον λαοφιλή βασιλιά και κυρίως το «ποιοί» εκρυβοντο πίσω του.

Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος

Η Συνθήκη του Λονδίνου, που σηματοδότησε το τέλος του Α' Βαλκα¬νικού Πολέμου, διήρκεσε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αφού σχεδόν αμέσως μετά το τέλος του πολέμου η Βουλγαρία άρχισε να εγεί¬ρει σημαντικές διεκδικήσεις σε βάρος όλων των άλλων νικητριών βαλκανικών χωρών

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ (1912-1913)

Νεκροί Αγνοούμενοι Τραυματίες
Αξιωματικοί 345 - 555
Οπλίτες 9.438 188 33.167
Σύνολο 9.783 188 33.722

Το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο απέστειλε στην περιοχή σημαντικές εντσχύσεις αποτελούμενες απι τρεις μεραρχίες, ενώ παράλληλα είχε αρχίσει και ι διπλωματική προπαρασκευή για την αντιμετώπιση τοιι σοβαρού ζητήματος, που είχε ανακύψει. Αποτέλεσμο αυτού ήταν, στις 19 Μαΐου 1913, η Ελλάδα να υπογρά ψει συνθήκη συμμαχίας με τη Σερβία για την από κοι• νου αντιμετώπιση του σοβαρού κινδύνου που αντιπρο¬σώπευαν οι βουλγαρικές αιτιάσεις.

Στις 24 Μαΐου 1913, το Γενικό Επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσει στη βελτίωση των θέσεων του στρατοί) και της στρατηγικής συγκέντρωσης των δυνάμεων του στην ευρύτερη περιοχή ανατολικά και βόρεια της Θεσσαλονίκης, κάτι που δεν είχε πραγματοποιηθεί από τι τέλος του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Έτσι την ήμερο εκείνη, ο Ελληνικός Στρατός προώθησε τις θέσεις τον στην αμυντική γραμμή Πολύκαστρο-υψώματα βόρεια της Θεσσαλονίκης-λίμνες Λαγκαδά και Βόλβης-κόλπος Ορφανού. Τονικών δυνάμεων. Αν οι βουλγαρικές απαιτήσεις εγίνο ντο αποδεκτές από τις υπόλοιπες χώρες, τότε θα προ καλείτο ανατροπή των όρων της Συνθήκης του Λονδ νου και θα εδημιουργείτο η λεγόμενη «Μεγάλη Βουλγαρία», συμφωνά με τα πρότυπα της συνθήκης τοιι Αγίου Στεφάνου (1878).

Η αντίδραση των υπολοίπων βαλκανικών χωρώ στις βουλγαρικές απαιτήσεις είχε ως αποτέλεσμα τη. πρόκληση από μέρους της Βουλγαρίας αιματηρό στρατιωτικών επεισοδίων περιορισμένης έκτασης (! Φεβρουαρίου 1913 στην Αριδαία, 16-23 Φεβρουαρίοι 1913 στη Νιγρίτα κ.λπ.) ενώ παράλληλα το δεξιό άκρο αυτής της αμυντικής γραμμής που εφάπτετο της θάλασσας, το προστάτευε ο Ελληνικός Στόλος.

Τη νύχτα 16/17 Ιουνίου 1913, οι βουλγαρικές δυνά¬μεις επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά εναντίον της Ελλάδας και της Σερβίας, χωρίς να έχει κηρυχθεί επίσημα πόλεμος εναντίον της Ελλάδος. Παραδόξως και σύμφωνο με επίσημες μαρτυρίες, η προσβολή των ελληνικών κα των σερβικών θέσεων από τις βουλγαρικές δυνάμεις, που οδήγησε στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο, πραγματοποιήθηκε εν αγνοία της κυβέρνησης της χώρας, αλλά με διαταγή της βουλγαρικής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης

Η πρώτη μεγάλη ελληνοβουλγαρική σύγκρουση πραγματοποιήθηκε μεταξύ 19-21 Ιουνίου στις τοποθεσίες Κιλκίς και Λαχανά, που είχαν κατα¬ληφθεί από τις βουλγαρικές δυνάμεις στις 26 Οκτωβρίου 1912, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου και κατά το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα είχαν οχυρωθεί από αυτούς,ισχυρότατα με τεχνικά οχυρωματι¬κά έργα, εξασφαλίζοντας τες από το νότο και δυτικά, που ήταν και τα πιο ευπαθή σημεία της βουλγαρικής αμυντικής γραμμής. Λόγω της φύσης του εδάφους και της συντελεσθείσας οργάνωσης του, οι βόρειες και ανα¬τολικές πλευρές της αμυντικής τοποθεσίας μπορούσαν να προσβληθούν -θεωρητικά πάντα- εξαιρετικά δύσκολα από πεζικές δυνάμεις.

Ο Ελληνικός Στρατός, στην περιοχή του Κιλκίς, παρέτασσε τις 11,111, IV, V και Χ Μεραρχίες, ενώ στην περιοχή του Λαχανά τις 1 και VI Μεραρ¬χίες. Η Ταξιαρχία Ιππικού και το Τάγμα Φρουριακου Πυροβολικού ευρί-σκοντο στη Θεσσαλονίκη. Συνολικά παρετάσσοντο 73 τάγματα πεζικού, 42 πυροβολαρχίες (33 πεδινές και 9 ορειβατικές) 8 ίλες ιππικού και 8 μεραρχιακές ημιλαρχίες. Επικεφαλής όλων των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο βασιλεύς Κωνσταντίνος. Ο Βουλγαρικός Στρατός, στην περιοχή δυτικά του Στρυμώνα, παρέτασσε 32 τάγματα πεζικού, 1 σύνταγμα ιππικού και 62 πυροβόλα, που αποτελούσαν το σημαντικότερο τμήμα της βουλγαρικής 11 Στρατιάς, με επικεφαλής τον Στρατηγό Ν. Ιβανώφ.

Στις 17 Ιουνίου, η Βουλγαρία είχε επιτεθεί εναντίον των σερβικών θέσεων. Με τον τρόπο αυτό οι Βούλγαροι υποχρέωσαν την Ελλάδα και τη Σερβία να «ενεργοποιήσουν» εναντίον της την υφιστάμενη μεταξύ των δύο χωρών αμυντική συμφωνία και να μην εμφανισθούν αυτές ως επιτιθέμενες. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο Ελληνικός Στρατός επέδωσε τελεσίγραφο παράδοσης των εντός της Θεσσαλονίκης «φιλοξενούμενων» βουλγαρικών δυνάμεων, οι οποίες και παραδόθηκαν μετά από ολιγόωρη αντίσταση στη ΙΙ Μεραρχία, εξασφαλίζοντας έτσι πλήρως τα ελληνικά μετόπισθεν.

Στις 18 Ιουνίου, από το Γενικό Στρατηγείο εκδόθηκαν δυο διαταγές για την έναρξη της προέλασης το πρωί της 19ης Ιουνίου, ενα¬ντίον των βουλγαρικών αμυντικών θέσεων στις περιοχές Κιλκίς και Λαχανά. Ο αγώνας υπήρξε εξαιρετικά σκληρός και πολυαίμακτος. Στις 09.30 της 21ης Ιουνίου, ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε και απελευθέρω¬σε την πόλη του Κιλκίς, ενώ στις 16.00 της ίδιας μέρας κατέλαβε το χωριό Λαχανάς και το δεσπόζον αυτού ομώνυμο ύψωμα, ενώ οι βουλγαρικές δυνάμεις υποχωρούσαν στην περιοχή ανατολικά του Στρυμώνα ποταμού (Δοϊράνη-Σιδηρόκαστρο και Σέρρες). Με τη νίκη αυτή ο Ελληνικός Στρατός εξασφάλισε οριστικά τη Θεσσαλονί¬κη από τις βουλγαρικές βλέψεις, ενώ παράλληλα άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για την απελευθέρωση της Ανατολι¬κής Μακεδονίας και της Θράκης.

Ενδεικτικό της σκλη¬ρότητας του τριήμερου αγώνα ήταν οι ελληνικές απώ¬λειες που ανήλθαν σε 8.828 αξιωματικούς και οπλίτες νεκρούς και τραυματίες, μεταξύ των οποίων και 10 διοι¬κητές ταγμάτων και συνταγμάτων. Από βουλγαρικής πλευράς δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για απώλειες, πέραν των περίπου 2.500 αιχμαλώτων που συνελήφθη¬σαν στο πεδίο της μάχης. Ο Ελληνικός Στρατός, εκμεταλλευόμενος αυτή τη μεγάλη επιτυχία, συνέχισε την καταδίωξη των βουλγαρικών δυνάμεων. Το τριήμερο 22-24 Ιουνίου, διεξήχθη η μάχη της Δοϊράνης, που έληξε επιτυχώς για τις ελληνικές δυνάμεις και με την κατά¬ληψη της κοιλάδας της Στρώμνιτσας και την απελευθέ¬ρωση των πόλεων της Καβάλας και των Σερρών. Την 1η Ιουλίου ακολούθησε η απελευθέρωση της Δράμας. Στις 12 Ιουλίου η VIII Μεραρχία απελευθέρωσε την Ξάνθη, ενώ αγήματα πεζοναυτών αποβιβάσθηκαν και απελευ¬θέρωσαν την Αλεξανδρούπολη. Στις 14 Ιουλίου η ίδια μεραρχία απελευθέρωσε και την Κομοτηνή ολοκληρώ¬νοντας έτσι την απελευθέρωση της Δυτικής Θράκης.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: EΛΛΗΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Unread postPosted: 20 Mar 2010, 10:39 
Forum Legend
Forum Legend

Joined: 30 Oct 2007, 09:47
Posts: 1331
Location: Εδεσσα
Has thanked: 0 time
Have thanks: 5 time
Highscores: 19
Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου

Τελικά, με την επέμβαση της Ρωσίας, η οποία επι¬ζητούσε διακαώς τον τερματισμό του βαλκανικού πολέμου, συνεπικουρούμενη από την Αυστρία και τη Ρουμανία (η κάθε μία για τον δικό της σκοπό) επετεύ¬χθη τερματισμός των εχθροπραξιών, τόσο στο ελληνι¬κό, όσο και στο σερβικό μέτωπο. Στις 17 Ιουλίου άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή συνθήκης ειρή¬νης στο Βουκουρέστι. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέ¬λος. Το απόγευμα της 24ης Ιουλίου επετεύχθη καταρχήν συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, αφού από το μεσημέρι της ίδιας μέρας είχε προηγηθεί η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας. Με τη συν¬θήκη αυτή, γνωστή και ως Συνθήκη του Βουκουρεστί¬ου, καθορίστηκαν και τα σύνορα μεταξύ των μέχρι τότε εμπολέμων χωρών.

Στις 25 Ιουλίου μονογραφήθηκε η Συνθήκη, η οποία υπεγράφη επίσημα από τις αντιπρο¬σωπείες των χωρών στις 28 του μηνός. Στις 30 Ιουλίου επίσης στο Βουκουρέστι, οι 4 νικήτριες χώρες (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία και Μαυροβούνιο) υπέγραψαν και ένα πρωτόκολλο αμοιβαίας μεταξύ τους αλληλεγγύης, στρα¬τιωτικής και διπλωματικής υποστήριξης σε περίπτωση που η Βουλγαρία δεν πειθαρχούσε στην εφαρμογή των όρων της υπογραφείσας Συνθήκης. Με τον τρόπο αυτό περατώθηκε επιτυχώς για τα ελληνικά χρώματα και ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος, κατά τον οποίον απελευθερώθη¬καν όλη η Ανατολική Μακεδονία και η Δυτική Θράκη. Περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1913, υπεγράφη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έπειτα από απευθείας συνομιλίες μεταξύ των δύο αυτών χωρών.

_________________
Ει Κύριος μεθ ημών, ουδείς καθ ημών

Ω ξήν, αγγέλεις Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι (αεί) πειθόμενοι!


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post a new topicPost a reply Page 1 of 4   [ 63 posts ]
Go to page 1, 2, 3, 4  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
suspicion-preferred