Ο μύθος αναφέρει πως ο Θωθ ο Ατλάντειος, βασιλιάς - ιερέας της μυθικής Ατλαντίδας, ήταν εκείνος που ίδρυσε την πρώτη αποικία της χαμένης ηπείρου στη χώρα του Κεμ, την Αίγυπτο και την κυβέρνησε επί 16.000 χρόνια, υπερβαίνοντας το γήινο θάνατο. Η μεγάλη του σοφία και η φήμη απλώθηκε πέρα από την αφρικανική ήπειρο, στη Νότια και Κεντρική Αμερική. Όταν έφτασε η εποχή να αφήσει την Αίγυπτο, ανέγειρε τη Μεγάλη Πυραμίδα πάνω από την είσοδο των Μεγάλων Αιθουσών του Αμένθη. Τοποθέτησε εκεί τα αρχεία του και όρισε φύλακες των μυστικών υψηλά εξελιγμένα άτομα της φυλής του. Οι απόγονοι των φυλάκων έγιναν ιερείς της πυραμίδας, ενώ ο Θωθ θεοποιήθηκε από εκείνους που έζησαν τις σκοτεινές εποχές μετά το πέρασμά του. Λέγεται πως στην τελευταία του ενσάρκωση έγινε γνωστός ως Ερμής ο Τρισμέγιστος, οπότε και άφησε τα κείμενα που γνωρίζουμε ως Σμαράγδινους Πίνακες. Στο παρόν βιβλίο παρατίθεται η μετάφραση των δέκα από τους δώδεκα πίνακες που υπήρχαν στη Μεγάλη Πυραμίδα και φυλάσσονταν από τους ιερείς. Η μελέτη τους είναι δυνατόν να προσφέρει εκλάμψεις ομορφιάς, αλλά και λεωφόρους σοφίας σε εκείνον που αναζητά το φως της αλήθειας, έτσι όπως παρουσιάζεται στο μυθολογικό υλικό της ανθρωπότητας, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.

Bibliographic information
Title: Οι σμαράγδινοι πίνακες του Θωθ
ISBN: 9789602681473
Publisher: Ιάμβλιχος; 1st edition (2000)
Prototype: The emerald tablets of Thoth the Atlantean
Author(s): {A. S. Raleigh}
Translator(s): Λύσανδρος Μυγιάκης
Format: Μαλακό εξώφυλλο
Subject: Απόκρυφες επιστήμες
Dimensions: 14 x 21 cm
Pages: 171

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ
O ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΟΣ ΠΙΝΑΞ

1. Είναι αληθέστατον αψευδεύστατον, βεβαιότατον.

2. Το προς τα κάτω, αναλογεί τω προς τα άνω, και το προς τα άνω είναι ανάλογον τω προς τα κάτω, προς επιτέλεσιν των θαυμασίων του Ενός μόνου Πράγματος.

3. Και όπως τα πάντα προήλθον εξ Ενός πράγματος, διά της Σκέψεως Ενός, ούτω τα πάντα εγεννήθησαν εκ του Όντος τούτου διά προσαρμογής.

4. Πατήρ του είναι ο Ήλιος, μήτηρ του η Σελήνη, ο άνεμος έφερεν αυτό εν γαστρί, η γη είναι η τροφός του.

5. Ο πατήρ του Παντός είναι το Τέλεσμα. Η δύναμις αυτού γίνεται μεγίστη, όταν μετατραπεί εις γην.

6. Θέλεις χωρίσει την γην από του πυρός, το λεπτόν από του πυκνού ηπίως και μετά μεγάλης επιδεξιότητας.

7. Θέλει τότε ανέλθει από της γης εις τον ουρανόν και πάραυτα θέλει κατέλθει εκ νέου επί της γης, ένθα θα συλλέξη την δύναμιν των ανωτέρων και κατωτέρων πραγμάτων.

8. Θέλεις ούτω αποκτήσει πάσαν του Κόσμου την δόξαν και πάσα σκοτία θέλει στη μακράν σου.

9. Αυτή εστίν η κραταιά δύναμις πάσης δυνάμεως, διότι θα νικήσει παν το λεπτόν, και θα διαπεράσει παν το στερεόν.

10. Ούτως εδημιουργήθη ο Κόσμος.

11. Εκ των άνω υποδείξεων θέλουσι πηγάσει απειράριθμοι εφαρμογαί των οποίων το μέσον επιτεύξεως ενδείκνυται ενταύθα.

12. Διά τούτο εκλήθη Ερμής ο Τρισμέγιστος, κεκτημένος τα τρία μέρη της Παγκόσμιου Φιλοσοφίας.

13. Αληθώς λέγω υμίν: παν ότι είπον περί της κατεργασίας του Ήλιου είναι πλήρες.


Ο ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ, αν όντως υπήρξε, φαίνεται ως η κύρια πηγή επιρροής, πάρα πολλών κινημάτων και φιλοσοφικών θεωρήσεων (Αιγύπτιοι, Πλάτωνας, Χριστιανισμός, Γνωστικοί κ.α.). Το πρόβλημα με τον "Ερμή τον Τρισμέγιστο" είναι ότι όλες οι πληροφορίες που έχουμε είναι πολύ πρόσφατες σε σχέση με την φημολογούμενη παλαιότητά του.

Αναζητώντας πάντως κάποιο ίχνος αναφορικά σε αυτόν, μπορούμε να αναφέρουμε μια πινακίδα της Γραμμικής Β από την Πύλο, στην οποία υπάρχει αναφορά σε κάποια, θεότητα (ήρωα;) με το όνομα Τρισήρος (3 φορές ήρωας) και ξεχωριστή αναφορά σε κάποιον Ερμή "Άρειο" προφανώς "θεότητα" και ξεκάθαρα ανώτερο από τον "Τρισήρο". (Η συγκεκριμένη πινακίδα είναι από τις τελευταίες της Γραμμικής Β που γράφτηκαν ποτέ αφού γράφτηκε τις τελευταίες ώρες της Μυκηναϊκής Πύλου). Αναφορές στον Ερμή τον Τρισμέγιστο υπάρχουν και σε πινακίδες της Κνωσού, όχι όμως και αναφορές σε κάποιον Τρις-Ήρωα.

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ήταν για τη Δύση ο ιδρυτής της Αλχημείας, γι αυτό και οι αλχημιστές αυτοαποκαλούνται "Ερμητιστές", ενώ αναφερόμενοι στο έργο τους το ονομάζουν "Ερμητική τέχνη". Στον Ερμή τον Τρισμέγιστο αποδίδονται τριάντα έξι χιλιάδες "γνήσια έργα"(!), με το πιο σημαντικό να είναι ο Σμαράγδινος Πίνακας. Είναι μικρότερο από μια σελίδα και αποτελείται από δεκατρείς σύντομες αινιγματικές εντολές που πρόσφεραν ανεξάντλητη έμπνευση στους μεταγενέστερους αλχημιστές. Οι θρύλοι για την καταγωγή του είναι πολλοί, διαφορετικοί και φαίνεται να απέχουν από την πραγματικότητα. (Λέγεται ότι ο τάφος του Ερμή ανακαλύφτηκε από τον Μ. Αλέξανδρο ο οποίος βρήκε εκεί και τον πίνακα γραμμένο στα φοινικικά.).

Σύμφωνα με τους μελετητές ο Ερμής Τρισμέγιστος είναι η ελληνική εκδοχή του αιγυπτιακού θεού Θωθ. Τα κείμενα τα αποκαλούμενα Ερμητικά όπως φαίνεται προέκυψαν την ελληνιστική εποχή, και μετά την μετάφραση αρχαίων Αιγυπτιακών κειμένων από τον Μανέθωνα κατόπιν εντολής του Πτολεμαίου.. Μετά την ελληνική μετάφραση των ιερών κειμένων του Θωθ προστέθηκαν στοιχεία από την ελληνική φιλοσοφία κυρίως τον Πλατωνισμό, τον Πυθαγορισμό (ας μην ξεχνάμε ότι την εποχή αυτή στην Αλεξάνδρεια αναβιώνει ο Νεοπλατωνισμός) την ιουδαϊκή παράδοση αλλά και από ανατολικές φιλοσοφίες, προέκυψαν τα πρώτα Ελληνικά Ερμητικά κείμενα που γνωρίζουμε σήμερα. Σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση, τα Ερμητικά κείμενα αντικατοπτρίζουν την σοφία μίας πολύ παλαιάς εποχής αυτή της Ατλαντίδος. Ο Ατλάντιος Θωθ σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση έγραψε 42 τον αριθμό βιβλία των οποίων την φύλαξη έχει αναλάβει η λευκή αδελφότητα και τα οποία βρίσκονται κάπου κάτω από την Σφίγγα στην Αίγυπτο.

Η κυριότερη πηγή μελέτης της Αιγυπτιακής πίστης και σκέψης, για το σύγχρονο ερευνητή είναι χωρίς αμφιβολία "Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος". Λέγεται ότι τα γραπτά αυτά τα είχε υπαγορεύσει ο ίδιος ο Θωθ. Μία ερμηνεία της προσωνυμίας "Ερμής ο Τρισμέγιστος" είναι η σπουδαιότητα του αριθμού τρία, στην αριθμολογία. Ένα μεγάλο μέρος της Τρισμέγιστης φιλολογίας έχει παρθεί από αρχαία Ελληνικά κείμενα και αργότερα δέχθηκε επιδράσεις που ήταν τρεις, η Ελληνική, η Εβραϊκή και η Αιγυπτιακή. Η Ιουδαϊκή επίδραση ήταν η θεραπευτική που θεωρείται πιο πολύ Ελληνική παρά Εβραϊκή. Η σύζυγός του ήταν η NEHEMAUT που στους Αιγυπτίους ήταν γνωστή με το όνομα MEAT. Σαν σύμβολο ο Θωθ είχε ένα φτερό. Σύμφωνα με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο υπήρχαν στα αιγυπτιακά μυστήρια, τρεις βαθμίδες.
α) Οι θνητοί. Εκείνοι που είχαν ήδη διδαχθεί αλλά δεν είχαν αποκτήσει ακόμη την εσωτερική ενόραση. β) Οι ευφυείς. Εκείνοι που η ενόραση τους βοήθησε να εναρμονιστούν με μορφές άλλης ζωής μέσα στο σύμπαν. γ) Πλάσματα του φωτός. Αυτοί που έγιναν ένα με το φως.

Η φημισμένη ibis του Θωθ βρίσκεται συχνά κάτω από εξονυχιστική αστρολογική έρευνα όσον αφορά το ζώδιο το οποίο αντιπροσωπεύει. Καθώς ήταν γνωστός σαν "κύκλος των ζώων" κανείς δε θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι τα ανθρώπινα σύμβολα που βλέπομε σήμερα, π.χ. οι Δίδυμοι, η Παρθένος, ο Υδροχόος απεικονίζονταν πάντα με αυτόν τον τρόπο. Ο Θωθ, σαν θεϊκός δάσκαλος έχει εκ φύσεως πολλά κοινά σημεία με την Παρθένο. Και ο Υδροχόος όμως, ταιριάζει στη φύση του αν υπολογίσει κάποιος τα "νερά της γνώσης" που ρίχνει στους ανθρώπους. Ένα ακόμη ζώδιο που θα μπορούσε να τον αντιπροσωπεύει, είναι το ζώδιο του Ζυγού που υποδηλώνει την αμερόληπτη κρίση. Στη γνωστική φιλολογία ο Θωθ είναι ο καθοδηγητής της Ίσιδος και του Όσιρη. Συγκαταλέγεται, ανάμεσα στους ιερούς "οκτώ", τέσσερα ζευγάρια θεοτήτων που το καθένα από αυτά είναι συζυγία δύο δυνάμεων, αρσενικών-θηλυκών, θετικών-αρνητικών, ενεργητικών-παθητικών. Στο ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ, ο Θωθ αναφέρεται σαν "κύριος της αναπνοής του φυσικού σώματος". Έτσι με αυτόν τον τρόπο γίνεται φανερή η σύνδεσή του με τη μάτρα γιόγκα. Ο Θωθ, στις απεικονίσεις ακολουθείται από τον Ανούμπις ο οποίος του ανοίγει ασφαλή δρόμο διαμέσου του κάτω κόσμου. Η ιερή φύση του Θωθ - Ερμή, επιβεβαιώνεται σε πολλές προσευχές στον Τρισμέγιστο. " Εμφανίσου σε μένα, ω Κύριε, εσύ που έχεις εξουσία και δύναμη στη Φωτιά που ο θρόνος σου βρίσκεται στους επτά πόλους. Έλα εσύ που φοράς χρυσή κορώνα και στο χέρι σου βαστάς ραβδί που καθοδηγεί τους Θεούς". Το ραβδί της δύναμης που καθοδηγεί τους Θεούς, σημαίνει επίσης και τις επτά ακτίνες του Ήλιου. Η ελληνική επίδραση εδώ είναι φανερή, αλλά δε θα έπρεπε να επηρεάζει την αποτελεσματικότητα του αιγυπτιακού μαγικού συστήματος που διδάσκεται σε αυτά τα έργα. Η καθαρή σκέψη της ελληνικής λογικής βοήθησε να απομακρυνθούν τα ξένα σώματα που μετά από χρόνια είχαν συσσωρευτεί στο αιγυπτιακό σύστημα.
Συντάκτης : faethon (20/07/2006)
Πηγές :

ΟΙ ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΟΥ ΘΩΘ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΗ

Στην παρούσα μελέτη ο Δρ. A. S. Raleigh επιχειρεί μια ανάλυση των Σμαράγδινων Πινάκων του Ερμή του Τρισμέγιστου ή Θωθ του Ατλάντειου, στηριγμένος στις δικές του εσωτερικές πηγές ερμηνείας. Αναμφίβολα οι Πίνακες του Ερμή του Τρισμέγιστου παραμένουν μια πανάρχαια πηγή αποκάλυψης της γνώσης που κατείχε η ανθρωπότητα σε μακρινές εποχές της ιστορίας της. Από αυτή την οπτική γωνία ιδωμένο, το γεγονός της ύπαρξης τόσο αρχαίων κειμένων πάντα αποτελεί επίκεντρο έρευνας, αξιολόγησης και συνεισφοράς στη γνώση του παρόντος. Σε αυτό συμφωνεί απόλυτα η επιστήμη της αρχαιολογίας, έργο της οποία είναι η επιστημονική τεκμηρίωση της ιστορικής ροής των γεγονότων, αλλά και η όσο το δυνατόν πιστότερη ανάπλαση των πτυχών της ανθρώπινης ζωής σε εκείνες τις μακρινές εποχές.
Σε τούτο το έργο δεν επιχειρείται ανάπλαση, ούτε επιστημονική έρευνα. Για τους δικούς του λόγους ο συγγραφέας είναι απόλυτα σίγουρος για τις πηγές του. Αυτό από πρώτης άποψης ξενίζει, καθώς ο δυτικός νους δεν είναι συνηθισμένος στην αποδοχή δίχως τεκμηρίωση. Υπάρχουν, όμως αρκετές περιπτώσεις κειμένων που βρήκαν τη δικαίωσή τους μέσα στον ρου της ιστορίας, είτε μέσω παράλληλων ανακαλύψεων που δικαίωσαν την ύπαρξη και τα λεγόμενά τους, είτε μέσω της απόλυτης εφαρμογής τους σε σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα. Για παράδειγμα, σύγχρονοι ερευνητές της φαρμακολογίας διεξάγουν εκτενείς έρευνες σε αρχαίους πάπυρους για την παραδοσιακή χρήση των βοτάνων.
Επίσης ανακαλύψεις ευρημάτων διαφοροποιούν διαρκώς την άποψή μας για τις γνώσεις των αρχαίων μας προγόνων στη μηχανική, την αστρονομία ή άλλες επιστήμες. Έτσι, οι οποιεσδήποτε μαρτυρίες εκλαμβάνονται ως μεταφορικές υποδείξεις ή φιλολογική αντιμετώπιση θεμάτων, στην πορεία της διευρυνόμενης γνώσης μας για το παρελθόν αντιμετωπίστηκαν ως κυριολεξίες.
Για το συγκεκριμένο έργο, βέβαια, κάτι τέτοιο προς το παρόν δεν είναι δυνατόν. Έτσι, ο αναγνώστης καλείται να αντιμετωπίσει τις «αλήθειες» που υποδεικνύει ο συγγραφέας με έναν τρόπο σχεδόν διαισθητικό, όπως επίσης καλείται να συνειδητοποιήσει την ανταπόκριση που ξεσηκώνουν μέσα στην ίδια του την ψυχή. Πρόκειται για ένα κείμενο, λοιπόν, που ζητά τη συμμετοχή του αναγνώστη και όχι την απλή ανάγνωση. Αυτό βέβαια, συμβαίνει με όλα τα παρόμοια κείμενα στα οποία επιχειρείται η καταγραφή υπερβατικών αντιλήψεων για το επέκεινα. Ζητείται η ενεργός συμμετοχή όλων των αισθήσεων, από τις πλέον υλικές ως τις πλέον αφηρημένες, προκειμένου να γίνει αντιληπτό εκείνο που δεν ανήκει στον υλικό κόσμο.

Αθήνα 2000 ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Εξαιρετικό θέμα.
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η ιστορία των πινακίδων που μεταφράζονται στις επόμενες σελίδες είναι παράξενη και υπερβαίνει την πίστη των σύγχρονων επιστημόνων. Η αρχαιότητά τους είναι καταπληκτική. Χρονολογούνται πριν από 36.000 χρόνια π.Χ. Συγγραφέας τους είναι ο Θωθ, ένας ατλάντειος ιερέας-βασιλιάς, που ίδρυσε μία αποικία στην αρχαία Αίγυπτο μετά από την καταβύθιση της μητρικής χώρας του. Ήταν εκείνος που οικοδόμησε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζα, που λανθασμένα αποδίδεται στο Χέοπα. Σε αυτή ενσωμάτωσε τη γνώση του για την αρχαία σοφία και έκρυψε με ασφάλεια αρχεία και όργανα της Ατλαντίδας.
Κυβέρνησε την αρχαία φυλή της Αιγύπτου για 16.000 χρόνια, δηλαδή περίπου από το 50.000 έως το 36.000 π.Χ. Εκείνη την εποχή η αρχαία βάρβαρη φυλή ανάμεσα στην οποία αυτός και οι πιστοί του είχαν εγκατασταθεί ανέπτυξε υψηλό πολιτισμό. Ο Θωθ ήταν αθάνατος, δηλαδή είχε κατακτήσει το θάνατο. Περνούσε σύμφωνα με τη θέλησή του στην άλλη πλευρά, αλλά όχι βιώνοντας το θάνατο. Λόγω της απέραντης σοφίας του αναδείχτηκε κυβερνήτης στις διάφορες αποικίες των Ατλάντειων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
Όταν έφθασε η εποχή να αφήσει την Αίγυπτο ανέγειρε τη Μεγάλη Πυραμίδα πάνω από την είσοδο των Μεγάλων Αιθουσών του Αμένθη. Τοποθέτησε σε αυτή τα αρχεία του και όρισε φρουρούς των μυστικών επίλεκτους ανθρώπους του λαού του. Σε μεταγενέστερες εποχές οι απόγονοι αυτών των φρουρών έγιναν οι Ιερείς της Πυραμίδας, ενώ ο Θωθ θεοποιήθηκε από όσους έζησαν στην εποχή του σκοταδιού που ακολούθησε το πέρασμά του. Έγινε ο θεός της Σοφίας, ο Αρχειοθέτης. Σύμφωνα με το θρύλο, οι Αίθουσες του Αμένθη έγιναν ο κάτω κόσμος, οι Αίθουσες των Θεών, όπου πήγαινε η ψυχή μετά το θάνατο, για να κριθεί.
Κατά τις κατοπινές εποχές το εγώ του Θωθ πέρασε στα σώματα των ανθρώπων σύμφωνα με τον τρόπο που περιέγραφαν οι Πινακίδες. Έτσι ενσαρκώθηκε τρεις φορές. Στην τελευταία του έγινε γνωστός ως Ερμής, ο τρεις φορές γεννημένος. Τότε άφησε και τα κείμενα που είναι γνωστά στους σύγχρονους αποκρυφιστές ως Σμαράγδινες Πινακίδες, μία μεταγενέστερη αλλά μικρότερη έκθεση των αρχαίων μυστηρίων.
Στο παρόν βιβλίο παρατίθεται η μετάφραση των δέκα από τις δώδεκα Πινακίδες που υπήρχαν στη Μεγάλη Πυραμίδα και φυλάσσονταν από τους Ιερείς. Αυτές οι δέκα πινακίδες είναι διαιρεμένες σε δεκατρία μέρη για ευκολία. Οι τελευταίες δύο είναι πολύ εκτενείς και ιδιαίτερα σημαντικές. Για τούτο, προς το παρόν, δεν ενδείκνυται η παρουσίασή τους στο ευρύ κοινό. Ωστόσο ακόμη και σε όσες παρατίθενται παρακάτω υπάρχουν μυστικά που θα αποδειχθούν ανεκτίμητα για το σοβαρό μελετητή. Θα πρέπει όμως να διαβαστούν όχι μία αλλά πολλές φορές γιατί μόνο έτσι θα αποκαλυφθεί το αληθινό νόημά τους. Ένα απλό διάβασμα θα προσφέρει εκλάμψεις ομορφιάς, αλλά η εντατική μελέτη θα ανοίξει λεωφόρους σοφίας στον αναζητητή.
Όμως τώρα ας αναφέρουμε μερικές πληροφορίες σχετικά με το πώς αυτά τα σπουδαία μυστικά αποκαλύφθηκαν στο σύγχρονο άνθρωπο μετά από μεγάλη χρονική διάρκεια κατά την οποία είχαν κρατηθεί κρυμμένα.
Γύρω στο 1300 π.Χ., στην Αίγυπτο, οι αρχαίοι Κεμ βρίσκονταν σε αναταραχή και πολλές αντιπροσωπείες ιερέων στάλθηκαν σε άλλα μέρη του κόσμου. Ανάμεσά τους ήταν και μερικοί από τους Ιερείς των Πυραμίδων που μετέφεραν μαζί τους τις Σμαράγδινες Πινακίδες σαν τάλισμαν με τα οποία μπορούσαν να εξασκήσουν εξουσία πάνω στους λιγότερο ανεπτυγμένους ιερείς των φυλών που προέρχονταν από άλλες αποικίες των Ατλάντειων. Σύμφωνα με τις πινακίδες ο κάτοχός τους ήταν φορέας της εξουσίας του Θωθ.
Μία συγκεκριμένη ομάδα ιερέων που έφεραν τις Πινακίδες μετανάστευσαν στη Νότια Αμερική όπου βρήκαν μία ανθούσα φυλή, τους Μάγια, που θυμόντουσαν πολλά από την Αρχαία Σοφία. Οι ιερείς εγκαταστάθηκαν ανάμεσά τους. Κατά το δέκατο αιώνα οι Μάγια είχαν εγκατασταθεί ολοκληρωτικά στο Γιουκατάν και οι Πινακίδες είχαν τοποθετηθεί κάτω από το βωμό των μεγάλων ναών του Θεού Ήλιου. Μετά από την κατάκτηση των Μάγια από τους Ισπανούς οι πόλεις εγκαταλείφθηκαν και οι θησαυροί των ναών ξεχάστηκαν.
Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου υπήρξε, και εξακολουθεί να είναι, ένας μύησης στα μυστήρια. Ο Ιησούς, ο Σολομών, ο Απολλώνιος και οι άλλοι μυήθηκαν εκεί. Ο συγγραφέας που συνδέεται με τη Μεγάλη Λευκή Στοά, που επίσης εργάζεται μέσω του Ιερατείου της Πυραμίδας, καθοδηγήθηκε να ανεύρει και να επιστρέψει στη Μεγάλη Πυραμίδα τις Αρχαίες Πινακίδες. Αυτό επιτεύχθηκε ύστερα από περιπέτειες που δεν είναι ανάγκη να περιγραφούν εδώ. Πριν επιστραφούν δόθηκε η άδεια να μεταφραστούν και να κρατηθεί ένα αντίγραφο της σοφίας που είχε χαραχθεί πάνω τους. Αυτό έγινε στα 1925 και μόνο τώρα χορηγήθηκε η άδεια να εκδοθεί ένα μέρος της. Οπωσδήποτε πολλοί θα χλευάσουν, ωστόσο ο αληθινός σπουδαστής θα διαβάσει και θα κατανοήσει όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις και θα αποκτήσει σοφία. Εάν το φως είναι μέσα σου, τότε το φως που είναι χαραγμένο σε αυτές τις Πινακίδες θα ανταποκριθεί.
Τώρα, μια συνοπτική εξωτερική περιγραφή των Πινακίδων. Αποτελούνται από δώδεκα σμαραγδένιες πινακίδες. Είναι κατασκευασμένες από μία ουσία που δημιουργήθηκε από αλχημιστική μετουσίωση. Είναι άφθαρτες και ανθίστανται σε όλα τα στοιχεία και ουσίες. Η ατομική και η κυτταρική δομή τους είναι σταθεροποιημένη και δεν επιδέχεται καμία μεταβολή. Έτσι παραβιάζουν τον υλικό νόμο του ιονισμού. Φέρουν χαραγμένα γράμματα στην αρχαία γλώσσα της Ατλαντίδας, τα οποία ανταποκρίνονται σε συντονισμένα κύματα σκέψης και απελευθερώνουν τη σχετική νοητική δόνηση στο νου του αναγνώστη. Οι Πινακίδες είναι προσδεδεμένες με κρίκους από ένα κράμα βαμμένο χρυσό που αναρτώνται από μία ράβδο του ίδιου υλικού. Η σοφία που περιέχουν είναι το θεμέλιο των αρχαίων μυστηρίων. Θα κατανοηθεί όμως μόνο από όποιον διαβάζει με ανοιχτά μάτια και νου.
Διαβάστε, πιστέψτε ή όχι, όμως διαβάστε. Και η δόνηση που υπάρχει σε αυτά τα κείμενα θα αφυπνίσει μία ανταπόκριση μέσα στην ψυχή σας.

ΠΙΝΑΚΙΔΑ Ι

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΩΘ ΤΟΥ ΑΤΛΑΝΤΕΙΟΥ

Εγώ, ο Θωθ, ο Ατλάντειος, δάσκαλος των μυστηρίων, αρχειοθέτης, ισχυρός βασιλιάς, μάγος, που ζω από γενιά σε γενιά και που επίκειται να περάσω στις Αίθουσες του Αμένθη, έγραψα για την καθοδήγηση των μεταγενέστερων αυτά τα αρχεία της ισχυρής σοφίας της Μεγάλης Ατλαντίδας.
Αυτή η ενσάρκωσή μου ξεκίνησε στη μεγάλη πόλη ΚΕΟΡ, στο νησί ΟΥΝΤΑΛ, σε μία μακρινή εποχή. Δεν έζησα όπως οι μικροί άνθρωποι της παρούσας εποχής ή όπως ζούσαν και πέθαναν οι ισχυροί της Ατλαντίδας, αλλά όπως αυτοί που από αιώνα σε αιώνα ανανεώνουν τη ζωή τους στις Αίθουσες του Αμένθη, όπου κυλά αιώνια ο ποταμός της ζωής.
Χίλιες φορές κατέβηκα το σκοτεινό δρόμο και άλλες τόσες ανέβηκα από το σκοτάδι στο φως και ανανέωσα την ισχύ και τη δύναμή μου.
Τώρα θα κατέλθω άλλη μία φορά και μετά οι άνθρωποι του ΚΕΜ δε θα με ξέρουν πλέον. Ωστόσο σε μια εποχή που δεν έχει έλθει ακόμη, θα σηκωθώ ξανά, ισχυρός και δυνατός, και θα απαιτήσω λογαριασμό από εκείνους που άφησα πίσω μου. Προσέξτε λοιπόν, ω άνθρωποι του ΚΕΜ, εάν έχετε προδώσει τη διδασκαλία μου, γιατί θα σας γκρεμίσω από την υψηλή κατάστασή σας στο σκοτάδι των σπηλαίων από το οποίο ήλθατε. Μην προδώσετε τα μυστικά μου στους ανθρώπους του Βορρά, ή στους ανθρώπους του Νότου, αλλιώς η κατάρα μου θα πέσει πάνω σας. Θυμηθείτε και λάβετε υπόψη τα λόγια μου, γιατί σίγουρα θα επιστρέψω ξανά και θα απαιτήσω από εσάς εκείνο το οποίο φυλάτε. Ακόμη και πέρα από το χρόνο θα επιστρέψω και θα ανταμείψω ή θα τιμωρήσω ανάλογα με τη στάση σας.
Μεγάλος ήταν ο λαός μου στις αρχαίες μέρες’ πολύ μεγαλύτερος από όσο μπορούν να φανταστούν οι μικροί άνθρωποι που βρίσκονται τώρα γύρω μου. Γνώριζαν την παλιά σοφία και αναζητούσαν μακριά, μέσα στη καρδιά της αιωνιότητας, τη γνώση που ανήκε στη νιότη της γης. Εμείς ήμαστε σοφοί με τη σοφία των Παιδιών του Φωτός που κατοικούσαν ανάμεσά μας. Ήμαστε ισχυροί με τη δύναμη που ελκυόταν από την αιώνια φωτιά. Από όλους αυτούς, μεγαλύτερος ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων ήταν ο πατέρας μου, ο ΘΩΤΜΕΣ, φύλακας του μεγάλου ναού, σύνδεσμος ανάμεσα στα Παιδιά του Φωτός, που κατοικούσαν μέσα στο ναό, και στις φυλές των ανθρώπων, που κατοικούσαν στα δέκα νησιά. Εκπρόσωπος των τριών, του Ενοίκου του ΟΥΝΑΛ, μιλούσε στους Βασιλιάδες με τη φωνή που έπρεπε να υπακούεται.
Εκεί μεγάλωσα και εγώ και έγινα άντρας και διδάχθηκα από τον πατέρα μου τα μεγαλύτερα μυστήρια, μέχρι που η φωτιά της σοφίας φούντωσε κι έγινε φωτιά που τα καταβροχθίζει όλα. Δεν επιθυμούσα παρά την απόκτηση της σοφίας ώσπου μία μεγάλη μέρα ήλθε η διαταγή από τον Ένοικο του Ναού να παρουσιασθώ μπροστά του. Λίγα ήταν τα παιδιά των ανθρώπων που είχαν αντικρίσει εκείνο το δυνατό πρόσωπο και είχαν ζήσει, γιατί τα Παιδιά του Φωτός δεν είναι σαν τα παιδιά των ανθρώπων, όταν δεν είναι ενσαρκωμένα.
Επιλέχθηκα λοιπόν εγώ από τους γιούς των ανθρώπων και διδάχθηκα από τον Ένοικο έτσι ώστε οι σκοποί του να εκπληρωθούν, σκοποί ακόμη αγέννητοι μέσα στη μήτρα του χρόνου. Για πολύ μεγάλο διάστημα έζησα μέσα στο Ναό, κατακτώντας όλο και περισσότερη σοφία, μέχρι που προσέγγισα το φως που εξέπεμπε η μεγάλη φωτιά. Εκείνος με δίδαξε το μονοπάτι προς τον Αμένθη, τον κάτω κόσμο όπου ο μεγάλος βασιλιάς κάθεται στο θρόνο της δύναμής του. Υποκλίθηκα βαθιά μπροστά στους Κυρίους της Ζωής και στους Κυρίους του Θανάτου, παίρνοντας σαν δώρο το Κλειδί της Ζωής. Ήμουν ελεύθερος από τις Αίθουσες του Αμένθη, δεν ήμουν προσδεδεμένος από το θάνατο στον κύκλο της ζωής. Ταξίδεψα μακριά στα άστρα μέχρι που ο χώρος και ο χρόνος έγιναν ένα τίποτα. Τότε έχοντας πιει από το ποτήρι της σοφίας κοίταξα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και εκεί βρήκα ακόμη μεγαλύτερα μυστήρια και χάρηκα, γιατί μόνο με την Έρευνα της Αλήθειας μπορούσε να γαληνέψει η Ψυχή μου και να σβήσει η φλόγα μέσα μου.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων έζησα, βλέποντας εκείνους που βρίσκονταν γύρω μου να γεύονται το ποτήρι του θανάτου και να επιστρέφουν ξανά στο φως της ζωής. Σιγά – σιγά από τα Βασίλεια της Ατλαντίδας πέρασαν τα κύματα της συνείδησης που είχαν γίνει ένα με μένα, μόνο και μόνο για να αντικατασταθούν από το γόνο ενός κατώτερου άστρου.
Υπακούοντας στο νόμο, ο λόγος του Δασκάλου άνθισε σε λουλούδι. Όμως οι σκέψεις των Ατλάντειων στράφηκαν προς τα κάτω στο σκοτάδι, μέχρι που στο τέλος σηκώθηκε από το ΑΓΚΟΥΑΝΤΙ (Σ.Σ. Ο όρος αναφέρεται σε μια κατάσταση απόσπασης) του οργισμένος ο Ένοικος. Πρόφερε τη Λέξη, επικαλέσθηκε τη δύναμη. Βαθιά μέσα στην καρδιά της γης άκουσαν οι γιοί του Αμένθη. Και ακούγοντας κατεύθυναν την αλλαγή του λουλουδιού της αιώνιας φωτιάς, αλλάζοντας και στρίβοντας, χρησιμοποιώντας το ΛΟΓΟ, μέχρι που εκείνη η μεγάλη φωτιά άλλαξε την κατεύθυνσή της.
Τότε ο κόσμος κατακλύσθηκε από νερά που τον έπνιξαν και τον βύθισαν. Άλλαξαν την ισορροπία της γης μέχρι που απέμεινε μόνο ο Ναός του Φωτός να στέκεται στο μεγάλο βουνό στο ΟΥΝΤΑΛ πάνω από τα νερά. Μερικοί που ζούσαν εκεί σώθηκαν από την ορμή τους.
Τότε ο Δάσκαλος με φώναξε, λέγοντας:
«Συγκέντρωσε το λαό μου, πάρε τους με τις τέχνες που έχεις μάθει και πήγαινέ τους πέρα μακριά από τα νερά, μέχρι να φθάσεις τη γη των μαλλιαρών βαρβάρων που κατοικούν στις σπηλιές της ερήμου. Εκεί ακολούθησε το σχέδιο που γνωρίζεις».
Συγκέντρωσα λοιπόν το λαό μου και μπήκα στο μεγάλο πλοίο του Δασκάλου. Σηκώσαμε άγκυρα το πρωί ενώ πίσω μας στη σκοτεινιά ορθωνόταν ο Ναός. Ξαφνικά γύρω του υψώθηκαν τα νερά και εξαφανίσθηκε από τη γη. Μέχρι την καθορισμένη στιγμή ήταν π μεγάλος Ναός. Γρήγορα φύγαμε προς την κατεύθυνση του ήλιου του πρωινού, έως ότου πατήσαμε τη γη των παιδιών του ΚΕΜ. Αυτοί κατέφθασαν με ρόπαλα και ακόντια υψωμένα και ζητούσαν να σφάξουν και να καταστρέψουν τους Γιούς της Ατλαντίδας. Τότε σήκωσα τη ράβδο μου και κατεύθυνα προς αυτούς μία ακτίνα δόνησης που τους έπληξε σαν να ήταν κομμάτια ενός βράχου. Κατόπιν τους μίλησα με λόγια ήρεμα και ειρηνικά και τους είπα για τη δύναμη της Ατλαντίδας και για το ότι ήμαστε παιδιά του Ήλιου και αγγελιοφόροι του. Φοβήθηκαν τόσο από την επίδειξη της επιστήμης της μαγείας μου ώστε σέρνονταν μπροστά στα πόδια μου. Τότε τους ελευθέρωσα.
Μείναμε για πολύ καιρό στη του ΚΕΜ, πάρα πολύ καιρό, μέχρι που υπακούοντας τις διαταγές του Δασκάλου, που ενώ κοιμάται εντούτοις ζει αιώνια, έστειλα μακριά μου τους Γιούς της Ατλαντίδας. Τους έστειλα σε πολλές κατευθύνσεις, ώστε μέσα από τη μήτρα του χρόνου να μπορέσει να γεννηθεί ξανά η σοφία στα παιδιά της.
Έμεινα πολύ καιρό στη γη του ΚΕΜ, κάνοντας μεγάλα έργα καθοδηγούμενος από τη σοφία που υπήρχε μέσα μου. Στο φως της γνώσης αναπτύσσονταν τα παιδιά του ΚΕΜ, ποτισμένα από το νερό της σοφίας μου. Έφτιαξα τότε ένα μονοπάτι προς τον Αμένθη, έτσι ώστε να μπορέσω να διατηρήσω τη δύναμή μου, ζώντας από εποχή, ένας ήλιος της Ατλαντίδας που διαφυλάττει τη σοφία και διατηρεί τα αρχεία.
Μεγάλωναν λοιπόν και γίνονταν σπουδαίοι οι γιοι του ΚΕΜ και κατακτούσαν τους γειτονικούς λαούς. Σιγά – σιγά αναπτύσσονταν προς τη δύναμη της Ψυχής. Για μία ορισμένη εποχή τους άφησα. Πήγα στις σκοτεινές αίθουσες του Αμένθη, βαθιά μέσα στις αίθουσες της γης, μπροστά στους Κυρίους των δυνάμεων, πρόσωπο με πρόσωπο ξανά με τον Ένοικο.
Έχτισα λοιπόν από πάνω μία είσοδο, μία πόρτα, μία πύλη που οδηγούσε κάτω στον Αμένθη. Λίγοι θα ήταν όσοι θα είχαν το θάρρος να το αποτολμήσουν, να διαβούν την πύλη προς το σκοτεινό Αμένθη. Πάνω από το πέρασμα, έχτισα μία επιβλητική πυραμίδα, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της βαρύτητας που ξεπερνά τη δύναμη της γης (τη βαρύτητα). Βαθιά και ακόμη βαθύτερα τοποθέτησα ένα οίκημα δύναμης, μια αίθουσα. Από εκεί χάραξα ένα κυκλικό πέρασμα που έφθανε σχεδόν μέχρι τη μεγάλη κορυφή. Στην κορυφή τοποθέτησα τον κρύσταλλο και έστειλα την ακτίνα στο χωροχρόνο ελκύοντας τη δύναμη από το εξώτερο Διάστημα κι εστιάζοντάς την στην πύλη του Αμένθη.
Έχτισα και άλλους θαλάμους και άφησα κενά ορατά από όλους, που όμως κρυμμένα μέσα τους θα ήταν τα κλειδιά του Αμένθη. Όποιος έχει το θάρρος και τολμά να εισέλθει στα σκοτεινά βασίλεια, ας εξαγνισθεί πρώτα με μακρόχρονη νηστεία και ας ξαπλώσει μέσα στην πέτρινη σαρκοφάγο που βρίσκεται στο θάλαμό του. Τότε θα του αποκαλύψω τα μεγάλα μυστήρια. Σύντομα θα ακολουθήσει εκεί όπου θα τον συναντήσω, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι της γης θα τον συναντήσω εγώ, ο Θωθ, ο Κύριος της Σοφίας, θα τον κρατήσω και θα κατοικήσω μαζί του παντοτινά.
Έχτισα λοιπόν εγώ τη Μεγάλη Πυραμίδα, σύμφωνα με τα πρότυπα της πυραμίδας της δύναμης της γης, που καίει αιώνια, έτσι ώστε να διατηρεί την ισχύ της ανά τους αιώνες. Σε αυτή εναπόθεσα τη γνώση μου για τη «Μαγική Επιστήμη» έτσι ώστε να βρίσκεται εκεί όταν θα επιστρέψω ξανά από τον Αμένθη. Όταν κοιμάμαι μέσα στις Αίθουσες του Αμένθη, η Ψυχή μου, που περιπλανιέται ελεύθερη, θα ενσαρκώνεται και θα κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους με αυτή ή την άλλη μορφή. (Ερμής, ο τρεις φορές γεννημένος).
Είμαι απεσταλμένος του Ενοίκου στη γη και εκτελώ τις διαταγές του για να κατορθώσει να ανυψωθεί ο άνθρωπος.
Τώρα επιστρέφω στις αίθουσες του Αμένθη αφήνοντας πίσω μου μέρος από τη σοφία μου. Διατηρήστε και κρατήστε τη διαταγή του Ενοίκου. Έχετε πάντα τα μάτια σας στραμμένα προς το φως. Σίγουρα με τον καιρό θα είστε ένα με το Δάσκαλο. Σίγουρα λόγω δικαιώματος είστε ένα με το Δάσκαλο. Σίγουρα λόγω δικαιώματος είστε ένα με το ΟΛΟ.
Τώρα που φεύγω από εσάς, γνωρίστε τα παραγγέλματά μου, τηρήστε τα και γίνεται ένα με αυτά. Τότε θα είμαι μαζί σας, βοηθώντας και καθοδηγώντας σας στο Φως.
Τώρα μπροστά μου ανοίγει η πύλη. Κατεβαίνω μέχρι το σκοτάδι της νύχτας.

Ωραια πραματα lovelife. Ευχαριστουμε που μας εδωσες την ευκαιρια να τα διαβασουμε.

ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΙΙ

ΟΙ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΑΜΕΝΘΗ

Βαθιά μέσα στην καρδιά της γης βρίσκονται οι Αίθουσες του Αμένθη. Μακριά ανάμεσα στα νησιά της βυθισμένης Ατλαντίδας, οι Αίθουσες των Νεκρών και των ζωντανών, λουσμένες μέσα στη φωτιά του άπειρου ΟΛΟΥ.
Σε πολύ παλιές εποχές, χαμένα μέσα στο χωροχρόνο, τα Παιδιά του Φωτός κοίταξαν κάτω στον κόσμο. Είδαν τα παιδιά των ανθρώπων μέσα στα δεσμά τους, δεμένα από τη δύναμη που ήλθε από το επέκεινα. Γνώριζαν ότι μόνο με την ελευθερία από τα δεσμά του θα μπορούσε ποτέ ο Άνθρωπος να υψωθεί από τη γη στον Ήλιο.
Κατήλθαν λοιπόν και δημιούργησαν σώματα, λαμβάνοντας την όψη των ανθρώπων. Οι Δάσκαλοι των πάντων, μετά τη μορφοποίησή τους, είπαν :

«Είμαστε εκείνοι που σχηματίσθηκαν από τη σκόνη του διαστήματος, συμμετέχοντας στη ζωή από το άπειρο ΟΛΟ. Ζούμε μέσα στον κόσμο σαν παιδιά των ανθρώπων, όμοιοι και εντούτοις ανόμοιοι με τα παιδιά των ανθρώπων».

Τότε αποσκοπώντας να φτιάξουν το κατοικητήριό τους πέρα, κάτω από την επιφάνεια της γης, προκάλεσαν έκρηξη σε μεγάλους χώρους. Το έκαναν με τη δύναμή τους σε χώρους χωριστούς από τα παιδιά των ανθρώπων. Περιέβαλαν τις Αίθουσες των Νεκρών με δυνάμεις για να προστατεύονται από το κακό.
Τοποθέτησαν δίπλα – δίπλα άλλους χώρους, αφού τους γέμισαν πρώτα με Ζωή και Φως από πάνω. Έχτισαν τις Αίθουσες του Αμένθη για να μπορέσουν να κατοικήσουν εκεί αιώνια και να ζήσουν μέχρι το τέλος της αιωνιότητας.
Εκεί έμειναν τριάντα δύο από τα παιδιά, τους γιούς του Φωτός που είχαν έλθει ανάμεσα στους ανθρώπους, αναζητώντας να ελευθερώσουν από τα δεσμά του σκοταδιού εκείνους που ήταν δεσμευμένοι από τη δύναμη του επέκεινα.
Βαθιά μέσα στις Αίθουσες της Ζωής μεγάλωνε ένα λουλούδι, φλεγόμενο, διευρυνόμενο, που απωθούσε προς τα πίσω το σκοτάδι. Στο κέντρο του τοποθέτησαν μία ακτίνα μεγάλης δύναμης που έδινε Ζωή, που έδινε Φως και γέμιζε με δύναμη όλους όσους έρχονταν κοντά της. Γύρω του τοποθέτησαν θρόνους, τριάντα δύο, έναν για κάθε παιδί του Φωτός. Τους τοποθέτησαν έτσι ώστε να λούζονται από την ακτινοβολία, να γεμίζουν με τη Ζωή από το αιώνιο Φως. Εκεί με την πάροδο των εποχών τοποθέτησαν τα πρώτα δημιουργημένα σώματά τους έτσι ώστε να γεμίζουν με το Πνεύμα της Ζωής.
Κάθε χίλια χρόνια για μια εκατονταετηρίδα το Φως που παρέχει τη Ζωή πρέπει να ανάψει πάνω στα σώματά τους διεγείροντας, αφυπνίζοντας το Πνεύμα της Ζωής.
Εκεί σε ένα κύκλο από αιώνα σε αιώνα, κάθονται οι Μεγάλοι Δάσκαλοι, ζώντας μία ζωή άγνωστη στους ανθρώπους. Εκεί μέσα στις Αίθουσες της Ζωής κοιμούνται. Η ψυχή τους κυλάει ελεύθερη μέσα από τα σώματα των ανθρώπων. Τη μία εποχή μετά την άλλη, ενώ τα σώματά τους κοιμούνται, ενσαρκώνονται στα σώματα των ανθρώπων. Τους διδάσκουν και τους καθοδηγούν προς τα μπρος και προς τα πάνω, από το σκοτάδι στο φως. Εκεί στην Αίθουσα της Ζωής, γεμάτα από τη σοφία τους, άγνωστα στις φυλές των ανθρώπων, ζώντας παντοτινά κάτω από την κρύα φωτιά της ζωής, κάθονται τα Παιδιά του Φωτός. Έρχονται άλλοτε εποχές που αφυπνίζονται και βγαίνουν από τα βάθη για να γίνουν φώτα ανάμεσα στους ανθρώπους• άπειροι αυτοί ανάμεσα στους πεπερασμένους ανθρώπους.
Όποιος εξελίσσεται και βγαίνει από το σκοτάδι, όποιος έχει ανυψώσει τον εαυτό του από το σκοτάδι στο φως, είναι ελεύθερος από τις Αίθουσες του Αμένθη, ελεύθερος από το λουλούδι του Φωτός και της Ζωής. Τότε, καθοδηγούμενος από τη σοφία και τη γνώση, περνά από τους ανθρώπους στο Δάσκαλο της Ζωής. Εκεί μπορεί να κατοικεί σαν ένα με τους Δασκάλους, ελεύθερος από τα δεσμά του σκοταδιού της νύχτας.
Καθισμένοι μέσα στο λουλούδι της ακτινοβολίας κάθονται επτά Κύριοι από τους χωροχρόνους που είναι πάνω από εμάς, βοηθώντας και καθοδηγώντας με άπειρη Σοφία τα παιδιά των ανθρώπων στο μονοπάτι μέσα από το χρόνο. Είναι ισχυροί και παράξενοι, καλυμμένοι με τη δύναμή τους, σιωπηλοί, παντογνώστες. Ελκύουν τη δύναμη της Ζωής και είναι διαφορετικοί, αν και ένα με τα παιδιά των ανθρώπων• διαφορετικοί αν και ένα με τα παιδιά του Φωτός.
Είναι οι φύλακες και παρατηρητές της δύναμης των δεσμών του Ανθρώπου, έτοιμοι να τα λύσουν όταν το άτομο φθάσει στο φως. Πρώτος και ισχυρότερος, κάθεται η Καλυμμένη Παρουσία, ο Κύριος των Κυρίων. Μετά οι άπειροι Εννέα, πάνω από τους άλλους του κάθε Κοσμικού κύκλου, ζυγίζουν και παρατηρούν την πρόοδο των ανθρώπων.
Κάτω από ΕΚΕΙΝΟΝ, κάθονται οι Κύριοι των Κύκλων. Ο Τρίτος, ο Τέταρτος, ο Πέμπτος και ο Έκτος, ο Έβδομος και ο Όγδοος, ο καθένας με την αποστολή του, ο καθένας με τις δυνάμεις του, να καθοδηγεί και να κατευθύνει το πεπρωμένο του ανθρώπου. Εκεί κάθονται αυτοί, ισχυροί, ελεύθεροι από το χώρο και το χρόνο. Δεν είναι από αυτόν τον κόσμο κι όμως είναι συγγενείς του. Είναι οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί των παιδιών των ανθρώπων. Με τη σοφία τους κρίνουν, ζυγίζουν και παρατηρούν την πρόοδο του Φωτός ανάμεσα στους ανθρώπους.
Εκεί μπροστά τους οδηγήθηκα από τον Ένοικο. Τον είσαι να αναμιγνύεται με το ΕΝΑ από τα πάνω. Τότε από ΕΚΕΙΝΟΝ ήλθε μία φωνή που έλεγε :

«Μεγάλος είσαι Θωθ, ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων. Ελεύθερος είσαι για αυτό το λόγο από τις Αίθουσες του Αμένθη, Δάσκαλος της Ζωής ανάμεσα στους ανθρώπους. Δε θα γευθείς το θάνατο εκτός και εάν το θελήσεις. Θα πίνεις από τη Ζωή μέχρι το τέλος της Αιωνιότητας. Για αυτό το λόγο υπάρχει για πάντα Ζωή, δική σου για να την πάρεις και θάνατος μόλις τον καλέσεις. Κατοίκησε εδώ ή φύγε από εδώ, όπου επιθυμείς. Ελεύθερος είναι ο Αμένθης στον Ήλιο του Ανθρώπου. Πρόσλαβε τη Ζωή με οποιαδήποτε μορφή επιθυμείς. Παιδί του Φωτός, που έχεις αναπτυχθεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Διάλεξε το έργο σου, γιατί όλες οι Ψυχές πρέπει να εργάζονται και ποτέ να μην ξεφεύγουν από το μονοπάτι του Φωτός. Έχεις προχωρήσει ένα βήμα στο μακρύ ανοδικό μονοπάτι. Άπειρο είναι τώρα το βουνό του Φωτός. Κάθε βήμα που κάνεις ψηλώνει το βουνό. Ολόκληρη η πρόοδος δυο μακραίνει το σκοπό. Προσέγγιζε πάντα την άπειρη Σοφία, πάντα μπροστά σου θα ξεμακραίνει ο σκοπός. Ελευθερώθηκες πλέον από τις Αίθουσες του Αμένθη, για να περπατάς χέρι – χέρι με τους Κυρίους του Κόσμου. Να είστε ένα με ένα σκοπό, να εργάζεστε μαζί, φορείς του Φωτός στα παιδιά των ανθρώπων».

Τότε από το θρόνο του ήλθε ένας από τους Δασκάλους και παίρνοντάς με από το χέρι με οδήγησε μέσα από όλες τις Αίθουσες της βαθιάς κρυμμένης γης. Με οδήγησε μέσα από τις Αίθουσες του Αμένθη και μου έδειξε τα μυστήρια που δεν είναι γνωστά στον άνθρωπο. Με οδήγησε μέσα από το σκοτεινό πέρασμα προς τα κάτω μέσα στην Αίθουσα όπου κάθεται ο σκοτεινός Θάνατος. Απέραντη σαν το διάστημα στέκει μπροστά μου η μεγάλη Αίθουσα, περιστοιχισμένη από σκοτάδι αλλά συνάμα γεμάτη Φως.
Μπροστά μου υψωνόταν ένας μεγάλος θρόνος από σκοτάδι. Πάνω του καθόταν καλυμμένη μία μορφή από σκοτάδι. Σκοτεινότερη από το σκοτάδι καθόταν η μεγάλη μορφή, με μια σκοτεινιά που δεν ήταν της νύχτας. Μπροστά της σταμάτησε ο Δάσκαλος, εκφωνώντας τη Λέξη που φέρνει Ζωή, και είπε :

«Ω, δάσκαλε του σκοταδιού, καθοδήγησε το δρόμο από Ζωή σε Ζωή. Μπροστά σου φέρνω ένα Ήλιο του πρωινού. Μην τον αγγίξεις ποτέ με τη δύναμη της νύχτας, μην καλέσεις ποτέ τη φλόγα του στη σκοτεινιά της νύχτας. Γνώρισέ τον και δες τον. Είναι ένας από τους αδελφούς μας, που υψώθηκαν από το σκοτάδι στο Φως. Ελευθέρωσε τη φλόγα του από τα δεσμά της. Άφησέ την να καίει ελεύθερη στο σκοτάδι της νύχτας».

Η μορφή ύψωσε το χέρι της και πρόβαλε μία φλόγα που μεγάλωνε όλο και περισσότερο καθαρή και λαμπρή. Μετά τράβηξε γρήγορα την κουρτίνα του σκοταδιού και ξεσκέπασε την Αίθουσα από το σκοτάδι της νύχτας. Αυξήθηκε στο μεγάλο χώρο μπρος μου, μέσα από το πέπλο της νύχτας ξεπήδησε η μία φλόγα μετά την άλλη, αμέτρητες φλόγες. Μερικές έκαιγαν σαν πύρινα λουλούδια. Άλλες ακτινοβολούσαν σαν λουλούδια πύρινα, άλλες έφεγγαν αμυδρά και έλαμπαν ανεπαίσθητα εκεί έξω στη νύχτα. Μερικές εξαφανίζονταν γρήγορα, άλλες μεγάλωναν από μία μικρή σπίθα φωτός. Η καθεμιά από αυτές περιβαλλόταν από το αχνό πέπλο του σκοταδιού. Εντούτοις έκαιγαν με ένα φως άσβεστο. Έρχονταν και έφευγαν σαν πυγολαμπίδες της άνοιξης και γέμιζαν το χώρο με Φως και Ζωή.
Ακούστηκε μία φωνή, δυνατή και σεπτή, λέγοντας :

«Αυτά είναι φώτα, είναι ψυχές ανάμεσα στους ανθρώπους, που μεγαλώνουν και σβήνουν, που υπάρχουν παντοτινά, που αλλάζουν και όμως ζουν μέσα από το θάνατο στη ζωή. Όταν έχουν ανθίσει σε λουλούδι, φθάνουν στο ζενίθ της αύξησής τους στη ζωή τους. Τότε εγώ στέλνω γοργά το πέπλο της σκοτεινιάς μου τυλίγοντας και αλλάζοντας τις νέες μορφές της ζωής. Σταθερά προς τα πάνω μέσα στις εποχές, να αυξάνεται, να διευρύνεται σε ακόμη μεγαλύτερη φλόγα, να αστραποβολεί το σκοτάδι με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη σβησμένο και όμως άσβεστο από το πέπλο της νύχτας. Έτσι αυξάνεται η Ψυχή του ανθρώπου πάντα προς τα πάνω, σβησμένη και όμως άσβεστη από το σκοτάδι της νύχτας.
»Εγώ, ο Θάνατος, έρχομαι και όμως δεν παραμένω, γιατί μέσα στο όλο υπάρχει η αιώνια ζωή. Δεν είμαι παρά ένα εμπόδιο στο μονοπάτι, πρέπει να κατακτηθώ γρήγορα από το άπειρο φως. Αφυπνίσου, ω εσωτερική φλόγα που καις αιώνια, κάψε και κατάκτησε το πέπλο της νύχτας».

Τότε ανάμεσα από τις φλόγες που έκαιγαν στο σκοτάδι θέριεψε μία και απώθησε τη νύχτα. Φλεγόταν, διευρυνόταν, γινόταν όλο και περισσότερο λαμπερή, μέχρι που στο τέλος δεν ήταν τίποτα άλλο από Φως. Τότε μίλησε ο οδηγός μου, η φωνή του δασκάλου :

«Κοίτα τη δική σου Ψυχή όπως αυξάνεται στο φως, ελεύθερη τώρα για πάντα από τον Κύριο της νύχτας».

Με οδήγησε προς τα μπρος μέσα από πολλούς μεγάλους χώρους γεμάτους με τα μυστήρια των Παιδιών του Φωτός. Μυστήρια που ο άνθρωπος ίσως δε γνωρίσει ποτέ μέχρι που και ο ίδιος να γίνει ένας Ήλιος του Φωτός. Τότε ΕΚΕΙΝΟΣ με οδήγησε προς τα πίσω μέσα στο Φως της Αίθουσας του Φωτός. Εγώ γονάτισα μπροστά στους μεγάλους Δασκάλους, τους Κυρίους του ΟΛΟΥ από τους ανώτερους κύκλους.
ΕΚΕΙΝΟΣ μίλησε με λόγια μεγάλης δύναμης λέγοντας :

«Έχεις ελευθερωθεί πλέον από τις Αίθουσες του Αμένθη, διάλεξε το έργο σου ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων».

Απάντησα εγώ και είπα :

«Ω, μεγάλε δάσκαλε, επίτρεψέ μου να γίνω ένας δάσκαλος των ανθρώπων. Να τους οδηγώ προς τα μπρος και προς τα πάνω μέχρι να γίνουν και αυτοί φώτα ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Ελεύθεροι από το πέπλο της νύχτας που τους περιβάλλει, να φλέγονται με φως που θα λάμπει ανάμεσα στους ανθρώπους».

Κι η φωνή μού αποκρίθηκε :

«Πορεύσου σύμφωνα με τη θέλησή σου, έτσι είναι ορισμένο. Κυρίαρχος είσαι του πεπρωμένου σου, ελεύθερος να το αναλάβεις ή να το απορρίψεις σύμφωνα με τη βούλησή σου. Λάβε τη δύναμη, λάβε τη σοφία, λάμψε σαν φως ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων».

Κατόπιν ο Ένοικος με οδήγησε προς τα πάνω και ξανά κατοίκησα ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων, διδάσκοντας και παρουσιάζοντας μέρος από τη σοφία μου, Ήλιος του Φωτός, μια φωτιά ανάμεσα στους ανθρώπους.
Τώρα ξανά ακολουθώ το μονοπάτι προς τα κάτω, αναζητώντας το φως στο σκοτάδι της νύχτας. Παρατήρησε, κράτησε και διατήρησε το αρχείο μου. Οδηγός ας είναι για τα παιδιά των ανθρώπων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Τρομερό!!!