Change font size

Welcome
Τώρα που μας βρήκες θα ανακαλύψεις την Αλήθεια που μας κρύβουν επιμελώς
Tα θέματα πονάνε κάποιους που επιθυμούν να επιβάλουν την νέα τάξη και να συντηρούν τον κόσμο σε μια διαρκείς ύπνωση και ένα βαθύ σκοτάδι, προκειμένου να μην αντιδράσει στις προθέσεις τους και στο διεστραμμένο σχέδιό τους.

Πολλά συμβαίνουν γύρο μας, ακόμα και οι ποιο δύσπιστοι αντιλαμβάνονται οτι κάθε μέρα γίνονται αλλαγές και πολλές φορές ακατανόητες απο κοινούς ανθρώπους.

Κάτι δεν πάει καλά.

Κάποια θέματα θα σας προβληματίσουν, αν δεν έχετε προβληματιστεί ακόμα.

Κάποια τα έχετε απλώς ακούσει αλλά δεν δώσατε σημασία ή σας τα πέρασαν με μαεστρία ώστε να μην αντιδράσετε.

Εμείς προσπαθούμε να Εμβαθύνουμε στα θέματα αυτά.
Πιστεύουμε οτι μας αφορούν όλους και οτι δεν μας ρωτάνε όταν παίζουν με το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Η γνώση είναι προς όλους και όχι μόνο για τον εαυτό μας.

Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς μιας και όλα τα συμπεράσματα είναι υποκειμενικά.

Επιθυμούμε να μας βοηθήσετε στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε την θεματολογία μας και να συμβάλετε με τους προβληματισμούς σας, με την γνώση σας και τη γνώμη σας στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών.

Γίνε μέλος στο φόρουμ και βοήθησε να διαδοθούν και οι δικές σου αλήθειες, γνώσεις και εμπειρίες!


Post a new topicPost a reply Page 2 of 2   [ 36 posts ]
Go to page Previous  1, 2
Author Message
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 01:20 
Pro Member
Pro Member
User avatar

Joined: 07 Aug 2011, 14:30
Posts: 364
Has thanked: 77 time
Have thanks: 73 time
ο λαος ταλαιπωρητε και βασανιζεται απο κομματα μαριονετες (νδ πασοκ) και κομματα εκφοβισμου(χρυση αυγη)

_________________
ΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΕ ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 04:49 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Τις ημέρες της κατοχής το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,το οποίο στελεχώθηκε από ένα ετερόκλητο πλήθος που δεν το ένωνε τίποτα και το οποίο, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων των μαχητών του ΕΛΑΣ, καταδυναστευόταν από τους κομισάριους του ΚΚΕ και τους «συντρόφους» από Βουλγαρία και Αλβανία.Εν τέλει το ετερόκλητο αυτό πλήθος σκόρπισε με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα και επακολούθησαν τα γεγονότα του συμμοριτοπολέμου,με το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ να ηττάται πανηγυρικά,αφού ποτέ δεν συγκίνησε κανέναν Έλληνα η θέση να δωθεί η Μακεδονία και η Θράκη.Και αυτό διότι οι διεθνιστικές,αντεθνικές θέσεις της αριστεράς δεν μπορούν ποτέ να γίνουν αποδεκτές από Έλληνες.

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Last edited by EL-SENTAI on 03 Jun 2012, 04:55, edited 1 time in total.

Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 04:53 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ουρανοπολιτης wrote:
ο λαος ταλαιπωρητε και βασανιζεται απο κομματα μαριονετες (νδ πασοκ) και κομματα εκφοβισμου(χρυση αυγη)


Ναι περιμέναμε τον εθνοσωτήρα Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να μας σώσει! :xaxa: :xaxa: :xaxa:

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 14:42 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ

Μύθος 1ος :
Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν είχε σχέση με το ΚΚΕ. Ήταν ανεξάρτητο και δεν είχε πολιτικούς ή άλλου είδους σκοπούς παρά μόνο την απελευθέρωση της χώρας από τη «χιτλερική λαίλαπα».

Κατάρριψη :
Την εποχή εκείνη τόσο το ΕΑΜ όσο και ο ΕΛΑΣ απέβλεπε ακόμη σε οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις και όχι σε ένοπλη αντιστασιακή δράση εναντίον των δυνάμεων κατοχής.

Ο Γιάννης Πετσόπουλος στη σελίδα 37 του βιβλίου του «Τα πραγματικά αίτια διαγραφής μου από το ΚΚΕ» σημειώνει :

«Η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μονάχα στην αρχή κλωτσούσε, μα και κατάγγελνε το αντάρτικο για τυχοδιωκτισμό και τα σαμποτάζ για προβοκάτσια. «Με την κουμπούρα δεν τρώει ο λαός ψωμί», έλεγε στην εισήγησή του ο Γιώργος Σιάντος».

Η στάση αυτή προκύπτει και από την εισήγηση του γγ του ΚΚΕ Γιώργου Σιάντου, κατά τη διάρκεια της 8ης ολομέλειας της Κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ (πρώτο δεκαήμερο Ιανουαρίου 1942), αλλά και από την Παράγραφο 10 της απόφασης της νέας Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Σεπτέμβριος 1941 και προκήρυξη πολιτικού γραφείου του ΚΚΕ της 19 Απριλίου 1942. Περισσότερα εις: «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα», τόμος πέμπτος, σελίδες 51 και 69-70).


Ο τότε γγ του ΚΚΕ Γιώργος Σιάντος,πίστευε τότε ότι δεν έπρεπε να ξεκινήσει το ΚΚΕ ένοπλο αντάρτικο.

Ο Κρις Γουντχάουζ (δεύτερος αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων στα βουνά με τους αντάρτες) στο βιβλίο του «Το μήλο της έριδος» (1948) γράφει για τους σκοπούς του ΕΑΜ :
«Δια τους ηγέτας του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ η πάλη κατά των Γερμανών ήτο δευτερεύουσα μέριμνα, η οποία ανελαμβάνετο μόνον δια σκοπούς εξυπηρετούντας τον αρχικόν σκοπόν της κατακτήσεως της εξουσίας».


Ο Nicolas Hammond στο βιβλίο του “Περιπέτειες με τους Αντάρτες” σελ 210 γράφει:
“Η τακτική του ΕΛΑΣ ήταν να κρατάει αμυντική στάση και να οπισθοχωρεί μπροστά στις Γερμανικές επιδρομές”

Ο γενικός γραμματέας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Θανάσης Χατζής γράφει :
«Το ΚΚΕ ήταν η ψυχή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο εγκέφαλος και η ραχοκοκαλιά όλων των Ελλήνων.

Εγκύκλιος του ΚΚΕ το Δεκέμβριο του 1943 προς τα στελέχη του γράφει :
«Το απελευθερωτικό κίνημα είναι μορφή οξύτατου ταξικού αγώνα. Η λαϊκή δημοκρατία πρέπει να είναι η προβαθμίδα για την πραγματοποίηση της δικτατορίας του Προλεταριάτου στη χώρα μας» .

Ο Ε. Καλαμπαλίκης διοικητής της X Μεραρχίας του ΕΛΑΣ στο βιβλίο του «Η Εθνική Αντίσταση 1940-1944 ζητά δικαίωσιν» γράφει :
«Το ΚΚΕ ΔΕΝ τόλμησε να βάλει στην ονομασία του ΕΛΑΣ και τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΕΔΙΩΚΕ ΕΥΘΥΣ ΕΞ’ ΑΡΧΗΣ π.χ. «Κομμουνιστικός ή Σοσιαλιστικός Απελευθερωτικός Στρατός». Οι πολιτικοί σκοποί του ΕΑΜ κυκλοφόρησαν στους μη κομμουνιστές μετά το ’44. Δεν τόλμησαν να τους κυκλοφορήσουν κατά το διάστημα της κατοχής μεταξύ των Εθνικοφρόνων ΕΑΜιτών».

Ο Βουκμάνοβιτς Τέμπο, Γιουγκοσλάβος στρατηγός της αντίστασης στο βιβλίο του «Το ΚΚΕ στον αγώνα της Εθνικής Απελευθέρωσης» στη σελίδα 15 γράφει :

«Μοιραίο αποτέλεσμα της γραμμής αυτής ήταν η στρατιωτική αδράνεια των μονάδων του ΕΛΑΣ, εκτός αν πλήττονταν από τις εχθρικές δυνάμεις. Ορισμένες μάλιστα μονάδες του ΕΛΑΣ είχαν λάβει ρητή διαταγή να μην επιτίθενται κατά των αμυντικών θέσεων του εχθρού, για να μην προκαλούν την αντίδρασή του»

Ο Κώστας Καραγιώργης ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ του Ριζοσπάστη και αργότερα «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ» του ΕΛΑΣ σε υπόμνημά του προς το ΚΚΕ αναφέρει :
«Κατά πρώτο λόγο η γενική τακτική είναι, να υποχωρούμε μπροστά στον προελαύνοντα εχθρό, μη λυπόμενοι το έδαφος, που χάνουμε. Να διατηρούμε τις δυνάμεις μας ακέραιες για τους μελλοντικούς σκοπούς μας. Αυτά μας διατύπωσε ο Σιάντος. Στην νοοτροπία ο ΕΛΑΣ πρέπει να κινείται πάνω στο παλιό καραβανάδικο πνεύμα (ο Κατσαβρός τα θυμάται), ραχάτι, καλοπέραση πολιτικολογία και πολεμικός συμβιβασμός στην ουσία με τον κατακτητή».

Ο Θεόδωρος Μακρίδης, στρατιωτικός εγκέφαλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ κατά την κατοχή, στο βιβλίο του «Ιστορία της Αντίστασης», τόμος Α’, σελ 410 γράφει :
«Εγώ αναφέρομαι στο γεγονός ότι οι ΕΛΑΣίτες εκεί στη Μακεδονία προτίμησαν να τρέξουν στη Θεσσαλονίκη, που μπορούσαν να την έχουν οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια τους, αντί να εξοντώσουν τις Γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή τους...»

Μας λένε ότι το "πατριωτικό ΕΑΜ" οργάνωσε κινητοποιήσεις για να μη σταλούν εργάτες στη Γερμανία! Επιπλέον δεν στάλθηκε στρατιωτική μονάδα στο πλευρό των Γερμανών μόνο από την Ελλάδα!

Είναι έτσι; Οι ... ίδιοι "πατριώτες" κομμουνιστές με προκηρύξεις τον Σεπτέμβριο αλλά και στις 5 Οκτωβρίου 1942 καταγγέλλουν την ανατίναξη του κτηρίου στο οποίο στεγάζονταν η φιλογερμανική οργάνωση «Ε.Σ.Π.Ο» (Εθνική Σοσιαλιστική Πολιτική Οργάνωσις) από την οργάνωση ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ «Π.Ε.Α.Ν» (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζόμενων Νέων). Αναφέρονται τα εξής : «Η κομμουνιστική οργάνωσι Αθήνας δηλώνει και άλλη μια φορά πως οι κομμουνιστές καταγγέλλουν την ατομική τρομοκρατία.... Εμείς οι κομμουνιστές σε καμία περίπτωση δεν κάνουμε χρήσι του ατομικού σαμποτάζ, που ξεφεύγει από την οργανωμένη μορφή και καταντά όπλο στα χέρια του εχθρού...Η ανατίναξη της Ε.Σ.Π.Ο είναι προβοκάτσια (!), που είχε σαν συνέπεια άσκοπα θύματα!» Μάλιστα αποκαλούν την Π.Ε.Α.Ν «Αντεθνική συμμορία που τη καθοδηγούν πράκτορες του κατακτητή!»

Η Ε.Σ.Π.Ο είχε ως σκοπό εκμεταλλευόμενη την πείνα και τη δυστυχία του λαού, να σχηματίσει στρατιωτικό τμήμα που θα πολεμούσε στο πλευρό των Γερμανών στο Αν. Μέτωπο! ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Η ΕΛΛΑΔΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ!

Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του Λονδίνου και της Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ (ΑΤΟΜΙΚΟ κατά τους κομμουνιστές!) στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη!

Αυτοί που συμμετείχαν ήταν :

--Αντώνης Μυτιληναίος--τεχνικός OTE

--Σπύρος Γαλάτης--φοιτητής Νομικής

--Νίκος Λάζαρης-- φοιτητής Νομικής

--Νίκος Μούρτος--Τεχνικός

--Τάκης Μιχαηλίδης-- φοιτητής Χημείας

--Σπύρος Στανωτάς-- φοιτητής Ανωτάτης Εμπορικής

--Ιουλία Μπίμπα--Δασκάλα

--Αικατερίνη Μπέση--Οικιακά

Από προδοσία συνελήφθησαν πολλά στελέχη της Π.Ε.Α.Ν αλλά και ο αρχηγός και εκτελέστηκαν στην Καισαριανή άλλοι τον Ιανουάριο και άλλοι τον Φεβρουάριο του 1943.

Στα Δεκεμβριανά οι κομμουνιστές συνέλαβαν τον Νίκο Λάζαρη που δεν είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς και κατετάγη αντάρτης του Ζέρβα και τον εκτέλεσαν ως ΠΡΟΔΟΤΗ! Ο νοών νοείτω!

Ο Β. Μπαρτζώτας-Φάνης επικεφαλής της Κομμουνιστικής οργάνωσης Αθήνας (Κ.Ο.Α.) στη μελέτη του «Η πολιτική των στελεχών του ΚΚΕ τα τελευταία δέκα χρόνια» μας το βεβαιώνει κατηγορηματικά :

«Το Α΄ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ, είχε επεξεργαστεί το φθινόπωρο του 1943 και την Άνοιξη του 1944 πρακτικά το ζήτημα της εξουσίας και δώσαμε όλα τα στελέχη του κόμματος στον ΕΛΑΣ. Η επιτροπή πόλης της ΚΟΑ αποφάσισε στις αρχές του Σεπτέμβρη 1944 την ένοπλη εξέγερση». (Το Δεκεμβριανό Κίνημα – Πολιτική και Κοινωνική Βιβλιοθήκη).

Την προετοιμασία αυτή «προδίδουν» και τα λόγια του Βελουχιώτη στον αποχαιρετισμό του προς την 3η Μεραρχία του ΕΛΑΣ (Πελοποννήσου) :
«Ο Μωρηάς τώρα είναι ελεύθερος από κατακτητές. Όμως δεν είναι ελεύθερος από εσωτερική αντίδραση. Πρέπει να συντριβεί κι αυτή για να μπορεί ο ΕΛΑΣ να πει πως εξεπλήρωσε απόλυτα την αποστολή του. Πιστεύω απόλυτα πως ο ΕΛΑΣ Πελοποννήσου θα εκπληρώσει απόλυτα το καθήκον του. Είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσετε το έργο σας θαρραλέα και αποφασιστικά. Ο νους μου φτερουγίζει στη στιγμή που θα ξανασυναντηθώ μαζί σας σε καινούργιες μάχες και δόξες και εύχομαι αυτή η στιγμή να μην αργήσει».

Πάλι ο Bουκμάνοβιτς-Τέμπο στο βιβλίο του «Le Parti Communiste De Grece Dans La Lutte De Liberation National», (Παρίσι 1949) γράφει ότι ο Σιάντος που υπερηφανευόταν για την αριθμητική δύναμη και πολεμική ικανότητα του ΕΛΑΣ, σε ερώτησή του «γιατί τότε δεν κάνετε μεγάλης έκτασης επιχειρήσεις κατά των Γερμανών;», απάντησε πως «σκοπός του είναι η διατήρηση ανέπαφης της δύναμης του ΕΛΑΣ για τη μάχη κατάκτησης της εξουσίας στην Αθήνα κατά την απελευθέρωση»

Για να «διασκεδαστούν» οι φόβοι των φανατικών κομμουνιστών από τις διακηρύξεις του ΕΑΜ, κυκλοφόρησε μεταξύ των στελεχών του ΚΚΕ το 1943 η παρακάτω εγκύκλιος :
«Το απελευθερωτικόν κίνημα είναι μορφή οξυτάτου λαϊκού αγώνα. Μορφή που στη πραγματικότητα δεν αναιρεί, αλλά επιβεβαιώνει την πάλη των τάξεων, έστω και αν φαινομενικά σταματάει η διεκδίκηση των σκοπών του Προλεταριάτου. Η Λαϊκή Δημοκρατία, που πρέπει γενικά να προπαγανδίζεται, στους ΕΑΜίτες πρέπει για τον συνειδητά ενταγμένο κομμουνιστή να είναι μόνο προβαθμίδα, το μεταβατικό δηλ. στάδιο για τη πραγματοποίηση του σοσιαλισμού, δηλ. της δικτατορίας του προλεταριάτου στη χώρα μας. Βέβαια η προσεκτική και συστηματική προπαγάνδα των καθαρά κομουνιστικών σκοπών μέσα στις καινούργιες λαϊκές μάζες των ΕΑΜιτών πρέπει να αποβλέπει στο να αυξήσει τον αριθμό των οπαδών μας». Αυτό όμως πρέπει να γίνεται έτσι ώστε να μην τρομάζει εκείνους που δεν είναι ακόμη ψυχικά και σωματικά προετοιμασμένοι γι’ αυτό το σκοπό».

Πάλι ο Βουκμάνοβιτς-Τέμπο στο βιβλίο του «Le Parti Communiste De Grece Dans La Lutte De Liberation National», (Παρίσι 1949) σελ 25 γράφει :
«To KKE έδρα υποχθονίως εντός του EAM. Τα μέλη του κόμματος δεν έπρεπε να λαμβάνουν τον λόγον ενώπιον των μαζών ως κομμουνισταί. Οι κομμουνισταί δεν είχαν το δικαίωμα να ομιλούν εξ’ ονόματος του κόμματος, αλλά μόνον εξ’ ονόματος του ΕΑΜ. Γενικώς το κόμμα απέκρυπτε συστηματικώς το πρόσωπόν του από τας μαγάλας μάζας του Ελληνικού λαού».

«Δεν ημπορούμεν – εδήλουν εις τον αντιπρόσωπον του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος τα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ Τζήμας και Καραγιώργης – να επιτρέψωμεν όπως το απελευθερωτικόν κίνημα λάβει εντονότερον «χρώμα», διότι τότε η αντίδρασις θα μας κατηγορούσε ότι δημιουργούμεν ένα κομμουνιστικόν στρατόν.»

Και δηλούντες τούτο εξετέλουν πιστώς τας εντολάς του Μπολσεβικικού Κόμματος της Ρωσσίας, το οποίο είχε δώσει αναλόγους διαταγάς και εις το ΚΚΓ.»
Τον Ιανουάριο του 1943 το προσωπείο πέφτει! Η «Κομμουνιστική επιθεώρηση» του μήνα δημοσιεύει την απόφαση της Πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1942, η οποία αποκαλύπτει τα ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ σχέδια του ΚΚΕ που κρύβονται πίσω από το ΕΑΜ :

«… Το κόμμα μας αμέσως μετά την ξενικήν υποδούλωση, χάρη στη θαρραλέα επέμβαση των απελευθερωθέντων εξορίστων στελεχών μας και τη βοήθεια των κρατουμένων μελών του στο στρατόπεδο Ακροναυπλίας, ανασυγκροτεί την κομματική καθοδήγηση, αναδιοργανώνει τις δυνάμεις του σε όλη τη χώρα για άμεσο πολιτικό σκοπό την αποκατάσταση των λαϊκών ελευθεριών και κατοχύρωση όλων των δικαιωμάτων του Ελληνικού Λαού. Πάνω στη βάση αυτή συγκροτείται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) με λίγα κόμματα και λαϊκές οργανώσεις στην αρχή…Οι Έλληνες μπολσεβίκοι να είναι βέβαιοι ότι δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για καινούργιες και σοβαρές κλίκες αντάξιες του ιστορικού προορισμού του καινούργιου κόμματος. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ διακηρύττει ότι κεντρικό καθήκον του ΚΚΕ παραμένει η απελευθέρωση της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού από κάθε εξωτερική και εσωτερική σκλαβιά… Η συγκρότηση προσωρινής Κυβέρνησης από τα κόμματα και τις οργανώσεις που αγωνίζονται σύμφωνα με τους σκοπούς του ΕΑΜ, αμέσως μετά το διώξιμο του ξένου καταχτητή, η οποία θα αποκαταστήσει τις λαϊκές ελευθερίες, θα ενεργήσει δημοψήφισμα για τη λύση του Πολιτειακού ζητήματος και εκλογές συντακτικής εθνοσυνέλευσης αποτελεί τον πιο σωστό τρόπο λύσης του εσωτερικού ζητήματος… Η πραγματοποίηση του έμμεσου πολιτικού σκοπού του κόμματος μας – Εθνική απελευθέρωση και λαοκρατική λύση του εσωτερικού καθεστώτος – αποτελεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μοναδική επαναστατική θέση. Μόνο αυτή ανοίγει πλατειά τον δρόμο για την πραγματοποίηση των πάρα πέρα στρατηγικών σκοπών του όμματος μας την εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας … το κόμμα μας αγωνιζόμενο για την πλήρη ισοτιμία των εθνικών μειονοτήτων που ζουν στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβη κάθε προσπάθεια διαφώτισης τους. Οι εθνικές μειονότητες πρέπει να οργανωθούν πάνω στη βάση της κοινής αδελφικής αντιφασιστικής πάλης με τον Ελληνικό λαό …»

Στις 15 Φεβρουαρίου του 1943, στο έντυπο του ΕΑΜ Μακεδονίας «Ελευθερία», στη Θεσσαλονίκη γράφει :
«Ας αγκαλιάσουμε τα επερχόμενα γεγονότα, τη θύελλα που θα ξεσπάσει πάνω στη χώρα μας κι ας αγωνιστούμε για τη λευτεριά του λαού. Ας αντισταθούμε σε κάθε αντίδραση των προδοτών κι ας μη επιτρέψουμε την εγκαθίδρυση αντιλαϊκού τυραννικού καθεστώτος μέσα στο τόπο μας. Έλληνες, Μακεδόνες, Εβραίοι, Βλάχου ενωθείτε για τη λευτεριά».

Να κάνω κανένα σχόλιο για το «Μακεδόνες»; Ας το αφήσω καλύτερα…

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ

Γράμμα του Μάρκου, αρχιστράτηγου του ΔΣ προς το Ζαχαριάδη. Αν και γράφτηκε το 1948 φανερώνει τους σκοπούς του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ εις βάρος της χώρας μας…

Περιέχεται στο βιβλίο «Η Ελληνική ανταρσία», (The Greek Sedition, σελ.210) του F.A. Voigt.

«Σύντροφε,

Ως αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, είμαι υποχρεωμένος να σας επαναλάβω εγγράφως τα όσα σας εξέθεσα προφορικώς προ της αναχωρήσεως μου δια Μόσχαν, λόγω της στρατιωτικής τακτικής την οποίαν ακολουθούν το Στρατιωτικόν Αρχηγείον και η Κυβέρνησις της Μόσχας.

Γνωρίζετε καλώς το ιστορικόν μήνυμα του συντρόφου Στάλιν του Δεκεμβρίου 1944, το οποίον μας παρεκίνησε να κυρήξουμε την λαϊκήν εξέγερσιν με τα γνωστά και τραγικά αποτελέσματα άτινα μας οδήγησαν εις Βάρκιζαν και άτινα οφείλονται εις το γεγονός ότι όταν απηφθύνθημεν δια βοήθειαν προς την Μόσχαν ο σύντροφος Στάλιν, λησμονών τας υποσχέσεις του ωμίλησεν περί διπλωματικών υποχρεώσεων.

Ότε τέλος η Γερμανία ηττήθη ο σύντροφος Στάλιν αντελήφθη ότι ήτο ελεύθερος πλέον να δράση και ότι ηδήνατο να στραφή προς την γωνίαν εκείνη του κόσμου, την αποκαλούμενην Ελλάδα, γνωρίζων ότι αύτη του ήτο απαραίτητος δια την συμπλήρωσιν των φιλοδόξων του σχεδίων, γεγονός όπερ εξεμεταλεύθημεν δια να φέρουμε εις πέρας την πολιτικήν μας της συστάσεως λαϊκής δημοκρατίας εις την χώραν μας και να πραγματοποιηθεί ούτω το όνειρον μας, το οποίον επί 28 έτη μας έβγαζεν εις το πεζοδρόμιον (δηλαδή διαδηλώσεις, οχλαγωγίες εις τας οδούς).

Από της στιγμής εκείνης αρχίσαμεν να εξαναγκάζομεν τα μεγάλα και μικρά χωριά της Ελλάδος εις την εξέγερσιν, συμπεριλαμβανομένην εις αυτό τούτο το επιτελικό σχέδιο των συμμάχων μας δια να δυνηθώμεν να προκαλέσωμεν την οικονομικήν κατάρρευσιν της χώρας και να εξαναγκάσωμεν την Κυβέρνησιν των Αθηνών να μας δεχθή εις τας γραμμάς της, όπερ θα εσήμαινεν το πρώτον βήμα προς κατάληψιν της εξουσίας. Ότε όμως αντελήφθημεν ότι η Κυβέρνησις των Αθηνών ήτο αποφασισμένη να εξοφλήση άπαξ δια παντός τας διαφοράς της μεθ’ ημών, απεφασίσαμεν να δημιουργήσωμεν κανονικόν στρατόν εκ 50.000 ανδρών δια να καταλάβωμεν τη βοηθεία των ενόπλων δυνάμεων την Κυβέρνησιν. Το αντίτιμον της επιτεύξεως των άνω ήταν η υπέρ των γειτόνων μας νέα διευθέτησις των συνόρων μας και η εκ των προτέρων αποδοχή των δυσμενών όρων του συμφώνου ειρήνης. Ούτως ο σύντροφος Στάλιν έφερεν εις πέρας τους σκοπούς του σχετικώς προς την Αλβανίαν, Γιουγκοσλαυΐαν και Βουλγαρίαν, δίδων εις αυτάς τα όσα ήθελαν εις βάρος μας, δια να δυνηθώμεν να προβούμεν εις την απόπειραν συντρίψεως του Έλληνος πολεμιστού, του παραδείγματος τούτου του θάρρους.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς
Στρατηγός ΜΑΡΚΟΣ

-Τέλος Ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Ι. Ιωαννίδης γράφει στα απομνημονεύματά του : - ΠΡΟΣΟΧΗ ! -«Παρόλα όσα γράφτηκαν, σκοπός μας ήταν πάντοτε η προλεταριακή επανάσταση. Κατά την Κατοχή το ΚΚΕ, με φανατισμό, χρησιμοποίησε ΑΔΙΣΤΑΚΤΑ κάθε μέσο, ΟΣΟ ΣΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ, ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΑΥΤΟ(!!). ΕΤΣΙ Η ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΗΤΑΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΗ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Μύθος 2ος :
Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ δεν έδειξε καμία διάθεση για την κατάληψη της εξουσίας ούτε με τα Δεκεμβριανά, ούτε ΠΡΙΝ, ούτε με τον «εμφύλιο». Γι’ αυτό δεν επεδίωξε ΠΟΤΕ την μονοπώληση της «Εθνικής Αντίστασης»

Κατάρριψη :
Το ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ της 23ης Αυγούστου 1939 και διακήρυττε ότι δεν πρέπει να πολεμήσουμε εναντίον του άξονα κατηγορώντας το Μεταξά ότι...προετοιμάζει πόλεμο!

Σχετικά με τους σκοπούς του ΕΑΜ αυτοί που επέκριναν το Βελουχιώτη για την καθυστέρησή του στην ενέργεια του Γοργοποτάμου μας ενημερώνουν:
«Η δράση είναι συνυφασμένη και μ’ αποτυχίες και σφάλματα. Και στην περίπτωση του Άρη υπήρξε σημαντικό σφάλμα η άρνηση του Άρη ν’ ανατινάξει χωρίς συζητήσεις την Γέφυρα του Γοργοποτάμου... Έτσι η γέφυρα του Γοργοποτάμου ανατινάχτηκε αλλά δύο μοιράστηκαν την δόξα του εγχειρήματος, με δεύτερο τον Άρη. Η ολιγωρία του Άρη στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου ήταν μεγάλο σφάλμα που σήμερα κρίνεται μεγαλύτερο, αν λάβουμε υπ’ όψη και τον βασικό σκοπό του Εαμικού κινήματος που ήταν η μονοπώληση του αγώνα της Εθνικής αντίστασης...»
(Διονύσης Μπενετάτος σημαίνων στέλεχος του ΕΑΜ, «Το χρονικό της κατοχής» σελ. 86)

Άλλη μια απόδειξη είναι και το γεγονός ότι λίγες μόνο ημέρες μετά την επιχείρηση, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 1942 συνήλθε στην Αθήνα η Δεύτερη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ. Αυτή αποφάσισε τότε εμμέσως πλην σαφώς («Το ΚΚΕ Επίσημα κείμενα», τόμος πέμπτος-1940-1945, σελ. 91-92) την εξόντωση όλων των Εθνικών οργανώσεων αντίστασης αλλά και κάθε αντιτιθέμενου σε υποταγή από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η απόφαση αυτή ήταν σύμφωνη με το νόημα της ΑΡΧΗΣ που είχε διατυπώσει ο γγ του ΚΚΕ Γεώργιος Σιάντος κατά την οποία : «Πας τις αρνούμενος να συνεργασθή με το Κομμουνιστικόν Κόμμα θα θεωρηθή γκεσταπίτης» (!!!)

(«Ο Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του, 1934-1957», Κομνηνός Πυρομάγλου, τόμος Α’, σελ 351).

Στην περιοχή των Καλαβρύτων, κοντά στα χωριά Βεσσίνι και Λεχόυνι υπάρχουν δυο απέριττα μνημεία, δυο σταυροί. Στη βάση των μνημείων αυτών είναι γραμμένα τα ονόματα 42 νέων παιδιών. Δεν ήσαν δολοφόνοι ή προδότες. Μόλις είχαν τελειώσει την σχολή αστυφυλάκων και πήγαιναν σιδηροδρομικώς εις την Πάτρα για να συμπληρώσουν τη δύναμη της Αστυνομίας της Πόλεως.

Ήταν Κυριακή 9 Απριλίου του 1944, των Βαΐων, Ώρα 7η πρωινή. Οι καμπάνες των γύρω χωριών ηχούσαν χαρμόσυνα και καλούσαν τους πιστούς στην εκκλησία για τη μεγάλη γιορτή. Οι αστυφύλακες, φτωχά παιδιά του λαού, αμέριμνοι κατευθύνοντο προς την Πάτρα. Έξω από την Κόρινθο στο 157 χιλ. της οδού Αθηνών – Πατρών μεταξύ του Δερβενίου και της Αιγείρας, οι δολοφόνοι του ΚΚΕ – ΕΑΜ εκτροχίασαν την αμαξοστοιχία, την ακινητοποίησαν και άρχισαν να βάλλουν εναντίον των επιβατών από όλες τις κατευθύνσεις. Πολλοί τραυματίστηκαν – αστυφύλακες και πολίτες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Δυο σιδηροδρομικόι, ένας αστυφύλακας και ένας Γερμανός στρατιώτης εφονεύθησαν αμέσως.

Οι 42 αστυφύλακες που ευρίσκοντο στην αμαξοστοιχία, συνελήφθησαν. Άλλοι τραυματίες και άλλοι κατάκοποι, ημιθανείς, φαντάσματα αληθινά του εαυτού τους. Μαζί με αυτούς και δυο χωροφύλακες.

Η πομπή των συλληφθέντων αστυφυλάκων, μαζί με 4 γυναίκες που κατευθύνοντο και αυτές σε ένα ενδιάμεσο χωριό, εκινείτο προς Ζαχώλη. Τα βασανιστήρια οι εξευτελισμοί και οι προπηλακισμοί δεν περιγράφονται. Άλλους τους τρυπούσαν με τη ξιφολόγχη, άλλους κτυπούσαν, έδερναν.

Μαστιγούμενοι βάναυσα κατά την πορεία, οι τραυματίες μετά τη Ζαχώλη, ήταν αδύνατο να κινηθούν, Και η διαταγή έφτασε την Μεγάλη Πέμπτη 13-4-1944. Όσοι δεν μπορούν να κινηθούν, να εκτελεστούν αμέσως. Και οι δολοφόνοι χωρίς καθυστέρηση εξετέλεσαν τη διαταγή. Οι αρχιφύλακες Παπαδημητρόπουλος Νικόλαος, Μουτζούρος Σπυρίδων, οι αστυφύλακες Πετρινιώτης Ευάγγελος, Σταματόπουλος Γρηγόριος, Φειδός Βλάσιος και οι χωροφύλακες Φουράκης Αντώνιος και Αβλύχος Ανδρέας έπεφταν από τις δολοφονικές σφαίρες.

Οι υπόλοιποι 35 αστυφύλακες και οι 4 κοπέλες συνέχισαν την βασανιστική πορεία. Οι εξευτελισμοί, οι ταπεινώσεις και τα ανήκουστα βασανιστήρια συνεχίστηκαν τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο. Τη Κυριακή του Πάσχα 14 Απριλίου 1944 η πομπή των μελλοθανάτων είχε φτάσει στο Σουληνάρι, της περιοχής Καλαβρύτων. Τότε έφτασε και η διαταγή από το ΚΚΕ – ΕΑΜ. Να εκτελεστούν όλοι, αμέσως, χωρίς καμία διάκριση.

Πριν από την ομαδική σφαγή, οι δολοφόνοι του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ υπέβαλαν τα θύματα τους σε πρωτοφανή βασανιστήρια. Τους έσπασαν τα πόδια και τα χέρια, τρύπησαν το σώμα τους με μαχαίρια, τους έβγαλαν τα μαλλιά.

Ήταν 16 Απριλίου του 1944. Κυριακή του Πάσχα. Η μεγάλη ημέρα της Χριστιανοσύνης.

Ορισμένοι ζητάνε «επίσημο έγγραφο το ΚΚΕ» που να μιλάει για κατάληψη της εξουσίας θα ρωτήσω : Πως από τη μια κατηγορούνε τους Άγγλους και την εξόριστη κυβέρνηση ότι ήρθαν να πάρουν την εξουσία από το ΚΡΑΤΑΙΟ ΕΑΜ και από την άλλη μας λένε ότι δεν ήθελαν την εξουσία;

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ ήταν εναντίον της κατοχικής κυβέρνησης αλλά εναντίον και της εξόριστης! Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος!

Βάλτε την φαντασία στο full : «ΤΟ ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ σας ενημερώνει πως την επόμενη εβδομάδα θα προβεί σε καταλήψεις όλων των δημόσιων κτηρίων και των καίριων σημείων της πρωτεύουσας με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας μια που οι «μοναρχοφασίστες» δεν αναγνωρίζουν ότι ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ πολέμησε εναντίον των κατακτητών!»

ΠΕΡΙ ΕΔΕΣ - ΖΕΡΒΑ

Το μίσος των κομμουνιστών για το Ζέρβα είναι μεγάλο γιατί έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο κρατώντας τα καλύτερα τμήματα του ΕΛΑΣ μακριά, και έτσι ευτυχώς σώθηκε η Αθήνα στα Δεκεμβριανά...

Το πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΚΚΕ Παντελής Καραγκίτσης (ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος) μας ενημερώνει...

Η προσπάθεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ ξεκίνησε από την κατοχή. Κατηγορούσε τις αντιστασιακές οργανώσεις σαν συνεργάτες των Γερμανών και αν δεν προσχωρούσανε σε αυτό (οι… πρώην συνεργάτες!) τις διαλύανε!

Σκοπός των κομμουνιστών δεν ήταν η αντίσταση, αλλά η κατάληψη της Εξουσίας ύστερα από την αποχώρηση των Γερμανών. ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΛΟΓΩ 4Ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. Οι «καπεταναίοι» παίρνουν επίτηδες ονόματα αγωνιστών του ’21 και τη νεολαία τη βαφτίζουν ΕΠΟΝ για να συγχέεται με την ΕΟΝ. Έπρεπε όμως να μείνουν η μοναδική στρατιωτική δύναμη, έτσι στρέφονται εναντίον όλων των Εθνικών-Πατριωτικών και πραγματικών αντιστασιακών οργανώσεων. Διαλύουν την ΕΚΚΑ και δολοφονούν τον συνταγματάρχη ΨΑΡΡΟ μαζί με 152 παλικάρια του στο ΚΛΙΜΑ Δωρίδας, διασπάνε τις Εθνικές ομάδες αντίστασης στη Θεσσαλία, όχι μόνο δεν βοηθάνε τα τμήματα του ΕΔΕΣ όταν αυτά μάχονται εναντίον του εχθρού (Κλειδί-Σκουληκαριά 17-24/1/43, Κάτω Παναγιά 14-24/2/43, Ποταμούλα-Βάλσαμο 9-21/3/43) αλλά συνεργάζονται με τους Γερμανούς και επιτίθενται εναντίον του Ζέρβα (Τζουμέρκα 31-10-1943, επίθεση Γερμανών και ΕΛΑΣ κατά ΕΔΕΣ)

Στη Μέση Ανατολή ΕΑΜΟΕΛΑΣΙΤΕΣ με πρωτοφανείς δολιοφθορές αχρήστευσαν τα οχήματα και τον συμμαχικό οπλισμό, διέβρωσαν μονάδες και εξευτέλισαν τελείως την Ελλάδα στους συμμάχους σε μια από τις κρισιμότερες φάσεις του πολέμου...

Για να δούμε κάτι από την εγκληματική δράση των αριστερών εναντίον των ΕΘΝΙΚΩΝ αντιστασιακών οργανώσεων...

Να πούμε για την επίθεση ΕΛΑΣ και βουλγάρων εναντίον των εθνικών αντάρτικων ομάδων του Φωστερίδη (Τσαούς-Αντών) στην Κρηνίδα στις 21 Σεπτεμβρίου 1944;

Να θυμηθούμε την προδοτική θέση απέναντι στους αντάρτες της ΠΕΑΝ στην έκρηξη της φιλοναζιστικής ΕΣΠΟ που έγραψα στην αρχή;

Να πούμε για τον δόλιο τρόπο με τον οποίο καλούσαν τις αντιστασιακές ομάδες για συζήτηση και τις ανάγκαζαν να ενταχθούν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλιώς τους πετσόκοβαν όπως έγινε με το 5/42 σύνταγμα του συνταγματάρχη Ψαρρού;


http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 14:49 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Συμφωνίες ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με Γερμανούς

Για να δούμε μερικά στοιχεία που ανατρέπουν αυτά που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ή πιο σωστά ρίχνουν φως στο σκοτάδι

(σ.σ) εμένα πάντως μ άρεσε το "θάνατο στον φασισμό"... πριν ή μετά τις συμφωνίες;... όπως λέμε δίαιτα πριν ή μετά το φαγητό;...

επίσης το "λευτεριά στον Λαό"... τι να πουν και οι Αλβανοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί, ΑνατολικοΓερμανοί κτλ που είχαν την τέλεια ελευθερία με το Κομμουνιστικό καθεστώς... είχαν πλήρη δικαίωματα να φύγουν από την χώρα κρυφά, γιατί στα φανερά... θα έφευγαν πάλι από την χώρα παρέα με καμιά ντουζίνα σφαίρες και αντί να περάσουν σε γειτονικές χώρες θα περνούσαν στην "αθανασία"...

επίσης το ότι αποκαλούν "φασίστες" και προδότες αυτούς που έκαναν συμφωνίες με τους ΓερμανοΙταλούς...

Image

Image

Image

Image


επειδή η σύγχυση είναι μεγάλη ας βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να ορίσουμε τις έννοιες για να ξέρουμε τι λέμε.

Fascism (Φασισμός) εκ του Fascio Di Combattimento ήταν το κόμμα που ίδρυσε ο Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία. Πριν το ιδρύσει άνηκε στην αριστερότερη πλευρά του Σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας. Βασίστηκε επάνω στην Κομμουνιστική προπαγάνδα που του προσέφερε η αριστερή πλευρά του Σοσιαλιστικού κόμματος που ήταν, πρόσθεσε και εθνικιστικά στοιχεία και έφτιαξε το κόμμα του. Έτσι ο Χίτλερ με τον Γκαίμπελς βασιστήκανε στο δημιούργημα του Μουσολίνι και έφτιαξαν στην Γερμανία το εθνοσοσιαλιστικό κόμμα των Ναζί (εκ του Nationalsozialismus, National Socialism).

(βιβλιογραφία: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ Γ. Γεωργαλάς)



Ο Φασίστας λοιπόν είναι ο Ιταλός Εθνικιστής, Ναζιστής είναι ο Γερμανός Εθνικιστής, αυτοί ήρθαν εναντίον της Ελλάδας, για την Ελλάδα πολέμησαν οι Έλληνες εθνικιστές. Συνεπώς και μαθηματικώς ο φασίστας με τον Έλληνα εθνικιστή είναι πράγματα εντελώς αντίθετα, ο Ναζιστής και ο Έλληνας εθνικιστής είναι πράγματα επίσης εντελώς αντίθετα διότι πολέμησαν ο ένας εναντίον του άλλου. Οπότε όταν κάποιος υποστηρίζει την Ελλάδα, είναι εντελώς άτοπο και παράλογο να αποκαλείται είτε Φασίστας είτε Ναζιστής.

Οι Αριστεροί κατά τον Β παγκόσμιο δεν πολέμησαν υπέρ της Ελλάδος (εφόσον δεν πιστεύουν σε σημαίες, πατρίδες, θρησκείες, σύνορα κτλ), πολέμησαν υπέρ του Κομμουνισμού. Αυτό συνεπάγεται και μαθηματικά (λόγω ιδεολογίας) αλλά και αποδεικνύεται και μέσω των παραπάνω εγγράφων.


http://knossopolis.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 15:18 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ

Από την Πανελλήνια Συνομοσπονδία Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων («Η Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων 1941-1945», σελ. 100-112).

Αφοπλισμός του 5/42 Σ.Ε. στη Στρώμνη Γκιώνας

Το απόγευμα της 13ης Μαΐου, στη Στρώμνη, ο Άρης Βελουχιώτης με τους καπεταναίους που επεσκέφθησαν τον Συνταγματάρχη Ψαρρό, συνεζήτησαν φιλικότατα και συνεφώνησαν για κοινή αντιμετώπιση της Ιταλικής επίθεσης.

Δυστυχώς παρά τα συμφωνηθέντα, ο Βελουχιώτης κατά τα μεσάνυχτα και μετά την υποκλοπή των συνθηματικών κύκλωσε το 5/42 με πολλαπλάσιες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και ζήτησε τελεσιγραφικά από τον Ψαρρό “Να διαλύσει το 5/42 σε 3 ώρες και να παραδώσει τον οπλισμό του στον ΕΛΑΣ, διαφορετικά θα κοκκίνιζαν τα νερά του Μόρνου από τη σφαγή”.


Ο Ψαρρός κατάπληκτος από την σατανική πλεκτάνη του ΕΛΑΣ αποφάσισε να αυτοδιαλύσει το 5/42, για να αποφύγει την αιματοχυσία.

Ο Συνταγματάρχης Ψαρρός συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τον Άρη Βελουχιώτη και οδηγείται στο Μαυρολιθάρι, με επέμβαση όμως της Αγγλικής Αποστολής αφέθη ελεύθερος με τους αξιωματικούς του.

Την 28ην του ίδιου μηνός εκδίδεται εντολή από το Αρχηγείο του ΕΛΑΣ να αποφεύγονται αφοπλισμοί και επιθέσεις εναντίον ανταρτών και άλλων Ανταρτικών Οργανώσεων και επί πλέον να επιστραφεί ο οπλισμός του 5/42. Και τα δύο όμως έμειναν στα χαρτιά.

Αρκετοί αντάρτες του 5/42 που διέφυγαν ένοπλοι, απετέλεσαν βραδύτερα τον πυρήνα αναδημιουργίας του 5/42 Συντ/τος.

Την 29ην Μαΐου εκλήθη ο Συντ/ρχης Ψαρρός στο στρατηγείο του MAYERS και παρουσία της τριπλής ηγεσίας του ΕΛΑΣ, του διαβίβασε την απόφαση του Στρατηγείου Μ. Ανατολής για την ανασυγκρότηση του 5/42. Την πρώτη μέρα του Ιουνίου ο Ψαρρός επέστρεψε στη Παρνασσίδα. Μέσα σε μια εβδομάδα το Σύνταγμα είχε πλήρως ανασυγκροτηθεί.

Επίθεση του ΕΛΑΣ στη Ταράτσα Γκιώνας

Στις 23 Ιουνίου χίλιοι περίπου αντάρτες του ΕΛΑΣ υπό τον Καπετάν Νικηφόρο επιτίθενται κατά των 200 ανταρτών του 5/42 ΣΕ στη περιοχή Ταράτσας της Γκιώνας. Ολοήμερη η μάχη. Το 5/42 είχε απώλειες τρεις νεκρούς: Τον Αξιωματικό της αεροπορίας Ηλία Τσίγκα και άλλους δυο αντάρτες, καθώς επίσης και πέντε τραυματίες. Οι απώλειες του ΕΛΑΣ δεν ανακοινώθηκαν.

Επίθεση ΕΛΑΣ στο Ευπάλιο

Την 1ην Απριλίου 1944 οι κάτοικοι του Ευπαλίου Δωρίδος υποδέχθηκαν θερμά τους άνδρας του Δεδούση και το βράδυ διασκέδαζαν όλοι μαζί στο Γυμνάσιο του χωριού. Μετά τα μεσάνυχτα το Τάγμα του Κρόνου του ΕΛΑΣ επετέθη αιφνιδιαστικά για να αφοπλίσει το Τάγμα Δεδούση.

Οι αντάρτες του 5/42 έκαναν αντεπίθεση, έδιωξαν τους επιτεθέντες και συνέλαβαν αιχμαλώτους. Στη μάχη σκοτώθηκε ένας αντάρτης του 5/42.
Η Τελική Διάλυση του 5/42

Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων μεταξύ των τριών οργανώσεων ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ – 5/42 για τον σχηματισμόν Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος και ενοποίηση του αντάρτικου αγώνος, η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να διαλύσει οριστικά το 5/42 που αποτελούσε σοβαρότατο εμπόδιο στη κάθοδο του ΕΛΑΣ προς Αθήνας για την κατάληψη της εξουσίας.

Προς τούτο ο ΕΛΑΣ τον Μάρτη του 1944 κινητοποίησε πολλαπλάσιες δυνάμεις του 5/42 από διάφορες κατευθύνσεις προς την τοποθεσία Τρικόρφου – Κλήματος Δωρίδας, όπου τελικά συγκεντρώθηκαν τα τμήματα του 5/42 μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις μεγάλων Γερμανικών δυνάμεων στην Παρνασσίδα.

Της τελικής σύγκρουσης προηγήθηκαν σωρεία προκλητικών ενέργειών και επεισοδίων του ΕΛΑΣ εις βάρος του 5/42 Σ.Ε. στο Σερνικάκη από τον Νικηφόρον, απαγωγή Υπολ/γου Βλάικου και οπαδών του Συντάγματος, αφοπλισμός ανταρτών του 5/42 στην Ερατεινή από τον Κρόνον κλπ.

Ο Λοχαγός Δεδούσης ευρισκόμενος στη Βόρεια Δωρίδα, μόλις πληροφορήθηκε τα γεγονότα αυτά, εθεώρησε καθήκον του να πάρει έκτακτα μέτρα άμυνας. Δια λόγους ασφαλείας δημιουργήθηκαν τα γεγονότα Πενταγιών – Κροκύλείου – Μανάγουλης – Καστρακίου, Τριζονίου (αφοπλισμοί, συλλήψεις, επιθέσεις κλπ)

Την 14-4-1944 ο Σιάντος. Γεν. Γραμματεύς του ΚΚΕ, δίδει την εντολή “Να ξεκαθαριστεί η κατάσταση με το 5/42 Σ.Ε. δυναμικά και κεραυνοβόλα χωρίς χρονοτριβές”. Η εντολή ανατέθηκε στον Άρη Βελουχιώτη. Το πρωί του Πάσχα (16 Απριλίου) και ενώ οι καμπάνες των χωριών καλούσαν τους Χριστιανούς στις εκκλησίες για το “Χρηστός Ανέστη” το Τάγμα Νικηφόρου επιτέθηκε σφοδρότατα από το χωριό Μαραθιά κατά των τμημάτων Κούτρα και Καϊμάρα προς διαρπαγή των εφοδίων του 5/42 Σ.Ε. (Σκάλα Καραΐσκου) και αποκοπή των τμημάτων αυτών από το υπόλοιπο του Συντάγματος που είχε εγκατασταθεί επί των υψωμάτων του κλήματος. Μετά την απόκρουση του ΕΛΑΣ ο Συντ/ρχης Ψαρρός απελευθέρωσε 60 αιχμαλώτους ΕΛΑΣίτας.

Από τους άνδρες του 5/42 τραυματίστηκαν σοβαρότατα οι εξής:

Α) Ο ανθ/γος Κοκορέλης Κ. ο οποίος διεσώθει από τον Λοχαγό Καϊμάρα που τον βρήκε σε αφασία κατά την ώρα της αντεπιθέσεως. Ο ήρωας αυτός έμεινε ανάπηρος εφ’ όρου ζωής και πάλεψε επί 38 χρόνια σαν τον Διγενή με τον χάρο στα “μαρμαρένια αλώνια”.

Β) Ο έφεδρος ανθ/γος Πριγγής Ευαγ. Γραμματέας της Εισαγγελίας Φωκίδος, που τραυματίστηκε στο πόδι. Ο αγνός αυτός ήρωας δεν θέλησε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο Γαλαξιδίου, αλλά παρέμεινε κλινήρης στο "σκάλωμα" και την επόμενη εσφάγη από αντάρτες του ΕΛΑΣ πάνω στο κρεβάτι του.

Την Τρίτη πρωινή ώρα της 17 Απριλίου 1944 το 5/42 Σ.Ε. δέχεται αιφνιδιαστική και σφοδρότατη επίθεση σε όλο το μέτωπό του από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, που ήταν δεκαπλάσιες του Συντάγματος.

Το 5/42 Σ.Ε. εξαναγκάσθηκε να αμυνθεί σθεναρά, πλην όμως ο αγώνας ήταν άνισος, οι δε απώλειες πολύ σημαντικές. Τα τμήματα του 5/42 πιεζόμενα αναγκάζονται να αναδιπλωθούν προς νότο και τελικά μετά τη διάσπαση του κλοιού του ΕΛΑΣ από το στρατηγείο Καϊμάρα να διαφύγουν προς ανατολάς και τμήμα 40 ανταρτών να διαφύγουν με βάρκα στην Πελοπόνησο. Έτσι διαλύθηκε το 5/42 Σ.Ε.

Ο Συνταγματάρχης Ψαρρός, παρά τις επίμονες συστάσεις των Αξ/κων του να ακολουθήσει τα διαφυγόντα τμήματα και να σωθεί, αρνήθηκε και έμεινε στο “σκάλωμα”, όπου παραδόθηκε στο Τάγμα του Νικηφόρου, με σκοπό, όπως είπε, “Να περισώσει ότι μπορέσει, έστω και με προσωπική του θυσία”, εννοώντας τους αιχμαλώτους, τους τραυματίες και τους οπαδούς του Συντάγματος. Ο Νικηφόρος απέστειλε τούτον υπό συνοδεία στον Άρη Βελουχιώτη, αλλά δυστυχώς τον συνάντησε καθ’ οδόν ο εξτρεμιστής Ταγ/ρχης Ζούλας του ΕΛΑΣ ο οποίος τον εκτέλεσε, όπως αναγράφει ο ίδιος στην έκθεση του την 2/3/1951. “Τον Ψαρρό τον σκότωσα εγώ, όπως είμαστε σύμφωνοι με τον Άρη” (Βιβλίο Γρ. Φαράκου σελίδα 296)

Δυστυχώς την ίδια τύχη είχαν πολλές δεκάδες Αξιωματικών και ανταρτών του 5/42, οι οποίοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Συνολικά θυσιάστηκαν για την Λευτεριά της Πατρίδος 303 αγνοί αγωνιστές του 5/42 Σ.Ε. (πεσόντες ηρωικά ή εκτελεσθέντες) ως κατωτέρω:

Πεσόντες στη μάχη με τον ΕΛΑΣ:27
Εκτελεσθέντες από τον ΕΛΑΣ αντάρτες: 206
Εκτελεσθέντες από τον ΕΛΑΣ οπαδοί: 70
Συνολικά 303

Όπως λέει και ο Ζούλας, τον Ψαρρό τον σκότωσα εγώ όπως ήμασταν σύμφωνοι με τον Άρη (του ήρωα!)...(αφού βέβαια ήταν γραμμή του κόμματος...)

Να πούμε για τα πραγματικά ολοκαυτώματα των αγωνιστών της Π.Α.Ο από τον ΕΛΑΣ; Στην Τριάδα, στον Προμαχώνα, η σφαγή στη Βροντού στις 21.9.44, στα ΤΡΑΠΕΖΙΑ ΝΙΚΟΚΛΕΙΑΣ και ΜΑΪΜΟΥ ΝΤΕΡΕ, στην Αρναία (1.11.44);

Να πούμε για τη μάχη των Βουλγάρων με τους αντιστασιακούς των οργανώσεων Ε.Α.Ο-Ε.Σ.Ε.Α (Εθνικές Αντάρτικες Ομάδες – Ένωση Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνος) στις 8.4.1944;

Επιθέσεις κατά του Ε.Σ. της οργάνωσης της Πελοποννήσου στις 15 Ιουλίου 1943, στις 5 Αυγούστου, στις 6, στις 15, στις 17, στις 24, στις 16 Σεπτεμβρίου, στις 23, στις 10 Οκτωβρίου, στις 16, στις 21, στις 28 στην Παληόχωρα Ταΰγετου.

Να πούμε για την αντιστασιακή οργάνωση Ε.Σ.Α.Π. (Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας), του Κωστόπουλου που εντάχθηκε και ο Σαράφης τον Ιανουάριο του ’43; Την 1η Μαρτίου 1943 αφοπλίζει ο ΕΛΑΣ τους κοιμώμενους αντάρτες του Κωστόπουλου (που είχαν πάει εκεί για να πάρουν πίσω τον Ταγματάρχη Αντωνόπουλο που είχε συλλάβει ο ΕΛΑΣ) και τους περιφέρει δεμένους στα ΑΓΡΑΦΑ ως ΠΡΟΔΟΤΕΣ! Φτυσίματα και αποδοκιμασίες από αντάρτες και κατοίκους. Τα ίδια στο Καρπολέσι και στη Σπινάσα. Στις 10 Μαρτίου στη Σπερχειάδα εκτελούνται 7, ενώ οι άλλοι με επέμβαση της Αγγλικής Αποστολής και προσωπικά του Μάγιερς ελευθερώθηκαν ΕΚΤΟΣ από το ΣΑΡΑΦΗ που προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και προάχθηκε σε ΣΤΡΑΤΗΓΟ! Για αυτό το λόγο λοιπόν, μετά από ένα εξάμηνο στη Συνδιάσκεψη του Λιβάνου, ο εκπρόσωπος της οργάνωσης του Ψαρρού, Καρτάλης είπε : «όλοι προάγονται σε στρατηγούς δια διατάγματος, αλλά ο Σαράφης προήχθη δι΄ εμπτυσμού»!! (ροχάλα στη μάπα!)

Πριν γίνει αυτό, όταν τον συνέλαβαν το Σαράφη, ακολούθησαν αναφορές σε όλο τον τύπο του ΕΛΑΣ ότι ο Σαράφης ήταν ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ! Ύστερα όμως από ένα μήνα, ξεχνώντας αυτά που είχαν γράψει για αυτόν, έγινε αρχηγός του ΕΛΑΣ...!!

Image


Να πούμε για τον Ιωάννη Τσιγάντε που σκοτώθηκε από τους Ιταλούς και ήταν αρχηγός της οργάνωσης «Μίδας 614»; Ανακοίνωση των «πατριωτών» πως και αυτός ήταν προδότης! Γιατί; Μάλλον γιατί ο Τσιγάντες «τόλμησε» να πει το ΚΟΡΥΦΑΙΟ : «η Ελλάδα δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει πατρίδα των οργανώσεων, των κομμάτων και των δογμάτων»!! Το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΚΚΕ είχε διαφορετική άποψη!

Με προμετωπίδα λοιπόν την Αντίσταση κατά του κατακτητή και σκοπό την απελευθέρωση, πέρασε στο λαό σαν κίνημα που εξέφραζε τη συλλογική θέλησή του. Έτσι το αγκάλιασε ο λαός, και με τον πομπώδη τίτλο «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» πήρε πανελλήνια ακτινοβολία. Όλοι αυτοί όμως οι απλοί άνθρωποι που κατετάγησαν δεν είχαν ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την κομμουνιστική ιδεολογία και ΑΓΝΟΟΥΣΑΝ το προλεταριάτο, υπηρέτησαν το ΕΑΜ ΧΩΡΙΣ να αντιλαμβάνονται τους σκοπούς που κρύβονταν πίσω του.

Για να δούμε τι λέει και ο Εμμανουήλ Ι. Μπαντουβάς κορυφαίος Κρητικός αντάρτης της Εθνικής Αντιστασιακής Οργάνωσης Ε.Ο.Κ (Εθνική Οργάνωση Κρήτης)...

Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη, με πρωτοβουλία του Γιάννη Μαντουβά, σε σύσκεψη, αποφασίζεται όπως: Πρώτα σε περίπτωση που ο ΕΛΑΣ θέλει να επαναλάβει τα όσα έκανε στη λοιπή Ελλάδα, εξοντώνοντας στη Μακεδονία τους αντάρτες της Π.Α.Ο. στη Πελοπόννησο του αντάρτες του Ε.Σ., στη Ρούμελη διαλύοντας τους αντάρτες του Ψαρρού και γενικά κάθε αντάρτικο τμήμα, που δεν είχε κομμουνιστική καθοδήγηση, να μην βρεθούν άοπλοι, όπως συνέβη με τους υφιστάμενους την επίθεση του ΕΛΑΣ στη λοιπή Ελλάδα και δεύτερον να διαφωτίσει τον κόσμο, ότι οι αφορμή εχθρότητας του ΕΛΑΣ με τους υπόλοιπους αντάρτες ήταν ότι δεν δέχονται να γίνουν εκτελεστικά όργανα των προθέσεων των κομμουνιστών, που είχαν την ηγεσία του ΕΛΑΣ. Ακόμη να μπουν στη μετωπική αντιμετώπιση των Γερμανοσυνεργαζομένων και εκκαθάριση τους και, ιδιαίτερα με τους πράκτορες ενός Γερμανού ομαδάρχη, του Σούμπερτ, που έχει ήδη κάψει αρκετά χωριά και είχε βασανίσει και εκτελέσει πολλές δεκάδες πατριώτες, ασκώντας σκληρή τρομοκρατία. Οι στόχοι αυτοί πέτυχαν ευτυχώς και οι δύο.
http://sfoulidis.landofheroes.org/poulos/poulos2.htm

Κοινώς οι σύντεκνοι πήρανε μέτρα για να μην επαναλάβει ο ΕΛΑΣ τα όσα έκανε και στην υπόλοιπη Ελλάδα κατά των άλλων αντιστασιακών οργανώσεων!!

Ο Ζέρβας ΕΥΤΥΧΩΣ δεν είχε την τύχη του Ψαρρού και των ανταρτών του που έσφαξαν οι «πατριώτες» αριστεροί με διαταγή του αρχηγού του ΚΚΕ Γ. Σιάντου («Γέρος»).

ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Να και η οδηγία του Σιάντου και η αναφορά στη συνέχεις της εξόντωσης του Συντάγματος Ψαρρού.
Image

Ο «Κώστας» στον οποίο απευθύνεται ο Σιάντος είναι ο Κώστας Δεσποτόπουλος, αργότερα βουλευτής!!, στον οποίο αναφέρθηκε η σφαγή του Συνταγματάρχου Ψαρρού...
Image

Στις 23 Οκτωβρίου 1943 το ΚΚΕ επιτίθεται στην Πετρίνα Μεγαλόπολης κατά της ομάδας ανταρτών του Καραχάλιου, τον οποίο σκοτώνουν.

Στις 27 επιτίθεται στην περιοχή Παληοχώρας Καλαμάτας κατά της ομάδας ανταρτών του Βρεττάκου, τον οποίο σκοτώνουν.

Στις 6 Αυγούστου 1943 επιτέθηκε κατά της αντάρτικης ομάδας του Θεοφανόπουλου, τον οποίο δολοφόνησαν. Τα ίδια με τον υπολοχαγό Δροσόπουλο, το λοχαγό Σακελλαρίδη κ.α

Σκοπός του Βελουχιώτη ήταν να συντρίψει τις δυνάμεις του Ζέρβα. Το αποδεικνύω πιο κάτω με τη διαταγή του Άρη στις Καλαρύτες που ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ και δίνει εντολή για επίθεση εναντίον του ΕΔΕΣ. Πέρα από αυτό υπάρχει και η γνωστή στιχομυθία του Κομνηνού Πυρομάγλου με τον Κόζιακα (Θωμάς Πάλλας - ΕΛΑΣ) που είναι καταχωρημένη στα πρακτικά του συνεδρίου του Λιβάνου στα Πράμαντα Τζουμέρκων:

-Κόζιακα, ελάτε να χτυπήσουμε μαζί τους Γερμανούς
-(Μετά από εντολή του Άρη) Κομνηνέ, για μας εχθροί δεν είναι οι Γερμανοί, εχθρός είναι ο Ζέρβας!!!!!!!!!!!!

Τι άλλη κυνική ομολογία χρειάζεται;

Το ίδιο παραδέχθηκε και ο Άρης στην έκθεσή του μετά το τέλος της εκστρατείας στην Ήπειρο, που την ξεκίνησε από τη Στερεά, λέγοντας μάλιστα : «Ο Ζέρβας συμμάχησε με τους Γερμανούς για να μας διαλύσει» !!!!

Να δούμε τι γράφει ο Chris Woodhouse στο βιβλίο του «το μήλο της έριδος», σελ. 252-254 για τους «πατριώτες» του ΕΑΜ:
Στις 8 Οκτωβρίου ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε κατά μονάδων του ΕΔΕΣ στη Θεσσαλία, επεκτείνοντας παράλληλα την επίθεσή του κατά των οργανώσεων ΕΣ, ΕΟΑ και ΠΑΟ. Την ίδια μέρα ο Συνταγματάρχης Ραυτόπουλος, ο ανώτερος σε βαθμό αξιωματικός του ΕΔΕΣ στο ΚΓΑ, ανακλήθηκε από τον Ζέρβα. Στις 10 Οκτωβρίου, έγινε η επίθεση στο αεροδρόμιο της Λάρισας με οικτρή αποτυχία. Στις 12 και 13 Οκτωβρίου, οι επιθέσεις του ΕΛΑΣ εναντίον όλων των αντιπάλων του, με εξαίρεση την ΕΚΚΑ, γενικεύτηκαν σε όλη την Ελλάδα και τα υπόλοιπα μέλη του ΕΔΕΣ στο ΚΓΑ τέθηκαν υπό κράτηση. Αλλού στις 13, ένας Νεοζηλανδός αξιωματικός σκοτώθηκε από σφαίρα του ΕΛΑΣ. Την ίδια μέρα η Ιταλία κήρυττε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Ο στρατηγός Ινφάντε επωφελήθηκε από το γεγονός και ζήτησε από το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ να του επιτρέψει να συγκεντρώσει την μεραρχία του, για να αναλάβει έναν καθορισμένο τομέα του μετώπου κατά των Γερμανών. Στις 14 Οκτωβρίου το πρωί, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ έκανε δεκτή αυτή την αίτηση και το απόγευμα αφόπλιζε όλους τους Ιταλούς. Σε καμία περίπτωση δεν κατήγγειλε επίσημα ούτε το σύμφωνο «Εθνικών Ομάδων» ούτε την Ιταλική συνθηκολόγηση. Το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ δεν έπαψε όλο τον χειμώνα του 1943 (όπως και πάλι τον Δεκέμβριο του 1944) να ισχυρίζεται ότι πειθαρχούσε απόλυτα στο γενικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (με μόνη εξαίρεση τις περιπτώσεις διαταγών που στηρίζονταν σε «φανερή παρεξήγηση»), ενώ παράλληλα εξορμούσε για την διάλυση των δυνάμεων των αντιπάλου του οργανώσεων.

Ο οπλισμός της μεραρχίας Πινερόλο και ιδιαίτερα η ορεινή πυροβολαρχία του, μεταφέρθηκε με σπουδή μέσα από την οροσειρά της Πίνδου, για να χρησιμοποιηθεί από τον Άρη Βελουχιώτη κατά του Ζέρβα, ενώ παράλληλα κλεινόταν τοπική ανακωχή με τους Γερμανούς. Ο χρονικός προγραμματισμός της όλης επιχειρήσεως έδινε την εντύπωση πως ήταν αριστοτεχνικός, το ΚΚΕ φαινόταν ότι κυριαρχούσε σε όλη την Ελλάδα, τη στιγμή που πλησίαζε το τέλος της Γερμανικής κατοχής. Το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ μάλιστα διακήρυττε, ότι είχε διαταγή από τις Βρετανικές αρχές να επιτεθεί κατά των αντιπάλων του, επειδή ήταν ένοχοι συνεργασίας με τους Γερμανούς. Φαινόταν πολύ πιθανό ότι η διακήρυξη αυτή θα έφερνε το αποτέλεσμα της πριν προλάβουν οι Βρετανικές αρχές να την καταγγείλουν. Αν το σχέδιο του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ σημείωνε οριστική επιτυχία, μέσα σε λίγες μέρες δεν θα είχε πια σημασία το τι θα απαντούσαν οι Βρετανικές αρχές. Αλλά σε δύο μέρες, αποκαλύφθηκε ένα πολύ σοβαρό λάθος υπολογισμού: Οι Γερμανοί δεν έφυγαν από την Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά! Αφού παραπλάνησαν με επιτυχία τα δίκτυα πληροφοριών όλων των ανταρτικών οργανώσεων και προκάλεσαν επίσης τη διασπορά παραπλανητικών φημών σε όλη τη χώρα, στράφηκαν κατά των ορεινών περιοχών από τα ανατολικά και τα δυτικά και κατάφεραν συντριπτικά πλήγματα στην Αντίσταση με όλη τους την άνεση. Στο χάος που ακολούθησε, φαινόταν αμφίβολο αν θα κατόρθωνε να επιβιώσει καμία οργάνωση.

Γύρω στα μέσα Οκτωβρίου ήταν κιόλας φανερό ότι τα σχέδια του ΚΚΕ είχαν ναυαγήσει. Πέρασαν όμως τρεις μήνες ώσπου να το αναγνωρίσει. Οι Γερμανοί ανακατέλαβαν τα νησιά του Αιγαίου, καθώς και τις γραμμές επικοινωνίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, που είχαν εγκαταλείψει οι Ιταλοί. Η Ελληνική Αντίσταση εξασθένησε σοβαρά, με την εξάρθρωση όλων των αντιπάλων του ΕΛΑΣ εκτός από τον ΕΔΕΣ, που λίγο έλειψε να υποκύψει κάτω από τις ταυτόχρονες επιθέσεις του Άρη Βελουχιώτη και των Γερμανών.

Μύθος 3ος :
Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ δεν έκανε ταξικό αγώνα αλλά απελευθερωτική προσπάθεια για αυτό το λόγο δεν συνεργάστηκε ούτε με Αλβανούς ούτε με Βουλγάρους ούτε με Γερμανούς κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Κατάρριψη :
Το ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ της 23ης Αυγούστου 1939 και διακήρυττε ότι δεν πρέπει να πολεμήσουμε εναντίον του άξονα κατηγορώντας το Μεταξά ότι...προετοιμάζει πόλεμο!

Η ΚΕ του ΚΚΕ στις 20 Απριλίου 1940 κυκλοφορεί ένα μανιφέστο. Αυτό δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη» στις 2 Μαΐου 1940:
Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των Αγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ιταλίαν, σημαίνει - ούτε λίγο, ούτε πολύ - πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω στα Ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους να μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στη δυστυχισμένη πατρίδα μας». (Όρα εις έκδοσιν της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ από το 1918 ως το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498).

Στις 30 Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξη του ΚΚΕ που έλεγε τα ακόλουθα :
Ο πόλεμος, όπου η δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σ’ ολόκληρη τη χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας… Ο πόλεμος που ετοιμάζει η δικτατορία θα μας οδηγήσει στη μοίρα του Πωλονικού λαού. Η δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ιμπεριαλιστική Αγγλία (ενθ. ανωτ. Σελ 507-508)

Όταν επιτέθηκαν οι Ιταλοί η ΚΕ του ΚΚΕ βγάζει μανιφέστο (7 Δεκεμβρίου 1940) που έλεγε τα εξής :
Ο πόλεμος αυτός προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξας, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των Ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ ατό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμία σχέση με την ελευθερία» (ένθ. ανωτ. σελ. 509-510)

Αντιλαμβάνεται κανείς;

Μία Μάχη Μαϊμού-Η ... απελευθέρωση της Βέροιας!

Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχεία του Ριζοσπάστη και κατασχέθηκε στα γραφεία του το 1947, όταν, επί τέλους, η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να θέσει εκτός νόμου τους κόκκινους δολοφόνους των Ελλήνων. Από πίσω η φωτογραφία γράφει «κατάληψη Βέροιας. Ανακοινωθέν 7.9-29.10.44 σε μάχη με τους Γερμανούς»!

Προσέξτε πως γράφουν οι συμμορίτες του ΚΚΕ και οι συνοδοιπόροι τους την ιστορία της «Εθνικής Αντίστασης». Κατά τη «μάχη» οι αγωνιστές έχουν τα όπλα τους στη πλάτη, στα χέρια τους τσιγαράκι και ... καλαμπουρίζουν!

Στο βάθος, μπροστά στο σταθμό ένας ΑΟΠΛΟΣ αγωνιστής κάνει το περίπατό του ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ! Στο άκρο αριστερό - αριστερά πίσω από το δένδρο, ένας άλλος «αγωνιστής», άοπλος έχει εγκαταλείψει τη μάχη και ασχολείται με κάποια ... επείγουσα σωματική του ανάγκη.
Image

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Μετά την κήρυξη του πολέμου ο Ζαχαριάδης γράφει μια επιστολή με ημερομηνία 31 Οκτωβρίου 1940 και καλεί τους Έλληνες κομμουνιστές «να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις, χωρίς επιφύλαξη στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά». Στις 26 Νοεμβρίου όμως ανακαλεί την προηγούμενη επιστολή και ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα κάνει ΚΑΤΑΚΤΗΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ!!!! Τέλος στέλνει και τρίτη επιστολή (15 Ιανουαρίου 1941) προς τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, όπου χαρακτηρίζει τον πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό, ιμπεριαλιστικό από μέρους της Ελλάδας (!) και υποστηρίζει ότι ο Μεταξάς είναι ο υπ’ αριθμόν Νο. 1 εχθρός του λαού και της χώρας!!!

Επιστολή πρώτη του Ζαχαριάδη στις 31 Οκτωβρίου :
«Προς τον Υφυπουργό Δημοσίας Ασφαλείας»

Ανοιχτό Γράμμα

O φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος πού θέλει νά ζήσει πρέπει νά παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό τού Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Δεύτερη επιστολή της 26ης Νοεμβρίου 1940 («Ριζοσπάστης, 9 Μαρτίου 1947»)

«Μεταξάν Πρωθυπουργόν»

Ανοιχτό Γράμμα

Ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια τον φασισμού. Με το αίμα του ο λαός εξασφάλισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Έξω άπ' αυτά ή Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπερασπίσει αποτελεσματικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μοναχά πράμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους:

1) Νά ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 του Οχτώβρη 1940 δίχως καμιά εδαφική - οικονομική - πολιτική ζημία σε βάρος της Ελλάδας.

2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας νά φύγουν όλες άπ' τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας.

Με βάση τους δύο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως από την κυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ. να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό σήμερα είναι το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρον. Και ή πράξη έχει αποδείξει ότι μόνον ή Ε.Σ.Σ.Δ. σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας - Βουλγαρίας - Τουρκίας.

26 του Νοέμβρη 1940 Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Υ.Γ. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δίχως κυρώσεις και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον εθνικό - αμυντικό - απελευθερωτικό χαρακτήρα του πολέμου πού κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο πού κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δεν δουλέψουμε για μια έντιμη ειρήνη, ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει κατακτητικός και τότε θα έχει αντίθετο το λαό.»

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει νά εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό πού τον διευθύνει ή κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει νά δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική, ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και ή νίκη θα είναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν ατό πλευρό μας.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Τρίτη επιστολή στις 15 Ιανουαρίου 1941 προς όλα τα μέλη του ΚΚΕ :

Τρίτη επιστολή της 15 Ιανουαρίου 1941 προς όλα τα μέλη του ΚΚΕ :

«Το γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία μου με την Προσωρινή Διοίκηση πού παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του ΚΚΕ από το Σεπτέμβρη του 1940. Είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία με την Προσωρινή Διοίκηση (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου), γιατί είχα εμπιστευθεί α ένα παλιό σύντροφο να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη χαφιεδική σφηκοφωλιά του Μάθεση - Παπαγιάννη.

Από την πρώτη στιγμή είχα παρατηρήσει σοβαρά λάθη στην πολιτική γραμμή της Προσωρινής Διοίκησης, που αυτή παρά τις υποδείξεις μου αρνήθηκε να τα διορθώσει, όπως δεν δέχτηκε και άλλες υποδείξεις μου. Ή δασική, όμως, διαφωνία μας, που θ' αναφέρω πιο κάτω, με αναγκάζει να μιλήσω ανοιχτά. Το γράμμα μου πού δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 2 του Νοέμβρη 1940 αποβλέπει ατά παρακάτω: 1) Να δώσει έγκυρη ενιαία κατεύθυνση στους κομμουνιστές όλης της χώρας. 2) Νά κινητοποιήσει το λαό στην αντιφασιστική εξόρμηση για την εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά. 3) Νά αποκαταστήσει ατό εσωτερικό τις λαϊκές ελευθερίες, μία λαϊκή αντί-πλουτοκρατική πολιτική. 4) Νά κάμει τον πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, αντιϊμπεριαλιστικό με βασικό και μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση τής εθνικής μας ανεξαρτησίας, τής ειρήνης και ουδετερότητας μας, έξω από τον γενικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό θα μπορούσαμε να το πετύχουμε μόνο μ έναν ολόπλευρο προσανατολισμό στην Ε.Σ.Σ.Δ. και με μια πραγματική βαλκανική συνεργασία. Ό Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκανε το αντίθετο, έκανε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο. Ενώ, αφού διώξαμε τους Ιταλούς από την Ελλάδα, βασική προσπάθεια μας έπρεπε νά είναι νά κάνουμε μια ξεχωριστή, έντιμη και δίχως παραχωρήσεις ελληνοϊταλική ειρήνη, πράγμα πού μπορούσε νά γίνει με τη μεσολάβηση της Ε.Σ.Σ.Δ., ή μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τον πόλεμο για λογαριασμό, όχι του λαού τής Ελλάδας, μα τής πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μετά το διώξιμο δε των Ιταλών από την Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας, τους τόκους των κεφαλαίων πού διέθεσε το 1935-36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Αφού δε ο Μεταξάς αρνιέται να αποκαταστήσει τις ελευθερίες του λαού, να εξασφαλίσει την ειρήνη της Ελλάδας και κάνει πόλεμο κατακτητικό ιμπεριαλιστικό, πού όλα τον τα βάρη τα πληρώνει ο λαός, παραμένει (ο Μεταξάς) κύριος εχθρός τον λαού και της χώρας. Ή ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρον του λαού μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και του πολέμου με σκοπό ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό αντιφασιστικό, αντιπλουτοκρατικό λαϊκό καθεστώς, ολόπλευρη προσέγγιση προς την Ε.Σ.Σ.Δ. και βαλκανική συνεργασία με βάση την ειρηνική λύση των εσωβαλκανικών διαφορών. Όλες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σε ένα ανοιχτό γράμμα και ένα σχέδιο απόφασης πού στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή Διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να δεχτεί και να δημοσιεύσει αναπτύσσοντας μια καθαρά σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία πού έχει αυτή τη βάση: Ό πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της Ε.Σ.Σ.Δ. - Φιλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα. Ή Προσωρινή Διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρωτικά το ΚΚΕ στην μοναρχοφασιστική δικτατορία αντί να οργανώσει την ανατροπή της. Έτσι ή Προσωρινή Διοίκηση και το ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (πού ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπροστά στο ΚΚΕ και στην Κ.Δ.) το καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο πού πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ. Αυτή είναι ή διαφωνία μου και ή στάση της Προσωρινής Διοίκησης. Έτσι, πίσω από τη στάση αυτή καθαρίζει ολότελα και τούτο: Ότι η Προσωρινή Διοίκηση είναι δημιούργημα και όργανο του Μανιαδάκη και ότι ο Γιάννης Μιχαηλίδης, Ψηλός, Κατσαναίβης, Κάμος πρόδωσε την εντολή που είχε να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη σπείρα του Μάθεση, πουλήθηκε στη μοναρχοφασιστική δικτατορία. Ύστερα από όλα αυτά, ή στάση όλων των μελών και στελεχών οργανώσεων του ΚΚΕ και τής ΟΚΝΕ μέσα στη χώρα και το μέτωπο πρέπει νά είναι αύτη: Ό λαός τής Ελλάδας υπερασπίζει στον πόλεμο αυτό μόνον την εθνική του ανεξαρτησία. Είναι ξένος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο Αγγλίας-Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη με τη μεσολάβηση τής Ε.Σ.Σ.Δ. Αναγνωρίζει την αρχή τής αυτοδιάθεσης μέχρις αποχωρισμού για όλους. Θέλει την ελευθερία του, τη δουλειά του, την επικράτηση τής θέλησης του πού του πνίγει ο Μεταξάς. Εξωτερική συμμαχία με την Ε.Σ.Σ.Δ. και αληθινή βαλκανική συνεννόηση. Οι λαοί και φαντάροι τής Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και ή συναδέλφωση τους ατό μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο πού κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του. Για νά γίνουν όλα αυτά, λαός και στρατός πρέπει νά ανατρέψουν τη μοναρχοφασιστική δικτατορία του Μεταξά πού είναι ο κύριος και βασικός εχθρός τους και νά εγκαθιδρύσουν τη λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση. Για νά μπορεί ένας λαός νά κρατεί την εθνική λευτεριά, πρέπει νά είναι και εσωτερικά λεύτερος. Λαός εσωτερικά σκλάβος δεν Θάνε άξιος νά κρατήσει και την εθνική του ανεξαρτησία και κάθε νίκη του εσωτερικού του τυράννου θα δυναμώνει τη σκλαβιά του.

Αυτός είναι σήμερα ο δρόμος του ΚΚΕ. Κάθε μέλος-στέλεχος οργάνωσης αύτη τη γραμμή πρέπει να μπάσει στις μάζες και οργανώνοντας τες γύρω απ αυτή, να την επιβάλει νικηφόρα. Ακόμα μην ξεχνάτε ούτε στιγμή τους φυλακισμένους και εξόριστους μας. Στην Κέρκυρα κάθε στιγμή η ζωή των καλυτέρων παιδιών μας, Νεφελούδη, Σιάντου, Παρτσαλίδη και τόσων άλλων, είναι σε άμεσο κίνδυνο από το μαχαίρι του Μεταξά και τις μπότες του Μουσολίνι. Εγώ είμαι γερός και καλά. Όλη μου ή σκέψη και ή καρδιά μου είναι ατό Κόμμα, όπως και ή ζωή μου είναι δοσμένη σ αυτό.

Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω ή Κ.Δ.!

Αθήνα, κρατητήρια Γενικής Ασφαλείας. 15-1-1941

Γεια χαρά

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ»

Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Σύμφωνα λοιπόν με κάποιους δεν παίζει ρόλο ότι ο Ζαχαριάδης τα γύρισε από άσπρο-μαύρο αλλά ότι έστειλε έστω την πρώτη επιστολή! Και σταματάνε εκεί!

Η προσωρινή διοίκηση του ΚΚΕ έστειλε επιστολή στο Ζαχαριάδη, στις 3 Δεκεμβρίου 1940. Στην επιστολή αυτή απάντησε ο Ζαχαριάδης στις 6 Ιανουαρίου 1941

«Θα τα πω έξω απ τα δόντια. Δεν είμαστε παιδιά για να λέμε και ξελέμε. Όσα είπα ήταν καλώς είπωμένα. Μάλιστα η «επιχειρηματολογία» σας με κατέπεισε ολοκληρωτικά ότι έχω 100% δίκηο! Χτυπάτε το μηχανισμό και λέτε ότι στην τωρινή κατάσταση της Ελλάδας ανακαλύψατε το «νέο». Μα στην πραγματικότητα το «νέο» αυτό είναι ο πολύ παλιός σοσιαλπατριωτισμός του 1914 και 1939! Κατακεραυνώνετε, τον μηχανισμό. Και όμως... λέτε: η περίπτωση Ελλάδας - Αλβανίας είναι ή ίδια με την περίπτωση Ε.Σ.Σ.Δ.- Φιλλανδίας!!! Συγκρίνετε τη δήλωση τον Στάλιν (διαστρεβλώνοντας την) για τους γαλλ. έξοπλ. στην εποχή του γαλλοσοβιετικού με την Ελλάδα της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας. Γιατί να μην συγκρίνετε το Ντελαντιέ του 1939-40 με τη σημερινή Ελλάδα; Δεν είνε πιο σωστό; (Ή διαστρέβλωση τον Στάλιν είναι αύτη: τότε ο Λαβάλ στη Μόσχα ζήτησε μια δήλωση απ' το Στάλιν για τους γαλλ. έξοπλ. Ο Στ. την έκανε από συμφώνου με την Κ.Δ. και τον Τορρές. Τότε η αντίδραση στη Γαλλία θέλησε να βρει αντίθεση ανάμεσα στον Στάλιν και το Κ.Κ. Γαλλίας. Και αυτό απάντησε με το περίφημο πλακάτ: Ό Στάλιν έχει δίκηο! Μα τι σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με τη σημερινή Ελλάδα; Και όμως κατατροπώνετε το μηχανισμό!!!) Λέτε: ή είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο μετάτρεψε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε αντιφασιστικό (!) για την ελευθερία της Ελλ., των Βαλκανίων, της Ε.Σ.Σ.Δ. και... βάλε!! Μη χειρότερα!! Λέτε: ο λαός κάνει αντιφασιστικό πόλεμο. Μα ο Μεταξάς; Κατά την ίδια λογική επειδή και για τα εσωτερικά ελληνικά ζητήματα ο λαός είναι αντιφασιστικός στην Ελλάδα δεν έχουμε μοναρχοφασιστική δικτατορία μα λαοκρατία! Όσο για τον ενθουσιασμό τον Λαού (αυτά που λέτε θυμίζουν αρθρογραφία «Εστίας» και Σία) δεν ξέρετε τι γίνεται ούτε στο Μέτωπο ούτε στα μετόπισθεν. Γενικά τα επιχειρήματα σας είναι «πιστόν αντίγραφον» με τον αντιφασισμό κ.λπ. πού κοπανάει τόσο ο Μεταξάς και Σία όσο και ο εγγλέζ. ιμπεριαλισμός. (Τώρα βλέπω ότι τα λάθη στην αρθρογραφία του «Ρίζου» και αλλού -που παρά τις συστάσεις μου δεν διορθώσατε δεν ήταν τυχαία). Μιλάτε πολύ για το συμφέρον της Ε.Σ.Σ.Δ. ξεχνόντας ότι το συμφέρον αυτό είναι διαφορετικό και αντίθετο προς το συμφέρον τόσο του άξονα όσο και της Αγγλίας και αν ο άξονας θέλει να κάνει τα Βαλκάνια φασιστικό προγεφύρωμα, η Αγγλία τα θέλει όχι μόνο αντιαξονικό μα και αντι-σοβιετικό ορμητήριο ξέροντας το βασικό στην περιοχή αυτή σοβιετ. ενδιαφέρον. Και αυτούς ακριβώς τους σκοπούς της Αγγλίας εξυπηρετεί σήμερα ο Μεταξάς. Εσείς λέτε ότι ο Μετ. πολεμά σήμερα κατά του φασισμού και για την ελευθερία Ελλ. Βαλκ. κλπ... Γιατί τότε εφαρμόζει εσωτερικό φασισμό, δε δίνει αμνηστεία στους κόμ. γιατί ζητά από τους εθελοντές πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, γιατί πιάνει φαντάρους κομμουνιστές του Μετώπου και τόσα και τόσα παρόμοια;

Στραβοκαταλάβατε απόλυτα τη γραμμή της Κ.Δ. και του ΚΚΕ. Το βασικό δεν είναι αν η Ελλάδα βρίσκεται στην Αλβανία, μα ποια Ελλάδα βρίσκεται στην Αλβανία και γιατί. Ή Ελλάδα αυτή είναι του Μεταξά + έγγλέζ. ίμπεριαλ. και τους καταχτητικούς φασιστικούς σκοπούς της τους ξεκαθάρισε και πάλι ο Μεταξάς (πρωτοχρον. διαγγέλματα του + συνέντευξη του). Η πολιτική του ΚΚΕ απόβλεπε στο ν' αποσπάσει την Ελλάδα απ' την Αγγλία και να την προσεγγίσει στην Ε.Σ.Σ.Δ. μαζί με εσωτερικές αλλαγές. Αυτού απόβλεπε και το «ανοιχτό γράμμα» μου της 31 -Χ. (που τη δημοσίευση του, την αποστολή του έτσι όπως ήταν γραμμένο, την υπαγόρευσε κυρίως και ή εσωτερική κρίση του ΚΚΕ και ή ανάγκη να δοθεί σ' όλους τους κομμουνιστές της Ελλάδας έγκυρη ενιαία κατεύθυνση). Πάντως το γράμμα εκείνο, καμουφλαρισμένο, τάλεγε όλα και μιλούσε για εξόντωση και του εσωτερικού φασισμού. Πάντως το γράμμα εκείνο ήταν μονάχα μια προσπάθεια πού προϋπόθετε όλους τους κατοπινούς ελιγμούς πού θα γινόταν αναγκαστικά. (Εσείς, αντίθετα, δένετε οριστικά το ΚΚΕ στο Μεταξά και στο σοσιαλσωβινισμό και έτσι παθαίνει το μεγαλύτερο ΑΙΣΧΟΣ στην ιστορία του). Τα πράγματα είναι καθαρά: Ό λαός θέλει μόνο τη Λευτεριά και ανεξαρτησία τον εσωτερική και εξωτερική. Αυτό είναι δυνατό μόνο με εσωτερική αντιφασιστική στροφή + σύμπραξη με Ε.Σ.Σ.Δ. Ό Μεταξάς κάνει τα αντίθετα, μας δένει οριστικά στον ίμπερ. πόλεμο για λ/σμό της Αγγλ. μας μπλέκει και με τη Γερμ. (βλέπε γερμ. βοήθεια στην Ιταλία) και κάνει πόλεμο φασιστικό - ίμπεριαλ. - πλουτοκρ. - καταχτητικό. Καθήκον του ΚΚΕ: Να ζητήσει η Ελλάδα μεσολάβηση Ε.Σ.Σ.Δ. για έντιμη ειρήνη. Ό πόλεμος στα χέρια στρατού - Λαού: ανατροπή Μεταξά. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός! Λαϊκή Δημοκρατική εξουσία. (Αν όπως λέτε ο Λαός είνε με το Μεταξά, τότε το ΚΚΕ πρέπει να πάει ενάντια στο ρέμα. Απ' την Κορυτσά και πέρα οι στρατιώται μας σφάζονται άδικα, για ξένα συμφέροντα). Αυτή είναι η γνώμη μου. «Παληός» μαρξισμός θα πείτε. Ναι μα όχι σοσιαλσωβινισμός. Και έχετε υποχρέωση τιμής τη γνώμη μου αυτή, δηλ. το ανοιχτό γράμμα πού δεν δημοσιεύσατε 2): το σχέδιο απόφασης πού σας πρότεινα και πιστή απόδοση αυτού εδώ του γράμματος να τα δημοσιεύσετε στο «Ριζ.» συνοδεύοντας τα με όλες τις αντιρρήσεις σας κ.τ.λ. αν δεν πειστείτε ότι έχω δίκηο. (Κοκορέβεστε ότι ανακαλύψατε το «νέο» και όμως δεν βλέπετε το ΝΕΟ στην κατάσταση πού επιβάλλει τη στροφή πού σας προτείνω. Δίχως τη στροφή αυτή και το «ανοιχτό γράμμα» μου της 31. Χ καταντά ένα σοσιαλπατριωτικό προδοτικό ντοκουμέντο. Έχετε υποχρέωση τιμής να κάνετε αμέσως τις δημοσιεύσεις πού ζητώ πιο πάνω. Αλλοιώς θα πεισθώ τελειωτικά ότι πίσω απ' τη Π.Δ. κρύβεται ύποπτη βρωμοδουλειά του Μανιαδάκη και της ασφάλειας. Όταν ο Μανιαδάκης πήρε τα τελευταία μέτρα ενάντια μου χάρηκα γιατί τα απέδωσα στη δημοσίευση και τοιχοκόλληση τον νέου γράμματος μου. Έπεσα έξω. Ίσως τα μέτρα να οφείλονται ατό ότι ο Μανιαδάκης έλαβε «αρμοδίως» γνώση τον νέου αυτού γράμματος. Ποιος ξαίρει; Κάποτε είπα στον Ειρηνοδίκη ότι τη φωλιά του την σκάτωσε. Και αυτός «φρονίμως ποιών» δεν απάντησε! Τώρα ποιος είνε ο Ειρηνοδίκης ίσως να θυμάται ο Κάτσος). Και κάτι άλλο: Κάποιος από σας κάνει το «θεωρητικό». Μα του πήρε ο διάολος τον πατέρα. Λιγώτερη φλυαρία - Λιγώτεροι ιστορικοί παραλληλισμοί (όπως λ.χ. της Φινλανδίας!!!) γιατί είναι κακοτοπιές!

Πάντως το παράδειγμα του ΚΚ Κίνας κυρίως απ' την αιχμαλωσία του Τσαγκ-Κάϊ-Σεκ και δω κάτι μπορεί να τον ωφελήσει. Για τις μικροδιαφορές μας: Εσείς μπορεί να στέλνετε πολλά, μα εγώ παίρνω πολύ λίγα. Απόδειξη: Απ' τον πόλεμο και δω πήρα μόνο τον 1ο πολεμικό «Ρίζο» και το «Δελτίο» με την απόφαση σας. Τίποτε άλλο. Πριν 1 μήνα λέγατε: Σε 4 μέρες θα πάρεις την 1η πολεμική προκήρυξη μας και το «Ρ.» του Δεκέμβρη. Ακόμα να τα πάρω! Θέλω όλα τα υλικά σας (έντυπα) απ' τον πόλεμο και δω όσα δεν πήρα. (Απ' τον Κατσ. εγώ είχα ζητήσει εξηγήσεις. Αυτός δεν μου έδωσε. Μετά ζητήσατε σεις από μένα. Μπορείτε να τις πάρετε απ' τον ίδιον). Όταν μου είπατε ότι το Χόντζα δεν τον ξέρετε σας απήντησα ότι δεν πρόκειται για Χόντζα μα για ΧΟΝΖΑ και σας ξαναρωτούσα, αν τον ξέρετε. Δεν απαντήσατε. (Μου ζητήσατε διευκολύνσεις για σύνδεση σας με πρόσωπα για λεφτά κ.τ.λ... Σας απάντησα. ΟΧΙ. Μόνο πολιτικές γνώμες δίνω). Οι γνώμες μου για τον πόλεμο να μπουν στο αχτίφ Κ. και Κ.Ν.. Πάντως η συνέχιση της συζήτησης μεταξύ μας δεν έχει νόημα. ΕΡΓΑ χρειάζονται. Να γράφετε πιο ζωηρά και αραιά να τα βγάζω εύκολα και γρήγορα. (Αν η προσπάθεια της Π.Δ. είνε παστρικιά δουλειά μη ξεχνάτε ότι δεν έχετε δικαίωμα να ατιμάσετε το ΚΚΕ). (Αν δεν κάνετε τις δημοσιεύσεις θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω ένα μέσο πού ίσως προσωπικά μου κοστίσει ακριβά μα το ΚΚΕ θα το ωφελήσει.) Αν αποφασίσετε τη δημοσίευση μην αργείτε ούτε δεφτερόλεφτο. Τα γραφτά μου όλα να τα φυλάχτε.

(Ο σύνδεσμος μας κάνει ανοησίες.)

6.1.41»

Και φωτοτυπία του ιδιόχειρου της απάντησης Ζαχαριάδη.

Τις επιστολές του αναγνώρισε ως γνήσιες ο ίδιος ο Ζαχαριάδης με επιστολή του στον Ριζοσπάστη στις 11 Μαρτίου 1947.
Image



http://sfoulidis.hostei.com

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 17:08 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Το σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ υπογράφτηκε στη Μόσχα στις 23 Αυγούστου 1939. Το ΚΚΕ καμία αντίσταση δεν είχε κάνει μέχρι της 22 Ιουνίου 1941 που η Γερμανία επιτέθηκε κατά της Ρωσίας. Τότε το ΚΚΕ κάλεσε τον Ελληνικό λαό να υπερασπίσει την...Σοβιετική Ένωση!

Απόφαση της Κ.Ε του ΚΚΕ (1.8.1941) : «Το ΚΚΕ καλεί τον Ελληνικό λαό, όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις σε ένα Εθνικό (SIC!!) Μέτωπο της απελευθερώσεως για την καθημερινή υποστήριξη και υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης» Τι «πατριωτισμός»!

Σχετικά με Αλβανούς :Συμφωνία με τους «τσάμηδες»!

Όσοι δεν γνωρίζουν τι ήταν οι Τσάμηδες χάνουν! Μουσουλμάνοι Αλβανοί συνεργάτες των (ΦΑΣΙΣΤΩΝ) Ιταλών και των Γερμανών που έκαναν πλιάτσικο, έδιωχναν τους Έλληνες από τα σπίτια τους και τα έπαιρναν εκείνοι! Το θέμα είναι πολύ λεπτό ακόμα και σήμερα, καθώς ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΟ ΥΠ. ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ανακινεί θέμα Τσαμουριάς και ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ «ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ» ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ!!!! Αυτά τα σπίτια δηλαδή που έπαιρναν από τους Έλληνες στην κατοχή! Υπάρχει και απελευθερωτικός στρατός Τσαμουριάς! UCC! Πρωτοπόροι; Πάλι οι αριστεροί!

ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (ΕΑΜ)

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠH

Αριθμ. Πρωτ. 39

Γιάννινα 26-1-45

Προς

Την Νομαρχιακή Επιτροπή ΕΑΜ Θεσπρωτίας
Παραμυθιά

Αγαπητοί Συναγωνιστές

Σας κοινοποιούμε απόφαση της Νομαρχιακής Επιτροπής Αργυροκάστρου σχετικά με την επάνοδο των Τσάμικων οικογενειών στα σπίτια τους.

Πρέπει να πάρετε όλα τα μέτρα για την καλύτερη υποδοχή τους από μέρος του Χριστιανικού στοιχείου για τη στέγαση τους και γενικά για την αποκατάσταση τους και ομαλή συμβίωση τους με τους Έλληνες.

Στους επανερχόμενους τσάμηδες θα γίνει εντατική διαφώτιση.

Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό.

Για την Πανηπειρωτική Επιτροπή του ΕΑΜ

Προεδρείο ΕΑΜ Αργυροκάστρου

Τμήμα Διοικητικού

Αριθ. 7 1ΕΧ44 19-1-45

Πανηπειρωτική Επιτροπή

Γιάννινα

Οι Τσάμικες οικογένειες που βρίσκονται εντός της Αλβανίας πήραν διαταγή να μεταβούν στα χωριά τους στην Ελλάδα, επειδή η κατάσταση τους χειροτερεύει από μέρα σε μέρα.

Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό

Άντε και άλλο ένα....
Image

Να πούμε για το Μ.Α.Β.Η. (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου) που οι κομμουνιστές τους πρόδωσαν στους Αλβανούς και αυτοί τους σκότωσαν! Αργότερα ο Ριζοσπάστης θα παραδεχθεί : «Είναι γεγονός ότι οι Αλβανοί κατάσφαξαν Έλληνες της Β. Ηπείρου»! (2 Ιουνίου 1945). Δεν μας είπαν όμως ποιος έδωσε τη δυνατότητα αυτή στους Αλβανούς! Μήπως οι συνεργάτες τους, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΚΚΕ;

Έφτασαν στο σημείο να προτείνουν την ίδρυση κοινών υπαρχηγείων με τους Αλβανούς, συγκρότηση μικτών ταγμάτων και αναφορά της Ν. Ηπείρου ως Τσαμουριάς!

Για το Προεδρείο ΕΑΜ. Νομαρχίας
Image

Από το Στρατηγείο Δυτικής Μακεδονίας του ΕΛΑΣ (22.8.1943)!
Image


Ο Βελουχιώτης επικαλείται εκ μέρους του ΓΣ του ΕΛΑΣ την ενίσχυση του «Αλβανικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού» για την εξουδετέρωση του Ζέρβα. Τσιμουδιά για Γερμανούς!
Image


ΕΛΑΣ

ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟ

ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΗΠΕΙΡΟΥ – ΔΥΤ. ΣΤΕΡΕΑΣ

Προς

Τον σ. ΤΖΙΩΤΖΙΑ, μέλος του Επιτελείου του Αλβανικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Αντιπρόσωπον ΕΛΑΣ στη Πανθεσσαλική Συνδιάσκεψη Ανταρτών που συνήλθε στην ΚΑΣΤΑΝΙΑ

ΟΠΟΥ

Αγαπητέ Σύντροφε.

Πρώτα σου στέλνω τους θερμότερους επαναστατικούς χαιρετισμούς και τα συγχαρητήρια μου δια την εξέλιξη και δράση του αδελφικού μας Λαϊκού Στρατού σας.

Ύστερα σε πληροφορώ τα εξής: α) Βρισκόμαστε σε πόλεμο σκληρό με το Ε.Δ.Ε.Σ. (του προδότη Ν. Ζέρβα), όπως προ καιρού οι σύντροφοι μας Σέρβοι με τον προδότη Μιχαήλοβιτς. Αυτοί μας επετέθησαν πρώτοι και σε συνεργασία με τους Γερμανούς και με την απόλυτη βοήθεια σε πληροφορίες, πολεμικό υλικό και χρήματα των Άγγλων.

β) Η προσπάθεια μας εναντίον όλων εξελίσσετε ευνοϊκά. Αντιμετωπίσαμε τους Γερμανούς χωρίς πολλές ζημιές.Διαλύσαμε σχεδόν τον Ζέρβα, που τώρα έχει τραβηχθή, συνεργαζόμενος ανοιχτά με τους Γερμανούς στην περιοχή Λάκκα – Σουλίου, με τις υπόλοιπες ελάχιστες δυνάμεις του.

γ) Το τμήμα της περιοχής Γκραμπάλα – Καλαμά 15ο Σύνταγμα VIII Μεραρχίας αντιμετωπίζει τώρα όλο το βάρος των υπολειμμάτων του Ζέρβα. Ημείς δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τις προσπάθειες μας αν δεν βεβαιωθούμε για τις τελικές προθέσεις και σκοπούς των Γερμανών ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΑΡΤΗΣ.
Θέλουμε λοιπόν από σας να μας βοηθήσετε στα εξής: α) Να έχετε στενή σύνδεση με τα τμήματά μας και να τους διευκολύνετε όσο μπορείτε σε περίπτωση συμπτύξεως τους δια πιέσεως προς τας γραμμάς σας όπως έχουν διαταχθή. β) να τους ενισχύσητε, όσο σας είναι δυνατό με πυρομαχικά και τρόφιμα, χρεώνοντας μας, γιατί επί του παρόντος είναι απολύτως αδύνατο από τεχνικούς λόγους να τους ενισχύσουμε εμείς από δω. Με τον ίδιο σύνδεσμο σε παρακαλώ να μου στείλεις μια που δρω τώρα προσωπικά στην Ήπειρο, όσες μπορείς περισσότερες πληροφορίες για το κίνημα σας και τις κινήσεις των Γερμανών στη περιοχή σας

Σ.Δ. 26 ΧΙ 1943

Με συντροφική αγάπη

Τ.Σ. ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Κοινοποίησις


Καταδιώκουν όλους τους πατριώτες της Β. Ηπείρου! Η Πολιτοφυλακή του ΕΛΑΣ συλλαμβάνει τον Μητροπολίτη Κορυτσάς και τον έστειλε «σε στρατόπεδο προσωπικοτήτων»!!!
Image

Με τους Αλβανούς υπάρχουν και άλλα έγγραφα, με κυριότερα στις 10 Αυγούστου 1943 και 13 Δεκεμβρίου 1943 κλπ.


Τον Μάρτιο του 1941 μαίνεται ο πόλεμος στη Β. Ήπειρο. Οι Ιταλοί εξαπoλύουν την τελευταία τους επίθεση, πρόκειται για την επίθεση της Άνοιξης (Primavera) στην οποία μετείχαν και τάγματα μελανοχιτώνων! Τότε η Κ.Ε του ΚΚΕ καλεί με ανακοίνωση την οποία κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου 1941 τους Έλληνες να ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ...ΗΡΩΪΚΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ!!

Η Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους την διοίκηση των μονάδων τους, εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές που να αντιπροσωπεύουν όλους, από τον στρατιώτη μέχρι τον στρατηγό, όσους συμφωνάνε σε τούτο το πρόγραμμα δράσης. Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους και να απαιτήσουν από το άλλο μέρος παραίτηση της Κυβέρνησης και σχηματισμό προσωρινής, αντιπολεμικής, αντιδιχτατορικής Κυβέρνησης μετώπου εθνικής σωτηρίας – ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των πολιτικών και στρατιωτικών συμφώνων που κλείστηκαν από τους Εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς την Σοβιετική Ένωση. Η Κ.Ε. καλεί την εργατική τάξη και ιδιαίτερα τους εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, αυτοκινητιστές και εργάτες πολεμικών εργοστασίων να εφαρμόσουν το πιο φαρδύ ενιαίο, εργατικό, αντιπολεμικό μέτωπο, με τους αρχηγούς και με τους εργάτες όσους συμφωνούνε στη πλατφόρμα του μετώπου εθνικής σωτηρίας – ειρήνης συγκροτώντας επιτροπές εργασιακές και σωματειακές ομάδες να παλέψουν με συγκεντρώσεις, με διαδηλώσεις, με οικονομική και πολιτική απεργία…Να κάνει (ο λαός) ότι μπορεί για να σταματήσει τον πόλεμο που έφερε η αγγλόδουλη σπείρα προκαλώντας την Ιταλική εισβολή…Να πάρη παράδειγμα ολόκληρος ο ελληνικός λαός από τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας…»

Ο «ΗΡΩΪΚΟΣ» ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ!!!! ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Η προδοσία συνεχίζεται και μετά την επίθεση των Γερμανών! Μανιφέστο της 3ης Μαΐου 1941 όπου το ΚΚΕ συμπεραίνει ότι «η συνέχισις του πολέμου της 28ης Οκτωβρίου 1940 έγινε αιτία να προκαλέσει την χιτλερική εισβολή» η οποία θα αποφεύγονταν αν το Έθνος μας «πετούσε τα όπλα και παραδινότανε ή συμμαχούσε με τον Άξονα, όπως ο ηρωικός Βουλγάρικος αδελφός» ! («Η ιστορία του ΚΚΕ», 1947, τόμος Α’)

Στις 14.4.1941 καλείται ο λαός «να σκεφθεί πόσο διαφορετικά θα ήταν η θέση του σήμερα, αν η επιστράτευση της 28ης Οκτωβρίου μετατρεπότανε σε λαϊκό ξεσήκωμα δεν έγινε, αιτία είναι η πλάνη του λαού ότι ο πόλεμος ήταν δίκαιος»!

Για το ΚΚΕ λοιπόν υπεύθυνος του πολέμου ήταν η «βασιλομεταξική σπείρα» και σε κύριο άρθρο του Ριζοσπάστη (17 Ιουνίου 1941) «ξεχνάνε» ότι μας επιτέθηκαν οι Ιταλοί και αποδίδουν την ευθύνη στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

Μόνο ο τύπος του κόμματος μας στάθηκε ο μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών εχτρών της Ελλάδας κι ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον του τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ως το τέλος να συνεχίσει την έκδοση του και να χτυπά αλύπητα και ανειρήνευτα τον πρώτο εχθρό της χώρας μας την μισητή Βασιλο-μεταξική σπείρα. Μόνον ο τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα το ξεπούλημα της χώρας μας στους Εγγλέζους ληστές, ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας απ’ την ουδετερότητα. Μόνον ο «Ρίζος» μας βροντοφώναζε για τον κίνδυνο που διέτρεχε η χώρα μας με την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για τον Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα του Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρούπας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλέψει για την ουδετερότητα και ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια του καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσω του «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας από μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής – Σωτηρίας – Ειρήνης, που θα υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον Άξονα χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις που θα προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά με την ΕΣΣΔ.

Ο αγώνας του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΚΚΕ που... κάποιοι προσπαθούν να διαχωρίσουν ήταν ΤΑΞΙΚΟΣ. Γι' αυτό στους συμμάχους των Γερμανών Βουλγάρους απευθύνθηκαν οι κομμουνιστές για να ελευθερώσουν πρωτοκλασάτα στελέχη τους.

Στις 28 Ιουνίου 1941 πήγανε στην φυλακή της Ακροναυπλίας 2 Γερμανοί αξιωματικοί της G.F.P. (Μυστική στρατιωτική Αστυνομία) μαζί με τον εκπρόσωπο της Βουλγαρικής πρεσβείας στην Αθήνα, και βάσει της υπ' αριθμόν 621 διαταγής της G.F.P. διατάζεται η αποφυλάκιση (!) 27 ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ!

Οι... πατριώτες δήλωσαν "Βούλγαροι υπήκοοι" εφ' όσον ο ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΣ, ΩΣ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΣ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ! από τους Βουλγάρους ΦΑΣΙΣΤΕΣ και ζήτησαν από αυτές να επέμβουν οι Γερμανοί για να αποφυλακιστούν από τη φυλακή γιατί -δήθεν- κρατούνταν ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ αλλά γιατί ήταν ΑΥΤΟΝΟΜΙΣΤΕΣ! και αγωνίζονταν για την αυτονόμηση της Μακεδονίας!

Οι Γερμανοί απελευθέρωσαν τους παρακάτω:
Ανδρέας Τσίπας, αναπληρωτής γεν. Γραμματέας του ΚΚΕ!!!!
Ανδρέας Τζίμας ή Σαμαρινιώτης ή Τζίμωφ, πρώην βουλευτής Καστοριάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και καθοδηγητής του ΕΛΑΣ Μακεδονίας...
Κ. Λαζαρίδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
Λάζαρος Ζησιάδης ή Τερπόβσκυ, μέλος του Μακεδονικού γραφείου του ΚΚΕ
Ζήσης Βελιόπουλος
Ζήσης Καλλιμάνης
Αναστάσιος Καρατζάς
Πέτρος Κέντρος
Λάμπρος Μόσχος
Κυριάκος Μπιλάλης
Αθανάσιος Πέϊκος
Λάζαρος Μποζίνης
Στέλιος Παπανεδέλιος
Δ. Τσιτσίνας
Νικόλαος Σωτηρίου
Μιχάλης Σκουπακίδης
Νικόλαος Χαϊβανίδης
Ρούσος Χαριζάνης
Εμμανουήλ Καζαντζής
Κωνσταντίνος Λάμπρου
Δημήτριος Λέσκας
Φώτιος Ουρούζης
Παντελής Τζίκας
Ιωάννης Κωνσταντινίδης
Θεόδωρος Ευθυμιάδης
Λάζαρος Ντάμιος
Εμμανουήλ Χαραλάμπους

Ο Λάζαρος Ζησιάδης ή Τερπόβσκυ από το Δενδροχώρι Καστοριάς μόλις απελευθερώθηκε προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Βουλγαρικής Πρεσβείας και το 1943 έγινε γγ. του ΚΚ Μακεδονίας.

Ο Ανδρέας Τζήμας ή Τζίμωφ από τη Σαμαρίνα (εξού και το «Σαμαρινιώτης») βουλευτής Καστοριάς κατά το 1936, συνεργάστηκε με τον περίφημο τυχοδιώκτη Αλκιβιάδη Διαμάντη που εργαζόταν με την προστασία των Ιταλών για τη δημιουργία Κουτσοβλάχικου κράτους στην Πίνδο. Αργότερα έγινε πρεσβευτής της Π.Ε.Ε.Α. στον Τίτο.

Το κορυφαίο το αφήνω να το πει ο Ελευθέριος Σταυρίδης πρώην γ.γ του ΚΚΕ στο βιβλίο του «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ», σελ. 528:

«Ετυφέκισε το ΚΚΕ τα 27 αυτά στελέχη του δια την επαίσχυντο αυτή από πάσης απόψεως πράξις των και εκείνους εκ των ηγετών του που την ενέκριναν; OXI!
Και ταύτα πάντα εγίνοντο καθ’ ην εποχήν το ΚΚΕ επηγγέλετο δια του ΕΑΜ «Εθνικήν Αντίστασην» κατά του κατακτητού και απελευθέρωσιν από του ζυγού του φασισμού»!

Image
ΚΟΜΟΤΙΝΗ 1944: ΕΑΜοβουλγαρική Συναδέλφωση. Οι Βούλγαροι Υπουργοί Τερπένζεφ και Νέϊκωφ (σημειώνονται με τους αριθμούς 1 και 2) με τον Λοχαγό Κωνσταντάρα, διοικητή της VI Μεραρχίας του ΕΛΑΣ (3) του Ιορδάνογλου, φρούραρχου του ΕΛΑΣ Καβάλας, του Βαγγέλη Μερκάτα, αρχηγού του ΚΚΕ Καβάλας (7) και άλλων Βουλγάρων και Ελλήνων κομμουνιστών. Την ΕΑΜοβουλγαρική συναδέλφωση δαφνοστεφανωμένοι (σαν χαβανέζες) ΕΛΑΣίτης αντάρτης και Βούλγαρος στρατιώτης.

Image
Εικονίζονται: Ο αξιωματικός του ΕΛΑΣ Καραϊσκάκης και ο Βούλγαρος υπολοχαγός Φρούραρχος Ξάνθης. Από τον Απρίλιο 1942 μέχρι τον Σεπτέμβριο 1944, ο Καραϊσκάκης φρούραρχος του ΕΛΑΣ Ξάνθης και ο Βούλγαρος φρούραρχος είχαν κοινό γραφείο!

Τι έκαναν οι αθεόφοβοι (όνομα και πράγμα!) του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ; κυκλοφόρησαν γραμματόσημα της... «αυτοδιοίκησης Έβρου» που αντικαθιστούσαν τη δραχμή με το...βουλγάρικο λέβα
Image


Και βέβαια να μην ξεχνάμε ότι οι σύμμαχοι του ΚΚΕ (καθ’ όλη την διάρκεια της κατοχής) Βούλγαροι απήγαγαν 50.000 Βορειοελλαδίτες και τους πήγαν στην Βουλγαρία για καταναγκαστικά έργα. Όταν όμως αυτοί οι όμηροι επέστρεψαν και ζήτησαν αποζημιώσεις το ΚΚΕ ούρλιαζε: «κάτω τα χέρια από την δημοκρατική Βουλγαρία».

Τον Ιανουάριο του 1944 στις Καρυδιές Έδεσσας, ο Βούλγαρος εγκληματίας πολέμου Κάλτσεφ και ο Ανδρέας Τζίμας υπέγραψαν στο όνομα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (όπως οι ίδιοι αναφέρουν)και του Βουλγαρικού στρατού το εξής συμφωνητικό:
«1) Αι επαρχίαι Κιλκίς Παιωνίας, Αλμωπίας, Γιαννιτσών, Εδέσσης, Αριδαίας, Φλωρίνης και Καστοριάς εκχωρούνται από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως ζώνη δράσεως του ΣΝΟΦ.

2) Το ΣΝΟΦ έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τη ζώνη της δράσης του και σε άλλες νοτιότερες επαρχίες ύστερα από την εξασφάλιση πλήρους κυριαρχίας στις παραπάνω επαρχίες.

3) Ο Βουλγαρικός Στρατός κατοχής της Μακεδονίας παίρνει την υποχρέωση να καταλάβει τα αστικά κέντρα της Μακεδονίας υστέρα από την αποχώρηση των Γερμανών και την παράδοση τούτων εις τας αρχάς του ΕΑΜ.

4) Αποφασίζουν από κοινού ΕΑΜ και ΣΝΟΦ την δημιουργία αυτονόμου Μακεδόνικου Κράτους Σοβιετικής Oργάνωσης το οποίον θα ζητήσει να μπει κάτω από την προστασία της Ρωσίας.

5) Για την ενίσχυση ΕΑΜ-ΣΝΟΦ αναλαμβάνεται ή υποχρέωση της πλαισίωσης της Διεθνούς Μεραρχίας πού θα ιδρυθεί στο Καϊμακτσαλάν από Βουλγάρους αξιωματικούς και ο εφοδιασμός της με πυρομαχικά.

6) Να φροντίσουν οι Βούλγαροι για την κατασυκοφάντηση κάθε δυναμικού εθνικιστικού στοιχείου στις αρχές κατοχής, ώστε να μη αναπτυχθεί εθνικιστική κίνηση. Καθιερώθη τέλος ως σημαία της Σοβ. Δημ. Μακεδονίας η βουλγαρική τοιαύτη, με αντίθετο φοράν των χρωμάτων και με αστέρια εις το κέντρον».

ΚΑΛΤΣΕΦ ΤΖΙΜΑΣ

Όπως καλά διαβάσατε ιδρύεται αυτόνομο Μακεδονικό κράτος, ενώ ολόκληρες επαρχίες της Β. Ελλάδας εκχωρούνται στη ΣΝΟΦ!

Για το Σύμφωνο αυτό ο Kris Woodhouse αναφέρει ότι: «Εμφανίζεται ότι την υπέγραψαν ένας Έλληνας κομμουνιστής και ένας Βούλγαρος αξιωματικός του τακτικού στρατού, σε ένα χωριό στο βουνό Καϊμακσιλλάρ (στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα), τον Ιανουάριο του 1944. Έτυχε, την εποχή εκείνη, να επισκεφθεί την περιοχή Αμερικανός αξιωματικός της ΣΣΑ, συνοδευόμενος από έναν Έλληνα κομμουνιστή (τον Αντρέα Τζήμα). Στην αναφορά του, για την επίσκεψη αυτή, παρατηρούσε με έκπληξη, ότι ένας αξιωματικός με "κάποια ξενική" στολή τους συνάντησε σε ένα χωριό, στο βουνό Καϊμακσιλλάρ, τον Ιανουάριο του 1944. Η αναφορά αυτή ήταν γνωστή σε πολύ λίγα πρόσωπα, ανάμεσα στα οποία κι εγώ·' και είναι σχεδόν βέβαιο, ότι δεν ήταν γνωστή σε κανέναν, ο οποίος θα ενδιαφερόταν να κατασκευάσει μια σκευωρία. Η σύμπτωση είναι τουλάχιστο αξιοσημείωτη».

Woodhouse: Το Μήλο της Έριδος σελ. 243.

Επαληθεύεται λοιπόν ότι ο Α. Τζήμας ήταν στη περιοχή την εποχή εκείνη. Επί πλέον και ένας αξιωματικός με «Ξενική Στολή» (άρα αξιωματικός τακτικού στρατού) περιφερότανε μαζί με τον Α. Τζήμα στα Ελληνικά βουνά. Γιατί άραγε για τουρισμό;

Στο Μελισσοχώρι στις 20 Σεπτεμβρίου 1944 το ΚΚΕ και ο Βουλγαρικός στρατός κατοχής υπογράφουν το εξής «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ» συμφωνητικό :
«Σήμερον την 20ην Σεπτεμβρίου του 1944 εν Μελισσοχωρίω Μακεδονίας οι υπογεγραμμένοι αντιπρόσωποι του ΚΚΕ, του Βουλγαρικού Στρατού, του Ε.Λ.Α.Σ. και της Π.Ε.Ε.Α. συνεφωνήσαμε και αποφασίσαμε τα κάτωθι, προς ενίσχυσιν του κοινού απελευθερωτικού μας αγώνος καθώς και δια την μελλοντικήν μας συνεργασίαν.

ΑΡΘΡΟΝ 1ον. Άμεσος υποστήριξις του Ε.Λ.Α.Σ. με πολεμικόν υλικόν δια του Βουλγαρικού Στρατού.
ΑΡΘΡΟΝ 2ον. Ό Βουλγαρικός Στρατός δεν θα επιτεθή κατά του Ε.Λ.Α.Σ. και θα υποστήριξη τας επιχειρήσεις του και εναντίον Κυβερνητικών Στρατευμάτων και εναντίον Εθνικιστικών Σωμάτων.
ΑΡΘΡΟΝ 3ον. Κατά την Αγγλοαμερικανικήν απόβασιν εν Ελλάδι ο Ε.Λ.Α.Σ. υποχρεούται να συμπεριλάβη εις τας τάξεις του Βουλγαρικά Στρατεύματα και να τα υποστηρίξη.
ΑΡΘΡΟΝ 4ον. Κατά την απόβασιν θα ενωθούν τα Βουλγαρικά Στρατεύματα και ο Ε.Λ.Α.Σ.
ΑΡΘΡΟΝ 5ον. Ό Ε.Λ.Α.Σ. υποχρεούται εν περιπτώσει υποχωρήσεως να υποστήριξη τα Βουλγαρικά Στρατεύματα μέχρι συνόρων.
ΑΡΘΡΟΝ 6ον. Όλο το Βουλγαρικό πολεμικό υλικό το ευρισκόμενον εις Μακεδονίαν και Θράκην θα παραχωρηθή εις τον Ε.Λ.Α.Σ.
ΑΡΘΡΟΝ 7ον. Ό Ε.Λ.Α.Σ. αναλαμβάνει τον έφοδιασμόν του Βουλγαρικού Στρατού.
ΑΡΘΡΟΝ 8ον. Ό Ε.Λ.Α.Σ. αναλαμβάνει την προστασίαν της Βουλγαρικής μειονότητας και της περιουσίας αυτής και θα διευκολύνη έφ' όσον αύτη θα ζήτηση την αναχώρησίν της εις την Βουλγαρίαν, συναποκομίζουσα και την περιουσίαν της.
ΑΡΘΡΟΝ 9ον. Από κοινού άγων εναντίον εκείνων πού εναντιούνται εις τον Ε.Λ.Α.Σ. και το ΚΚΕ.
ΑΡΘΡΟΝ 10ον. Το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο Ε.Λ.Α.Σ. αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν Διεθνή Μακεδονίαν μετά το τέλος του πολέμου.
ΑΡΘΡΟΝ 11ον. Κατάργησις συνόρων μεταξύ Βουλγαρίας - Ελλάδος και Σερβίας.
ΑΡΘΡΟΝ 12ον. Ουδείς Βούλγαρος θα συλληφθή εν Μακεδονία και Θράκη από τον Ε.Λ.Α.Σ.

Εν Μελισσοχωρίω την 20η-9-1944 Δια το Κ.Κ. Βουλγαρίας: Φιλίπποβιτς, Γραμ. Βουλγαρικής Λέσχης

Δια τον Βουλγαρικόν Στρατόν: Γιούνωφ, Υπολοχαγός

Δια τον Ε.Λ.Α.Σ.: Αυγερινός Δια την Π.Ε.Ε.Α.: Στασινόπουλος»

Image
Βούλγαροι αξιωματικοί και στελέχη του ΚΚΕ στη Δράμα. Ο καπετάν Λάμπρος (1), ο διοικητής της VI μεραρχίας του ΕΛΑΣ Κωνσταντάρας (2), ο Βούλγαρος στρατιωτικός διοικητής Κομοτηνής (3) και άλλοι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ και του Βουλγαρικού στρατού.

Έτσι λοιπόν; Το ΚΚΕ συμφωνεί με τους Βουλγάρους για μία «Διεθνή Μακεδονίαν»! και φυσικά ουδείς Βούλγαρος κατακτητής θα συλληφθεί στη Μακεδονία και Θράκη από τον ΕΛΑΣ!

Από την «αντίσταση» του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΚΚΕ :
Τέλος, όσοι δεν πείστηκαν σχετικά με τους Βουλγάρους ενημερώνω :

1) Χαρ. Κατωπόδης (καπετάν Αράπης, υπολοχαγός) στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ του ΚΑΪΜΑΚ-ΤΣΑΛΑΝ :

Στις 5 Ιουνίου 1944, ΔΗΘΕΝ ΑΠΟ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ, τον δολοφόνησαν γιατί σε σύσκεψη στελεχών κατηγόρησε το ΚΚΕ ότι πρόδωσε την αντίσταση και συνεργάζεται με Βουλγάρους.

2) Ζαχαρίας Ζαγορίτης από την Αρναία Xαλκιδικής, στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ Χολομόντως.

Εκτελέστηκε μετά από ενέδρα γιατί αντέδρασε για εκτελέσεις Εθνικών στελεχών Χαλκιδικής.

3) Περίπτωση 28ου Συντάγματος ΕΛΑΣ.

Όταν ιδρύθηκε το Σ.Ν.Ο.Φ. (Σλαυικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο) από τον ΕΛΑΣ και στο οποίο μπήκαν και Βούλγαροι κομιτατζηδες που είχαν σταλεί στην Δυτική Μακεδονία, οι τελευταίοι άρχισαν να διακηρύττουν ότι «η Μακεδονία ανήκει στους Βουλγάρους» και να προκαλούν.

Η στάση αυτή των κομιτατζήδων προκαλεί αγανάκτηση στους Εθνικιστές Ελασίτες. Ο διοικητής του 28ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ ταγματάρχης Χρήστος Λαζαρίδης συνεννοείται με τους ανθ/γους Θεόδωρο Ευφραιμίδη και Πέτρο Δάγκα και αποφασίζουν να χτυπήσουν και να εξοντώσουν το κομιτατζίδικο τάγμα.

Το ΚΚΕ το αντιλαμβάνεται, τους συλλαμβάνει, τους βασανίζει και τέλος με «στρατοδικείο» τους καταδικάζει σε θάνατο!

Για όσους ενδιαφέρονται για περισσότερα, υπάρχουν δύο αποκαλυπτικότατα βιβλία που προέρχονται από Εθνικούς συνδέσμους Ελασιτών, τα: «Αποκάλυψις της Εθνοπροδοσίας του ΚΚΕ και των συνοδοιπόρων του», έκδοση 1961 του «συλλόγου Επαναπατρισθέντων εκ του παραπετάσματος» και το «Η Προδομένη Αντίστασις» του «Εθνικού συνδέσμου Μακεδονίας και Θράκης 1941-1945» έκδοση 1962.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ


Η απάντηση των Συμμάχων έφτασε μετά από ένα δίωρο και διέτασσε την διακοπή των συνομιλιών, ΕΚΤΟΣ αν αυτές αφορούσαν την άνευ όρων παράδοση των Γερμανικών δυνάμεων!

Μετά από αυτή την απάντηση η επιτροπή των Γερμανών πήγε με άδεια χέρια στην έδρα της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΤΗΣ επιτροπής Μπίελ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 3 ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΟΠΟΥ Ο ΕΛΑΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ!!! :

ΕΓΓΡΑΦΟ 1: ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ.
ΕΛΑΣ Άκρως επείγουσα

VIII Μεραρχία Ηπείρου

Επιτελικόν Γραφείον III

αρ. πρωτ. Αρ. 290

Διαταγή

Μέχρι νεωτέρας διαταγής παύσατε πάσαν ενέργειαν εναντίον Γερμανών είτε εις τας οδούς είτε εις την ύπαιθρον έστω και μεμονωμένα.

Πλην της περιπτώσεως επιθέσεως εκ μέρους των Γερμανών. Να ειδοποιηθώσι σχετικώς δια του ταχύτερου μέσου άπαντα τα τμήματα υμών και το εφ ΕΛΑΣ περιοχής προς πρόληψιν ενεργειών εκ μέρους του.

Η παρούσα εκτελεσθή πιστώς εκ παραλλήλου όμως να μην χαλαρωθώσι τα μέτρα ασφαλείας σας.

Τα ανωτέρω μέτρα λαμβάνονται καθ' όσον οι Γερμανοί επρότειναν επαφήν με εκπροσώπους ανταρτικών δυνάμεων ίνα προτείνουν όρους παύσεως ενεργειών εναντίον αμάχου πληθυσμού και ανταρτών, υπό τον όρον ελευθερίας οδικών συγκοινωνιών και παύσεως ενεργειών ανταρτών εναντίον τους.

Δια νεωτέρας μας διαταγής θα σας γνωστοποιήσωμεν αποτελέσματα συναντήσεως μας.

Παραλήπτες 6.10.43

VIII Μεραρχία

15,24, 3/40, 85 Συντάγματα υπογραφαί

Κοινοποίηση Γεν. Στρατηγείον V.Τ.Α. Π. Νάσσης

Κατσαντώνης
Image


ΕΓΓΡΑΦΟ 2: ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ (Δεν τους έφτανε η μια συμφωνία δηλαδή, υπογράψανε και άλλη).
Αρ. 302

Προς τα 24 και 15 Συντάγματα

Σας γνωρίζομεν ότι η εκκαθάρισις τμημάτων ΕΔΕΣ εις την περιοχήν 85ου Συντάγματος ετερματίσθη μέχρι περιοχής Κράψης, συλληφθέντων Λυγεράκη και Κωνσταντινίδη. Εις την περιοχήν 3/40 Συντάγματος πληροφορίαι ιδιωτικαί φέρουν αφοπλισθείσαν ομάδα ΕΔΕΣ εις Φτέρη και ότι ο Τζουμερκιώτης ευρίσκετο την 10ην τρέχοντος εις Χώσεψην. Τμήματα ΕΛΑΣ Δυτικής Στερεάς εκινήθησαν προς Κέντρα Ζέρβα.

Τμήματα 9ης , 10ης και 1ης Μεραρχίας ενούμενα μετά του 15ου Συν/τος εξακολουθήσουν εκκαθάρισιν περιοχής Τζουμέρκων. Γνωρίσατε μας αμέσως πορείαν εκκαθαρίσεως σας.

Εζητήθη από Γερμανούς εκ μέρους μας παράτασις εκεχειρίας μέχρις 20ης τρέχοντος μέχρι της οποίας δεν θα προβήτε εις ουδεμίαν επιθετικήν ενέργειαν κατ' αυτών.

Ανεξακρίβωτοι πληροφορίαι φέρουν συλληφθέντα Στρατηγόν Νάσσην, ευρισκόμενον μόνον καθ' οδόν δι' υπηρεσίαν προ της ενάρξεως της εκκαθαρίσεως.

13.10.1943

Η VΙΙΙη Μεραρχία

Δια την ακρίβειαν Πίσπιρης

Το ΙΙον Γραφείον Κατσαντώνης
Image


ΕΓΓΡΑΦΟ 3: ΑΝΑΦΟΡΑ VIII ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ:
ΕΛΑΣ

VIII Μεραρχία

Επιτ. Γραφείον Αριθ. Πρωτ. ΑΠ 292

Η VIII Μεραρχία

Προς

το Γενικόν Στρατηγείον ΕΛΑΣ

Λαμβάνω την τιμήν ν' αναφέρω τα εξής: Σήμερον αφίχθη εις τα Γραφεία μας προερχόμενη εξ Ιωαννίνων, αφού προηγουμένως διήλθεν του Γενικού Αρχηγείου ΕΔΕΣ, Επιτροπή αποτελούμενη εκ του Δημάρχου Ιωαννίνων Βλαχλείδου αντιπροσώπου Μητροπολίτου Ιωαννίνων αρχιμανδρίτου, ιδιώτου Ιωαννίνων Δούμα Δημητρίου και αντιπροσώπου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Βίκελ μετά του διερμηνέως Καραβά, κατοίκου Αθηνών και μας ανεκοίνωσαν τα εξής: Κατόπιν συστάσεως των Γερμανών γενομένων εξ αφορμής των εκτελεσθέντων σαμποτάζ και του φόνου του Γερμανού Συν/χου Διοικητού Συντάγματος επί της οδού Ιωαννίνων Πρεβέζης εξήλθον της πόλεως των Ιωαννίνων προς συνάντησιν των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΑΜ εις ας να προτείνουν όπως παύσουν κάθε ενέργειαν εναντίον των Γερμανών αναλαμβάνοντες την υποχρέωση απέναντι των ανταρτών όπως σταματήσουν κάθε εκδήλωση αντιποίνων εις βάρος του αμάχου πληθυσμού και κάθε ενέργειαν εναντίον των ανταρτών, Προς μεγαλυτέραν επιβεβαίωση τούτου προτείνουν όπως την 14ην τρέχοντος μηνός γίνει συνάντηση αντιπροσώπων των ανταρτών ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ αφ' ενός και Γερμανού αξ/κού αφ' ετέρου προς καθορισμόν περισσοτέρων λεπτομερειών του όλου ζητήματος, διατηρώντας τας κατεχόμενας νυν θέσεις μας μέχρι της 14ης τρέχοντος.

Ημείς υπεσχέθημεν μέχρι 14ης τρέχοντος να σταματήσωμε κάθε εχθρικήν ενέργειαν εναντίον των Γερμανών με την ανάληψιν εκ μέρους των της υποχρεώσεως να παύσουν τα αντίποινα εις βάρος του πληθυσμού και κάθε ενέργειαν εναντίον μας. Επίσης υπεσχέθημεν και την συνάντηση μετά του Γερμανού Αξ/κού την 14 τρέχοντος με την προϋπόθεση ότι μέχρι της ημέρας εκείνης θα έχομεν λάβει τας οδηγίας σας. Ομοίαν υπόσχεσιν έδωσε και η οργάνωσις του ΕΔΕΣ. Η επιτροπή της πόλεως των Ιωαννίνων μας εξέθεσε με τα μελανώτερα χρώματα τας αφάνταστους αγριότητας και την έκταση των καταστροφών αίτινες εγένοντο εις βάρος τον άμαχου πληθυσμού των περιοχών των ευρισκομένων πέριξ των οδών και πόλεων εφ' ολοκλήρου της Ηπείρου, και αίτινες είναι ανώτεροι πάσης περιγραφής, σημειωτέον ότι εις τας εκτελέσεις και τα παντός είδους κακουργήματα και λεηλασίες πρωτοστατούν Αλβανοί εκ Τσαμουριάς εις τας περιοχάς Φαναριού Φιλιατών Ηγουμενίτσας, και αν εξακολουθήσουν θα ερημωθή τελείως η Ήπειρος.

Υποβάλλει θερμήν παράκλησιν να εξετασθή το ζήτημα τούτο μετά της μεγαλυτέρας ευμενείας και δια την από της καλής του πλευράς καθ' όσον σήμερον ευρίσκεται εις την ύπαιθρον πληθυσμός (80.000) ογδόντα χιλιάδων ατόμων και πλέον άστεγος.... άνευ ουδενός ρουχισμού και μέσων διατροφής.

Ο Ελβετός αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού Βίκελ μας εδήλωσε τα εξής. Ανεχώρησε εξ Ιωαννίνων μίαν ημέραν βραδύτερα από την επιτροπήν της πόλεως δια να συνάντηση και ενεργήση από κοινού μετ' αυτής δια την επιτυχίαν των ανωτέρω αναφερομένων κινούμενος μόνον από ανθρωπιστικά αισθήματα και ουχί από άλλην αιτίαν. Εκ της περιηγήσεως που έκανε ανά την Ήπειρον εις την οποίαν ήλθε απλώς και μόνον δια την επίλυσιν του επισιτιστικού της ζητήματος διεπίστωσεν ότι ως έχει δημιουργηθεί κατάστασις εν Ηπείρω κατόπιν της εφαρμογής αντιποίνων κλπ. ότι είναι αδύνατος η διατήρησις του πληθυσμού εις την ζωήν τόσον των ευρισκομένων εις τας πόλεις όσο και των ευρισκομένων εις την ύπαιθρον, άνευ της ταχείας βοηθείας των δια τροφίμων εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού εις μεγάλην ποσότητα καθ' όσον η παραγωγή εις την Ήπειρον κατεστράφη. Ο ίδιος ο Βίκελ μας εδήλωσε ότι αφίχθη εις Ήπειρον δια να ρύθμιση το ζήτημα τούτο δια της αφίξεως ατμοπλοϊκώς τροφίμων εις τας περιοχάς Πρεβέζης Ηγουμενίτσης Πάργας εξασφαλίσας μάλιστα και την μεταφοράν των τροφίμων εις το εσωτερικόν δια Γερμανικών αυτοκινήτων της καυσίμου ύλης ήτις θα εδίδετο προς τον σκοπόν τούτον επιστρεφόμενη εις τους Γερμανούς εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού εις τον Πειραιά. Επίσης μας εδήλωσεν ότι εις συνομιλίαν του μετά του Γερμανού αντιστράτηγου Λάνς ότι ο τελευταίος ούτος είπεν εις περίπτωσιν καθ' ην ήθελον εξακολουθήσει εκ μέρους των ανταρτών αι τοιούτου είδους ενέργειαι και σαμποτάζ θα ευρέθη εις την ανάγκην να εφαρμόση εναντίον του πληθυσμού τα μέτρα τα οποία έλαβαν οι Βούλγαροι εις τας υπ' αυτών κατεχόμενας περιοχάς. Επίσης μας είπεν ότι εάν δεν ληφθεί απόφασις προς διευθέτησιν κάπως του ζητήματος τούτου ότι φοβείται μήπως οι Γερμανοί δεν του επιτρέψουν να επιτέλεση το επισιτιστικόν του έργον δια το οποίον αφίχθη εις την Ήπειρον.

Πληροφορούμεθα ότι η οργάνωσις του ΕΔΕΣ κατά την επικείμενην συνάντησιν μετά του Γερμανού αξ/κού την 14ην τρέχοντος προτίθεται να προτείνει συν τοις άλλοις και τους εξής όρους. 1) Απόλυσιν ομήρων 2) να σταματήσουν οι εκτελέσεις κατά του αμάχου πληθυσμού 3) Να αφοπλισθούν αι μειονότητες 4) Να ισχύουν οι Ελληνικοί Νόμοι δια τους Έλληνες υπηκόους 5) οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ να θεωρηθούν ως τακτικός στρατός.

Εφ' όλων των ανωτέρω ζητημάτων παρακαλούμεν να έχομεν άμεσην απάντησίν σας και οδηγίας σας πως δέον χειρισθώμεν το όλο ζήτημα. Σημειωτέον την 14ην τρέχοντος θα γίνει συνάντησις με τον Γερμανόν αξ/κόν και δέον να έχουν φθάσει εις ημάς ενωρίς την προηγουμένην.

Π. Νάσσης

Ι. Κατσαντώνης
Image


Ο ΕΑΜικός συγγραφέας Χ. Ρίχτερ μας ενημερώνει στο βιβλίο του «Δύο επαναστάσεις και 2 αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τόμος Β’, σελ. 30-31 :

Η παραπάνω αναφορά της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ δεν διαψεύσθηκε ποτέ από το Γεν. Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, γιατί το μήνυμα θεωρήθηκε γνήσιο και αντικαταστάθηκε ο Διοικητής της Μεραρχίας Συν/χης Νάσσης με τον Συν/χη Αυγερόπουλο. Ενώ συγχρόνως διατάχθηκε από τον Σαράφη, ένορκος διοικητική εξέτασις, της οποίας το πόρισμα ουδέποτε ανακοινώθηκε. Ρίχτερ, "Δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα, τόμος Β, σελίδα 30, 31. Εξάντας.

Όλα τα στοιχεία περί της ανακωχής ταύτης είναι κατατεθειμένα εις το Στρατηγείον Μέσης Ανατολής. Διαταγαί, πρωτόκολλα ως και τηλεγραφήματα αποδεικνύοντα την προδοτικήν ταύτην ενέργειαν είναι κατατεθειμένα. (Πυρομάγλου "Τι είπα στον Λίβανο" σ. 26.)

Στις 12 Οκτωβρίου 1943 ο Σαράφης εκδίδει διαταγή συνέχισης εντατικότερου αγώνα κατά των αντρών του ΕΔΕΣ (!) και ΟΧΙ κατά των Γερμανών (είπαμε, πρώτα ο «εσωτερικός ΤΑΞΙΚΟΣ εχθρός»!).
Image

Ακολουθεί το δεύτερο έγγραφα που προαναφέρθηκε, η με αριθμό 302 13.10.43 διαταγή της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ προς τα εναπομείναντα τμήματά της, δεδομένου ότι το 3/40 σύνταγμά της διαλύθηκε τελείως, συνελήφθησαν οι ηγέτες του, τα δε υπολείμματα συγχωνεύτηκαν με τις μεραρχίες 1η, 9η και 10η όπως φαίνεται από τη διαταγή.

Ο δε καπετάν Πίσπιρης της 8ης Μεραρχίας αναφέρει ότι «η εκκαθάρισις τμημάτων του ΕΔΕΣ εις περιοχήν 85 Συντάγματος ετερματίσθη μέχρι περιοχής Κράψες» και.. «εζητήθη από Γερμανούς εκ μέρους μας παράτασις εκεχειρίας μέχρι 20ης τρέχοντος...»
Ώστε λοιπόν εκκαθάριση των ΕΔΕΣιτών και εκεχειρία με τους Γερμανούς! ΤΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Και για να μην ψάχνεστε σας λέω πως ο λόγος που υπογράφτηκε ανακωχή, και μετά ζητήθηκε ΠΑΡΑΤΑΣΗ ήταν για να καθαρίσουν τις αντάρτικες ομάδες του Ζέρβα! Τέτοια ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! συμφώνησε με τον εξωτερικό εχθρό, να καθαρίσει πρώτα τον εσωτερικό εχθρό. «εχθρός» ο Ζέρβας γιατί δεν άφηνε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να μονοπωλήσει τον αγώνα ώστε μετά τη φυγή των Γερμανών να πάρει την εξουσία το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ - ΚΚΕ!

Ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου στο βιβλίο του «Τι είπα στο Λίβανο», σελ. 26 γράφει :

«Εις τον κ. Πισπίρην Διοικητήν της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ ετηλεφώνησα την απάντησιν μας εις την Επιτροπήν και εσυμφωνήσαμεν. Ο Ταγματάρχης Πισπίρης όμως μετά του Καπετάνιου της Μεραρχίας του και του Πολιτικού Καθοδηγητού, υπέγραψαν ανακωχήν μετά των Γερμανών. ΑΝΑΚΩΧΗΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΩΝ, δια να έχουν ελεύθερα τα χέρια τους να μας κτυπήσουν. Τούτο διευκόλυνε τους Γερμανούς, οι οποίοι άρχισαν ταυτοχρόνως μετά του ΕΛΑΣ την επίθεσιν τους εναντίον μας. Έγινε, υπεγράφη Η ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ υπό της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ εν γνώσει του Γεν. Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Ασφαλώς ναι. Διότι όταν την επαύριον δια κρυπτογραφικού τηλεγραφήματος η περί ης πρόκειται μεραρχία ανέφερεν τούτο, το Γεν. Στρατηγείον του ΕΛΑΣ, όχι μόνον δεν αντέδρασεν, αλλά εδέχθη πλήρως την κατάστασιν και συνεργάσθη κατά ένα τρόπο με τους Γερμανούς.

Την 10 Οκτωβρίου 1943 κατέπαυσαν αι εχθροπραξίαι μεταξύ ΕΛΑΣ αφ’ ενός και Γερμανών και Τουρκαλβανών αφ’ ετέρου. Όλα τα στοιχεία περί της ανακωχής ταύτης είναι κατατιθεμένα εις το ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΝ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ. Διαταγές πρωτόκολλα και τηλεγραφήματα, αποδεικνύοντα την προδοτικήν ταύτην πράξιν, είναι κατατιθεμένα. Έτσι καθ’ ην στιγμήν το ΕΑΜ μας συκοφαντεί, ότι συνεργαζόμεθα με τους Γερμανούς, αυτό υπογράφει ανακωχήν. Καθ’ ην στιγμήν το ΕΑΜ μας επιτίθεται, η επίθεσις του συγχρονίζεται με την επίθεσιν των Γερμανών. Την σκοτεινήν αυτήν ιστορίαν θα την μάθει εις όλας του τας λεπτομέρειας ο Ελληνικός Λαός. Θα χυθεί πλήρες φως και τότε θα αποδειχθή ποιοι είναι οι προδόται.»

Τα παραπάνω ειπώθηκαν στο συνέδριο του Λιβάνου και ΔΕΝ αντικρούστηκαν από τους 7 παρόντες αντιπροσώπους του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ.

Για το ίδιο θέμα ο συνταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ (Chris Woodhouse) αρχηγός της συμμαχικής αποστολής, στο βιβλίο του «Μήλο της Έριδος», σελ. 254 γράφει :

«και μόνο η πιο φοβερή κατηγορία απ’ όλες αποσιωπήθηκε. Είχε αποκαλυφθεί τυχαία από τον αρχηγεύοντα της ΣΣΑ, ότι οι εκπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού, τους οποίους είχαν στείλει οι Γερμανοί στα βουνά για να κανονίσουν ανακωχή με τους αντάρτες είχαν αποτύχει με τον Ζέρβα, αλλά είχαν επιτύχει με ένα σχηματισμό του ΕΛΑΣ.

Η απόφαση ανωτάτης αρχής, να μη δοθεί δημοσιότητα σ’ αυτή την ανοησία ίσως να υπαγορεύτηκε από το ανησυχητικό γεγονός, ότι ένας Βρετανός αξιωματικός είχε αναμιχθεί σε παρόμοιες ανορθόδοξες διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς στην Αθήνα».

Για να δούμε τι γράφει και ο Ελευθέριος Σταυρίδης «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ», σελ. 532 για το ότι ΔΕΝ έθιγαν οι αριστεροί τους Γερμανούς!

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ

Αυτονόητον είναι ότι η υποταγή του αντάρτικου κινήματος εις το ΚΚΕ προεδίκαζεν ήδη ότι το κίνημα θα υφίστατο σαφή εκτροπή της κατευθύνσεώς του. Και από κίνημα εθνικής απελευθερώσεως θα μετεβάλετο εις κίνημα όχι κατά των κατακτητών Γερμανών και Ιταλών πλέον, αλλά προς επιβολήν κομμουνιστικού καθεστώτος εν Ελλάδι, μετά την λήξιν της Κατοχής, εφ’ όσον δεν θα υπήρχεν εν αυτή εθνικός στρατός δια να αμυνθή του ελευθέρου αυτής καθεστώτος.

Και είναι γνωστόν ότι ο ΕΛΑΣ ενώ πλείστα όσα κατά Ελλήνων έπραξε , σχεδόν ουδέποτε ηνώχλησαν τους Γερμανούς, με τους οποίους είχεν σχεδόν πάντοτε ανομολόγητον ανακωχήν μέχρι του σημείου ώστε ο πολύς Σβαίρμπελ, ο Γερμανός διευθυντής του Γραφείου Τύπου, να λέγη ότι ευτυχώς που επεκράτησαν εις το κίνημα αντιστάσεως των βουνών οι κομμουνισταί, οι έχοντες άλλους σκοπούς, σκοπούς στρεφομένους κατά της Ελλάδος, και εννοούν να κρατούν τας δυνάμεις των ανέπαφους κατά της Ελλάδος, και εννοούν να κρατούν τας δυνάμεις των ανέπαφους δι εκείνην την ώραν και δεν θίγουν τους Γερμανούς!

«Εάν, προσέθηκε, το κίνημα αυτό ευρίσκετο εις χείρας εθνικοφρόνων, αξιωματικών Ελλήνων, τότε θα χρειαζόμεθα τουλάχιστον 8 μεραρχίας γερμανικάς δια να κρατήσωμεν την Κατοχήν, και επειδή δεν τας έχομεν τώρα (αυτά τα έλεγε το 1943) θα έπρεπε να εγκαταλείψωμεν την Ελλάδα!»

Και καπάκι :
ΔΕΝ ΕΘΙΓΑΝ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Χαρακτηριστικόν παράδειγμα έχω ν’ αναφέρω την περίπτωσιν που μου αφηγήθη αξιόπιστος φίλος μου: Εταξίδευε με την ωτομοτρίς εις Πελοπόννησον. Μέσα εις αυτήν ήσαν και δυο Γερμανοί αξιωματικοί. Εις κάποιον μικρόν σταθμόν πέραν του Πύργου Ηλείας, μπήκαν μέσα εις την ωτομοτρίς τρεις ένοπλοι, ως αστακοί αντάρται. Εζήτησαν να ελέγξουν τας ταυτότητας όλων. Οι Γερμανοί αξιωματικοί εχλώμιασαν. Επερίμεναν ή να τους τυφεκίσουν ή να τους απαγάγουν μαζί των. Έμειναν ακίνητοι, ξεροί εις τη θέσιν των. Οι αντάρται έκαναν τον έλεγχον των Ελλήνων επιβατών και επήραν μαζί τους τρεις εμπόρους, ίσως διότι έκριναν ότι αυτοί θα έφερον χρήματα μαζί των. Επέρασαν μπροστά από τους Γερμανούς αξιωματικούς χωρίς να πουν ούτε λέξιν! Μόλις τους είδαν έκαναν πως δεν τους βλέπουν! Κατέβηκαν από την Ωτομοτρίς και έδωσαν διαταγήν να συνεχίση το ταξίδι της, φυσικά μαζί με τους Γερμανούς αξιωματικούς, οι οποίοι, κατάπληκτοι δια την σωτηρία των, ηρώτων τους άλλους επιβάτας μήπως αυτοί που μπήκαν δεν ήσαν αντάρται!

Τοιούτου είδους αντίστασιν κατά των Γερμανών έκανε ο ΕΛΑΣ.

Διατί τόσον ευκόλως το ΚΚΕ κατόρθωσε δια του ΕΑΜ να προσεταιριθή μέγαν όγκον μαζών και δια του ΕΛΑΣ να επιβληθή επί του ανταρτικού κινήματος, το οποίον, ως είπομεν, δεν ήτο έμπνευσις και πρωτοβουλία δική του; Απλούστατα διότι τα άλλα κόμματα της χώρας «διαλυθέντα» επί Μεταξά νομικώς, συνέχισαν να υπάρχουν «εν διαλύσει» και κατά την Κατοχήν. Αντιστάσεως μη ούσης λοιπόν το ΚΚΕ έκανε τη δουλειά του! Και όχι μόνον αυτό, αλλά την έκαμε και με εθνικιστικά συνθήματα, συνθήματα τα οποία δεν ανήκον εις αυτό, αλλ’ εις τα εθνικόφρονα κόμματα, όπως η απελευθέρωσις της χώρας από τους κατακτητάς!

Ο «ήρωας» Βελουχιώτης είναι ΣΑΦΕΣΤΑΤΟΣ και ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ. ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για τους Γερμανούς και ενδιαφέρεται για τον ΕΔΕΣ! Στις 20 Οκτωβρίου 1943 δίνει τη διαταγή:
ΓΕΝΙΚΟΝ ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ

Προς την ΥΙΙΙ Μεραρχίαν Χαλίκι

Ως υπεύθυνος διαχειριζόμενος το ζήτημα της εκκαθαρίσεως της ΕΔΕΣ επί των υμετέρων ενεργειών έχω να παρατηρήσω:

α) Πολιτικής και από στρατηγικής και τακτικής άποψης του πόλεμου μας εναντίον του εσωτερικού (Ζέρβας - Αντίδραση) και εξωτερικού (Γερμανοί) εχθρού, η ενέργεια σας να αποσύρετε τις εναντίον του δυνάμεις για να συμπτύξετε και προβάλετε αντίσταση προς Μέτσοβον ενεργούντες Γερμανούς, είναι απολύτως εσφαλμένη και ασύμφορος.

β) Κατά την γνώμη μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων - Μετσόβου - Καλαμπάκας, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ, έστω για μια εβδομάδα ακόμη.

γ) Γι' αυτό εντέλλομαι όπως άμα λήψει παρούσης διατάξητε αμέσως τον Καβαλάρη, απαλλασσόμενου του εφεδρικού και συμπληρωμένης της δυνάμεως του δια δυνάμεων ενεργού ΕΛΑΣ, ώστε να έχει 300 άνδρας τουλάχιστον, να κινηθή ταχύτατα προς θέση Πλάκα εκείθεν δράση εναντίον Εδεσιτών, λαμβάνων επαφήν με τα υμέτερα τμήματα και υπό τας διαταγάς μου, του λοιπού αποτελούσης της δυνάμεώς του μέρους του υπ' εμέ ανεξαρτήτου εκκαθαριστικού συγκροτήματος.

Αναφέρατε δια του ιδίου συνδέσμου λήψιν παρούσης και έναρξιν εκτελέσεως.

Ώρα 2.30'

Καλαρύτες 20 - Χ – 43

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
Image

1000 φορές προτιμότερο να περάσουν οι Γερμανοί !! Μιλάμε για τέτοιο «ΗΡΩΑ»! Και «να προβάλετε αντίσταση προς Μέτσοβο ενεργούντες Γερμανούς, είναι απολύτως εσφαλμένη και ασύμφορος»!

Αρχεία :
Μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Ναι, να είμαστε επιφυλακτικοί γενικά σε αρχεία, αλλά άλλο πράγμα τα Στρατιωτικά Επιχειρησιακά Αρχεία της Βέρμαχτ, και άλλο πράγμα τα Αρχεία της Γερμανικής Υπηρεσίας IC του Ψυχολογικού Πολέμου του Χίτλερ, που είχε την αρμοδιότητα ο υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς με προϊστάμενο της υπηρεσίας τον Βέντε.

Το μοναδικό στοιχείο που υπάρχει στα Γερμανικά αρχεία της IC για τη δράση του ΕΛΑΣ είναι η με αριθμό 372/44 απόρρητη «έκθεση» που αναφέρεται στο διάστημα από 15/11/43-18/1/44 (65 μέρες) που αναφέρει ότι καμία ενέργεια δεν ανέπτυξαν τα τμήματα του ΕΛΑΣ εναντίον των Γερμανών και ούτε τον μικροπόλεμο των παρτιζάνων δεν κάνουν!

Γενικός Στρατιωτικός Διοικητής

Γενικός Στρατιωτικός Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης – Αρχηγείο ομάδας στρατιών Έψιλον. Τμήμα 1-10)ΑΟ Αριθμός 372)1944 ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ.

Δελτίον Πληροφοριών για την κατάσταση του εχθρού.

ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γενικό Αρχηγείο 18 Γενάρη 1944


8. ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ
Οι κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ εξακολουθούν να είναι μπλεγμένες στον αγώνα εναντίον των μονάδων του Ζέρβα, ενώ δεν έχουν συνέλθει ακόμα από τα δικά μας πλήγματα των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και υποφέρουν ακόμα και τις κακουχίες του χειμώνα. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες καμμία απολύτως δράση δεν ανέπτυξαν τελευταία εναντίον μας κι ούτε καν τον αναμενόμενο μικροπόλεμο των παρτιζάνων δεν κάνουν. (Βάσος Μαθιόπουλος , «Εθνική Αντίσταση και οι σύμμαχοι», σελ. 433)

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΚΕ - ΓΕΡΜΑΝΩΝ

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ
Ε.Λ.Α.Σ. (Ο.Μ.Μ.) και Γερμανικής Ανωτάτης
Στρατιωτικής Διοικήσεως Μακεδονίας-Αιγαίου.


Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι 1) Καπετάν Κίτσος, Διοικητής 2ου Τάγματος 31ου Συντάγματος Ε.Λ.Α.Σ. ενεργώντας ως αντιπρόσωπος της Ο.Μ.Μ. με εξουσιοδότηση του Μεράρχου XI Μεραρχίας Λασάνη και 2) Ταγματάρχης Έρριχ Φένσκε Διοικητής της μονάδος 31756 Βασιλικών, ως εκπρόσωπος των ενόπλων γερμανικών δυνάμεων της στρατιάς του Αιγαίου, συνελθόντες σήμερα την 1η Σεπτεμβρίου 1944 στο χωριό Λειβάδι περιφερείας Θεσσαλονίκης, συμφωνήσαμε τα εξής.

1- Ό Ε.ΛΑ.Σ. αναλαμβάνει την υποχρέωση να μη εμπόδιση την υποχώρηση του γερμανικού στρατού στην περιοχή της Ο.Μ.Μ., εισερχόμενος σε κάθε εκκενούμενο τμήμα μετά την αναχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου.
2- Παράλληλα ή Γερμανική Α.Σ.Δ.Μ.Α. υποχρεούται να διάταξη την αποχώρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας από την πόλη της Θεσ/νίκης, την οποία και θα παραδώσει στον Εφεδρικό Ε.ΛΑ.Σ. και στην Πολιτική Οργάνωση του Ε.Α.Μ. σύμφωνα με λεπτομερειακό σχέδιο πού τα δύο συμβαλλόμενα μέρη (Ο.Μ.Μ.-Ε.Α.Μ. και Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α.) θα καθορίσουν.
3- Ό Ε.ΛΑ.Σ. εγγυάται για τη ζωή των Γερμανών στρατιωτών, πού προσχώρησαν ή θα προσχωρήσουν στις τάξεις του, φτάνει να υποσχεθούν πώς θα πολεμήσουν στο πλευρό του ενάντια σε οποιοδήποτε εχθρό του Λαϊκού Στρατού.
4- Ό Ε.ΛΑ.Σ. δεν φέρει καμιά ευθύνη αν αντιλαϊκές προδοτικές ομάδες επιτεθούν κατά γερμανικών δυνάμεων.
5- Ή Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α. θα παραχώρηση στον Ε.ΛΑ.Σ. βαρύ οπλισμό και ανάλογο πολεμικό υλικό για την εξουδετέρωση των ως άνω ομάδων.
6- Ό Ε.ΛΑ.Σ. με όρους αυτούς και με συνεργασία των βουλγαρικών και αλβανικών παρτιζάνικων τμημάτων αναλαμβάνει την καταπολέμηση των αντιλαϊκών ανταρτικών ομάδων.
Το σύμφωνο αυτό γράφτηκε σε δύο, το ένα στην ελληνική γλώσσα και το παρέλαβε ο Ταγ/ρχης Έρριχ Φένσκε και το δεύτερο στη γερμανική και το παρέλαβε ο καπετάν Κίτσος.
Λειβάδι 1-9-1944

Ό αντιπρόσωπος της Ο.Μ.Μ. Για την Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α.
(Υπογραφή) (Υπογραφή)
Σφραγίς


Είναι αλήθεια ότι φαίνεται απίστευτο. Και όμως είναι αληθινό. Αν δεν πιστεύετε δείτε την πρωτότυπη συμφωνία.δείχνει ότι οι Γερμανοί ναζί εμπιστευόντουσαν περισσότερο τους ΕΛΑΣίτες από τα Τάγματα Ασφαλείας!!Γι' αυτό και προτίμησαν να παραδώσουν την Θεσσαλονίκη στους κομμουνιστές και όχι στα Τάγματα!
Image
Image

Το πρωτότυπο του εν λόγω μυστικού συμφώνου ΕΑΜ - Γερμανικού Στρατηγείου Θεσσαλονίκης κατατέθηκε από τον Εθνικό Σύνδεσμο ΕΛΑΣιτών Μακεδονίας - Θράκης στην εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ στην Θεσσαλονίκη.

Το πρωτότυπο του ανωτέρω εγγράφου εκτέθηκε στην Έκθεση πειστηρίων, σε φωτοτυπία, μαζί με το πρωτότυπο της πρόσκλησης που απεύθυνε ο Καπετάν Κίτσος προς τον Γερμανό αξιωματικό για την υπογραφή του συμφώνου.
Image


Το επίσημο όργανο του ΚΚΕ Νέος Κόσμος (Τεύχος 9ον Σεπτεμβρίου 1950) παραδέχεται ότι το κομμουνιστικό σύνταγμα Χαλκιδικής υπέγραψε συμφωνίες με τους Γερμανούς).
Image

Η ανωτέρω συμφωνία ήλθε στο φως τέσσερα και πλέον χρόνια αργότερα παρά του αντιπροσώπου της Ελλάδας κατά την διάρκεια της συζητήσεως του ελληνικού προβλήματος εις την πρώτη Επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, τον Νοέμβριο του 1948. O αντιπρόσωπος της Σοβιετικής Ενώσεως VISHINDKI (Βισίνσκυ), όχι μόνον δεν την αμφισβήτησε στην απάντηση του, αλλά και τόνισε ότι, ορθώς έπραξε το ΕΑΜ να σύναψη τοιαύτη συμφωνία μετά των αποχωρούντων Γερμανών, εφ' όσον σκοπός του ΕΑΜ ήταν να απαλλάξει την Ελλάδα από την παρουσία των Γερμανών και όχι να τους διατηρήσει με μάταιες επιχειρήσεις στην Ελλάδα.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΚΚΕ - ΓΕΡΜΑΝΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΜΦΩΝΟ: ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Η Ιστορία.


Το Κείμενο της Συμφωνίας
Άνω Κολλίνα 30-3-44

Συνεννόησις

Συνήλθωμεν σήμερον την 30-3-44 η S.D. Γερμανική Πολιτική Αστυνομία και ο Αντιπρόσωπος Πελλ. Επιτροπής και Αντ. Επιτρ. Λακωνίας και ο Αντιπρόσωπος του 8ου Συν/τος και αποφασίσαμε τα κάτωθι:

Κατόπιν προτάσεως των Γερμανικών Αστυνομικών Αρχών, κατάπαυσιν μέχρι και της 10-4-44 πυρός και εκ μέρους των δύο παρατάξεων, συμπεριλαμβανομένων και των Ταγμάτων Ασφαλείας, μέχρις ότου αποφανθούν και αι δύο ανώτεραι αρχαί περί των προτάσεων των γενομένων παρά των Γερμανικών Αρχών. Αι δύο συμβαλλόμεναι παρατάξεις υποχρεούνται να τηρήσουν τ’ ανωτέρω μέχρι νεωτέρας τελικής αποφάσεως περί την Λακωνίαν και γενικώτερον περί την Πελοπόννησον. Η υπόθεσις θα συζητηθή εις Αθήνας την 9-10-4-44 εκ μέρους και των δύο συμβαλλομένων.

Η Ελλάς για τους Έλληνας

Ο

Διοικητής της Γερμανικής

Πολιτ. Αστυνομίας Σπάρτης

Ακριβές αντίγραφον

Image
[img]
http://sfoulidis.hostei.com/symfonia/im ... nouria.jpg[/img]

Η Παρουσίαση των Πρωταγωνιστών

Οι δύο γερμανοί: Ο διοικητής της Γκεστάπο Τριπόλεως (αριστερά) και ο διοικητής της Γκεστάπο Σπάρτης (δεύτερος από δεξιά) Ο πρώτος από δεξιά ΕΛΑΣίτης λέγεται Κων/νος Μαρινάκης και θα καταθέσει ενόρκως αργότερα:

Κατόπιν της συμφωνίας αυτής διετάχθημεν από τον ΕΛΑΣ να μην προσβάλωμεν ενόπλως τις Γερμανικές φάλαγγες. Εγώ φωτογραφήθηκα την ημέρα εκείνη εις την διακλάδωση των οδών Σπάρτης - Αραχώβης μετά την υπογραφή της συμφωνίας.

Επιβεβαίωση από το «Ριζοσπάστη»! (14/5/1944)

«Το 8ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ Λακωνίας, πιεζόμενο σκληρά, συμφώνησε με τις τοπικές γερμανικές αρχές, αναστολή εχθροπραξιών από 30-3-44 μέχρι 10-4-44».

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΚΕ- ΓΚΕΣΤΑΠΟ

Η ηγεσία του ΚΚΕ είχε συμφωνήσει με τους Γερμανούς να τους ενημερώνουν για μπλόκα, ενώ θα κάνουν σαμποτάζ εκεί που θα τους υποδεικνύουν οι Γερμανοί. Ιδού το κείμενο.

«Ύστερα από διαπραγματεύσεις με τη Γερμανική Διοίκηση καταλήξαμε μαζί της σε συμφωνίες που θα πρέπη στο μέλλον να τις εφαρμόσουμε πιστά γιατί αυτό επιβάλλουν τα κομματικά μας συμφέροντα. Σύμφωνα μ αυτές κάθε «σαμποτάζ» ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια μας ενάντια οπλιτών ή βαθμοφόρων του Στρατού Κατοχής θα γίνεται υστέρα από σχετικές υποδείξεις του αρχηγού της Γκεστάπο. Δόστε επομένως εντολή στις Αχτίδες να πάψουν στο εξής οι ξεκάρφωτες ενέργειες. Οπλισμός μας εξασφαλίστηκε αρκετός. Σαν υπεύθυνο για τη δουλειά αυτή ή Γερμανική Διοίκηση όρισε τον Ταγματάρχη Όττο του Β' Γραφείου. Ακόμα ανάλαβαν την υποχρέωση να μας ειδοποιούν για τα μπλόκα και τις συλλήψεις ώστε κανείς να μην υπάρχη κίνδυνος για τα μέλη της οργανώσεως μας. Παράλληλη υποχρέωση αναλάβαμε και μεις για την περίπτωση της αναχώρησης τους από την Ελλάδα. Κανένας δεν πρέπει να ενοχληθή.

ΑΘΗΝΑ 13/8/44

Ι. ΣΙΑΝΤΟΣ»
Image


http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 17:10 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Ομιλία Του Γερμανού Ρ. Χάμπε Για ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΚΕ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Σε κάποιο άλλο σημείο του θέματος έβαλα τη συμφωνία μεταξύ Σιάντου και Γερμανών που αναλαμβάνουν και την υποχρέωση να ειδοποιούν το ΚΚΕ πριν γίνει μπλόκο. (Την κατηγόρησαν οι κομμουνιστές ως πλαστή ενώ ότι βάζουν αυτοί είναι γνήσιο!!!!!).Η συγκεκριμένη συμφωνία δόθηκε στην δημοσιότητα πάντως από κομμουνιστές.

Παραθέτω μια ομιλία του Γερμανού Ρόναλντ Χάμπε που έγινε στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης 25 Νοεμβρίου 1954.Ο Χάμπε με το ψευδώνυμο Βέμπερ ήταν πολιτικός σύμβουλος του τελευταίου Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Ελλάδος Στρατηγού Χέλμουτ Φέλμυ και είχε αναλάβει τις επαφές με προσωπικότητες και κόμματα το 1944.Ειπε πολλά. Δείχνει ότι είχε επαφές με πολλούς (πληροφορικά σας αναφέρω ότι δεν λέει τίποτε για συνεργασία Γερμανών με την οργάνωση "Χ") και ειδικά με το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ.

Συνεπώς πέραν των γραπτών συμφωνιών που κατά καιρούς έχουν γίνει γνωστές για συνεργασία ΚΚΕ - Γερμανών υπάρχει και η ομιλία του Χάμπε στην Χαϊδελβέργη σε πυκνότατο ακροατήριο. Δυστυχώς δεν μπορώ να δημοσιεύσω όλη αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του να αντιληφθείτε πως έβλεπε ένας Γερμανός τη κατάσταση και τη συμπεριφορά του ΚΚΕ τότε. Και λέει πολλά! Αν η ομιλία γινότανε σε Αθηναϊκό Πανεπιστήμιο είναι σίγουρο ότι αν έλεγε για συνομιλίες με άλλους το τραμπούκικο αριστερό ακροατήριο θα χειροκροτούσε ενώ όταν αναφερόταν σε συνεργασία ΚΚΕ - Γερμανών οι αριστεροί ακροατές θα έφθαναν μέχρι χειροδικίας εναντίον του, κατηγορώντας τον ότι «Αυτά που λέει δεν είναι επιστημονικά».
Απολαύστε τον Ρόναλντ Χάμπε .

Θα μπορούσε κανείς, για παράδειγμα, να εξιστορήσει, πόσο παράξενο ήταν όταν, τις εβδομάδες εκείνες, μπροστά στα μάτια των δυνάμεων κατοχής μια κομμουνιστική μονάδα, έχοντας σχηματίσει, ακριβώς όπως συνηθίζεται στα στρατόπεδα, μεγάλη ουρά, παρελάμβανε συσσίτιο, ή όταν μέσα στην πόλη, γερμανικές μονάδες στρατού περνούσαν μπροστά από ένστολους και με σύγχρονα όπλα εξοπλισμένους φρουρούς κομμουνιστικών ομάδων, τη στιγμή πού ο ανταρτοπόλεμος μαίνονταν άμεσα μπροστά στις πύλες της πόλης. Έτσι συνέβη και το έξης παράδοξο: φάλαγγες από αυτοκίνητα με προορισμό το αεροδρόμιο Τατοΐου, περνούσαν μέσα στην πόλη ειρηνικά μπροστά από φρουρούς του ΕΛΑΣ, ενώ η Βέρμαχτ τους παρείχε από τα όρια της πόλης ως το Τατόι συνοδεία για να τις προστατεύσει από τους παρτιζάνους του ΕΛΑΣ.

Θα έπρεπε να αναρωτηθεί κανείς επιπλέον, πώς συνέβαινε, ακριβώς αυτές οι αντάρτικες ομάδες των κομμουνιστών να έχουν τέτοια δύναμη και τέτοια απήχηση σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Εδώ δεν θα αρκούσε νά υποδείξουμε ως αιτίες, την αποθαρρυντική επίδραση της συντριβής, την έλλειψη κάποιας κυβερνητικής εξουσίας, την κατάσταση μεγάλης οικονομικής ένδειας ή το λιμό του 1941-42, πού ενέσκηψε με το βρετανικό αποκλεισμό της Ελλάδας και επιδεινώθηκε με τις πολλαπλές καταστροφές της μοναδικής σιδηροδρομικής σύνδεσης με την Ευρώπη, από ομάδες δολιοφθοράς των Συμμάχων. Θα έπρεπε νά γυρίσει κανείς πίσω, στην εποχή του "Έλληνα πρωθυπουργού Μεταξά, στην απαγόρευση πού εκείνος επέβαλε στις πολιτικές οργανώσεις, απαγόρευση πού στην πραγματικότητα μόνον οι κομμουνιστές ξεπέρασαν, επειδή, ήδη πριν από τον πόλεμο, τους εξανάγκασε νά καταφύγουν σε καλοσχεδιασμένες παράνομες μεθόδους.

Ακόμα και ο ανταρτοπόλεμος ήταν από την άποψη αύτη απολύτως κατανοητός. Βεβαίως, ο πόλεμος αυτός είχε και τις σκοτεινές του όψεις. Οι αντάρτικες ομάδες, μπορεί να επιθυμούσαν νά αναγνωρισθούν ως τακτικά στρατεύματα, οι αριστεροί όμως κυρίως, αντάρτες, αγνόησαν αρκετά συχνά το διεθνές δίκαιο πολέμου.

Απαρίθμησα κάμποσες περιπτώσεις ενόπλων επιθέσεων από αντάρτες πού δεν έφεραν καν στρατιωτική περιβολή ή, ακόμα χειρότερα, φορούσαν εξαρτήματα από γερμανικές στολές. Θύμιζαν τις θηριωδίες και κυρίως τους αποτρόπαιους ακρωτηριασμούς γερμανών στρατιωτών. Αυτού του είδους τα περιστατικά οδήγησαν, δυστυχώς, σε μια γενική όξυνση, και προκάλεσαν τα γερμανικά αντίποινα, για τα οποία εγώ ο ίδιος λυπούμαι. Λυπηρότερο όμως άπ όλα είναι το γεγονός πώς αυτές οι επιθέσεις των ανταρτών, πού έσπειραν τόση δυστυχία σε ολόκληρη την Ελλάδα, δεν είχαν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα ως προς τη διάρκεια της κατοχής στη χώρα, Δεν ήταν οι επιθέσεις των ανταρτών πού υποχρέωναν τους Γερμανούς νά εγκαταλείψουν την Ελλάδα, ήταν το ρήγμα στο ρωσικό μέτωπο. Είπα επίσης, πώς εδώ και αρκετό καιρό ή προσπάθεια των ανταρτών αποσκοπούσε κυρίως στην κατάληψη τής εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Οι άνθρωποι του ΕΛΑΣ με τους όποιους ήρθα τότε σε επαφή ήταν ο ταγματάρχης Βελής, ο λοχαγός Μπαλάσκας και ο κύριος Γιάννης Δαμοράκης. Ό ταγματάρχης Βελής, αξιωματικός των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ, καταγόταν από καλό αθηναϊκό σπίτι της Κηφισίας. Είχα την εντύπωση πώς δεν ήταν πεπεισμένος κομμουνιστής. Ό λοχαγός Μπαλάσκας ήταν ένας άκαμπτος φανατικός οπαδός της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Ό Γιάννης Δαμοράκης, πολιτικός υπεύθυνος του ΕΛΑΣ στην περιοχή Αττικής-Βοιωτίας, ήταν ένας καλόκαρδος άνθρωπος πού είχε στην ψυχή του την κομμουνιστική ιδεολογία σαν ένα αγνό ιδεώδες - ταυτόχρονα, ήταν αφοσιωμένος στην πατρίδα του.

Η πρώτη επαφή έγινε με τον ταγματάρχη Βελή. Συζητήθηκε ή δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με τον στρατηγό Σαράφη, αρχηγό των αντάρτικων ομάδων του ΕΛΑΣ. Αρχικά, έπρεπε νά γίνει ενημέρωση σχετικά με την βασική τοποθέτηση του στρατηγού Σαράφη. Ο ταγματάρχης Βελής ανέλαβε νά θέσει το ζήτημα, μέσω ασυρμάτου, στο στρατηγείο των ανταρτών στη Βόρεια Ελλάδα. Σύντομα, έφερε την απάντηση - μισή σελίδα λεπτό χαρτί γραφομηχανής, με τη σφραγίδα της δεύτερης μεραρχίας του ΕΛΑΣ και την υπογραφή "Λογοθέτης". Το μηχανογραφημένο κείμενο ήταν το ακόλουθο: "Συμφωνούμε για συνάντηση. Απαραίτητη παρουσία βρετανών αξιωματικών συνδέσμων".

Αυτό δεν είχε ενδιαφέρον για μάς. Βγάλαμε πάντως το συμπέρασμα, πώς οι Βρετανοί υπέκλεπταν την ασύρματη επικοινωνία του ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια, στείλαμε ένα μεσάζοντα στο στρατηγό Σαράφη, ο όποιος έφερε σε λίγες μέρες την απάντηση: Ό στρατηγός Σαράφης θα έδινε εντολή στα στρατεύματα του ΕΛΑΣ, νά αποφύγουν εχθροπραξίες με το γερμανικό στρατό.

Πράγματι, λίγο αργότερα κυκλοφόρησε στην Αθήνα μια προκήρυξη με την υπογραφή του στρατηγού Σαράφη, και με την εντολή νά μην παρεμποδισθούν οι Γερμανοί κατά την αποχώρηση τους από την Ελλάδα νά σταματήσουν επίσης οι βίαιες ενέργειες εναντίον του γερμανικού στρατού Οι τοίχοι των σπιτιών στους αθηναϊκούς δρόμους ήταν, εκείνο τον καιρό, στρωμένοι κανονικά με προκηρύξεις των πιο διαφορετικών κατευθύνσεων και δεν χρειαζόταν παρά νά δρασκελίσει κανείς την πόρτα του για νά ενημερωθεί πλήρως, μέσα σε λίγα λεπτά.

Δίπλα στην προκήρυξη του στρατηγού Σαράφη, τοιχοκολλήθηκε ήδη την επόμενη μέρα μια άλλη, με την υπογραφή τής Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, και με την καρικατούρα ενός γερμανού στρατιώτη του πεζικού πού είχε πέσει σε μια ποντικοπαγίδα την εικόνα συνόδευε ή λεζάντα: "Κανένας γερμανός στρατιώτης δεν πρέπει νά φύγει ζωντανός από την Ελλάδα.". Μια και αμφιβάλλαμε για το κατά πόσον αυτά εξέφραζαν την πραγματική θέση των κομμουνιστών ή αν επρόκειτο για προβολή προς εσωτερική κατανάλωση, στείλαμε ένα μεσάζοντα στον κομμουνιστή ηγέτη Σιάντο αυτό, εν αγνοία του Φούμη ο όποιος έφερε την έξης απάντηση: Οι κομμουνιστές θα κρατήσουν παθητική στάση απέναντι στο γερμανικό στρατό. Το αν τέτοιοι μεσάζοντες εκτελούσαν πράγματι την αποστολή τους, ή αν μας κορόιδευαν, αυτό ήταν δύσκολο νά το ελέγξει κανείς. Ή πραγματική ακολουθία των γεγονότων απέδειξε τελικό την αξιοπιστία του μάρτυρα. Τότε όμως δεν ξέραμε αν και κατά πόσον θα έπρεπε νά δώσουμε πίστη σε τέτοιες διαβεβαιώσεις.

Σε άλλες ωστόσο περιπτώσεις αποδείχθηκε ότι ή επαφή με τους κομμουνιστές ήταν άμεσα επωφελής- μας προφύλαξε μάλιστα συχνά από διάφορες κακοτοπιές.

Την μια από τις περιπτώσεις αυτές την προκάλεσε ένα τηλεγράφημα του στρατηγού Σκόμπυ από το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Το τηλεγράφημα αυτό, το όποιο τοιχοκολλήθηκε στους αθηναϊκούς δρόμους με τη μορφή προκήρυξης, καλούσε τον ΕΛΑΣ να εκκενώσει αμέσως την Αθήνα και την Αττική. Ταυτόχρονα όριζε το στρατηγό Σπηλιωτόπουλο ως υπεύθυνο διοικητή αυτής τής περιοχής.

Η αξίωση αυτή έδειχνε πώς στο Επιτελείο των Συμμάχων δεν ήταν επαρκώς ενημερωμένοι για τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων στην περιοχή τής Αθήνας. Στην πραγματικότητα οι κομμουνιστές αισθάνονταν, και με το δίκιο τους, τόσο ισχυροί ώστε δεν σκέφτονταν καν νά ακολουθήσουν αυτή την εντολή. Αντίθετα, συμπέραναν πώς ήθελαν να τους απομακρύνουν από την ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας, για νά τους εμποδίσουν νά καταλάβουν την εξουσία μετά την εκκένωση. Γι' αυτό και άρχισαν τις προετοιμασίες, έτσι ώστε νά προχωρήσουν στην κατάληψη τής εξουσίας πριν από την αποχώρηση. Σύντομα, μάθαμε για το σχέδιο και τις προετοιμασίες τους και πληροφορηθήκαμε ταυτόχρονα πώς είχαν την πρόθεση νά ανακηρύξουν το στρατάρχη Οθωναίο ως στρατιωτικό διοικητή στη θέση του στρατηγού Σπηλιωτόπουλου.

Η κατάσταση στην Αθήνα ήταν στο έπακρο απειλητική. Σύμφωνα με αξιόπιστα στοιχεία, τα όποια προέρχονταν εν μέρει από την Ειδική Ελληνική Ασφάλεια και εν μέρει από προσωπικότητες του εθνικού, αντικομουνιστικού χώρου, ή δύναμη των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ στην περιοχή τής Αττικής αποτελούνταν τότε από 44 τάγματα με 400-600 άνδρες το καθένα. Υπήρχαν επιπλέον, ως εφεδρικοί σχηματισμοί, οι αντάρτικες ομάδες του ΕΑΜ, οι όποιες μπορούσαν νά είναι πολύ επικίνδυνες σε οδομαχίες. Το Φεβρουάριο του 1945, όταν επετεύχθη κατάπαυση των εχθροπραξιών ανάμεσα στα βρετανικά στρατεύματα και σε εκείνα των ελλήνων κομμουνιστών, κατατέθηκαν από τους τελευταίους, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τής αρμόδιας υπηρεσίας: 41.500 όπλα, 2015 οπλοπολυβόλα, 163 οβιδοβόλα και 32 πυροβόλα. Και βεβαίως, οι πάντες ήξεραν ότι αυτά δεν ήταν όλα.

Έπρεπε κάτι νά γίνει για νά αποφευχθεί αυτή ή επικίνδυνη εξέλιξη. Ο Φούμης μεσολάβησε για μια νέα συνάντηση με τους κομμουνιστές. Τους κατέστησα σαφές, πώς στην περίπτωση ένοπλης σύρραξης, ο γερμανικός στρατός θα είναι υποχρεωμένος νά απαντήσει και αυτός με τη βία των όπλων. Παρ' όλη την πολυάριθμη δύναμη των στρατιωτικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ, θα έπρεπε νά λάβουν υπόψη τους ότι πρόκειται για πρόχειρα συγκροτημένες ομάδες, οι όποιες δεν μπορούν νά αναμετρηθούν με έναν έμπειρο τακτικό στρατό, πόσο μάλλον πού ο γερμανικός στρατός είχε στη διάθεση του όπλα αντιαρματικά, αντιαεροπορικά, πυροβολικό, τεθωρακισμένα και αεροπλάνα.

Σε μια τέτοια αντιπαράθεση, το λιγότερο πού θα μπορούσε να συμβεί στα στρατεύματα του ΕΛΑΣ, θα ήταν νά εξασθενίσουν οι δυνάμεις τους. Επιπλέον, είπα τελικά, ένας ηλικιωμένος άρρωστος άνθρωπος, εννοούσα τον Οθωναίο δύσκολα μπορεί νά θεωρηθεί ως η κατάλληλη προσωπικότητα πού θα ήταν σε θέση νά ανταποκριθεί στα καθήκοντα ενός στρατιωτικού διοικητή, στην παρούσα κρίσιμη κατάσταση. Όταν το είπα αυτό, ο λοχαγός Μπαλάσκας-παρατήρησε άθελα του. "Και αυτό λοιπόν το ξέρετε!". Πήρε πολλή ώρα μέχρι νά πεισθούν οι εκπρόσωποι του ΕΛΑΣ, ότι στην περίπτωση πού δημιουργηθούν ταραχές, ο γερμανικός στρατός δεν μπορούσε νά κάνει τίποτε άλλο παρά νά επιτεθεί. "Άλλωστε, ήδη τότε γίνονταν συνέχεια συμπλοκές στην περιοχή της πρωτεύουσας. Αυτή ήταν η πραγματικότητα. Τις τελευταίες εβδομάδες, γινόταν στην Αθήνα, καθημερινά, μέρα και νύχτα, ανταλλαγή πυρών. Ωστόσο, οι αψιμαχίες αυτές είχαν τοπικό χαρακτήρα, ήταν τοπικά και χρονικά περιορισμένες και δεν επηρέαζαν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Στη Νέα Σμύρνη, για παράδειγμα, ανταλλάσσονταν πυροβολισμοί κάθε πρωί, την ίδια ακριβώς ώρα έτσι, σαν νά γινόταν κάποιος ποδοσφαιρικός αγώνας. Πριν και μετά, η καθημερινή ζωή συνέχιζε το ρυθμό της. Εντυπωσιακό ήταν ότι, στη διάρκεια αυτών των συμπλοκών, έπεφταν τόσο πολλά κεραμίδια από τις στέγες των σπιτιών. Προφανώς, πυροβολούσαν συχνά στον αέρα. Οι ακροβολισμοί αυτοί διεξάγονταν από σχετικά μικρές ομάδες δράσης των ριζοσπαστικών οργανώσεων και κατέληγαν περιστασιακά μόνο σε σοβαρότερες μάχες. Στην περιοχή του Αστεροσκοπείου, για παράδειγμα, έγινε κάποια στιγμή, ανάμεσα στους κομμουνιστές και τους εθνικόφρονες, μια μάχη πού κράτησε ένα εικοσιτετράωρο.

Σε γενικές γραμμές, οι επιθέσεις δεν στρέφονταν εναντίον του γερμανικού στρατού, Εγώ ο ίδιος χρειάστηκε κάποια φορά νά διασχίσω ένοπλος ένα δρόμο και βρέθηκα τυχαία ανάμεσα σε δύο τέτοιες ομάδες πού αντάλλασσαν πυροβολισμούς. Από τη μια μεριά δόθηκε σήμα-κάποιος φώναξε: "Γερμανός!" και οι πυροβολισμοί σταμάτησαν προσωρινά. Διέσχισα το δρόμο, και τότε μόνο ξανάρχισε ή ανταλλαγή πυρών. Από τη μεριά του πάλι ο γερμανικός στρατός, καθώς βρισκόταν μέσα σε κλίμα αποχώρησης, δεν είχε καμιά πρόθεση νά αναμιχθεί, εκτός εάν γινόταν άμεσα επίθεση εναντίον του, ή εάν πινόταν νά απειλείται ή δημόσια τάξη, πράγμα πού θα γινόταν αναμφίβολα σε περίπτωση βιαίας επίθεσης των κομμουνιστών.

Μια τέτοια επίσημη απόπειρα ανατροπής φαινόταν νά έχει ξεθυμάνει. Οι κομμουνιστές ωστόσο προσπαθούσαν παρά ταύτα νά επιτύχουν τον στόχο τους, με εμμέσους τρόπους. Συχνά έφταναν στη Γενική Διοίκηση πληροφορίες σύμφωνα με τις όποιες, περιοχές γύρω από την Αττική, όπως ή Ελευσίνα, το Λιόπεσι, το Κορωπί κλπ., είχαν καταληφθεί από τα στρατεύματα του ΕΛΑΣ. Τα τοπικά τμήματα της χωροφυλακής δεν ήταν σε θέση νά τα εμποδίσουν. Μερικοί από τους χωροφύλακες εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, άλλοι πήγαν με τους κομμουνιστές. Επισκέφθηκα τότε, κατ' εντολή του στρατηγού Φέλμυ, τον αρχηγό τής Χωροφυλακής Ντάκο, ο όποιος επιβεβαίωσε τις πληροφορίες αυτές. Όλη ή κυκλοφορία προς την Αθήνα, ακόμα και τα οχήματα του γερμανικού στρατού, ήταν τώρα υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ. Όλα τα οχήματα, ιδιαίτερα τα φορτηγά, περνούσαν από εκεί, καθώς και σε όλη την περιοχή τής πόλης, κανονικά, από τον έλεγχο των κομμουνιστών. Χωρικοί υποχρεώθηκαν νά κάνουν συγκομιδή υπό την επίβλεψη φρουρών του ΕΛΑΣ, να φορτώσουν τα προϊόντα τους σε φορτηγά, για νά τα πουλήσουν εν συνεχεία στη πόλη, σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή- στρατιώτες του ΕΛΑΣ επέβλεπαν την πώληση με το πιστόλι στο χέρι. Ο ανεφοδιασμός με τη μορφή αυτή δεν κράτησε πάντως για πολύ, μια και οι πονηροί έλληνες οδηγοί αχρήστευαν μέσα σε λίγες ώρες τα οχήματα τους, αφαιρώντας από τη μηχανή κάποια απαραίτητα για τη λειτουργία της εξαρτήματα.

Έτσι κι αλλιώς, ο ανεφοδιασμός τής πρωτεύουσας με φρέσκα φρούτα και λαχανικά από την Πελοπόννησο, διακόπηκε μετά την ολοκληρωτική εκκένωση και την ανατίναξη τής γέφυρας του Ισθμού τής Κορίνθου. Τώρα άλλωστε υπήρχε κίνδυνος νά ματαιωθεί ο τελευταίος ανεφοδιασμός.

Ο πληθυσμός γνώριζε και υπολόγιζε τις επερχόμενες ταραχές των κομμουνιστών. Τα μαγαζιά έκλεισαν και οι φούρνοι σταμάτησαν νά δουλεύουν. Αυτή ή τεταμένη κατάσταση ως προς τη διακίνηση τροφίμων εγκυμονούσε βέβαια και μια δριμεία κρίση πείνας. Έπρεπε και πάλι νά έρθω σε επαφή με τους κομμουνιστές. Τους επέστησα την προσοχή ως προς τον ερασιτεχνισμό τής προσπάθειας τους νά συγκρατήσουν τον πληθωρισμό, πού βρισκόταν ήδη σε ανυπολόγιστα υψηλά επίπεδα, με τέτοιου είδους καταναγκαστικά μέτρα. Πράγματι, με τα μέτρα αυτά, οι πληθωριστικές τιμές όχι μόνο δεν έπεσαν, αλλά αντιθέτως εκτινάχθηκαν στα ύψη. Επίσης, έπρεπε νά τους διαβιβάσω τη σοβαρή προειδοποίηση πώς ο γερμανικός στρατός θα ήταν και σε αυτήν την περίπτωση υποχρεωμένος νά επέμβει εναντίον των κομμουνιστών, εάν δεν έλυαν τον αποκλεισμό της Αθήνας. Εκείνο πού έγινε φανερό στη διάρκεια της συζήτησης αυτής ήταν πώς οι εκπρόσωποι του ΕΛΑΣ, οι όποιοι δεν είχαν ποτέ υπηρετήσει σε υπεύθυνες δημόσιες θέσεις, δεν είχαν ιδέα του τι σήμαινε ο ανεφοδιασμός μιας πόλης εκατομμυρίων με αγαθά πρώτης ανάγκης.

Το ότι οι κομμουνιστές τελικά υπαναχώρησαν, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην καλή θέληση και στη φρόνηση του Γιάννη Δαμοράκη.

Το Σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ
Το Σύμφωνο είναι λίγο πολύ γνωστό. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1993 ο έγκριτος Δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος γράφει ένα άρθρο στο «Βήμα» με τίτλο ΚΚΕ: Συνεπές στην ιστορία του.

Στο άρθρο αυτό αναφέρεται και στο Συμφωνητικό Ιωαννίδη – Δασκάλωφ το οποίο παρατίθεται πιο κάτω ολόκληρο:

ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟΝ

Το Κομμουνιστικόν Κόμμα Ελλάδας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας ύστερα από την διάλυση της Κομ. Διεθν. έχοντας υπ; όψη την ως τώρα πολιτικήν γραμμήν της Κομ. Διεθν. και τις τελευταίες οδηγίες της και με την επιθυμίαν να εργασθούν από κοινού για την ταχύτερη και αποτελεσματικώτερη δράση της με τελικό σκοπό την εγκαθίδρυση στην Βαλκανικήν, Ένωσης Σοβιετικής Δημοκρατίας και να λύσουν μία για πάντα τις διαφορές ανάμεσα στους λαούς της Βαλκανικής αποφασίζουν με τους αντιπροσώπους των που υπογράφουν το σύμφωνον αυτό:

1oν) Του συντρόφου Γιάννη Ιωαννίδη εκ μέρους του Κ.Κ.Ε και

2ον) Του συντρόφου Δουσάν Δασκάλωφ εκ μέρους του Κ.Κ.Β τα εξής:

1) Τελικός σκοπός και των δύο κομμάτων καθορίζεται η εγκαθίδρυση στη Βαλκανική Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών, που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία και την Σερβία.

2) Το Κ.Κ Ελλάδος και Βουλγαρίας είναι ελεύθερα να κανονίσουν την τακτική της δράσης τους για να φθάσουν στον τελικό σκοπό όπως αυτά νομίζουν καλλίτερα.

3) Για την ασφάλεια των συνόρων από Β. και τα δύο κόμματα θα εργασθούν ώστε τα σύνορα της Βουλγαρίας και της Σερβίας να πιάνουν από το Δούναβη με τέλος Β. του Φιούμε στην Αδριατική.

4) Στη Βουλγαρία θα δοθεί διέξοδος εδαφική στο Αιγαίο.

5) Η Ισταμπούλ και τα στενά των Δαρδανελλίων να αποτελέσουν ανεξάρτητη και αυτόνομη Δημοκρατία υπό τον έλεγχο της Ε.Σ.Σ.Δ Ρωσσίας.

6) Η Μακεδονία, η Ελληνική, Βουλγαρική και Σερβική, δηλαδή η χώρα που συμπεριλαμβάνεται μέσα στο ποταμό Νέστο και το όρος Ροδόπη, τα όρη Ρύλα, Οσνικώφ Σάρ (Σκάρδος) από Β. τις Αλβανικές Άλπεις και την Πίνδο από Δυσμάς το όρος Όλυμπος και το Αιγαίο από Νότον με την νήσον Θάσον θα αποτελέσουν ανεξάρτητη Αυτόνομη Σοβ. Δημοκρατία μέσα στην Ένωση Σ.Σ.Δ της Βαλκανικής.

Επίσημη γλώσα θα είναι η ελληνική και βουλγαρική.

Το σύμφωνο αυτό διατυπώθηκε ελληνικά και βουλγαρικά.

Πετρίτσι 12 Ιούλη 1943

Για το Κ.Κ.Ε Για το Κ.Κ.Β

(υπ.) Γιάννης Ιωαννίδης (υπ.) Δουσάν Δασκάλωφ


http://sfoulidis.hostei.com


_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 17:11 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ΚΚΕ:Χαλκευμένο το Σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ του Ιστορικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας που έστειλε σε απάντηση της επιστολής του εργαζόμενου νέου και που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 10ης Ιανουαρίου 1993, έχει ως εξής:

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

Στο φύλλο της εφημερίδας σας της περασμένης Κυριακής 20 Δεκεμβρίου, δημοσιεύτηκε άρθρο με την καθιερωμένη μορφή επιστολή, του κ. Γιάννη Μαρίνου, που εμφανίζεται σαν «εργαζόμενος νέος» - αν και δεν είναι - και με τίτλο: «ΚΚΕ: Συνεπές στην ιστορία του».

Στο άρθρο αυτό γίνεται μια ακόμα συκοφαντική επίθεση ενάντια στο κόμμα μας, το ΚΚΕ, με αβάσιμα στοιχεία και με αυθαίρετους ισχυρισμούς. Γι αυτό και παρακαλούμε να φιλοξενήσετε την παρακάτω απάντηση μας:

Ο κ. Μαρίνος δεν είναι η πρώτη φορά που επιτίθεται κακόβουλα στο ΚΚΕ, διαστρεβλώνοντας αυθαίρετα την ιστορία και τις θέσεις του. Είναι μόνιμη «φροντίδα» και απασχόληση του. Δικαίωμα του. Δεν είναι, όμως επιτρεπτό -έτσι πιστεύουμε- να συκοφαντεί και να λασπολογεί, αξιοποιώντας πλαστά και προβοκατόρικα στοιχεία.

Και ένα τέτοιο στοιχείο είναι το δήθεν «ντοκουμέντο» που προβάλλει στο δημοσίευμα του την περασμένη Κυριακή.

Ισχυρίζεται ο κ. Μαρίνος ότι είναι «επίσημο» και ότι «υπεγράφη στις 12 Ιουλίου 1943 (μεσούσης δηλαδή της κατοχής)...». Στην πραγματικότητα ούτε επίσημο είναι, ούτε υπογράφηκε κάτι τέτοιο. Πρόκειται για πλαστό και προβοκατόρικο κείμενο, που σκαρώθηκε και δημοσιεύθηκε με πηχυαίους τίτλους στις τότε εφημερίδες την περίοδο της κατοχής, για να συκοφαντηθεί το ΚΚΕ και να υπονομευθεί το ΕΑΜ και γενικότερα ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας.

Το κείμενο αυτό διαψεύστηκε, στιγματίστηκε και καταγγέλθηκε από το ΚΚΕ. Ο ίδιος ο Γιάννης Ιωαννίδης, που εμφανίζεται να το έχει υπογράψει, το διέψευσε. Το χαρακτήρισε πλαστό και έκφρασε την απορία και την έκπληξη του πώς ήταν δυνατό να υπόγραφε ένα τέτοιο «σύμφωνο» και μάλιστα έξω από την Ελλάδα, όταν δεν είχε απουσιάσει από την Αθήνα.

Να τι είπε συγκεκριμένα για το ζήτημα αυτό στον κ. Αλέκο Παπαπαναγιώτου σε μαγνητοφωνημένη αφήγηση του που κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τον εκδοτικό «θεμέλιο» με τίτλο: «Αναμνήσεις · Προβλήματα πολιτικής του ΚΚΕ στην Εθνική Αντίσταση 1940-1945»... «Εκείνη την ημέρα, το απόγευμα, ενώ είχα ανταμώσει με το Σβώλο και είχαμε συνεργασία. Καθορίσαμε την συνάντηση και με την άλλη μέρα. Το πρωί εκείνης της ημέρας, βγήκαν οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους για το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλοφ, που υπεγράφη η ομάδα της προηγούμενης, όπως γράφανε. Ποιος την έκανε αυτή τη δουλειά; Φυσικά η «Ιντέλιντζενς Σέρβις...». Στην ερώτηση «ο Δασκάλοφ τι ήταν τότε;», ο Γ. Ιωαννίδης απάντησε: «Μα και μέχρι σήμερα δεν μπόρεσα να μάθω τι διάολο ήταν αυτό το όνομα. Υπάρχει, δεν υπάρχει; Είναι πραγματικό όνομα ή δεν είναι;».

Το πλαστό αυτό σύμφωνο που σκαρώθηκε είτε από τις υπηρεσίες του Γκαίμπελς, είτε από την «Ιντέλιντζενς Σέρβις», δεν ήταν το μοναδικό. Παρόμοιο είδε το φως της δημοσιότητας και σε βάρος του Ν. Ζαχαριάδη.

Το νέο αυτό τερατούργημα, που αυτή τη φορά είχε δήθεν υπογραφεί από το Ν. Ζαχαριάδη και τον Ρωσογιουγκοσλάβο αξιωματικό Γαβρήλοβιτς, δημοσιεύτηκε στην ακροδεξιά εφημερίδα «Ελληνικό Αίμα». Η ηγεσία του ΚΚΕ το κατάγγειλε και κατέθεσε μήνυμα ενάντια στους διευθυντές της εφημερίδας Πηνιάτογλου, Βοβολίνη και Μήλιο για συκοφαντία. Στη δίκη που έγινε αποδείχθηκε η πλαστότητα του περιβόητου συμφώνου. Η απόφαση δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» στις 26 του Οκτώβρη.

Στη δίκη αυτή, μάρτυρες κατηγορίας αναφέρθηκαν και στο προηγούμενο ψευτοσύμφωνο Ιωαννίδη Δασκάλωφ και επισήμαναν την πλαστότητα του.

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από τις καταθέσεις τους.

Ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης απαντώντας σε ερώτηση για το τι γνωρίζει για το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ, δήλωσε: «Συκοφαντικο. Ο Ιωαννίδης ούτε μια στιγμή δεν έφυγε από την Αθήνα και συνεπώς τα λεγόμενα ότι υπογράφηκε στη Σόφια είναι ένα ψεύδος, ακόμη. Το ξέρω καλά σαν πρόεδρος της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ».

Ο στρατηγός Ευρίπίδης Μπακιρτζής κατέθεσε για το ίδιο «σύμφωνο», ότι «ο πρεσβευτής της Ελλάδας στο Παρίσι κ. Π. Αργυρόπουλος διέψευσε με δημοσίευμα του σε γαλλικά φύλλα την είδηση, χαρακτηρίζοντας το συκοφαντικό και τονίζοντας ότι συντάχθηκε στη βουλγαρική πρεσβεία της Αθήνας».

Ο Ν. Ζαχαριάδης κατέθεσε ότι το πλαστό σύμφωνο το διάβασε όταν ήταν στο Νταχάου, στο επίσημο όργανο του χιτλερικού «Φέλκισε Μπεομπάχτερ» και τόνισε πως «τα Σύμφωνα αυτά τα χάλκευαν η Γκεστάπο και οι κύκλοι της διεθνούς αντίδρασης».

Ο Γιώργος Σιάντος, απορρίπτοντας τα πλαστό «Σύμφωνα» υπογράμμισε ότι το ΚΚΕ αγωνίστηκε κατά των Γερμανοιταλών και των Βουλγάρων και ανέφερε χαρακτηριστικά ότι 100 και πλέον μέλη του ΚΚΕ τουφεκίστηκαν από τους Βούλγαρους, επειδή αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση ότι δέχονται τη βουλγαρική υπηκοότητα! Αυτή είναι η αλήθεια.

Το ΚΚΕ πράγματι είναι συνεπές στην ιστορία του. Στην εβδομηντάχρονη αγωνιστική ιστορία του για τα συμφέροντα του λαού και του τόπου, για τη λευτεριά, την εθνική ανεξαρτησία, την ειρήνη, την δημοκρατία και την κοινωνική πρόοδο.

Το Ιστορικό Τμήμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ.

Δημοσιεύτηκε επίσης και στις 28 Ιανουαρίου 1993 στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο»


Τι «Ξέχασε» να Πει το ΚΚΕ

Για να δούμε τι γράφει ο ίδιος ο Ιωαννίδης στο βιβλίο του, χωρίς λογοκρισία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ :ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (σελίδες 140-141)

Θυμάμαι τη θέση του Γληνού. Αυτός ιδιαίτερα τόνιζε τα πρόβλημα των βουλγάρων γιατί και περισσότερο από όλους αισθανόταν την πίεση των άλλων πάνω σ' αυτό. Μετά βγήκε και ή υπόθεση εκείνη, ή προβοκάτσια των γερμανών με το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ.

Αυτοί θέλαν να την πατήσουμε με το Βαλκανικό. Είδαν όμως ότι δεν πέσαμε σε τέτοια προβοκάτσια, να κάνουμε ένα τέτοιο σύμφωνο με όλους μαζί. Η Ιντέλιτζενς Σέρβις τα ήξερε, τα παρακολούθησε όλα αυτά. Αφού λοιπόν είδε ότι από εκεί δε βγαίνει τίποτα έπρεπε νά σκαρωθεί κάτι άλλο για νά καρφώσουν τον Ιωαννίδη και σκάρωσαν το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ.

Εκείνη τη μέρα το απόγευμα, εγώ είχα ανταμώσει με τον Σβώλο και είχαμε συνεργασία. Καθορίσαμε συνάντηση και για την άλλη μέρα. Το πρωί εκείνης της μέρας βγήκαν οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους για τα «Σύμφωνο Ίωαννίδη - Δασκάλωφ», πού υπεγράφη το βράδυ της προηγουμένης, όπως γράφανε. Ποιος την έκανε αυτή τη δουλειά; Φυσικά ή Ιντέλιτζενς Σέρβις. Διαβάζω εγώ τις εφημερίδες και πηγαίνω στη συνάντηση πού είχα­με με τον Σβώλο. Ανταμώσαμε με τον Σβώλο.

» Διάβασες, του λέω, τις εφημερίδες;

» Φυσικά τις διάβασα, μου λέει.

» Είδες τι κερατάδες είναι, τι ψέματα σκαρώνουν;

» Ψέματα, ψέματα, αλλά μπορεί νά πιάνουν στον κόσμο.

» Έ, του λέω, τι νά κάνω. Φαίνεται ότι μπορεί νά πιάνουν ακόμα και σε σένα πού χθες είμασταν μαζί και με είδες εδώ. Χθες δεν είμασταν μαζί; Δε χωρίσαμε χθες το βράδυ;

» Ε, μου λέει. Χθες το βράδι ήσουν εδώ. Αλλά παίρνεις το αεροπλάνο σε μια ώρα βρίσκεσαι εκεί, υπογράφεις τη συμφωνία και γυρίζεις αμέσως πίσω. Σε είδα μεν εγώ, αλλά μετά πού χωρίσαμε δεν ξέρω τι έκανες.

Δηλαδή, σου λέει, μη στηρίζεσαι σε μένα, δεν μπορείς νά με έχεις εμένα μάρτυρα για το ότι έχουμε ειδωθεί την ημέρα πού παρουσιάζεται ότι έγινε αυτό το σύμφωνο. Κατάλαβες; Μετά από αυτό είπα εγώ στον Γληνό ότι δε μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος. Ότι είναι άνθρωπος μάλλον της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Γιατί ο Σβώλος με ήξερε καλά. Ήξερε ότι αυτά είναι ψέματα. Δεν μπορούσε ούτε νά φανταστεί ότι ήταν δυνατό εμείς νά κάνουμε κάτι τέτοιο με τους βουλγάρους. Αυτό το ήξερε πολύ καλά. "Ήξερε τις θέσεις και τις προσπάθειες μας σ' αυτά τα ζητήματα. Και αυτή του ή στάση μου έκανε εντύπωση. Λοιπόν όλη αυτή ή υπόθεση..

ΠΑΠΑΠΑΝΑΠΩΤΟΥ: Ο Δασκάλοφ τι ήταν τότε;

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Μα και μέχρι σήμερα δεν μπόρεσα ποτέ νά μάθω τι διάολο ήταν αυτό το όνομα. Υπάρχει, δεν υπάρχει; Είναι πραγματικό όνομα η δεν είναι; "Από τούς δικούς μας τούς αντάρτες ήταν; Δεν ξέρω τίποτα. Αργότερα πού ήρθα σε επαφή με τους βουλγάρους δεν τους ρώτησα τι είναι τελοσπάντων αυτός ο Δασκάλωφ. Ό Δασκάλωφ και Δασκάλωφ με τον όποιο εγώ έκανα εκείνο... το σύμφωνο.

Να σου πω τη γνώμη τη δική μου. 'Εγώ έπρεπε νά εξοντωθώ πολιτικά. Και για την Ιντέλιτζενς Σέρβις και για την ντόπια αντίδραση εγώ είχα το όνομα του αδιάλλακτου κλπ. 'Ενώ ο Σιάντος ήταν ο «μαλακός» άνθρωπος κλπ. Συνεπώς ο πιο επικίνδυνος ήταν ο Ίωαννίδης και έπρεπε νά εξουδετερωθεί. Γι' αυτό σκαρώθηκε το σύμφωνο Ίωαννίδη - Δασκάλωφ. Είμαι βέβαιος γι' αυτό το πράγμα. Αλλιώς, γιατί νά μη βάλουν το όνομα του Σιάντου πού ήταν Γραμματέας του Κόμματος και επί πλέον βρισκόταν και έξω στο βουνό; Και μπορούσε νά γίνει ευκολότερα πιστευτό αυτά. Αυτοί είναι έξυπνοι και μετρούν αυτό πού κάνουν...

ΠΑΠΑΠΑΝΑΠΩΤΟΥ: Λογικό είναι αυτό πού λες...

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Και βέβαια...

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Αυτό όμως είναι και μία πίεση. Γιατί αυτοί πάντα ανησυχούσαν. Ανησυχούσαν πολύ μην τυχόν συνδεθούμε πιο στενά με τους γιουγκοσλάβους. Οπωσδήποτε ανησυχούσαν γι' αυτό το πρόβλημα. Γιατί ήξεραν ότι μέσα σε κείνη την κατάσταση... Φυσικά με τους βουλγάρους ήταν δύσκολα. Οπωσδήποτε ήταν δύσκολα. Αλλά με τους γιουγκοσλάβους... Γιατί και οι γιουγκοσλάβοι πάντα ήταν κοντά μας και δεν υπήρχαν γι’ αυτούς τέτοια προβλήματα. Ύστερα ήταν και ο Τίτο. . .

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση νά θέλουν αυτοί. Αυτοί θέλαν πραγματικά νά κάνουμε το σύμφωνο, ας πούμε νά γίνει πραγματικά αυτό το σύμφωνο...

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Για το Βαλκανικό;

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Όχι. Με τους βουλγάρους.

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: "Αν ήταν με τους βουλγάρους δεν υπήρχε λόγος νά κάνουμε τέτοιο σύμφωνο...

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Μα μέσα στα Βαλκανικό ήταν οι βούλγαροι. Κατάλαβες; Γιουγκοσλάβοι, έλληνες, βούλγαροι, αλβανοί...

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ; Πρόκειται όμως για τους γιουγκο­σλάβους πού τότε αυτοί ήταν ή κύρια δύναμη.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Κύρια δύναμη, αλλά ήταν και οι βούλγαροι. Δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχει πώς θα το εκμεταλλεύονταν οι άλλοι αυτό το ζήτημα. Γιατί δεν είπαν ότι κάναμε σύμφωνο με τους γιουγκοσλάβους και είπαν ότι κάναμε με τους βουλγάρους;

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ; Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Αυτή ήταν ή εποχή. Πάνω σε αυτό ξεσήκωναν αυτοί. Σόφια - Μόσχα ήταν το σύνθημα τους. Λοιπόν, τι θέλεις άλλο; Δεν πέσαμε έξω. Σ' αυτό δε μ' αλλάζει κανένα; Έμένα, Εγώ αυτό το σκεπτόμουνα από τότε. . .

Έπρεπε ο Ίωαννίδης ο «αδιάλλακτος», ο «αδιάλλακτος» πού δεν υποχωρεί σε τίποτα, έπρεπε νά βγει από τη μέση, έπρεπε νά εξουδετερωθεί. Και έγινε αυτό το πράγμα με τον τρόπο που έγινε. Από τότε αυτοί τα βάλανε... Και σήμερα αν πάρεις αυτά πού γράφουν στην "Ελλάδα εμένα με έχουν για τον πιο αιμοβόρο και αδιάλλακτο κομμουνιστή, για σφαγέα.. . Κατάλαβε;; "Έτσι είναι.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1. Επειδή ο Σβώλος δεν ορκιζότανε ότι ο Ιωαννίδης δεν υπέγραψε το σύμφωνο με τον Δασκάλωφ. Αυτός πήγε και τον κατήγγειλε για πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις !!

Συντροφική υποστήριξη σου λέει μετά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2. Ενώ ο Ιωαννίδης καταγγέλλει την Ιντέλιτζενς Σέρβις, βάζει και σαν υπεύθυνη και την «ντόπια αντίδραση» Ποιος λοιπόν το έκανε κατά τη γνώμη του;

Δεν βγάζει κανένας άκρη από τις απόψεις των κομμουνιστών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3. Το ΚΚΕ αναφέρει ότι ο Ιωαννίδης δήλωσε στο Σβώλο ότι το σύμφωνο ήταν πλαστό, αλλά δεν αναφέρει ότι ο Σβώλος του απάντησε ότι δεν είναι σίγουρος για αυτό. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή αυτή η απάντηση του συντρόφου του Ιωαννίδη δεν συμφέρει το ΚΚΕ;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Στα σχόλια του Παπαναγιώτου υπ αριθμ 55 που υπάρχουν στην σελίδα 519 το ίδιου βιβλίου τονίζεται μέσα από Γιουγκοσλαβικά αρχεία ότι ο Τίτο είχε στείλει τον Τέμπο το 1943 (για την ακρίβεια από τον Οκτώβριο 1942 μέχρι τον Μάρτιο 1943) να υπογράψει σύμφωνα με ΚΚΕ Αλβανούς και Βουλγάρους!!!. Τότε η Γιουγκοσλαβία ήταν εμπόλεμη με την Βουλγαρία. Τι είδους σύμφωνο και με ποιους θα το υπέγραφε; Δεν ξενίζει λιγάκι; Ξανάγιναν, κατά τον Ιωαννίδη, πολλές διαπραγματεύσεις μέχρι τον Δεκέμβριο 1943 οπότε ξαφνικά ο Τίτο διέταξε τον Τέμπο να γυρίσει πίσω από την περιοχή που βρισκόταν λέγοντας του ότι: «Δεν σηκώνει το διεθνές κλίμα για τέτοιες συμφωνίες»!


ΤΟ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ


Θα Θέλαμε να δείξουν κατανόηση οι αναγνώστες μας εκείνοι, οι οποίοι θεωρούν περιττό να ασχολείται η στήλη αυτή με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, και τις σκοτεινές σελίδες της, αφού ήδη - όπως πιστεύουν - ο μαρξισμός - λενινισμός κατέρρευσε ως ιδεολογία και ως σύστημα διακυβέρνησης και συνεπώς είναι περιττό και σκληρό να πλήττεις ένα πτώμα. Εν πρώτοις εμείς διαφωνώντας με την άποψη αυτή υποστηρίζουμε ασταμάτητα ότι δεν θεωρούμε καθόλου νεκρή την άρχουσα ιδεολογία, που καταδυνάστευσε την ανθρωπότητα κατά τον 20ον αιώνα. Αφού το 1/3 περίπου του πληθυσμού της γης εξακολουθεί να τελεί υπό το σύστημα αυτό υποχρεωτικά. Εξάλλου πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε ορισμένες χώρες (λ.χ. Λιθουανία, Σερβία κ. ά.) δείχνουν αναβίωση των κομμουνιστικών δυνάμεων, έστω και με δημοκρατικό προσωπείο. Μη μας διαφεύγει ότι οι φανατικότεροι οπαδοί της ιδεολογίας αυτής εξακολουθούν να είναι αιχμάλωτοι της και εξαιρετικά οργισμένοι για την ήττα τους. Απλώς λουφάζουν υπό διάφορες μεταμφιέσεις και αναμένουν τις ευκαιρίες δριμύτερης επανόδου (όπως ακριβώς συνέβη και με τον ναζισμό φασισμό που όλοι νομίζαμε νεκρό καταδικαστέο από την ιστορία και στις ανθρώπινες συνειδήσεις, κι όμως νάτος πετιέται και ξαναρχίζει να απειλεί την Ευρώπη με την αποτρόπαιη ρεβάνς του).

Επισημαίνουμε επίσης ότι η αριστερή συνθηματολογία και η ξύλινη γλώσσα εξακολουθούν να κυριαρχούν στην ελληνική τουλάχιστον κοινωνία, θεωρούνται κεκτημένο δημοκρατικό δικαίωμα οι κατακτήσεις του μαρξισμού - λενινισμού σ' όλους τους χώρους (και ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και το συνδικαλισμό), ενώ οι κομμουνιστές πάντα αναγνωρίζονται και πάντα αποκαλούνται δημοκρατικές δυνάμεις.

Πρόσφατα η αναζωπύρωση και οι ποικίλες απειλές, που προκύπτουν από το υπό αναγνώριση κράτος των Σκοπίων το οποίο διεκδικεί το όνομα «Μακεδονία» έδωσαν την ευκαιρία στο Κομμουνιστικό Κόμμα να διαφοροποιηθεί από τα άλλα κόμματα. Όχι μόνο γιατί αυτή η ιδιαιτερότητα του, που την καλλιέργησε σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής, αποσκοπεί στη συντήρηση της παρουσίας του στη δημόσια ζωή δια της ανασυντάξεως των πιστών οπαδών του και δια της προσφοράς ενός άλλου οράματος στους απογοητευμένους από τα λοιπά κόμματα. Αλλά και διότι παραμένει πεισματικά πιστό στην ιστορία του και υπερηφάνως αμετανόητο.

Έτσι όχι μόνο επιμένει να θεωρεί χωρίς ουσιώδες ενδιαφέρον το με ποιο όνομα θα αναγνωρισθούν τα Σκόπια, αλλά υπονομεύει και τον αναγεννόμενο πατριωτισμό των Ελλήνων και την αναζωπύρωση αξιών, όπως η πατρίδα, το έθνος, το πολιτιστικό παρελθόν, η διαχρονική πορεία της γλώσσας, η ορθοδοξία, το ήθος, η οικογένεια, και άλλες ανάλογες εναντίον των οποίων μεθοδικά, σατανικά και με πάθος είχε καταφέρει να εργασθεί με εξαιρετική αποτελεσματικότητα καθώς είχε επιτύχει να στρατεύσει Το Σλαβομακεδονικό και το ΚΚΕ στο ολέθριο αυτό έργο και πλήθος από τους διανοούμενους και γενικά την πνευματική ηγεσία του τόπου μας.

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ Έλληνες, ιδιαίτερα οι νεώτερες γενιές, ούτε γνωρίζουν την ιστορία αυτού του τόπου (και στο θέμα αυτό η νίκη των κομμουνιστών είναι αναμφισβήτητη, αφού τα περισσότερα βιβλία γράφονται και διδάσκονται ακόμα και σήμερα αποκρύπτοντας την αλήθεια και ωραιοποιώντας μερικές από τις πιο σκοτεινές και γεμάτες εγκλήματα σελίδες της), αλλά ούτε και τους ενδιαφέρει το παρελθόν, καθώς τα σημερινά προβλήματα και το μέλλον τους είναι φυσικό να τους απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά. Όμως όταν τα προβλήματα αυτά έχουν τις ρίζες και τις αιτίες τους στο παρελθόν και όταν η άγνοια τους δεν επιτρέπει ορθή κρίση και σωστές επιλογές, ώστε να κατακτηθεί ένα καλύτερο μέλλον, τότε ασφαλώς το παρελθόν έχει τεράστια σημασία και γι αυτό θα όφειλε να απασχολεί και τις νεώτερες γενιές.

Αυτό προσπαθεί να κάνει σε κάθε θέμα ο «Οικονομικός Τ». Θα ήταν επιτρεπτό να αφήσει απ' έξω την ιστορία του ΚΚΕ και γενικά της ιδεολογίας που εκφράζει, εφόσον και στην έκταση που επηρεάζει το παρόν και φαλκιδεύει το μέλλον, έστω κι αν έτσι διαταράσσει (ακόμα και μόνος αυτός) την ωραιοποιημένη εικόνα και τις παραπλανητικές μάσκες πίσω από τις οποίες κρύβεται η αλήθεια και η πραγματικότητα. Είναι δε εξόχως χαρακτηριστικό και αξιοσημείωτο ότι όλη η σχετική αρθρογραφία του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και ιδιαίτερα οι ιστορικές και απόλυτα τεκμηριωμένες αναδρομές εκλεκτών συνεργατών του, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την αλήθεια, αφού κατά κανόνα υπήρξαν σαρξ εκ της σαρκός του ΚΚΕ και των παραφυάδων του (ΕΑΜ, κλπ.), όπως οι κ.κ. Βασ. Θασίτης, Σαρ. Καργάκος, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Σπύρος Λιναρδάτος, Μάριος Πλωρίτης, κλπ. ουδέποτε αμφισβητήθηκαν και αντικρούσθηκαν (πώς θα ήταν δυνατόν, αφού απεικονίζουν την ωμή πραγματικότητα;) Ποτέ κανένας από τους ιστορικούς επιστήμονες και τα καλλιεργημένα στελέχη του δεν αποπειράθηκε να αντιλέξει στα όσα μέχρι τώρα γράφομε, όχι μόνο με απευθείας αντίθετη αρθρογραφία, που ευχαρίστως θα φιλοξενούσαμε στις στήλες μας (πράγμα που γνωρίζουν πολύ καλά), αλλά ούτε και στα δικά τους δημοσιογραφικά όργανα.

Χρειάσθηκε δε να παρασυρθεί ο υπογράφων από ένα κείμενο συμφωνίας μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ελλάδας και Βουλγαρίας, που μου έστειλε ένας αναγνώστης μας και το οποίο εφέρετο να έχει υπογραφεί κατά το έτος 1943, από τους Ιωαννίδη - Δασκάλωφ και του οποίου την αμφισβήτηση της γνησιότητας αγνοούσα (γιατί να το επικαλεσθώ αν γνώριζα ότι έχει θεωρηθεί πλαστό;) για να αποφασίσει το ΚΚΕ να αρθρώσει επιτέλους κάποιον αντίλογο στα γραφόμενα από την ταπεινότητα μου. Όχι για να δώσει εξηγήσεις και να προσπαθήσει να αντικρούσει όσα φοβερά του καταμαρτυρούνται, αλλά γιατί, βρίσκοντας την ευκαιρία να καταγγείλει ότι έγινε από έναν σχολιαστή του η χρήση ενός θεωρουμένου πλαστού εγγράφου, πίστευσε ότι μπορούσε να υπονομεύσει τη γενικότερη αξιοπιστία και των όσων άλλων γράφονται και αποδεικνύονται για το κόμμα αυτό.

Όπως θα έχουν προσέξει οι αναγνώστες μου η γραπτή έκρηξη του ΚΚΕ προεκλήθη από ένα τμήμα μιας από τις Κυριακάτικες επιστολές ενός Εργαζόμενου Νέου στο «Βήμα», των οποίων την ευθύνη έχω, προσυπογράφοντας ως αντιγραφέας τους. Η επιστολή αυτή που φιλοξενήθηκε στο «Βήμα» της 20ης Δεκεμβρίου και αναδημοσιεύθηκε στον «Ο.Τ.» της 7-1-93 προκάλεσε την ενθουσιώδη αντίδραση του «Ριζοσπάστη», ο οποίος λιβελογράφησε εναντίον μου στο φύλλο της 22ας Δεκεμβρίου. Ταυτοχρόνως το Ιστορικό Τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος (Κολοζώφ) έστειλε εκτενή επιστολή (της οποίας το κείμενο δημοσιεύουμε σε ιδιαίτερο πλαίσιο), όπου, επωφελούμενο του γεγονότος ότι το συγκεκριμένο αυτό σύμφωνο ΚΚΕ - ΚΚΒ έχει αμφισβητηθεί ως πλαστό, βρίσκει την ευκαιρία να με κατακεραυνώσει ως συκοφάντη, μόνιμο κακόβουλο και αυθαίρετο διαστρεβλωτή και λασπολόγο της ιστορίας και των θεσμών του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στην επιστολή αυτή, που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 10ης Ιανουαρίου έδωσα την ακόλουθη σύντομη απάντηση:

«Δεν γνώριζα ότι το φερόμενο ως σύμφωνο Ιωαννΐδη - Δασκάλωφ, το οποίο μου γνωστοποίησε αναγνώστης της στήλης, έχει καταγγελθεί ως πλαστό. Και χαίρω γι' αυτό. Το ότι δεν σκέφθηκα να ελέγξω τη γνησιότητα του οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι η ιστορία του ΚΚΕ από το 1920 ως και το 1949, με διάφορες παλινδρομήσεις, περιλαμβάνει ως μιαν από τις αγωνιστικές επιδιώξεις του την ''ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία", όπως άλλωστε και την "ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη" (απόφαση 5ου Συνεδρίου της Γ Διεθνούς, 1924). Συνεπώς, δεν μου φάνηκε ότι μια τέτοια συμφωνία μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ελλάδας και Βουλγαρίας το 1943 ήταν κάτι απίθανο. Όπως δεν μου προκαλεί εντύπωση το ότι το ΚΚΕ αποφεύγει να διαψεύσει την αποκαλυφθείσα στην ίδια επιστολή του Κοινού Νου συζήτηση Στάλιν - Δημητρώφ (;), όπου ο μέχρι του θανάτου του λατρεμένος από το ΚΚΕ ηγέτης της ΕΣΣΔ αναγνωρίζει ότι "δεν υπάρχει μεν μακεδόνικη Εθνότητα, αλλά θα τη δημιουργήσουμε όπως δημιουργήσαμε και τους ανύπαρκτους Λευκορρώσους". Βλέπετε, το ΚΚΕ από τη δεκαετία του '20 είχε υιοθετήσει την πολιτική της Κομιντέρν για την αυτονόμηση της Μακεδονίας και υπήρξε ο σταθερός προασπιστής των Σλαβομακεδόνων. Μια που ο χώρος δεν μου το επιτρέπει να επεκταθώ και μια που για πρώτη φορά το ΚΚΕ μου κάνει την τιμή να αμφισβητήσει με επιχειρήματα και όχι με χαρακτηρισμούς την αξιοπιστία των όσων γράφω κατά καιρούς σε σχέση με τη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας του, θα προσπαθήσω από τις στήλες του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" να αναφερθώ σε ανεπίδεκτες αμφισβητήσεως αποδείξεις των όσων υποστηρίζω και οι οποίες πράγματι επιβεβαιώνουν τη συνέπεια του προς την ιστορία του, όχι όμως πάντα προς την κατεύθυνση που ισχυρίζεται η επιστολή του αυτή». Συνεπής στην υπόσχεση μου αυτή που έδινα στο «Βήμα» θα προσπαθήσω ευθύς αμέσως να παραθέσω εντελώς ενδεικτικά και χωρίς την αναγκαία ιστορική επεξεργασία στοιχεία και κείμενα, που προέρχονται από, γνήσια ελπίζω αυτήν τη φορά, κείμενα, των οποίων θα αναφέρω κάθε φορά και την πηγή, ώστε να φανεί σαφώς γιατί κι αν ακόμα δεν υπήρξε πράγματι το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ θα μπορούσε άνετα και να είχε υπάρξει. Διότι, επαναλαμβάνω, η ιστορία του ΚΚΕ συνιστά περίτρανη επιβεβαίωση του περιεχομένου του, έστω πλαστού, συμφώνου.

ΠΡΙΝ προσφύγω σε μια ανθολόγηση ντοκουμέντων που αποδεικνύουν τη συμβολή του ΚΚΕ στη δημιουργία του Μακεδονικού με τη σημερινή ολέθρια εξέλιξη του θεωρώ σκόπιμο να σημειώσω τα εξής:

Προκειμένου να ξεφύγω από την εμπλοκή μου σε μια άγονη αντιδικία περί της γνησιότητας ή πλαστότητας του συμφώνου Ιωαννίδη -Δασκάλωφ δηλώνω κατηγορηματικά ότι αποδέχομαι ότι δεν υπήρξε τέτοιο σύμφωνο και ότι είναι κατασκεύασμα των τότε Βουλγάρων κατακτητών της χώρας μας, της Γκεστάπο και της Ιντέλιτζενς Σέρβις και όποιου άλλου επιθυμούν.

Παρά ταύτα έχω και στο θέμα αυτό να κάνω μερικές παρατηρήσεις. α)Σπανίως οι ένοχοι μιας εγκληματικής πράξεως την ομολογούν όταν αποκαλυφθεί. Την διαψεύδουν με αγανάκτηση και αποκαλούν συκοφάντες όποιους τους κατηγορούν γι' αυτήν. Συνεπώς η διάψευση του Ιωαννίδη, ότι δεν υπεγράφη τέτοιο σύμφωνο έχει όσην αξία έχει και η αμφισβήτηση της ενοχής των καταδικασθέντων από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για το ολοκαύτωμα των Εβραίων. (Το επιχείρημα ότι την εποχή εκείνη ο Ιωαννίδης ήταν στην Αθήνα είναι το μόνο πειστικό. Και όχι οι διαψεύσεις του).

β) Διαψεύσεις προερχόμενες από την πλευρά των οπαδών του μαρξισμού - λενινισμού έχουν ακόμα λιγότερη αξιοπιστία και από εκείνη του Κοσκωτά. Για τον απλούστατο λόγο, ότι ο ίδιος ο Απόστολος του εν λόγω δογματικού συστήματος διακυβέρνησης Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν και ο αντάξιος διάδοχος του Στάλιν ήταν ψεύτες με πατέντα. Περίτρανη απόδειξη η μαζική εξόντωση της Τσαρικής οικογένειας (μεταξύ των οποίων αδύναμα και άρρωστα παιδιά) την ευθύνη της οποίας μεθ' όρκου απέρριπτε ο μέγας Βλαδίμηρος, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για πρωτοβουλία κατωτέρων οργάνων, που την αγνοούσε. Και όμως, χάρις στην περεστρόικα, πληροφορηθήκαμε τώρα ότι η εν λόγω μαζική δολοφονία έγινε με γραπτή διαταγή του ίδιου, η οποία φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του. Το ίδιο ισχύει για τον Στάλιν, ο οποίος διέταξε τη μαζική σφαγή χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν. Αυτή η σφαγή διαψευδόταν με οργή και από τον ίδιο το σφαγέα και από τα φερέφωνα του {συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) μέχρι και πριν λίγους μήνες ακόμα, έως ότου αποκαλύφθηκε από τα αρχεία του ΚΚΣΕ ότι και για το έγκλημα αυτό υπάρχει γραπτή διαταγή του Στάλιν. Μάλιστα ο σημερινός πρόεδρος Γιέλτσιν ζήτησε συγγνώμη από τον Πολωνικό λαό και για το έγκλημα και για τα ψεύδη με τα οποία το κάλυψαν.

Αλλωστε ο ίδιος ο Λένιν δεν δίσταζε σε Ντιρεκτίβα του προς τον Κομμισάριο των Εξωτερικών Τσιτσέριντο 1921 να του συνιστά να παραπλανά με ψέματα τις ηγέτιδες τάξεις της Δυτικής Ευρώ­πης και της Αμερικής και υπογράμμιζε «Το να λέμε την αλήθεια είναι μια αστική προκατάληψη. Το ψεύδος δικαιολογείται από τον διακαώς επιδιωκόμενο σκοπό μας». («Εποπτεία», Αύγουστος 1987). Συνεπώς πας μαθητής και λάτρης του Λένιν (και εν προκειμένω και ο Ιωαννίδης και το Τμήμα Ιστορίας του ΚΚΕ) δεν μπορεί να μην θεωρούν απόλυτα ηθικό και δικαιολογημένο να διαψεύδουν ως πλαστό και ανύπαρκτο ακόμα και ένα υπαρκτό και γνήσιο κείμενο, αν η αναγνώριση της ύπαρξης του θα έβλαπτε το κόμμα. Παρά ταύτα και για να σταματήσει αυτή η συζήτηση εγώ αποδέχομαι ότι και ο Ιωαννίδης και το ΚΚΕ λένε εν προκειμένω την αλήθεια.

γ) Από την ίδια την απάντηση του Ιστορικού Τμήματος της Κ.Ε. του ΚΚΕ προκύπτουν αντιφατικά συμπεράσματα. Σ' ένα σημείο της υποστηρίζει ότι το σύμφωνο αυτό είναι κατασκεύασμα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, σε άλλο ότι είναι έργο της Γκεστάπο και σε άλλο ότι συνετάχθη στη Βουλγαρική πρεσβεία της Αθήνας. Όμως το 1943 η Βρεταννία ήταν ο θανάσιμος εχθρός του Άξονα συνεπώς της Γερμανικής Γκεστάπο, αλλά και της τότε φασιστικής Βουλγαρίας. Άρα είναι αδιανόητο αυτοί οι μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσεως εχθροί, δηλαδή η Βρεταννία, η Γερμανία, και η Βουλγαρία να συνάπτουν προς στιγμήν ανακωχή και να συνεργάζονται από κοινού στην κατάρτιση πλαστού εγγράφου προκειμένου να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ! Παρά ταύτα εγώ δέχομαι ότι είναι πλαστό, αλλά κάθε άλλο παρά πείθει για την πλαστότητα αυτή η επιχειρηματολογία μιας τέτοιας ποιότητας, όπως αυτή που προήλθε από το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ.

δ) Μολονότι προκάλεσε τόσο μεγάλο θόρυβο ευθύς μόλις δημοσιοποιήθηκε αυτό το καταγγελθέν ως πλαστό σύμφωνο, φαίνεται περίεργο το γιατί ποτέ το ΚΚΕ δεν ζήτησε από το ΚΚ της Βουλγαρίας να διαψεύσει την ύπαρξη του Συμφώνου Δασκάλωφ - Ιωαννίδη για να ρίξει τη διάψευση κατά πρόσωπο στην Ιντέλιτζενς Σέρβις και τους αντιπάλους του. Το ερώτημα αυτό διατυπώνει σε επιστολή του στον «Ο.Τ.» ο τότε ΕΑΜίτης και στενός συνεργάτης του Αλεξ. Σβώλου κ. Βύρων Σταματόπουλος ο οποίος επίσης αναφέρει ως εξίσου αξιοπερίεργη την εξής αναφορά του ίδιου του Ιωαννίδη στις Αναμνήσεις του (σελ. 141) «Αργότερα που ήρθαμε σε επαφή με τους Βουλγάρους δεν τους ρώτησα τι είναι τέλος πάντων αυτός ο Δασκάλωφ». Μήπως δεν ρώτησε διότι τον γνώριζε;

Αυτά για γόνιμο προβληματισμό των ερευνητών του Ιστορικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ επί του πλαστού συμφώνου Ιωαννίδη - Δασκάλωφ και επί του μάλλον αντιεπιστημονικού τρόπου με τον οποίο προσπαθούν να πείσουν για την πλαστότητα του.

ΚΑΙ τώρα ολίγα τινά από την γέμουσα αποδείξεων ιστορία του ΚΚΕ, το οποίο από το ξεκίνημα της ως μια από τις πρωταρχικές μέριμνες του είχε τη δημιουργία Σλάβικου Ανεξάρτητου Κράτους της Μακεδονίας στο οποίο θα εντάσσονταν και η ελληνική Μακεδονία, αποσπώμενη φυσικά από τα ελληνικά εδάφη.

Απόδειξη πρώτη: Το 5ο συνέδριο της Γ Κομμουνιστικής Διεθνούς αποφάσισε το 1924 το εξής: «Το Συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διετύπωσε η Βαλκανική Ομοσπονδία: «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία», «Ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη», είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά». (Κομμουνιστική Επιθεώρηση 1924, σελ. 346-349). Την απόφαση αυτή προσυπέγραψε ενθουσιωδώς το υπερήφανο για την ιστορία του Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Τη γραμμή αυτή της αυτονομίας της Μακεδονίας (παρά τις διαφωνίες πλείστων κορυφαίων στελεχών του, όπως λ.χ. ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος) συνέχισε να έχει το ΚΚΕ μέχρι και το έτος 1935, οπότε διέκοψε για λίγο για να επανέλθει αργότερα.

Απόδειξη δεύτερη: Ο «Ριζοσπάστης» της 25ης Ιανουαρίου 1925 γράφει: «Ο Λένιν εκήρυξε και στην πράξη εφήρμοσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεζομένων εθνοτήτων μέχρις αποχωρισμού από το κράτος όπου είναι προσαρτημένες. Γι' αυτό όλα τα αστικό κόμματα δεν θέλουν να ακούσουν το όνομα Λένιν στην Ελλάδα, που δια μέσου του κόμματος μας (προσέξτε το αυτό), ζητεί να πάψει το ανθρωποπαζάρι των πληθυσμών Μακεδονίας και Θράκης και καλεί τους λαούς των ν' αγωνισθούν για ενιαία ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και για την Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία» .

Ώστε ο ίδιος ο «Ριζοσπάστης», παραδέχεται ότι το Κόμμα του είναι όργανο του Λένιν και υπεραμύνεται της ανεξάρτητης Μακεδονίας και της ανεξάρτητης Θράκης (όταν με τον καιρό τεθεί και θέμα ανεξάρτητης Θράκης, να ξέρουμε από τώρα σε ποιου μεταξύ άλλων τα «λάθη» οφείλεται κι αυτό). Να υπενθυμίσουμε στους ενδιαφερόμενους αναγνώστες μας ότι ο «Ριζοσπάστης» φυσικά έγραφε ψέματα. Διότι ο Λένιν κάθε άλλο παρά ήταν υπέρ της αυτοδιάθεσης των καταπιεζομένων λαών. Απόδειξη η αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης που δημιούργησε πριν 70 χρόνια με θύματα καταπιεζόμενους αλλοεθνείς λαούς, οι οποίοι μόλις πριν ένα χρόνο μπόρεσαν επιτέλους να αποτινάξουν το ρωσικό ζυγό από τις πλάτες τους, χάρις στην κατάρρευση του ιμπεριαλιστικού συστήματος του Μαρξισμού - Λενινισμού.

Απόδειξη τρίτη: Το ΚΚΕ κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές το 1929 με το σύνθημα «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Τότε ήταν που με εισήγηση του Ελευθερίου Βενιζέλου η Βουλή εψήφισε το περίφημο ιδιώνυμο (Σαράντου Καργάκου: Από το Μακεδόνικο ζήτημα στην Εμπλοκή των Σκοπϊων, Gutenderg 1992 σελ. 167. Από τις σελίδες του πολύτιμου αυτού βιβλίου αντλούμε και πολλά άλλα ιστορικά ντοκουμέντα). Ο Βενιζέλος ευλόγως προσπάθησε έτσι να υπερασπισθεί την Ελλάδα από τον διαμελισμό της όπως τον προωθούσε επισήμως τότε το ΚΚΕ. Κι όμως όχι μόνο οι κομμουνιστές, αλλά και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις δεν συγχωρούν στον αείμνηστο εθνάρχη αυτό το «ολίσθημα», με το οποίο εν τούτοις θέλησε να υπερασπισθεί την ακεραιότητα της Ελλάδας και τη διατήρηση στην ελληνική επικράτεια της Μακεδονίας μας!

Απόδειξη τέταρτη: Ο Ν.C.LΙ. Ηammond, αρχηγός της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πρόσφατα εκδοθέν έργο του «Δυτική Μακεδονία Αντίσταση και συμμαχική στρατιωτική αποστολή» 1943 - 1944 (Εκδόσεις «Παπαζήση») γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Οι κομμουνιστές ήλπιζαν τότε να δημιουργήσουν κάποια Λαϊκή Σοβιετική Δημοκρατία της Μακεδονίας ενσωματώνοντας τμήματα της Ελλάδος και των γειτόνων της και το κομμουνιστικό δόγμα ήταν ότι οι Βαλκανικοί λαοί είναι αδέλφια».

Απόδειξη πέμπτη: Ο θαυμαζόμενος απ' όλους τους Έλληνες «δημοκράτες» Βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Δημητρώφ, επικεφαλής της Κομιντέρν μέχρι της διαλύσεως της και πρόεδρος της Κομμουνιστικής Βουλγαρίας σε μπροσούρα του το 1946 η οποία μεταφράσθηκε και εκδόθηκε ενθουσιωδώς από το τυπογραφείο του ΚΚΕ «Νέα Ελλάδα» εισηγείται τη δημιουργία μιας Δημοκρατικής (!) Βαλκανικής Ομοσπονδίας... «Μέσα σ' αυτήν η κομματιασμένη σε τρία Μακεδονία, θα ενωνόταν σε ένα 1 κράτος». Γνωρίζετε κανένα κομμουνιστή να έχει ποτέ αποδοκιμάσει τον Δημητρώφ ως ιμπεριαλιστή, ως επιβουλευόμενο την ελληνική Μακεδονία; Εγώ γνωρίζω αντίθετα και πλήθος αστών δημοσιογράφων (προοδευτικοί αυτοαποκαλούνται) που ακόμα και σήμερα υμνούν και δοξολογούν τον Δημητρώφ ως μέγα επαναστάτη, ήρωα, δημοκράτη και αγωνιστή υπέρ της απελευθερώσεως των λαών. Άρα προσυπογράφουν (έστω και από άγνοια ή ηλιθιότητα) την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας για να γίνει ανεξάρτητο κράτος υπό τον Δημητρώφ ή Τίτο άλλοτε, σήμερα υπό τον κ. Γκλιγκόροφ (λογική συνέχεια δεν είναι αυτό του ιστορικού παρελθόντος του ΚΚΕ, το οποίο είναι υπερήφανο για κάθε σελίδα της ιστορίας του;). Ας μου εξηγήσει το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ σε τι διαφέρει από πλευράς περιεχομένου το κείμενο Δημητρώφ, που εξέδωσε το 1949 το τυπογραφείο του στα ελληνικά για να το ενστερνισθούν και οι ιδεολογικοί υφιστάμενοι του Βούλγαρου ηγέτη οπαδοί του ΚΚΕ από το πλαστό (;) Σύμφωνο Δασκάλωφ - Ιωαννίδη.

Απόδειξη έκτη: Η διαβόητη 5η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) διακήρυξε ότι "σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη αποκατάσταση του έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος προσφέροντας τώρα το αίμα του για να την αποκτήσει. Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ πάνω στο Μακεδόνικο ζήτημα. Οι δύο λαοί, Ελληνικός και μακεδόνικος, παλεύουν από κοινού για τη λευτεριά τους... Σαν αποτέλεσμα της νίκης, ο μακεδόνικος λαός θ' αποφασίσει μόνος του πώς θελει να ζήσει και να κυβερνηθεί».

Το γεγονός, ότι οι κομμουνιστές εδικάζοντο ως προδότες και αγωνιζόμενοι για την απόσπαση ελληνικών εδαφών κατά τον εμφύλιο πόλεμο και μετά δεν δικαιολογείται και τεκμηριώνεται αδιάψευστα από την προαναφερθείσα απόφαση της 5ης Ολομέλειας του 1949, η οποία συν τοις άλλοις διαχωρίζει φυλετικά τους Έλληνες από τους Μακεδόνες, δηλαδή ό,τι ακριβώς ισχυρίζεται και ο κ. Γκλιγκόρωφ; (Το ότι αργότερα η 5η Ολομέλεια κατηγορήθηκε για λάθη δεν διορθώνει τα πράγματα. Ούτε άλλωστε ήταν ειλικρινής η μεταμέλεια αφού μόνο σκοπό είχε να φαγωθεί ο Ζαχαριάδης για το «λάθος»). Απόδειξη έβδομη: Ο από πλήθος προοδευτικών δημοκρατικών δημοσιογράφων και σήμερα θαυμαζόμενος στρατηγός του Δημοκρατικού Στρατού Κώστας Καραγιώργης υποστήριζε το 1949: «Ο σλαβομακεδονικός λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή στον μεγάλο απελευθερωτικό, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού έχει κέρδισα έμπρακτα το δικαίωμα στην αυτοδιά­θεση και την λευτεριά του» (Σ. Καργάκος, σελ. 193).

Απόδειξη όγδοη: Η κ. Ρούλα Κουκούλου, τέως σύζυγος του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος ετάφη πρόσφατα εν δόξει και τιμή στην Αθήνα από τις «δημοκρατικές» δυνάμεις, μέλος και σήμερα της ηγεσίας του ΚΚΕ, διακήρυσσε στην Α' Συνδιάσκεψη της Πανελλαδικής Δημοκρατικής Ενώσεως Γυναικών (1 -3 Μαρτίου 1949): «Έτσι με το αίμα και τους αγώνες τους οι Σλαβομακεδόνες και όλος ο σλαβομακεδονικός λαός, κατακτούν το δικαίωμα να ζήσουν στην απελευθέρωση, όπως αυτοί θέλουν δημιουργώντας τη δική τους κρατική υπόσταση». Η κ. Κουκούλου έχει άραγε ζητήσει από τον ελληνικό λαό συγγνώμη για αυτή της την τοποθέτηση; Ή μήπως αισθάνεται υπερήφανη που από το 1949 προέβλεψε ότι οι Σλαβομακεδόνες θα δημιουργήσουν την κρατική τους υπόσταση όπως αυτοί θέλουν;

Απόδειξη ένατη: Και επειδή μπορεί να έχουν ή6η εξοργισθεί η κ. Κουκούλου και οι σύντροφοι της μ' αυτά που αποκαλύπτω να τους υπενθυμίσω ότι στην «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» με πρόεδρο τον Μήτσο Παρτσαλίδη περίλαμβανονταν και Σλαβομακεδονες υπουργοί όπως ο Πασκάλ Μητρόφσκι, και το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο έπρεπε να έχει τη σύμφωνη γνώμη και των Σλαβομακεδόνων ανώτατων αξιωματικών, όπως ο Κόιτσεφ, που βεβαίως ως μόνη σκέψη είχαν πώς θα δημιουργήσουν το δικό τους κράτος καταβροχθίζοντας και την ελληνική Μακεδονία που θα την απελευθέρωναν (αυτό το ρήμα χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν) από την ελληνική κατοχή! (Ο πολύς Κόιτσεφ, ο οποίος έδινε διαταγές στους Έλληνες του «Δημοκρατικού Στρατού» είχε πει ότι «στο Δημοκρατικό Στρατό υπάρχουν σήμερα -1949-πάνω από 1.000 Μακεδόνες - εννοεί Σλάβοι Μακεδόνες - αξιωματικοί». Ενώ ο επίσης Σλαβομακεδόνας Βαϊνάς έλεγε «ο Μακεδόνικος λαός... με το σπαθί και το αίμα του κατάκτησε δικαιώματα τα οποία του άνοιξαν το δρόμο για την αυριανή εθνική και κρατική αποκατάσταση, που είναι ο προαιώνιος πόθος του» (Σαράντος Καργάκος: «Πολιτικά θέματα» της 104-1992). Πράγματι, ο κ. Γκλιγκόρωφ ικανοποιεί τον προαιώνιο πόθο των Σλαβομακεδόνων που ήταν και όνειρο του «Δημοκρατικού Στρατού» και των τότε και σήμερα συντρόφων της κ. Παπαρρήγα, εξ ου ίσως και η γνωστή τάση της υπέρ του απευθείας φιλικού διαλόγου με τον Σλαβομακεδόνα Γκλιγκόρωφ (πιστή όπως εγράψαμε στην ιστορία του κόμματος της).

ΟΜΩΣ θα χρειασθεί να συνεχίσουμε και στο επόμενο τεύχος του «Ο.Τ.» για να απομυθοποιήσουμε και άλλες δήθεν αλήθειες και πλάνες, που υπάρχουν γύρω από τον ολέθριο ρόλο του ΚΚΕ ως εξαρτημένου οργάνου της Κομιντέρν και της Μόσχας στη δημιουργία και επικράτηση αυτών, που σήμερα διεκδικούν την ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της αυτόνομης εθνότητας τους.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ. 28 Ιανουαρίου 1993


Άλλα δύο άρθρα του κου Γ. Μαρίνου

Ζαχαριάδης, Καραγιώργης, Πορφυρογένης

Μεγάλοι Ευεργέτες

των Σλαβομακεδόνων



ΚΑΙ ΜΙΑ που όχι τόσο το ίδιο το ΚΚΕ, όσο οι ποικιλόμορφοι εκτός αυτού θαυμαστές των αγώνων και της ιστορίας του μας έχουν πρήξει πλέκοντας το εγκώμιο πότε του Καραγιώργη, τον οποίο εξόντωσε ο Ζαχαριάδης (λες κι αν μπορούσε ο Καραγιώργης να εξοντώσει τον Ζαχαριάδη δεν θα το έκανε) ή του διανοούμενου της προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης Μιλτιάδη Πορφυρογένη (αυτοί οι ορκισμένοι εχθροί της Δημοκρατίας όλο δημοκρατικούς τίτλους διεκδικούν) να παραθέσω τι έλεγε ο πρώτος και τι ο δεύτερος εναντίον εκείνων που αγωνίσθηκαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον τουρκικό ζυγό κι από τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες και για τη διατήρηση της ελευθερίας της:

Κώστας Καραγεώργης: «Λίγοι είναι οι τόποι που βασανίστηκαν, στέναξαν τόσο κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς όσο ο Μακεδόνικος λαός. Παλαιότερα οι Τούρκοι μπέηδες, οι Σέρβοι κομιτατζήδες κι οι Έλληνες κομιτατζήδες -οπλαρχηγοί Παυλομελάδες και καπετάν Βαρδαϊοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό... Ο σλαβομακεδονικός λαός με τον αγώνα του (...) έχει κερδίσει έμπραχτα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη λευτεριά του» από τους κομιτατζήδες Έλληνες φυσικά!

Μιλτιάδης Πορφυρογένης: «Σήμερα θαρρετά θα αντιμετωπισθεί και το Μακεδόνικο ζήτημα που υπήρχε και υπάρχει, είτε το θέλουν, είτε δεν το θέλουν οι καραγκιοζοπαίχτες της πολιτι­κής (...) Ο σλαβομακεδόνικος λαός, με την παλλαϊκή συμμετοχή του στον αγώνα (εννοεί του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης), έχει αποδείξει ότι είναι άξιος ν' αποκτήσει την πλέρια εθνική του απο­κατάσταση (...) Όσο για τα βατράχια, ας κοάζουν. Δεν υπάρχει βαλτονέρι εδώ θα ψοφήσουν από την έλλειψη του».

Αυτά έλεγαν αυτές οι μεγάλες «δημοκρατικές προσωπικότητες» του κόσμου της Αριστεράς και της «προόδου».

Ελπίζω τουλάχιστον ο κ. Γκλιγκόρωφ να έχει την ευγένεια να κρεμάσει στο Εθνικό του Μουσείο τις προσωπογραφίες των μεγάλων αυτών συντελεστών της δημιουργίας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Εμείς θα έχουμε ως εθνικούς ήρωες τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Παύλο Μελά και οι Σλαβομακεδόνες θα προβάλλουν τους Ν. Ζαχαριάδη, Κ. Καραγεώργη, Μ. Πορφυργένη, τον Μάρκο Βαφειάδη, τον Μήτσο Παρτσαλίδη, την κυρία Κουκούλου, μαζί φυσικό με τους δικούς τους Σλαβομακεδόνες.

Οικονομικός Ταχυδρόμος: 28 Ιανουαρίου 1993

Image

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΙΡΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ


ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΚΕ

Διαφωνούν έντονα νια το τίνος πράκτορας είναι ο Γιάννης Μαρίνος!

ΤΟΣΟ η απάντηση του Ιστορικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ όσο και τα δημοσιεύματα των κ.κ. Τάκη Μαμάτση και Βάσου Γεωργίου στον Ριζοσπάστη της 22ας Δεκεμβρίου 1992 εναντίον μου για τα όσα έγραφα στο «Βήμα» μου έχουν δημιουργήσει ένα μεγάλο πρόβλημα και με ωθούν σε διχασμό προσωπικότητας. Ο μεν αρμοδιότερος όλων Γιάννης Ιωαννίδης αποφαίνεται κατηγορηματικά ότι το σύμφωνο είναι πλαστό κατασκεύασμα της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης αποφάνθηκε όμως ότι ήταν χαλκευμένο από την Γκεστάπο. Ενώ μια τρίτη εκδοχή παράλληλη της δεύτερης θέλει το σύμφωνο να συντάχθηκε στη βουλγαρική πρεσβεία της Αθήνας.

Ερωτάται: Ποιος τελικά το χάλκευσε αν δεν είναι όντως γνήσιο; Η Ιντέλιτζενς Σέρβις, που πολεμούσε τους Γερμανούς και τη Γκεστάπο, η Γκεστάπο που πολεμούσε τους Άγγλους και την Ιντέλιτζενς Σέρβις ή οι Βούλγαροι -που τότε συνεργάζονταν με τον Άξονα, αλλά εργάζονταν και για τα δικά τους συμφέροντα, που περιλάμβαναν και την κατοχή της Βόρειας Ελλάδας και την έξοδο στο Αιγαίο»;

Το ότι υπάρχει τέτοια διάσταση απόψεων δείχνει έλλειψη συντονισμού στο σε ποιον θα αποδοθεί η χάλκευση, χωρίς ίχνος αποδείξεων φυσικά. Πάντως ο κ. Μαμάτσης αποκλίνει μάλλον υπέρ του χαλκείου της Ιντέλιτζενς Σέρβις, ο κ. Βάσος Γεωργίου είναι κατηγορηματικός ότι πρόκειται για έργο της Γκεστάπο, ενώ το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ (δηλ. ο κ. Κολοζώφ) τοποθετείται κάπου στη μέση. Αυτός ο πλουραλισμός απόψεων είναι μεν ευχάριστη εξέλιξη για το μονολιθικό ΚΚΕ, αλλά εμένα με φέρνει σε ψυχολογικό αδιέξοδο. Διότι με διακατέχει η αγωνία τίνος τελικά πράκτορας είμαι; Της (Ιντέλιτζενς Σέρβις, της Γκεστάπο (με την οποία να υπενθυμίσουμε συνεργαζόταν επί δύο χρονιά ο Σύντροφος Στάλιν) ή με τους Βουλγάρους με τους οποίους υπήρχε πολλαπλή συνεργασία του ΚΚΕ και πριν, και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και φυσικά μετά, τόσο κατά τον εμφύλιο πόλεμο όσο και μετά από αυτόν μέχρι της πτώσεως του συντρόφου Ζίφκωφ και του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Παρακαλώ θερμά να μου προσδιορίσουν την πρακτορική μου ταυτότητα, ώστε να μην έχω διχασμό προσωπικότητας, και το κυριότερο να δω από πού θα διεκδικήσω αναδρομικά τα πρακτορικά μου δικαιώματα. Μια και οι σύντροφοι του ΚΚΕ αποδείχθηκε ότι έτρωγαν καλά από τα κονδύλια του ΚΚΣΕ και της ΚGB (πρόσφατη απόδειξη και τα σημερινά τους κεσάτια), γιατί εγώ να πιαστώ κορόιδο και νά μην τους μιμηθώ;

Εξάλλου ο «Ριζοσπάστης» ενοχλημένος από το άρθρο μου, με το οποίο υποτίθεται ότι «προσπαθώ να συκοφαντήσω το ΚΚΕ, διαστρεβλώνοντας και παραχαράσσοντας αδίσταχτα την ιστορία του» με χαρακτηρίζει «νέο Γεωργαλά». Αλλά αγαπητέ κ. Μαμάτση - αυτός το έγραψε - για να γίνει κάποιος Γεωργαλάς θά πρέπει να έχει προηγουμένως διατελέσει κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ,. όπως ήταν ο κ. Γεωργαλάς, να έχει γίνει αδίστακτος, ώστε να μπορεί εξίσου αποτελεσματικά να προσφέρει τις υπηρεσίες του είτε στον ερυθρό, είτε στον ακροδεξιό φασισμό. Εγώ δεν έχω αυτές τις προϋποθέσεις.

Δικός σας ήταν ο κ. Γεωργαλάς κύριε Μαμάτση. Εγώ δεν διετέλεσα ποτέ κομμουνιστής για να υπόκειμαι στον κίνδυνο να εξελιχθώ σε γιόγκι...

Γ.Μ.

Οικονομικός Ταχυδρόμος: 28 Ιανουαρίου 1993

http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 22:58 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
"Τάγματα Ευζώνων - Τάγματα Ασφαλείας"


Τα "Τάγματα Ευζώνων" και τα "Τάγματα Εθελοντικής Χωροφυλακής -Τάγματα Ασφαλείας" είναι από τις πλέον αισχρές συκοφαντημένες στρατιωτικές μονάδες στην ιστορία της χώρας μας. Η δράση των σχηματισμών αυτών, πήρε διαστάσεις τις οποίες δεν είχε όπως και άλλα συμβάντα της ιστορίας του Β' Π.Π.

Τα "Ευζωνικά Τάγματα", ήσαν μονάδες πιστές στην κυβέρνηση της χώρας με αποστολή την αντιμετώπιση της επικείμενη αναρχίας και μόνο. Κατηγορήθηκαν ως συνεργάτες και "συμπλήρωμα" των αρχών κατοχής. Ωστόσο η αξία τους για τις δυνάμεις της Βέρμαχτ είναι συζητήσιμο μέγεθος. Οι γερμανικές δυνάμεις δεν είχαν σοβαρή αντίσταση από τους αντάρτες του Ε.ΛΑ.Σ.. Δεν επεδίωξαν την δημιουργία των εν λόγω σχηματισμών. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις τους έβλεπαν με δυσπιστία. Αντιθέτως η Ελληνική κυβέρνηση των Αθηνών, έθεσε απαραίτητο όρο υπάρξεως της, την δημιουργία των "Ταγμάτων ευζώνων". Η -ορατή αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής και το γεγονός ότι μέχρι να φτάσουν ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις από την Μ. Ανατολή, θα χρειαζόταν απαραίτητα ένα εύλογο χρονικό διάστημα, καθιστούσε αναγκαία την ύπαρξη συγκροτημένων σωμάτων που θα αναχαίτιζαν τους συμμορίτες.

Αυτή την αποστολή εκτέλεσαν με επιτυχία τα Τ.Ε. και τα Τ.Α.

Μ. Μανωλέας

Τα τάγματα ασφαλείας είναι οι στρατιωτικοί εκείνοι σχηματισμοί, οι οποίοι ιδρύθηκαν υπό της ελληνικής Κυβερνήσεως του εσωτερικού, κατά τα τελευταία χρόνια της κατοχής της χώρας μας υπό των ίταλογερμανών, προς εκπλήρωση ορισμένης αποστολής.

Το πρώτον Τάγμα Ασφαλείας ιδρύθηκε το Φθινόπωρο του 1943, στην Αθήνα, αργότερα ιδρύθηκαν και εις άλλα αστικά κέντρα.

Αποστολή των, αφ' ενός το σύμβολο της Ελληνικής κυριαρχίας ιδία εις Μακεδονία, όπου άρχισε να αναφαίνεται ο Βουλγαρικός κίνδυνος, δεδομένου ότι και εις Θεσσαλονίκη θα συνεκροτούντο Τάγματα Ευζώνων, αφ' ετέρου η διεξαγωγή αντικομουνιστικού αγώνα αλλά και δια να χρησιμεύσουν ως πυρήνες δια τη συγκρότηση του νέου Ελληνικού στρατού, μετά την απελευθέρωση της πατρίδος μας.

Η επί μέρους αποστολή των, ήταν τελείως αντίθετη προς τους απόκρυφους σκοπούς της μιας εκ των πολλών εν Ελλάδι οργανώσεων εσωτερικής εθνικής αντιστάσεως, συγκεκριμένως του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ως ήταν φυσικό προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των ηγετών της οργανώσεως αυτής της οποίας οι αρχηγοί ανήκοντες κατά το πλείστον εις το Κομουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, κήρυξε τον πόλεμο κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας, τα οποία έκτοτε απετέλεσαν τον μεγαλύτερο δι' αυτούς εχθρό. Μίσος τρομερό επικρατούσε μεταξύ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και Ταγμάτων Ασφαλείας και χάος αγεφύρωτο τους χώριζε. Ήσαν οι δύο μεταξύ των άσπονδοι εχθροί.

Έκαστος τούτων, εύρισκε και τα δικά του επιχειρήματα, δια να δικαιολογήσει την προς τον άλλον εχθρότητα του.

Οι μεν ιδρυτές των Ταγμάτων Ασφαλείας, υπεστήριζαν ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εκτός του εθνικοαπελευθερωτικού σκοπού, τον οποίον διακήρυττε, και ο οποίος αποτελούσε παραπλάνηση της κοινής γνώμης, κυρίως απέβλεπε εις τη δια της βίας κατάληψη της αρχής και την ανακήρυξη της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Οι δε αρχηγοί του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ διατείνοντο ότι τα Τάγματα Ασφαλείας έλαβαν όπλα από τους κατακτητές με τους οποίους συνεργάζονταν εναντίον των ανταρτικών ομάδων και γενικά των οργανώσεων εθνικής αντιστάσεως και, ως εκ τούτου, ήσαν προδοτικοί σχηματισμοί.

Αμφοτέρων τα επιχειρήματα, είχαν αληθοφάνεια και ήσαν αρκετά πειστικοί.

Όμως, τα Τάγματα Ασφαλείας, συγκροτήθηκαν από άνδρες αδιάβλητων φρονημάτων και εγνωσμένων υγιών πατριωτικών αισθημάτων. Οι περισσότεροι εκ τούτων υπηρέτησαν προηγουμένως εις ανταρτικές ομάδας π.χ. εις τας Ε.Ο.Ε.Α. ή του 5/42 Σ.Ε. ή ανήκαν στις πολιτικές τούτων οργανώσεις Ε.Δ.Ε.Σ .- Ε.Κ.Κ.Α. ή άλλες καθαρώς εθνικές οργανώσεις, εναντίον των οποίων κατ' επανάληψιν είχε επιτεθεί ο ΕΛΑΣ, πολλές δε πέτυχε να τις διαλύσει τους δε οπαδούς των τους καταδίωκε και τους αποκαλούσε "προδότες" διότι αντιδρούσαν κατά των απόκρυφων και ιδιοτελών σκοπών του.

Ουδείς επομένως, καλής πίστεως, άνθρωπος αμφισβητούσε τα αγνά πατριωτικά αισθήματα και τα ακραιφνή εθνικά φρονήματα των ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Απεναντίας, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δια των πράξεων, και της εν γένει συμπεριφοράς των προς κάθε αντιφρονούντα προς αυτούς παρέσχον αποδείξεις και όχι απλώς ενδείξεις, ότι εκτός του εθνικοαπελευθερωτικού των αγώνα, απέβλεπαν εις την εκπλήρωση και απόκρυφων ιδιοτελών σκοπών.

Και, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν καλή αρχήν, εν τούτοις, τους επεφυλάσσετο κακόν το τέλος των.

Αντιπροσωπεία της Π.Ε.Ε.Α. αποτελούμενη εκ προσώπων ανηκόντων εις το Ε.Α.Μ., Ε.Λ.Α.Σ, Κ.Κ.Ε, προκειμένου να συμμετάσχουν εις την κυβέρνηση του Λιβάνου και κατά μήνα Μάιο 1944 αξίωσε από τον πρωθυπουργό, και έθεσε ως όρο απαράβατο, δια την συμμετοχή της, την αποδοκιμασία των Ταγμάτων και Σωμάτων Ασφαλείας.

Ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου στάθμισε τα πράγματα, ενέδωσε εις την αξίωση της αντιπροσωπείας της Π.Ε.Ε.Α. και αποδέχθηκε την πρόταση της, δια του από 4-9-44 διαγγέλματος χαρακτήρισε τα τάγματα ως "εχθρικούς σχηματισμούς".

Ο χαρακτηρισμός αυτός, είχε τας συνέπειες του. Ο ΕΛΑΣ ανέλαβε επιθετικές ενέργειες εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας εκ των οποίων άλλα διέλυσε δια της βίας, άλλα υποχρέωσε να παραδοθούν εις αυτόν μετά του οπλισμού των και τέλος, άλλα, αρνούμενα οπωσδήποτε να παραδοθούν εις αυτόν, παρεδόθησαν μετά του οπλισμού των εις συμμαχικά στρατιωτικά κλιμάκια ριφθέντα, εν τω μεταξύ, δι' αλεξιπτώτων προ της αφίξεως εκ του εξωτερικού της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

Αυτή ήταν η τύχη των Ταγμάτων Ασφαλείας


Χειρότερη υπήρξε η τύχη των ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας, όσοι εκ τούτων δεν είχαν συλληφθεί ή παραδοθεί ως αιχμάλωτοι. Πολλοί ακούγοντας με πικρία τον βαρύ χαρακτηρισμό του "προδότη" ή του Ταγματασφαλίτου ειρωνικά, ή του Ταγματαλήτου κατά καθαρώς υβριστικό τρόπον, απαρνούντο την ιδιότητα των, ως πρώην ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας, εφ' όσον τούτο θα τους ήταν δυνατό.

Γρήγορα όμως το Ε.Α.Μ.- ΕΛΑΣ απέβαλε την λεοντή και απεκάλυψε τελείως τους πραγματικούς των σκοπούς. Κατά μήνα Δεκέμβριο 1944, το Ε.Α.Μ. αρνήθηκε να συμμορφωθεί προς διαταγή της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενώσεως περί παραδόσεως της υπηρεσίας της πολιτοφυλακής εις τα προς τούτο συγκροτημένα Τάγματα Εθνοφρουράς όπως και την παραδόση του οπλισμού του ΕΛΑΣ και ακολούθως να αποστρατευθούν και επιχείρησε, δια των ενόπλων τμημάτων του την κατάληψη της αρχής δια της βίας. Η ενέργεια αυτή του Ε.Α.Μ.- ΕΛΑΣ δικαίωσε την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Οι αντικειμενικά εξετάζοντες τα πράγματα, δικαιολογούν εκ των υστέρων την ίδρυση των και σιωπηρά παραδέχονται ότι υπήρξαν εθνοσωτήριοι σχηματισμοί. Εν τούτοις ο βαρύς χαρακτηρισμός του "εχθρικοί σχηματισμοί" και των ανδρών συλλήβδην "προδότες", εξακολουθεί να υφίσταται.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΑΓΜΑΤΩΝ


Στην αρχή της κατοχής και γύρω στο Σεπτέμβριο του 1941 εμφανίσθηκε ο ΕΑΜ (Εθνικό Απαλευθερωτικό Μέτωπο) και σχεδόν ταυτόχρονα ο ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικό Ελληνικός Σύνδεσμος). Λίγο αργότερα μια τρίτη οργάνωση η ΕΚΚΑ (Εθνική και Κρατική Απελευθέρωση).

Ο Ε.Δ.Ε.Σ. οργάνωσε και συγκρότησε τον Ε.Δ.Ε.Σ. (Εθνικός δημοκρατικός Ελληνικός Στρατός) βραδύτερο μετονομάσθηκε σε Ε.Ο.Ε.Ε.Α. (Εθνικαί Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών).

Κι ενώ ο επιδιωκόμενος κοινός σκοπός υπό των τριών ανωτέρω οργανώσεων, ως διακήρυτταν η απελευθέρωση της πατρίδας των εκ των κατακτητών, έπρεπε να τις ενώνει, εν τούτοις οι επιδιωκόμενοι απόκρυφοι ιδιοτελείς των σκοποί, τις απομάκρυναν, και μάλιστα επί ζημία όχι μόνον του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος, αλλά και αυτού του λαού.

Δεν υπήρχε μεταξύ των σύμπνοια, η μια οργάνωση υπέβλεπε την άλλη και ιδία το Ε.Α.Μ., το οποίον θεωρούσε τις δύο άλλες οργανώσεις ως εχθρικές προς αυτό, διότι αντετίθεντο, προς τον υπό τούτου επιδιωκόμενο απόκρυφο σκοπό του.

Βραδύτερον, όταν εκ της εν γένει συμπεριφοράς των οργανώσεων τούτων, αποκαλύφθηκαν και οι απώτεροι σκοποί του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ, οι κάτοικοι όχι μόνον δίσταζαν να προσχωρήσουν εις την οργάνωση αυτή, αλλά και πολλοί εκ των προσχωρησάντων άρχισαν να αποχωρούν ταύτης και να μεταπηδούν εις αλλάς οργανώσεις, τας οποίας τώρα, έβλεπαν μετά μεγαλύτερη συμπάθεια, καίτοι είχαν ενδοιασμούς δια το πολιτειακό θέμα, το οποίον επεθύμουν να θιγεί, αλλά η επιδίωξη αυτή, τουλάχιστον ευρίσκετο εντός των εθνικών και νομίμων πλαισίων.

Το Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ ως ήταν επόμενο δυσαρεστήθηκε από αύτη τη μεταπήδηση πρώην οπαδών του εις άλλες οργανώσεις, αλλά και δεν έβλεπε με καλόν βλέμμα την ολονένα αύξηση των οπαδών των οργανώσεων τούτων. Διέβλεπε ότι αυτές θα αποτελέσουν μέγα εμπόδιο εις την επίτευξη του επιδιωκόμενου απόκρυφου σκοπού του, που συνίστατο στην κατάληψη της αρχής και την ανακήρυξη της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Για αυτό και θεωρούσε αυτές, ως εχθρικές προς αυτό γι αυτό και κατ' επανάληψιν, υπό το πρόσχημα επιλύσεως μικροδιαφορών μεταξύ των, επιχείρησε να τις διαλύσει δια των όπλων.

Έτσι, κατά το έτος 1943 διέλυσε την ανταρτική ομάδα του Ταγμ. Κωστοπούλου εις Θεσσαλία.

Την 7/5/43 διέλυσε την ανταρτική ομάδα του Παπαϊωάννου εις Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Την 13/5/43 την ομάδα 5/42 του Συνταγματάρχου Ψαρρού εις Στρώμη.

Την 10-10-43 διέλυσε εις Ευρυτανία αντάρτικο τμήμα του σώματος Ζέρβα. Την ιδίαν ημέρα διέλυσε εις Αρτοτίνα Ναυπακτίας την ανταρτική ομάδα του Αντ/ρχου Παπαγιάννη.

Κατά τον μήνα Οκτώβριο ενήργησε πολλές επιθέσεις εναντίον ανταρτικών ομάδων του Ζέρβα (Ε.Ο.Ε.Α).

Ο ΕΛΑΣ όταν αισθανότανε δυνατός το πρώτο που έκανε ήταν να επιτίθεται κατά των άλλων ανταρτικών ομάδων.

Αλλά και εις την Πελοπόννησο, ευθύς ως εμφανιζότανε εθνική ανταρτική ομάς, έσπευδε να επιτεθεί εναντίον της δια να την διαλύσει.

Την 6-8-43 διέλυσε την ομάδα λοχαγού Θεοχαρόπουλου. Την ομάδα του Ανθυπολοχαγού Καφήρη. Του Ταγματάρχη Κοκκώνη Γεωργίου στα όρια της Τριφυλίας-Ολυμπίας. Του Ιλάρχου Βρεττάκου την 13-8-43 παρά τον Ταΰγετο, και βραδύτερο την ομάδα του ταγματάρχη Καραχάλιου Χρίστου παρά το χωρίον Πέτρινα τον Οκτώβριο του έτους 1943. Του λοχαγού Σεβαστάκη, εις την περιοχή Αχαΐας, τον Ιούνιο 1943.

Εκτός των ως άνω αναφερθεισών τριών, κύριος, ούτως ειπείν οργανώσεων εθνικής αντιστάσεως, εις την Ηπειρωτική Ελλάδα, Ρούμελη και Πελοπόννησο, περιοχές τις οποίες πραγματευόμεθα είχαν ιδρυθεί και άλλες και μάλιστα πολλές οργανώσεις αντιστάσεως, ιδία μετά την αποκάλυψη των πραγματικών σκοπών του Ε.Α.Μ. κυρίως δε στην Αθήνα. Από αυτές, ελάχιστες διέθεταν παραρτήματα εις άλλα αστικά κέντρα, και καμία τούτων δεν διατηρούσε ενόπλους αντάρτικες ομάδας εις το βουνό. Παρουσίαζαν το τεράστιο μειονέκτημα να είναι ασύνδετοι μεταξύ των, ενώ εκάστη τούτων να έχει ιδίαν διοίκηση, ιδικό της καταστατικό, δικό της πολιτικό πρόγραμμα και επί πλέον να μην έχουν σύνδεσμο με το συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής εκτός ελάχιστων. Ασχολούντο με την κατασκοπεία εις βάρος του εχθρού, με δολιοφθοράς και προ παντός με προπαγάνδα έναντι της κομμουνιστικής επιβολής και των αντεθνικών επιδιώξεων του Ε.Α.Μ.

Ως ήταν επόμενο, το Ε.Α.Μ. εστράφη και εναντίον των οργανώσεων τούτων. Πολλά των μελών των συνελήφθησαν, άλλα εκ τούτων εξετελέσθησαν και άλλα ενεκλείσθησαν εις στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ικανός αριθμός μελών των οργανώσεων τούτων, εφ' όσον το κατόρθωναν, αποφεύγοντας την δίωξη των εκ μέρους του Ε.Α.Μ., κατέφευγαν εις τας αντάρτικες ομάδες 5/42 Σ.Ε. κυρίως δε εις τας Ε.Ο.Ε.Α. αλλά και εις τα Τάγματα Ασφαλείας Αι οργανώσεις αύται, αριθμούσαν μικρόν αριθμόν μελών σε σύγκριση με τας τρεις κυρίας οργανώσεις, διέθεταν δε περιορισμένο αριθμό ανδρών (οπλισμένων δι' ελαφρών όπλων δι' ατομική ασφάλεια).

Εξ' όλων των οργανώσεων τούτων, ως πλέον αξιόλογος εθεωρείτο η Μεραρχία ‘Χ’ διότι και περισσότερα μέλη είχε, και ενόπλους μαχητικές ομάδας διέθετε.

Ουδείς αμφισβητεί το γεγονός ότι εις το Ε.Α.Μ,- Ε.Λ.Α.Σ. υπήρχαν άτομα εμπνεόμενα υπό εθνικιστικών φρονημάτων, πλην όμως ταύτα, με τον επιδέξιο τρόπον των διαφόρων επιτηδείων μελών του Κ.Κ.Ε. ανηκόντων και τούτων εις την αυτήν οργάνωση, παραμερίστηκαν και τόσον η διεύθυνση του Ε.Α.Μ. όσο και η διοίκηση του ΕΛΑΣ, περιήλθαν εις πρόσωπα εμπνεόμενα υπό κομμουνιστικών φρονημάτων, τα οποία και κατηύθυναν τας εν γένει ενεργείας των οργανώσεων τούτων συμφώνα προς τον επιδιωκόμενο υπό του Κ.Κ.Ε. αντικειμενικό σκοπό.

Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας την 28/9/64 στη Πάτρα ως πρωθυπουργός της Ελλάδος, χαρακτήρισε το Ε. Α.Μ. ως εξής:

Η σύνθεσις τσυ Ε.Α.Μ. ήτο διπλή. Και εθνική και κομμουνιστική. Η πλειονότης απετελείτο από εθνικόφρονας νέους, οι οποίοι δονούμενοι από τα ιδανικά της πατρίδος και της δημοκρατίας και μη ευρίσκοντες άλλην ισχυράν οργάνωσιν εις τον καιρόν της κατοχής, ενετάχθησαν εις το Ε.Α.Μ. δια να αγωνισθούν με αυτοθυσίαν εναντίον του κατακτητού. Οι κομμουνισταί ήσαν μειονότης. Αλλά καίτοι μειονότης είχον αποτελέσει την κεφαλήν και την σπονδυλικήν στήλην του Ε.Α.Μ. Αυτοί απεφάσιζον, αυτοί διέτασσον και άλλοι εξετέλουν διαταγάς".

ΕΙΔΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


Όταν, το πρώτον, ενεφανίσθησαν τα ένοπλα ανταρτικά τμήματα του Ε.Λ.Α.Σ. ενθουσίαζαν τόσον τους κατοίκους, των διαφόρων χωρίων εκ των οποίων διήρχοντο, όσον και τους εκεί ευρισκομένους άνδρας των Σταθμών Χωροφυλακής, οι οποίοι όχι μόνον τα έβλεπαν και τα καμάρωναν ως εθνικοαπλευθερωτικά τμήματα, αλλά και παρείχαν προς αυτά κάθε δυνατή βοήθεια (πχ πληροφορίας επί των κινήσεων του εχθρού, καταγραφή του υπάρχοντος οπλισμού εις χείρας κατοίκων της περιοχής των κλπ). Εν τούτοις βραδύτερο ο ΕΛΑΣ., πριν ακόμα αναλάβει επιθέσεις εναντίον διαφόρων εθνικών ανταρτικών ομάδων, πρώτα, άρχισε αυτές εναντίον των Σταθμών Χωροφυλακής. Τούτο δε διότι αφ' ενός τους θεωρούσε του λοιπού ως εμπόδιο εις την πραγματοποίηση του σκοπού του, αφ’ ετέρου δε, δια την αφαίρεση του οπλισμού των ανδρών, και με αυτόν εξοπλισμό οπαδών του ΕΛΑΣ.

Οι Σταθμοί Χωροφυλακής, λόγω της μικρής των αφ' ενός δυνάμεως 4-6 ανδρών μεμονωμένων και άνευ πιθανής βοηθείας, αφ' ετέρου δεχόμενοι αιφνιδιαστική, καλώς προπαρασκευασμένη επίθεση, εις την οποίαν ως επί το πλείστον συμμετείχαν και κάτοικοι του χωρίου, μυημένοι εις την της οργάνωση του Ε.Α.Μ. ως ήταν φυσικό, υπέκυπταν.

Οι άνδρες, συλλαμβανόμενοι υπό του ΕΛΑΣ. ή εξετελούντο εφ' όσον προέβαλαν αντίσταση, ή εξηναγκάζοντο να προχωρήσουν εις τον ΕΛΑΣ Ενίοτε μερικοί των ανδρών, κατόρθωναν να διαφύγουν την σύλληψη των και από τόπου εις τόπον, μετά μυρίων προφυλάξεων, έφθαναν εις τα αστικά κέντρα, εις τας διοικήσεις χωροφυλακής, όπου υπήρχε ακόμη ασφάλεια. Μετά την διάλυση, υπό του ΕΛΑΣ, των διαφόρων ανταρτικών εθνικών ομάδων εξαπολύθηκε αφάνταστος τρομοκρατία κατά των μη οπαδών του Ε.Α.Μ.. Τους πάντες οι οπαδοί του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. εφ' όσον δεν ανήκον εις την οργάνωση των, τους θεωρούσαν ως προδότες, και ως τοιούτους τους αντιμετώπιζαν.

Δια της ενόπλου οργανώσεως Ο.Π.Λ.Α. (Οργάνωσις Προστασίας Λαϊκού Αγώνος) προέβαιναν εις συλλήψεις και εκτελέσεις προσώπων ασκούντων κάποια τίνα επιρροή εις τους συμπατριώτες των. Δια του τρόπου τούτου αφ' ενός απηλλάσσοντο αντιδραστικών δι' αυτούς προσώπων, αυτών συλλαμβανομένων ή και φονευμένων, ευμενή όμως επί των οπαδών του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ.. Τούτο ασφαλώς απετέλει αμφίστομο μάχαιρα Δημιούργούσε επίσης το μίσος εναντίον του Ε.Α.Μ. και συνεπώς την επιδίωξη ευκαιρίας εκδικήσεως.

Το Ε.Α.Μ. προέβαινε εις πυρπολήσεις οικιών εθνικοφρόνων κατοίκων, κατέστρεφε ακόμη κοινωνικά ιδρύματα και έργα κοινής ωφέλειας (σχολεία, εκκλησίες) ωσάν και αυτά να αντιδρούσαν εις τους σκοπούς του.

Ο Κ. Λογοθετόπουλος ως πρόεδρος της τότε Ελληνικής Κυβέρνησε ως εις διάγγελμα του την 30-1-1943 προς τον Ελληνικό Λαό, σχετικώς με την ΕΑΜοκομμουνιστική ανταρσία, δια την εποχή εκείνη, μεταξύ των άλλων έλεγε:
"Μια ομάς κουφών ανδρών οι οποίοι επιδιωκούσι την εύκολον και άφθονον ευδοκίμησιν και οι οποίοι αυτοεχειροτονήθησαν αντάρται λυμαίνοντο την ύπαιθρον χώραν εν ονόματι, δήθεν, της ανεξαρτησίας της πατρίδας. Υπό το πρόσχημα ενός πατριωτικού αγώνος ληστεύουν τους ποιμένας, λεηλατούν τους γεωργούς, καίουν τας αγροικίας, απογυμνώνουν τους ταξιδιώτες και τρομοκρατούν τας πλέον απομεμακρυσμένες ορεινές περιοχές".

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, εις το βιβλίο του "Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος" δεχόμενος το Κ.Κ.Ε. ως ηγετική δύναμη του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. περιγράφων τους απωτέρους μετακατοχικούς σκοπούς του, αναφέρεται εις το γεγονός ότι στην ύπαιθρο τα ανταρτικά σώματα του Ε.Λ.Α.Σ. καταργούσαν τις τοπικές αρχές, ακόμη και την ειρηνοδειακή δικαιοσύνην, οι και εγκαθίστων σοβιέτ. Καθώς επίσης και το γεγονός ότι αφόπλιζαν συστηματικώς τα άλλα Εθνικά Σώματα δια να διατηρήσουν την μονοπώληση της υλικής ενόπλου δυνάμεως, την οποίαν να χρησιμοποιήσουν δια την επιβολή της κυβερνήσεως του Ε.Α.Μ.- δηλαδή του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ακόμη, και όσοι των κατοίκων έτυχε να έχουν αδελφούς ή υιούς, ή απλώς συγγενείς αξιωματικούς ή οπλίτες υπηρετούντες εις τα σώματα ασφαλείας τους έτασσαν προθεσμία, εντός της οποίας όφειλαν να πιέσουν τούτους όπως εγκαταλείψουν τας θέσεις των και ενταχθούν εις τον Ε.Λ.Α.Σ. άλλως εθεωρούντο προδότες, συνελαμβάνοντο και ωδηγούντο εις στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Πόσοι γέροντες γονείς συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα όπου υπέφεραν στερήσεις κακουχίας με μοναδικό των αμάρτημα, διότι το παιδί των, έφυγε από την ζωή του χωριού και έτυχε να υπηρετεί εις την Αστυνομία Πόλεων, ή την χωροφυλακή ή και εις την Πυροσβεστική υπηρεσία.

Την υπό του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. ασκούμενη εν Ελλάδι τρομοκρατία, περιέγραψε λίαν εκτενώς ο Γεώργιος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της κυβερνήσεως του εξωτερικού κατά την εναρκτήριο ομιλία την 17-5-44, εις το Συνέδριο ντου Λιβάνου, ενώπιον των αντιπροσωπειών των διαφόρων πολιτικών Κομμάτων της Ελλάδος, ως και των ανταρτικών σωμάτων, ειπών μεταξύ των άλλων.

Η ευθύνη του ΕΑΜ είναι ότι δεν απέβλεψε μόνον εις τον απελευθερωτικόν αγώνα, αλλά ηθέλησε να προετοιμάσει την μεταπολεμική τον επικράτηση. Δια τούτο επεδίωξε, πρώτον την μονοπώλησιν του εθνικού αγώνα. Δεν επιτρέπει εις κανέναν άλλον να ανέβη εις τα βουνά και να πολεμήσει τον κατακτητήν -εμποδίζει με ποινήν θανάτου τους Έλληνας να εκπληρώσουν το πατριωτικόν των καθήκον

"Παλαιόν παράδειγμα ο παριστάμενος συνταγματάρχης Σαράφης και πρόσφατον ο απουσιάζων Συνταγματάρχης Ψαρρός επεδίωξε την τρομοκράτησιν και την εξόντωσιν των αντιπάλων του... Οι αντίπαλοι του Ε.Α.Μ. εθεωρήθησαν εχθροί της Πατρίδος".

"Με την τρομοκρατικήν αυτήν δράσιν του ΕΑ.Μ. - ΕΛΑ.Σ. εδημιουργήθη δυστυχώς το ψυχολογικόν κλίμα, το οποίον επέτρεψεν εις τους Γερμανούς να επιτύχουν εις το τρίτον έτος της δουλείας ότι δεν είχον κατορθώσει κατά τα δύο πρώτα έτη -την κατασκευήν των Ταγμάτων Ασφαλείας, προορισμός των οποίων είναι ο εμφύλιος πόλεμος.

"Τοιουτοτρόπως εδημιουργήθη φαύλος κύκλος εντός του οποίου δοκιμάζεται ο λαός μας. Αντάρτικα σώματα, εθνικαί οργανώσεις και Τάγματα Ασφαλείας εξουδετερώνονται αμοιβαίως...".

"Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος από τον οποίον οφείλομεν το ταχύτερον να εξέλθωμεν. Και προς τούτο εις μόνον υπάρχει τρόπος. Η κατάργησις του ταξικού στρατού και η δημιουργία Εθνικού Στρατού... Όταν όμως σχηματισθή εθνικός στρατός, όταν η τρομοκρατία εις την ελληνικήν ύπαιθρον καταργηθή, και αποκατασταθή πλήρως η προσωπική ασφάλεια και η πολιτική ελευθερία, τότε όχι μόνον καθίσταται αδύνατος η περαιτέρω αύξησις των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά καθίσταται ασφαλής και η αχρήστευαις των υφισταμένων. Διότι δεν θα υπάρχη 'Ελλην ο οποίος θα διενοείτο να τεθή αντιμέτωπος Ελληνικού Στρατού, υπακούοντος εις τας διαταγάς όχι οργανώσεων, κομμάτων και τάξεων, αλλά της ενιαίας πατρίδας. Αυτό είναι το συμπέρασμα εις το οποίον οδηγεί η αντικειμενική εκτίμησις της σημερινής καταστάσεως".

Συνεχίζων ο Γ. Παπανδρέου εις άλλη περικοπήν της ομιλίας είπεν.
"Οφείλομεν να ομιλήσωμεν ειλικρινώς και απεριφράστως. Εάν το ΕΑ.Μ το οποίον αρχικώς με το σύνθημα της απελευθερώσεως έχει συγκινήσει ευρύτατα στρώματα τον λαού, και έχει προκαλέσει τον ενθουσιασμόν της νεότητος, τον οποίον όμως σήμερον, μετά την αποκάλυψιν των πολιτικών τον σκοπών και την χρησιμοποίησιν των μέσων της τρομοκρατίας, αποτελεί μίαν μικράν οργανωμένην και ένοπλον μειοψηφίαν απέναντι της μεγάλης ανόργανου και αφοπλισμένης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, εάν λοιπόν το ΕΑ.Μ. έχη την πρόθεσιν να χρησιμοποίηση την υλική του δύναμη την οποία απέκτησε χάρις στον πατριωτισμόν του λαού και την επικουρία των συμμάχων μας, ως όργανο εμφυλίου πολέμου και εξοντώσεως των αντιπάλων του και αύριο μετά το πέρας του πολέμου υπό το ψευδώνυμο της Λαϊκής Δημοκρατίας ως όργανον Δυναμικής επικρατήσεως επί της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Το καθήκον μας τότε είναι να συναγείρωμεν το έθνος και να επικαλεσθώμεν την επικουρίαν όλων των μεγάλων συμμάχων μας και των κυβερνήσεων και της δημοσίας των γνώμης εις τον διπλούν αγώνα και κατά του εξωτερικού εισβολέως και κατά του εσωτερικού εχθρού. Διότι ο Ελληνικός λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν".

Η κατάστασις απέβαινε αφόρητος, όχι μόνον εις τα χωρία τα οποία το Ε.Α.Μ. δια του Ε.Λ.Α.Σ. έλεγχε απολύτως εκτός ορισμένων χωρίων, τα οποία ευρίσκοντο εις περιοχές ελεγχόμενες υπό άλλων οργανώσεων, ως εκείνης του Ε.Δ.Ε.Σ. αλλά και εις αυτές ακόμη τις πόλεις, εις τα αστικά κέντρα όπου δια της Ο.Π.Λ.Α. ασκείτο ανεκδιήγητος τρομοκρατία.

Ο Ιωάννης Ράλλης πρωθυπουργός της Ελλάδος επί κατοχής, απολογούμενος ενώπιον του ειδικού δικαστηρίου εις το οποίον παρεπέμφθη να δικαστεί μεταξύ των άλλων είπε:
"Η αναρχία εδέσποζε της χώρας όλης. Αι πρόοδοι των ανατρεπτικών στοιχείων ήσαν καταφανείς. Τα θεμέλια του κοινωνικού μας καθεστώτος εσείοντο. Έπρεπε το Κράτος να προπαρασκευασθή δια την άμυναν του, εάν ήθελε να ζήση".

Η κυβέρνηση της κατεχόμενης Ελλάδος, όφειλε να προστατεύσει τον κινδυνεύοντα λαό, να αντίδραση κατά των ενεργειών των Ε.Α.Μ.- Ε.ΛΑ.Σ. και Ο.Π.Λ.Α.. Εκτός τούτου, διαβλέπουσα, ότι οι οργανώσεις αυτές κατά τον χρόνο, που θα μεσολαβούσε, από της αποχωρήσεως των στρατευμάτων κατοχής, μέχρις αφίξεως των στρατευμάτων της Ελληνικής κυβερνήσεως εκ του εξωτερικού, δεδομένου ότι δεν θα υπήρχε ένοπλο τμήμα δια να αντιδράσει, θα κατελάμβαναν την αρχήν και θα ανακήρυσσαν την δικτατορία του προλεταριάτου, δια να αποτρέψει τούτο και δια να προστατεύσει τον εθνικόφρονα πληθυσμό, προέβη εις την ίδρυση Ταγμάτων Ευζώνων.

Τάγματα Ασφαλείας


Επεκράτησε ο όρος να αποκαλώνται "ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ" όλοι οι ένοπλοι σχηματισμοί, οι οποίοι ιδρύθηκαν εξ ιδίας πρωτοβουλίας και με μερίμνα αξιωματικών εις αστικά κέντρα, ως π.χ. δια την Πελοπόννησο, υπό του Συνταγματάρχου Παπαδόγγονα Διονυσίου και τα οποία έδρασαν, τουλάχιστον αρχικούς, τελείως ανεξαρτήτως από τα Τάγματα Ευζώνων, προς τα οποία ουδεμία σχέση είχαν.

Αυτά ιδρύθηκαν υπό τις ακολούθους συνθήκες προς θεραπεία της παρουσιασθείσης εκεί ανάγκης.

Μετά την κατ' επανάληψιν προσβολή, εκ μέρους του Ε.Λ.Α.Σ. και την διάλυση υπό τούτου εθνικών αντάρτικων ομάδων των κινουμένων εις την περιοχή των Νομών Λακωνίας και Μεσσηνίας, το Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ., ελεύθερον πλέον προέβαινε εις αποτρόπαια εγκλήματα, ήτοι συλλήψεις καταστροφές ακόμη και εκτελέσεις εθνικοφρόνων προσώπων. Το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως του εθνικόφρονος κόσμου, τον οδήγησε εις την αυτοάμυνα, δεν μπορούσε να ανέχεται την σφαγή, εκ μέρους των εξτρεμιστικών στοιχείων του Ε.Α.Μ. και του Ε.Λ.Α.Σ., ακόμη και των νηπίων, ούτε και τον επαίσχυντο χαρακτηρισμό του "προδότου", όπως συνήθιζαν οι οπαδοί του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ., να αποκαλούν όλους τους αντιφρονούντες σε αυτούς.

Πολλοί των κατοίκων διωκόμενοι υπό του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ., και κυρίως άνδρες ανταρτικών εθνικών ομάδων εκ των διαλυθεισών δια της βίας υπό των κομμουνιστικών οργανώσεων, συνέρεαν εις διάφορα αστικά κέντρα, και δια μεγάλων προσπαθειών και δια παντός τρόπου κατόρθωναν να εξοικονομήσουν όπλα. Δια των όπλων τούτων, ως και εκείνων, τα οποία ενδεχομένως είχαν αποκρύψει, όπλιζαν ισαρίθμους άνδρας εις τους οποίους απέθεταν την ασφάλεια των συμπολιτών των, εξ ου και η πρώτη ονομασία "Τμήματα Ασφαλείας". Αι ένοπλοι, ως άνω, μικροομάδες ολίγον κατ' ολίγον αυξάνοντο εις αριθμόν ανδρών. Δια τον συντονισμό της δράσεως των και γενικά των ενεργειών των, αλλά και δια την πειθάρχηση των ο τότε Συνταγματάρχης Παπαδόγγονας Διονύσιος κατά μήνα Οκτώβριο 1943 επιχείρησε να τις συγκεντρώσει, να τας οργάνωσει και να τας συγκροτήσει σε σώμα, με έδρα την Καλαμάτα.

Τάγματα Ευζώνων

Είναι εκείνα τα οποία ιδρύθηκαν κατόπιν αποφάσεως της Ελληνικής Κυβερνήσεως του εσωτερικού και μερίμνης ταύτης, εις διάφορα αστικά κέντρα και υπό τις ακόλουθες συνθήκες.

Κατά μήνα Οκτώβριο 1942, ο τότε πρωθυπουργός της κατεχόμενης Ελλάδος Λογοθετόπουλος Κωνστ. Καθηγητής Πανεπιστημίου, εξεδήλωσε την πρόθεση να παραιτηθεί, δια λόγους υγείας. Οι αρχές κατοχής τότε κάλεσαν τον πολιτευτή Ιωάννη Ράλλη να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Αυτός δια να δεχθεί την προσφερόμενη εις τούτον πρωθυπουργία, εκτός των άλλων όρων του επετράπη η συγκρότηση δύο Ευζωνικών Ταγμάτων πρώτα στην Αθήνα, και αμέσως κατόπιν στη Θεσσαλονίκη, ως σύμβολο της Ελληνικής κυριαρχίας και για να χρησιμεύσουν, όταν θα έπαυε η κατοχή, ως πυρήνας του μέλλοντος να συγκροτηθεί Ελληνικός στρατός.

Δεδομένου ότι είχε κατασχεθεί, ως λεία πολέμου, όλον το πολεμικό υλικό της Ελλάδος, να του χορηγείτο ο απαραίτητος οπλισμός δια τον εξοπλισμό τόσον των Ευζωνικών Ταγμάτων, όσο και της Χωροφυλακής που κατά το μέγιστο αυτής μέρος, είχε αφοπλισθεί εκ μέρους του Ε.Λ.Α.Σ.

Οι πληρεξούσιοι των Γερμανών και Ιταλών, κατά τη σχετική συζήτησιν, απέκρουσαν τον όρο τον αφορώντα τη συγκρότηση των Ευζωνικών Ταγμάτων ως αντικείμενο εις τας διατάξεις της ανακωχής. Περισσότερο επίμονη ήταν η άρνηση των Ιταλών εκπροσώπων. Η αίτησις του Λογοθετόπουλου, δεν πραγματοποιήθηκε παρά την 7ην Απριλίου 1943, οπότε κλήθηκε ο Ράλλης και κατέλαβε την αρχή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ


Ο Π. Κανελλόπουλος εις το βιβλίο του 'ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1939-1944 γράφει:
"Αναφερόμενος εις τις ενέργειες των κομμουνιστών δια την κατεχόμενη Ελλάδα με τα βίαια και σκληρά μέτρα τα οποία ελάμβαναν, Δημιουργούσαν, ως ήταν φυσικό και ανθρώπινο, εις την ψυχή των υφισταμένων τις βαρβάρους μεθόδους εξολοθρεύσεως, ιδιαιτέρως σε περιοχές που δεν ετύγχαναν ουδεμίας προστασίας, τραγικά διλήμματα.

"Των διλημμάτων τούτων αποτέλεσμα υπήρξε η προσέλευση των Ελλήνων, που είχαν πολεμήσει εις την Αλβανία και δεν ήσαν διόλου φίλοι τον κατακτητή, εις τα Τάγματα Ασφαλείας".

Ο Στ. Χούτας, εις το βιβλίο του "Εθνική Αντίστασις" γράφει:"Εν πολλοίς τα Τάγματα Ασφαλείας απηρτίσθησαν από καταδιωκόμενους υπό του Ε.Α.Μ. και από συγγενείς ή φίλους θυμάτων του Ε.Λ.Α,Σ. οι οποίοι πίστευαν ότι ούτω θα δυνηθούν να εκδικηθούν τον θάνατον των προσφιλών των προσώπων".

Αν οι αντιδρώντες τότε εις τους σκοπούς του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. θα έπρεπε συλλήβδην να χαρακτηρίζονται "ΠΡΟΔΟΤΑΙ", δεν νομίζουμε ότι ήταν ορθόν. Δεν γνωρίζουμε, αν ο χαρακτηρισμός των Ταγμάτων Ασφαλείας "Προδοτικοί Σχηματισμοί" τους απεδόθη κατ' επέκταση του τόσον ευκόλως αποδιδόμενου χαρακτηρισμού υπό του Ε.Α.Μ. "του προδότου" προς πάντα αντιφρονούντα προς αυτό.

Το σπουδαιότερο επιχείρημα εκείνων οι οποίοι απέδωσαν τον χαρακτηρισμό τούτο είναι ότι συνεργάσθηκαν με τον κατακτητή, και περισσότερο, διότι έλαβαν παρ' αυτού όπλα.

Οι αποδώσαντες τον χαρακτηρισμό θέλουν να αγνοούν τα πάντα, ούτε τα αίτια τα οποία υποχρέωσαν τους αρμοδίους και υπεύθυνους δια την σωτηρία της Ελλάδος, να αποταθούν εις τους κατακτητές δια την χορήγηση οπλισμού, ίνα δυνηθούν και αντεπεξέλθουν έναντι της δημιουργηθείσης καταστάσεως, ούτε τους δημιουργούς ταύτης, και το μόνον το οποίον γνωρίζουν και επικαλούνται είναι η χορήγηση του οπλισμού. Ουδείς αμφισβητεί το γεγονός της χορηγήσεως οπλισμού εκ μέρους των Γερμανών ως και την ανοχή τούτων δια την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας. Αμφισβητούμε όμως την συνεργασία των Ταγμάτων μετά των Γερμανών, δια την εναντίον των συμμάχων ή εθνικών ομάδων τας οποίας μάλιστα παντοιοτρόπως βοήθουσαν, δια της παροχής πληροφοριών, προωθήσεως ανταρτών, αλλά και προστασίας των οπαδών

Τα Τάγματα Ασφαλείας δεν ανέλαβαν και δεν εξετέλεσαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ακόμη και εναντίον αυτού τούτου του Ε.Λ.Α.Σ. σε περιοχές ορεινές, τας οποίας αυτός χρησιμοποιούσε ως κρησφύγετα του, και ως ορμητήρια του, για τις εναντίον των κατακτητών υποτιθέμενες επιθετικές του ενεργείας. Περιορίζοντο εις την αστυνόμευση των αστικών κέντρων μετά των παρακείμενων τούτων χωρίων, όπου δι' ασφάλεια είχαν συρρεύσει κάτοικοι εκ της υπό τον έλεγχο του Ε.Λ.Α.Σ. περιοχής, δια να αποφύγουν την εκ μέρους του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. σύλληψη των.

Τα Τάγματα Ασφαλείας εις την περιοχή των, ως εκ της αποστολής των, δεν επέτρεπαν εις τα εξτρεμιστικά στοιχεία του Κ.Κ.Ε. να συνεχίζουν τα εις βάρος του εθνικόφρονος κόσμου εγκλήματα του, αλλ' ούτε και το γενικότερο αντεθνικό των έργον.

Ως εκ τούτου, οι εξτρεμιστές οπαδοί του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. είχαν κάθε λόγο να χαρακτηρίζουν τα Τάγματα ως προδοτικούς σχηματισμούς. Αφού αναντίρρητα εστράφησαν εναντίον εκείνων οι οποίοι είχαν εξαπολύσει την ερυθρή τρομοκρατία, εναντίον εκείνων οι οποίοι απειργάζοντο την εθνική συμφορά, εναντίον εκείνων οι οποίοι καραδοκούσαν την ευκαιρία να βυθίσουν βαθιά το στιλέτο εις την καρδιά της πατρίδας των, να σκυλεύσουν αυτήν, και να κηρύξουν την δικτατορία του προλεταριάτου. Εναντίον αυτών, και μόνον, εστράφησαν τα Τάγματα Ασφαλείας και ήσαν υποχρεωμένα, δια να φέρουν εις πέρας το εθνικό των έργον, να λάβουν από οιανδήποτε όπλα, και μάλιστα από τον πνέοντα τα λοίσθια την εποχή εκείνη κατακτητή, δια να αγωνισθούν εναντίον του τρομερού εκείνου εχθρού όχι μόνον της πατρίδος, αλλά και της ανθρωπότητας εναντίον του ελλοχεύοντας εχθρού, του κομμουνισμού.

Ποιον αγώνα πρόδωσαν τα Τάγματα; Διότι αντέδρασαν κατά των εθνικών σκοπών του Ε.Α.Μ., κατευθυνόμενων υπό των κομμουνιστικών στελεχών του Ε.ΛΑ.Σ; Μετά την αποχώρηση των Γερμανών εκ των διαφόρων πόλεων εις τας οποίας ευρίσκοντο Τάγματα Ασφαλείας, έγιναν προτάσεις από αυτά στον ΕΛΑΣ να μην εισέλθει σε αυτές, αλλά να παραμείνει σε ορισμένη ακτίνα γύρω από αυτές, μέχρις αφίξεως της κυβερνήσεως του εξωτερικού η οποία θα ρύθμιζε την τύχη των Ταγμάτων.

Εάν ούτος είχε αγαθές προθέσεις γιατί απέρριπτε τας προτάσεις και επιμόνως απαιτούσε από τα Τάγματα να παραδοθούν μετά του οπλισμού των; και σε άρνηση των επετίθετο εναντίον των; Ο Ε.Λ.Α.Σ. δεν ήταν ο τιμωρός των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά μόνον η νόμιμη Ελληνική Κυβέρνηση. Ουδείς τον είχε εξουσιοδότηση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944. Τούτο, αποτελούσε πρόσχημα. Σκοπός του ήταν η διάλυση όλων των ενόπλων τμημάτων των ευρισκομένων εν Ελλάδι ώστε ακολούθως ακωλύτως καταλάβει την αρχήν και πραγματοποίηση τον σκοπό του.

Γιατί κατά μήνα Οκτώβριο 1943, όταν Γερμανικά τμήματα επετέθησαν εναντίον των ομάδων του στρατηγού Ζέρβα εις Ήπειρο, ο Ε.Λ.Α.Σ. όχι μόνον δεν έσπευσε εις βοήθεια του αλλά και τμήματα τούτου συγχρόνως επιτίθεντο εναντίον του, ενισχύοντας ούτω τους Γερμανούς, εις δε πρόταση της ΥΙΙΙ Μεραρχίας του Ε.Λ.Α.Σ., όπως αποσύρουν τις εναντίον του Ζέρβα αναπτυχθείσας δυνάμεις των, ίνα προβάλουν αντίσταση έναντι των Γερμανών, οι οποίοι ενεργούσαν προς Μέτσοβο, ο Άρης Βελουχιώτης ως καπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ., σε απαντητική διαταγή του, εκφράζων της επί του προκειμένου γνώμη του, εις δευτέρα παράγραφο της σχετικής του διαταγής έγραφε:
"Κατά τη γνώμη μου, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων - Μετσόβου - Καλαμπάκας παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο Ε.Ο.Ε.Α έστω και μια εβδομάδαν ακόμη".

Ο ιδρυτής του Ε.ΛΑ.Σ. ήθελε την διάλυση των εθνικών ανταρτικών διότι γνώριζε ότι αύτες θα αποτελούσαν μελλοντικά το μεγάλο εμπόδιο δια την πραγματοποίηση των σκοπών του, ενώ οι Γερμανοί κάποια ημέρα θα απεχώρουν εξ Ελλάδος πιεζόμενοι υπό των συμμάχων.

Με την παραπάνω παράγραφο επιβεβαιώνεται η 20.10.43 διαταγή του Άρη προς την ΥΙΙΙ Μεραρχία ΕΛΑΣ, με την οποία την ψέγει για την απόφαση να εγκαταλείψει την εκκαθάριση του ΕΔΕΣ και να στραφεί κατά των Γερμανών, λέγοντας «χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν τον δρόμο οι Γερμανοί, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ έστω και για μία έβδομαδα ακόμη».

Image
ΓΕΝΙΚΟΝ ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ

Προς την ΥΙΙΙ Μεραρχίαν Χαλίκι

Ως υπεύθυνος διαχειριζόμενος το ζήτημα της εκκαθαρίσεως της ΕΔΕΣ επί των υμετέρων ενεργειών έχω να παρατηρήσω:

α) Πολιτικής και από στρατηγικής και τακτικής άποψης του πόλεμου μας εναντίον του εσωτερικού (Ζέρβας - Αντίδραση) και εξωτερικού (Γερμανοί) εχθρού, η ενέργεια σας να αποσύρετε τις εναντίον του δυνάμεις για να συμπτύξετε και προβάλετε αντίσταση προς Μέτσοβον ενεργούντες Γερμανούς, είναι απολύτως εσφαλμένη και ασύμφορος.

β) Κατά την γνώμη μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων - Μετσόβου - Καλαμπάκας, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ, έστω για μια εβδομάδα ακόμη.

γ) Γι' αυτό εντέλλομαι όπως άμα λήψει παρούσης διατάξητε αμέσως τον Καβαλάρη, απαλλασσόμενου του εφεδρικού και συμπληρωμένης της δυνάμεως του δια δυνάμεων ενεργού ΕΛΑΣ, ώστε να έχει 300 άνδρας τουλάχιστον, να κινηθή ταχύτατα προς θέση Πλάκα εκείθεν δράση εναντίον Εδεσιτών, λαμβάνων επαφήν με τα υμέτερα τμήματα και υπό τας διαταγάς μου, του λοιπού αποτελούσης της δυνάμεώς του μέρους του υπ' εμέ ανεξαρτήτου εκκαθαριστικού συγκροτήματος.

Αναφέρατε δια του ιδίου συνδέσμου λήψιν παρούσης και έναρξιν εκτελέσεως.

Ώρα 2.30'

Καλαρύτες 20 - Χ – 43



ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

http://sfoulidis.hostei.com/

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 23:07 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΚΗΡΥΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ


Ο Γ. Παπανδρέου σε διάγγελμα του προς τον Ελληνικό λαό δικαιολογώντας την απόφαση του για την διάλυση των Ταγμάτων Ασφαλείας είπε: "Δύο δρόμοι υπήρχαν. Ο ένας οδηγούσε στη προσπάθεια της Εθνικής ενώσεως και τη συμπαράσταση των συμμάχων, ο άλλος εις την οργάνωσιν εμφυλίου πολέμου, εις την συνεργασία μετά Τάγματα Ασφαλείας, εις την λανθάνουσαν αλληλεγγύην με τον κατακτητή. Ο δεύτερος δρόμος ήταν απαράδεκτος".

Την 30-12-44 κατά την συνεδρίαση του Υπουργικού συμβουλίου, αναφερόμενος εις τα Τάγματα Ασφαλείας, και εις απάντηση σχετικών επικρίσεων ως προς τα έργα της κυβερνήσεως, είπε:"Πρέπει, πρώτον, να καταστεί γενικώς σαφές ότι τα Τάγματα, Ασφαλείας οργανούμενα και εξοπλιζόμενα υπό του εχθρού, ήσαν συμμαχικώς απαράδεκτα...

Η Ελληνική κυβέρνησις, επομένως, δια λύγους και εθνικούς και συμμαχικούς δεν ηδύνατο να έλθη εις καμίαν συνεργασίαν με τα Τάγματα Ασφαλείας".

Από όλα τα ανωτέρω, συνάγεται το συμπέρασμα, ότι. καθαρώς λόγοι σκοπιμότητας, ήσαν εκείνοι οι οποίοι υποχρέωσαν τον Γ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργό να ενδώσει εις την τηλεγραφική αξίωση της Π.Ε.Ε.Α.

Ο Π. Κανελλόπουλος εις το βιβλίο του "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1939-1944" εξετάζων το θέμα, αν ήταν δυνατόν να φθάσουμε εις την απελευθέρωση της χώρας μας, κατ' άλλον τρόπον, άνευ της μεσολαβήσεως της συμφωνίας του Λιβάνου, παραδέχεται τρεις τρόπους, πλην ο ίδιος τους απορρίπτει σαν μη δυναμένους να πραγματοποιηθούν, ήτοι:

1.Ανάθεση, εκ μέρους των δυτικών, εις τα Τάγματα Ασφαλείας την εκκαθάριση της Ελλάδας εκ των κομμουνιστικών δυνάμεων

Αποστολή Βρετανικών δυνάμεων εις Ελλάδα δια την εξουδετέρωση οποιασδήποτε πραξικοπηματικής ενεργείας του Κ.Κ.Ε. προς κατάληψη της Ελλαδικής εξουσίας.
Αποστολή εις Ελλάδα δυτικών συμμαχικών δυνάμεων δια την στήριξη της Ελληνικής κυβερνήσεως, και εις περίπτωσιν αντιδράσεως του Ε.ΛΑ.Σ. να τον χτυπήσουν, όταν δεν θα έφερε αντιρρήσεις ο Στάλιν.Τους δυο πρώτους τρόπους ενεργείας τους απορρίπτει ο ίδιος καθ' όσον θα αντιδρούσε η Σοβιετική Ένωση, ενδεχομένως και δι' εισβολής εις Ελλάδα, (αγνοούσε τις συμφωνίες της Γιάλτας). Τον τρίτον τρόπον θεωρεί ως μη πραγματοποιήσιμο, ελλείψει σημαντικών συμμαχικών δυνάμεων.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ


Ήδη πριν από την τελειωτική αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα, συμμαχικά αεραγήματα άρχισαν να προσγειώνονται στην Ελλάδα. Αν και μικρής δυνάμεως αυτά τα αεραγήματα, εν τούτοις, αποτελούσαν μια εγγύηση. Εις τα μικρά αυτά τμήματα μπορούσαν τα Τάγματα να παραδώσουν τον οπλισμό των και να εμπιστευθούν την ασφάλεια των, ως και εκείνη των εθνικοφρόνων πολιτών της περιοχής τους, καίτοι υπήρχαν αμφιβολίες, δια την τήρηση της τάξεως και προ παντός, την αποτροπή του Ε.Λ.Α.Σ. δια την κατάληψη της εξουσίας.

Κατόπιν τούτου, οι κατά τόπους διοικητές των Ταγμάτων Ασφαλείας, ήλθαν εις επαφή με τα συμμαχικά κλιμάκια τα οποία, κατά κάποιον τρόπον, μεσολαβούσαν μεταξύ Ε.Λ.Α.Σ. και Ταγμάτων, ή μετά αντιπρόσωπων της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενώσεως, οι οποίοι εν τω μεταξύ είχαν αφιχθεί εις Ελλάδα.

Μέχρι της 27.9.44, εις μεν την Αιτωλοακαρνανία, δεν υπήρχαν Τμήματα Ασφαλείας, διότι το μεν Τάγμα Αγρινίου, κατόπιν διαπραγματεύσεων παρεδόθη την 16-9-44, ενώ τμήματα του είχαν συμπτυχθεί στη Πάτρα, εις δε την Πελοπόννησο ευρίσκονταν εις τας πόλεις Τρίπολη, Πάτρα, Ναύπλιο, Γύθειο και Σπάρτη. Τα υπόλοιπα είχαν διαλυθεί εκ μέρους του ΕΛΑΣ.

Τα τμήματα ταύτα εθεωρούντο ως ισχυρά συγκροτήματα διότι εκτός της φύσει ισχυρής τοποθεσίας των και της μεγάλης αριθμητικής των δυνάμεως, ιδία των Πατρών και Τριπόλεως και αξιόλογου των υπολοίπων, επί πλέον διέθεταν μεγάλη ισχύ πυρός, καθ' όσον εκτός των πολλών αυτομάτων όπλων, πολυβόλων, όλμων, ακόμη και πυροβόλων, είχαν εις την διάθεση των άφθονα πυρομαχικά δια τον πάσης φύσεως οπλισμό των. Ηδύναντο να αμυνθούν για πολλές ημέρες και να προξενήσουν μέγιστη φθορά εις τον Ε.ΛΑ.Σ. αν αποφάσιζε αυτός να επιτεθεί εναντίον των.

Στόχος του ΕΛΑΣ ήταν να καταλάβει την Αθήνα και να κηρύξει την ‘δικτατορία του προλεταριάτου’. Δεν θα μπορούσε να κινηθεί προς την πρωτεύουσα και να αφήσει τα Τάγματα Ασφαλείας πίσω του γιατί θα μπορούσαν να επιτεθούν στα νώτα του, να τον αποκόψουν από τις γραμμές ανεφοδιασμού του να τον παρενοχλούν και να τον εμποδίσουν από τον αντικειμενικό του σκοπό. Έτσι ο Ε.Λ.Α.Σ. δεν βράδυνε να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της διαδοχικής επιθέσεως του εναντίον των Ταγμάτων Πελοποννήσου. Αρχικά, διέλυσε τον λόχο Καλαμών, ακολούθως το Τάγμα Πύλου και, στη συνέχεια το Τάγμα Μελιγαλά. Αι επακολουθήσασες θηριωδίες του Ε.Λ.Α.Σ. εις βάρος του εθνικόφρονος κόσμου, δεν περιγράφονται. Σφαγές, πυρπολήσεις, συλλήψεις. Ενέργεια του Ε.Λ.Α.Σ. εναντίον της Τριπόλεως απεκρούσθη. Η άμυνα της πόλεως είχε ενισχυθεί δια συρματοπλέγματος και ναρκοπεδίου, ώστε να δύναται η εκεί φρουρά να αμυνθεί εναντίον του Ε.Λ.Α.Σ. επί πολλές ημέρας και έναντι ισχυρών δυνάμεων του.

Κατά τον ως άνω χρόνο, το Β΄ Αρχηγείο Χωροφυλακής, έλαβε διαταγή της κυβερνήσεως Αθηνών να συμπτυχθεί στην Αθήνα, όμως ο Συνταγματάρχης Παπαδόγγονας, παρά την εισήγηση του επιτελείου του, δεν συμμορφώθηκε προς αυτήν, μη επιθυμώντας να εγκατάλειψη την Τρίπολη εις το έλεος του Ε.Λ.Α.Σ.

Το Β' Αρχηγείο, όταν πληροφορήθηκε το σχέδιο συμπτύξεως των Γερμανών απέστειλε εις Αθήνας, τον Ανθ/γον Ηλιόπουλο για να αναφέρει σχετικώς εις την κυβέρνηση για τις περαιτέρω ενεργείες της προς το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.

Ο Συνταγματάρχης Παπαδόγγονας, προς αποφυγήν αδελφοκτόνου συγκρούσεως, επεδίωξε να εξευρεθεί συμβιβαστική λύση με τις Ταγμάτων και Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ., όμως η προσπάθεια αυτή προσέκρουσε εις την επίμονη απαίτηση τούτων, όπως παραδοθούν εις τον Ε.ΛΑ.Σ τα Τάγματα Ασφαλείας μετά του οπλισμού των. Τούτο δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, καθ' όσον δεν υπήρχε εμπιστοσύνη προς τον Ε.Λ.Α.Σ. εκ μέρους των Ταγμάτων, δια την ασφάλεια της ζωής τόσον των ανδρών του, όσον και του εθνικόφρονος κόσμου. Οι θρήνοι, οι οιμωγές των πληθυσμών της Καλαμάτας, της Πύλου, του Μελιγαλά, της Μερώπης. του Νεοχωρίου, των Γαργαλιάνων και τόσων άλλων κωμοπόλεων, ακουγόντο στην Τρίπολη και τους υπενθύμιζαν τι και αυτούς περίμενε εάν παρεδίδοντο εις τον Ε.Λ.Α.Σ.

Η πηγάδα του Μελιγαλά θα παραμένει ανά τους αιώνας το αθάνατο μνημείο των διαπραχθεισών θηριωδιών του Ε.Λ.Α.Σ. εις βάρος των εθνικοφρόνων κατοίκων της εκεί κωμοπόλεως. Δια τούτο, το Β' Αρχηγείο Χωροφυλακής είχε λάβει την απόφαση της μη παραδόσεως του αλλά της αμύνης μέχρις εσχάτων έχοντας την πεποίθηση ότι με τα μέσα τα οποία διέθετε, θα μπορούσε να αποκρούσει τον Ε.Λ.Α.Σ. και να αμυνθεί μέχρι της αφίξεως εκ του εξωτερικού της Ελληνικής κυβερνήσεως.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ


Εν τω μεταξύ μεταδόθηκε η πληροφορία ότι αφίχθη εις Πελοπόννησο ο Παν. Κανελλόπουλος ως αντιπρόσωπος της κυβέρνησης του εξωτερικού. Το ραδιόφωνο του Καΐρου δεν έπαυε να αποκαλεί τα Τάγματα "εχθρικούς σχηματισμούς" και καλούσε τους άνδρας όπως τα εγκαταλείψουν. Τούτο, είναι γεγονός ότι επέδρασε λίαν δυσμενώς επί του ηθικού των ανδρών, και ανέμεναν τον Π. Κανελλόπουλο όπως ρύθμιση το σοβαρό τούτο ζήτημα. Ο Κανελλόπουλος έφθασε στη Καλαμάτα μετά τις υπό του Ε.Λ.Α.Σ. πραγματοποιηθείσες σφαγές, εκείθεν προχώρησε και έφθασε εις το χωριό Μάκρη (Πουλέτα) δυτικά της Τριπόλεως όπου ήταν το στρατηγείο του Ε.ΛΑ.Σ., απ' όπου δια του Υπασπιστή του Ανθυπολοχαγού Κωστόπουλου, απέστειλε προς το Β Αρχηγείο Χωροφυλακής έγγραφο διαταγή η οποία, εν περιλήψει, περιλάμβανε τα κάτωθι, που αφορούσαν τα της παραδόσεως του Αρχηγείου.

α) Τα όπλα (τυφέκια, οπλοπολυβόλα, πολυβόλα) να συγκεντρωθούν στην εκκλησία της μητροπόλεως της Τριπόλεως.

β) Τα πυροβόλα και τα αυτοκίνητα, να συγκεντρωθούν εις την πλατεία των δικαστηρίων.

γ) Οι αξιωματικοί και οπλίτες να συγκεντρωθούν εις την πλατεία δικαστηρίων συντεταγμένοι και άοπλοι για να παραδοθούν εις τον Ε.ΛΑ.Σ.

Η ως άνω διαταγή ελήφθη εις το Αρχηγείο περί το μεσονύκτιο της 29ης Σεπτεμβρίου 1944, πλην απερρίφθη, καθ' όσον οι τιθέμενοι όροι κρίθηκαν σαν απαράδεκτοι. Την επομένη απεστάλησαν εκ μέρους του Β΄ Αρχηγείου προς συνάντηση του Π. Κανελλόπουλου οι Ταγμ. Κοντοστάνος και Λοχαγός Σουζανέας δια να του επιδώσουν αφ' ενός απαντητική επιστολή του συνταγματάρχου Παπαδόγγονα, αφ' ετέρου δια να διαπιστώσουν αν αποφάσιζε τελείως ελεύθερος ο Π. Κανελλόπουλος και όχι υπό την πίεση του Ε.Λ.Α.Σ.

Ο Π. Κανελλόπουλος μετά την ανάγνωση της αποσταλείσης επιστολής και, παρουσία των Αντ/ρχου Τσικλητήρα διοικητού της Ταξιαρχίας του Ε.Λ.Α.Σ. του καπετάνιου της Ταξιαρχίας, υπό το ψευδώνυμο "Πελοπίδας", του Άγγλου Αντ/ρχου Τόλντ και του Άγγλου λοχαγού Σίμπσον, απάντησε "να εκτελεσθεί η διαταγή".

Επακολούθησε κατ' ιδίαν συζήτηση Κανελλοπούλου μετά του γνωστού του, εκ του Ιταλοελληνικού πολέμου, λοχαγού Σουζανέα Γεωργίου. Ο τελευταίος ανέφερε τα της ισχυρής οχυρώσεως της Τριπόλεως, περί της αποφάσεως αμύνης και ότι καλόν θα ήταν να βρισκότανε λύση, που ικανοποιούσε αμφότερες τας παρατάξεις δια να αποφευχθεί το εκατέρωθεν αιματοκύλισμα.

Ο Π. Κανελλόπουλος κάλεσε τους αποχωρήσαντες, ήτοι εκείνους οι οποίοι προηγουμένως παρίσταντο κατά την ανάγνωση της επιστολής, και είπε: "Καλόν θα ήτο να μετέβαινον και εκείνοι εις Τρίπολιν δια να συζητήσουν". Ο ίδιος μετά του καπετάνιου Πελοπίδα παρέμειναν εις το στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Αφίχθησαν εις Τρίπολη ο Διοικητής της Ταξιαρχίας του Ε.Λ.Α.Σ., οι δύο Άγγλοι αξιωματικοί και τίνες άλλοι αξιωματικοί του Ε.Λ.Α.Σ. και κατόπιν συζητήσεως κατέληξαν εις νέα συμφωνία, δια την υπογραφή της οποίας μετέβη ο ίδιος ο Συνταγματάρχης Παπαδόγγονας εις το στρατηγείο του Ε.Λ.Α.Σ., όπου και είχε οξύτατη συζήτησιν μετά του Π. Κανελλόπουλου.

Η νέα συμφωνία κάπως ευνοϊκότερα της πρώτης δια το Αρχηγείο Χωροφυλακής, σε γενικές γραμμές διελάμβανε τα κάτωθι:

- Παράδοση του βαρέως οπλισμού του Αρχηγείου εις τον Ε.ΛΑ.Σ.

- Μεταφορά των ανδρών συντεταγμένων και φερόντων τον ατομικό των οπλισμό εις Μύλους. Κωμόπολης κειμένης ολίγον Δυτικά του Άργους

- Παράδοση εις Μύλους του ατομικού οπλισμού εις τον Ε.ΛΑ.Σ.

Από Μύλους μεταφορά των ανδρών εις Σπέτσες υπό την προστασία συμμαχικού στρατιωτικού τμήματος.

Έτσι η Τρίπολη την 30 Σεπτεμβρίου παρεδίδετο εις τον Ε.Λ.Α.Σ.. Τους άνδρες του Τάγματος Ασφαλείας και του Αρχηγείου Χωροφυλακής, συνόδευσαν σαν ασφάλεια έναντι του Ε.Λ.Α.Σ., διμοιρία εξ είκοσι επτά άγγλων στρατιωτών υπό τον Άγγλο Αντ/ρχην Τόλντ.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΑΤΡΩΝ


Από της 27ης Σεπτεμβρίου 1944, όταν 150 περίπου άνδρες του Βρετανικού Στρατού, ερρίφθησαν με αλεξίπτωτα στον Άραξο, κοντά στη περιοχή του Συντάγματος Πατρών. Συμφώνα προς το άρθρον 5 του συμφώνου της Καζέρτας τα Τάγματα Ασφαλείας, θα έπρεπε, δια να μη θεωρηθούν ως εχθρικοί σχηματισμοί να συμμορφωθούν προς τις διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ.

Ο διοικητής του 2ου Συντάγματος Ευζώνων, ο οποίος είχε διακόψει τις συνεννοήσεις μετά του Ε.Α.Μ.- Ε.ΛΑ.Σ., λόγω της επιμόνου αξιώσεως των περί άνευ όρων παραδόσεως του Συντάγματος και της πόλεως, με την επιθυμία του πάντοτε να αποφύγει τη σύγκρουση του Συντάγματος μετά του Ε.Λ.Α.Σ., οπότε και η πόλη θα αιματοκυλίετο, διότι ουδέποτε θα υπέκυπτε εις την αξίωση του Ε.Α.Μ.- Ε.Λ.Α.Σ. οπότε μοιραίως θα κατέληγαν στην ένοπλη σύγκρουση, φρόντισε και ήλθε εις επαφή με τον Άγγλο Συνταγματάρχη Τζέλλικο που ήταν επί κεφαλής του ριφθέντος συμμαχικού στρατιωτικού κλιμακίου και συζητήθηκε το θέμα της παραδόσεως του Συντάγματος. Πρωτεύοντα ρόλο δια την επαφή και τας συζητήσεις μεταξύ Συντάγματος και συμμαχικού κλιμακίου, έπαιξε ο εν Πάτρας αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού ο Σουηδός Χανς Ερνεστρώλ.

Αποτελέσματα των συνεννοήσεων ήταν να παραδοθεί το συγκρότημα Πατρών εις το συμμαχικό κλιμάκιο, το οποίον θα ανελάμβανε την ασφάλεια των ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας, ως και εκείνη της πόλης.

Δια την περίοδο εκείνη, καλυτέρα λύση δεν ήταν δυνατόν, εκ των πραγμάτων να δοθεί, δια τούτο και έγινε αποδεκτή. Εις τον Συνταγματάρχη Κουρκουλάκον ως διοικητή του Συντάγματος Ασφαλείας Πατρών, κοινοποιήθηκε η διαταγή του διοικητή του εις Άραξο ριφθέντος Βρετανικού στρατιωτικού τμήματος Διοικητού συμμαχικών δυνάμεων δυτικής Πελοποννήσου, ο οποίος και παρεδόθη με τους άνδρες του.

Από της επομένης της παραδόσεως του οπλισμού υπό των Ταγμάτων Ασφαλείας εις το Ε.ΛΑ.Σ., όταν οι άνδρες των είχαν περιορισθεί εις στρατόπεδα συγκεντρώσεως, η εσωτερική τάξις και ασφάλεια, ιδίως εις τας πόλεις όπου πριν υπήρχαν Τάγματα Ασφαλείας, άρχισε να χειροτερεύει δια τον εθνικόφρονα πληθυσμό.

Όλες οι πόλεις, εκτός των Αθηνών, ήσαν εις την διάθεση των εξτρεμιστικών στοιχείων του Ε.Α.Μ.- Ε.ΛΑ.Σ.- Κ.Κ.Ε. Η Ο.Π.Λ.Α. μετά ζέσεως επεδίδετο εις την εκτέλεση της αποστολής της. Αθρόες εσημειούντο οι συλλήψεις και εκτελέσεις εθνικοφρόνων πολιτών.

Ξένες εφημερίδες, την εποχή εκείνη, έγραφαν: "Εις την Ελλάδα ήρχισεν η ερυθρά τρομοκρατία".

Ο υπό τα στοιχεία Γ.Λ.Λ. εις το βιβλίο του "Η κατά της Μακεδονίας Επιβολή" ασχολούμενος και με την εις την λοιπή Ελλάδα ασκηθείσα την εποχή εκείνη τρομοκρατία υπό των Ε.Α.Μ.-Ε.ΛΑ.Σ.- Κ.Κ.Ε., μεταξύ των άλλων γράφει:"Τα Τάγματα Ασφαλείας που ηδύναντο ίσως εις την κρίσιμον αυτήν στιγμή να δράσουν, διότι είχε τελευταίως γίνει εκκαθάριση τούτων από τυχόν μη ηθικά στοιχεία και απετελούντο από μονίμους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς ως και εθελοντές οπλίτες διωκόμενους υπό των κομμουνιστών, δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν καθ' όσον ταύτα είχαν αποκηρυχθεί από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και από την κυβέρνησιν. Εις το σημείο τούτο πρέπει να προσθέσωμεν ότι είναι απολύτως εξακριβωμένον ότι πολλοί αξιωματικοί εξωθήθησαν από μυστικάς υπηρεσίας του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής να καταταγούν εις τα Τάγματα Ασφαλείας".

Μετά τον αφοπλισμό των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου, ο ΕΛΑΣ τελείως ελεύθερος πλέον, άρχισε να συγκεντρώνεται εις το λεκανοπέδιο της Αθήνας για να προσπαθήσει τον Δεκέμβριο του 1944 να καταλάβει την αρχή.

Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

http://sfoulidis.hostei.com/

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 23:29 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Περί του "Όρκου" του Ταγματασφαλίτη


Σε μια πληθώρα από σελίδες του διαδικτύου υπάρχει ο περίφημος «όρκος» που τα Τάγματα Ασφαλείας υποτίθεται ότι έδιναν στον Χίτλερ.Βέβαια μια πρώτη απάντηση έχουμε δώσει εδώ:
http://sfoulidis.landofheroes.org/papadogonas/103.htm

Όπου υποστηρίζουμε με στοιχεία ότι οι Γερμανοί είχαν ζητήσει από τον Συνταγματάρχη Παπαδόγγονα να ορκιστεί στον Χίτλερ και αυτός αρνήθηκε.

Στο παρόν άρθρο δημοσιεύουμε έναν ακόμα αντίλογο. Ο Μπάμπης Κοτίνης ο οποίος υπηρέτησε στα Τάγματα Ασφαλείας Ναυπάκτου, υποστηρίζει, από πρώτο χέρι, ότι ποτέ κανείς εκ των ανδρών των Τάγμάτων Ασφαλείας (από την προσωπική του πείρα) δεν έδωσε τέτοιον όρκο, για τον απλό λόγο ότι κανείς δεν ζήτησε ποτέ τέτοιο πράγμα από αυτούς, ενώ αναφέρει από ποιους δόθηκε ο όρκος αυτός και πως ήταν διατυπωμένος.

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
«Περί του Περιωνύμου Όρκου του Ταγματασφαλίτη»
Γράφει ο Μπάμπης Γ. Κοτίνης

Από της δικής μου πλευράς και με τις περιορισμένες δυνατότητες μου ενδελεχέστερης διερευνήσεως του θέματος, δεν μπόρεσα ποτέ να εντοπίσω εκείνον τον πρώτον διδάξαντα, σε «συντρόφους», «συναγωνιστές» ή έστω «συναντιλήπτορες», τον περίφημο εκείνον όρκο που υποτίθεται ότι έδιναν οι Ταγματασφαλίτες.

Παρ' όλη την απόλυτη αρνητική μου θέση και άποψη (που θα την εξηγήσω βέβαια επαρκώς στη συνέχεια), σ' ότι αφορούσε την ύπαρξη και τη χρησιμοποίηση του, είχα αρκεστεί στο να βλέπω το αηδιαστικό κείμενο του να τοποθετείται ανεπιφύλακτα και να παρελαύνει στις ιστοριογραφίες που ενεφάνιζε και εξακολουθεί να παρατάσσει σύμπασα η αριστερά, που όμως ... διευκολύνει έτσι και τον αντικειμενικό αναγνώστη στην από μέρους του αξιολόγηση του νοητικού επιπέδου των οπαδών της.

Και έμενε έτσι μετέωρη - μέχρι πρότινος - και καρτερική η προσδοκία μου, να βρεθεί κάποιος να παραθέσει με κείμενα ή με επιχειρήματα, πού ακούστηκε να ομνύεται εκείνος ο όρκος, από ποίαν Μονάδα, Τμήμα ή Σχηματισμό και πότε; Μάταια βέβαια προσδοκία, αφού θα ήταν - a priori αδύνατο να ακουσθεί τέτοιο κείμενο από στόματα Ελλήνων.

Όμως ο όρκος αυτός και έχει γραφεί και έχει δοθεί! Αλλά σε άλλη εποχή και άλλη χώρα και για τους εκεί ανθρώπους:

Γιατί είναι σαφέστατος στο σοβαρότατα τεκμηριωμένο ιστορικό σύγγραμμα του ο Αγγλος Chester Wilmot "The Struggle for Europe" (μεταφρασμένο στην ελληνική με τον τίτλο «Η πάλη δια την Ευρώπην», από τη Διεύθυνση Στρατιωτικών Εκδόσεων του ΓΕΣ, 1964, σελ. 108), όταν γράφει: «...Την 2/8/1934 ο φον Χίντεμπουργκ απεβίωσε. Την αυτήν πρωίαν ο φον Μπλόμπεργκ και οι επικεφαλής των τριών Όπλων εκλήθησαν εις το Γραφείον του Χίτλερ και διετάχθησαν να ομώσουν όρκον, τον οποίον ο ίδιος είχε συντάξει επί μικρού τεμαχίου χάρτου· έναν όρκον πιστεως, όχι ως μέχρι τούδε εις το Σύνταγμα, ούτε εις την Πατρίδα, αλλά προσωπικώς εις τον Φύρερ!

Την επομένην, παν μέλος των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων υπεχρεώθη παρομοίως να δήλωσει:

-Ορκίζομαι ενώπιον του θεού ότι θα παρέχω ανεπιφύλακτον πίστιν εις τον Αρχηγόν του Γερμανικού Κράτους και του Γερμανικού λαού Αδόλφον Χίτλερ, Ανώτατον Διοικητήν των Ενόπλων Δυνάμεων και ότι θα είμαι πρόθυμος ως γενναίος στρατιώτης, να διακινδυνεύσω εις πάσαν περίπτωσιν της ζωήν μου, δια να τηρήσω αυτόν τον όρκον».

Αυτός λοιπόν ο όρκος, μεταποιημένος και δη από ...αδόκιμους ράφτες και κατάλληλος για να ξαναφορεθεί - δέκα χρόνια αργότερα - μεταπελευθερωτική επινόηση και εφεύρημα του ΚΚΕ, εξακολουθεί να αναμηρυκάζεται από τους κύκλους της πάσης Αριστεράς και να φέρνει τους όσους τότε κατετάγησαν στα Τάγματα να ορκίζονται πίστιν, όχι προς τους Γερμανούς, αλλά προσωπικά προς τον Χίτλερ!

Τίθεται όμως και θα παραμένει απαιτητικό με γρανιτική σκληρότητα για απάντηση το ερώτημα:

-Θα έδιναν αυτόν τον όρκο οι 1262 αξιωματικοί των Ταγμάτων από τον βαθμό του ανθυπολοχαγού μέχρι τον του συνταγματάρχη, μαχητές οι περισσότεροι του Ηπειρωτικού Μετώπου και των Οχυρών της Γραμμή Μεταξά, κάποιοι εξ αυτών δε και της Μικρασίας, πολλοί με τραύματα, προαγωγές και μετάλλια, αποκτημένα στα πεδία των μαχών;

Ή, για να παραθέσω ένα πιο προσιτό σε μένα επιχείρημα, που το θεωρώ «αμάχητο» και καταλυτικό: Στο τρίμηνο διάστημα (20/6/44-19/9/44) της παρουσίας και δράσεως στη Ναύπακτο του εκεί Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου, κανένας από τους όσους προσήλθαμε και ενταχθήκαμε σ' αυτό 700 ευζώνους - το γιατί «προσήλθαμε», μακάρι να βρεθεί κάποιος να με προκαλέσει να του το εξηγήσω - δεν κλήθηκε να δώσει, ούτε και δώσαμε ποτέ, κανέναν και προς κανένα όρκο. Και ήταν μαζί μας η ολότητα των αξιωματικών κατοίκων της πόλεως, που είχαν προσέλθει εθελοντές και που δεν ήταν λίγοι: ένας υποστράτηγος, 2 ταγματάρχες, 5 λοχαγοί, 3 υπολοχαγοί, 15 ανθυπολοχαγοί (μόνιμοι και έφεδροι), με χαρακτηριστική την περίπτωση ενός απόστρατου αντισυνταγματάρχη, παλαίμαχου του Μακεδονικού και Βορειοηπειρωτικού Αγώνων!

Χρειάζεται πολλή ανευθυνότητα και ακόμη περισσότερος κυνισμός (κάποιοι έδειξαν να τον διαθέτουν ακόμη και εν επάρκεια) για να υποστηριχθεί ότι εκείνοι οι υπερεπτακόσιοι άνδρες θα όμνυαν όρκο πίστεως στον ...Αδόλφο!

Και επειδή αρκετοί παραμένουμε εισέτι εν ζωή, θα βρεθεί κάποιος από τους εν Ναυπάκτω αναγνώστες να με διαψεύσει, παρατάσσοντάς μου έναν από τους τότε ωμώσαντες;

ΤΑΓΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ "Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ"


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

Ονοματεπώνυμον συντάκτου:ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Διεύθυνσις κατοικίας ΟΔΟΣ ΣΚΟΥΦΑ 36 ΑΘΗΝΑΙ

Ημερομηνία Συντάξεως από 1-10/1/1955.

ΘΕΜΑ Περί της Ιστορίας των ταγμάτων Ασφαλείας Σπάρτης από Ι-ΧΙ-43 ότε συνεκροτήθησαν μέχρι 3-Χ-1944 ότε διελύθησαν.

Η επικράτησις του ΕΛΑΣ (της προδοσίας) υπήρξεν πλήρης, από τον Αύγουστον 1943 μέχρι τέλους Οκτωβρίου1943 συνετρίβησαν και αι τελευταίαι εστίαι αντιστάσεως των ηρωϊκών αξιωματικών, οίτινες επλήρωσαν με την ζωήν των το ατίμωτο στολίδι της Ελληνικής ελευθερίας. Το Κομμουνιστικόν ΕΑΜ, ενέτεινεν και ανέπτυξεν άπασαν την ανατρεπτικήν του δράσιν και έπνιξεν εις το αίμα πάσαν αντίδρασιν οθενδήποτε προερχομένην προς κατάλησιν της αιώνιας Ελλάδος και ένταξίν της εις το στρατόπεδο των σλάβων, που ηγωνίζετο και αγωνίζεται και σήμερον ακόμη, δια μίαν παγκόσμιον κοινωνικήν ανατροπήν.

Τότε, αρχάς Οκτωβρίου 1943, μόνον αι Εθνικαί επιτροπαί της Σπάρτης και του Γυθείου, του ιλάρχου Βρεττάκου, ετολμούσαν ακόμη να αντιδρούν και να κινούνται κατά της αχαλινώτου προδοσίας, ομοίως ελεύθεροι και αδούλωτοι την ψυχήν Έλληνες ήρχισαν να αντιδρούν και να αμύνωνται κατά των σατανικών εγκλημμάτων του ΕΑΜ. Ο Μυστράς η Σοχά, το Σκλαβοχώρι, οι Γοράνοι, υπήρξαν οι πρωτοπόροι της επαναστάσεως κατά των εγκληματιών. Ο αείμνηστος Γ. Καργάκος, ο Λεωνίδας Β. Παπαδάκος εις επίθεσιν της δολοφονικής ΟΠΛΑ ημύνθησαν και έτρεψαν εις φυγήν τους δολοφόνους. Ο υποφαινόμενος συληφθείς διά διαταγής του ΕΛΑΣ οδηγήθη εις στρατόπεδον Αναβρυτής και κατεδικάσθη εις θάνατον. Την ημέραν της εκτελέσεώς μου, επτά ηρωϊκά παιδιά της Σοχάς με επί κεφαλής τον Λεωνίδαν Γ. Παπαδάκον, νυν υπάλληλον Ο.Τ.Ε με προφανή κίνδυνον της ζωής των, με απηλευθέρωσαν και η πρώτη ομάς υπό την αρχηγίαν μου εσχηματίσθη επί του Ταϋγέτου.

Θεωρώ υποχρέωσιν να αναγράφω τα όνόματα των πρώτων αυτών ηρωϊκών Λακώνων, που οι πλείστοι επλήρωσαν με την ζωήν των το τόλμημά των, αλλά έδωσαν την απαρχήν εις το ξαναζωντάνεμα των ελπίδων του Λακωνικού Λαού. Η πρώτη εστία αντιστάσεως εσχηματίσθη εις την ηρωϊκήν Σοχάν.

1) Αρχηγός Λεωνίδας Βρεττάκος Γεωπόνος
2) Λεωνίδας Β. Παπαδάκος 3) Γεώργιος Καργάκος 4) Τάκης Β. Παπαδάκος 5) Λεωνίδας Γ. Παπαδάκος 6) Γ. ΤΣΕΤΣΙΚΑΣ 7) Ευστράτιος Παπαδάκος 8) Δημ. Οικονομόπουλος 9) Κ. Ασημακόπουλος 10) Δ.Σ. Κρητικός 11) Θεμιστοκλής Γούτος 12) Νικόλαος Κουράκης 13) Γεώργιος Μενούτης 14) Νικόλαος Κουτσούλης 15) Ηλίας Νικολόπουλος.

Είχε προηγηθή η ηρωϊκή αντίστασις του Μυστρά εις ένοπλον επίθεσιν του Ε.Λ.Α.Σ και η αιχμαλωσία δωδεκάδος Μυστριωτών μεταξύ των οποίων και τα ανήλικα τέκνα του κ. Δημ. Δημητρακάκη, ο ηρωϊκός ούτος πατέρας δεν εκάμφθη, αλλά εξακολουθούσε να θυσιάζη τα τέκνα του δια την ιδέαν της Πατρίδος. Επηκολούθουσε την 29ην Οκτωβρίου επίθεσις του ένοπλου Ε.Λ.Α.Σ κατά της εν Σπάρτη κατοικίας μου και ο φόνος εντός αυτής του Γεωργίου Καργάκου, ενώ ταυτοχρόνως εξεδηλούτο επίθεσις κατά της ετέρας εστίας του ηρωϊκού Μυστρά, και επυρπολούντο οικίαι, αι φλόγες των οποίων ήναψαν ακόμη περισσότερον το αίσθημα της αντιστάσεως κατά των αιμοχαρών ελασιτών. Ως ήτο επόμενον, άμεσος υπήρξεν η επαφή μετά των Μυστριωτών και σύνδεσμοι ορίσθησαν μεταξύ Μυστρά - Σπάρτης και εκρατήθησαν πλησίον μου ο Λεωνίδας Μαυρακάκης και Νικ. Σμυρνιοτόπουλος. Από τα δραματικά αυτά γεγονότα, ο πατριωτικός παλμός των Λακώνων ανεπτερώθη και το παράδειγμα του Μυστρά και της Σόχας ηκολούθησε σύμπασα η κοινωνία της Σπάρτης. Η άμυνα της κοινωνίας αποτελεί φυσικόν νόμον. Την περίοδον αυτήν, τα εγκλήματα των EAMοσλαύων Κομμουνιστών είχον ξεπεράσει τα όρια πάσης φαντασίας. Αι ανατριχιαστικαί των λεπτομέρειαι ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και φαντασίας και είχον δημιουργήσει το μίσος και την αγανάκτησιν κατά των ξενοδούλων αυτών καθαρμάτων. Η σύγκρουσις με τους νομοταγείς έλληνας πολίτας ήτο πλέον αναπόφευκτος προς αυτοάμυναν της ανά πάσαν στιγμήν απειλουμένης ζωής των, δεν ήτο πλέον δυνατόν να οδηγούνται προς σφαγήν (και βρέφη ακόμη) αθώοι Έλληνες πατριώται και το χειρότερον, το πλέον προδοτικόν και επαίσχυντον, να στιγματίζονται με το στίγμα του προδότου διά να καλύπτονται τα αποτρόπαια εγκλήματα του ΕΑΜ. Ο Λοχαγός Αργείτης απεσταλμένος της Κυβερνήσεως Καΐρου και κατελθών εις περιφέρειαν επιδαύρου - Λυμηράς - εφοδιασμένος με όλα τα μέσα (ασυρμάτους) διά να επικοινωνή και μεταδίδει χρήσιμους πληροφορίας εις το Στρατηγείον Μέσης - Ανατολής, κατεδιώχθη απεινώς παρά του ΕΛΑΣ και συλληφθείς εξετελέσθη μαζύ με άλλους πατριώτας εις το Μοναστήριον Ελώνης επί του Πάρνωνος (Γ. Τουρκοβασίλην, Δ. Μενούτην αδελφούς Α και Π. Δαρβίρη ............) Εις τα ηρωϊκά Ανώγεια Σπάρτης επικρατούσε μια Εθνική πνοή και οι ελασίτες συνέλαβον και εξετέλεσαν κατά τα μέσα Σεπτεμβρίου τον έφεδρον αν/γόν Δ. Σαχλάν τους εθνικόφρονας πολίτας Ι. Κόνιαρην, Γ. Παναγάκον, Ν. Νικολόπουλον Κ. Τόμπρον, εις την Άρναν όπου το λημέρι των ληστανταρτών του Κ.Κ.Ε. επί του Ταϋγέτου, εις τα τσέρια όπου υπάρχει μία φρικαλέα έκτοτε σπηλιά, δεκάδες αθώων πατριωτών εθανατώθησαν σκληρά. Είναι τόσα τα προηγηθέντα κακουργήματα του ΕΛΑΣ προ της επικειμένης ιδρύσεως των Ταγμάτων ασφαλείας Λακωνίας, ώστε εξέλιπεν και ο τελευταίος δισταγμός διά την αυτοάμυναν του εθνικόφρονος κόσμου εφ’ όσον ουδαμού υπήρχεν σωτηρία.

Εκείνο πάντως που είχεν αποφασιστικήν σημασίαν ήτο το επεισόδειον της επιθέσεως κατά της οικίας μου και ο εμπρησμός του Μυστρά. (28/10/43). Εκατοντάδες Σπαρτιατών με επί κεφαλής τον νυν Δήμαρχον Σπάρτης κ. Βεν. Ζερβέαν, τον Συν/χην ε.α. κ. Σ. Παπαηλιού, τον Πρόεδρον του Δικηγορικού Συλλόγου κ. Παν. Γεράσιμον, τους Δικηγόρους κ.κ. Β. Βεκράκον Αθ. Βαλασάκην Μιχ. Παπαδόπουλον Νικολ. Τσιριγότην, Ηλ. Αρειτάκον, Παν. Σαλβαράν, Δ. Σαλβαράν Νικίαν Κυρούσην, Πέτρον Τσιριγώτην Ανδρ. Ματάλαν και τους ιατρούς Σπύρον Κοσσονάκον Ηλίαν Χατζάκον Κων/νον Ιατρού, Δ. Γούτον Διον. Βλαχάκην Μιχ. Χαρίδαν και τον τότε Δήμαρχον Γρ. Πετράκον τον εργολάβον Δημοσίων έργων κ. Ηλ. Γρηγόρην ο Μυστράς και η Σοχά εν τω σύνολώ της τα δύο αυτά πρωτοπόρα ηρωϊκά χωριά το Σκλαβοχώρι και τ’ ανώγεια - ζητούσαν να τεθώ επί κεφαλής μιας εθνικής Σταυροφορίας προς σωτηρίαν του τόπου μας - της ιστορικής Λακωνίας.

Οι Γερμανοί αμέτοχοι, αλλά πάντοτε πρόθυμοι να συλλάβουν ομήρους προς τυφεκισμόν, οσάκις οι λησταντάρται του ΕΛΑΣ τους ενοχλούσαν ασκόπως και πάντοτε επί προκαθορισμένου σχεδίου δημιουργίας θυμάτων εκ του αθώου πληθυσμού, έσπευσαν να μας παράσχουν την ανοχήν των διά την ασφάλειάν μας, απεδέχθησαν δε, ότι τα τυχόν όπλα άτινα κατέχομεν ή θα μας παραχωρήσουν διά την ασφάλειάν μας, αποκλειστικόν σκοπόν θα είχον την αμυνάν μας κατά των ανταρτοκομμουνιστών επιδρομέων. Το σχετικόν δε σύμφωνον απεστάλλει διά του τότε υπολοχαγού κ. Ζαλαχώρη εις το Στρατηγείον της Μέσης - Ανατολής και με την δήλωσίν μας ότι, είμεθα πάντοτε εις τας διαταγάς αυτού και της Ελληνικής Πατρίδος. Από τας αρχάς Νοεμβρίου 1943 ήρξατο ουσιαστικώς η ίδρυσις του πρώτου Τάγματος Σπάρτης. Έδρα του Τάγματος ορίσθη η Σπάρτη.

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ "ΛΕΩΝΙΔΑΣ"


1) Αρχηγός Βρεττάκος Λεωνίδας Δημητρίου 2) υπαρχηγός Ζερβέας Βενιζέλος Θεοδώρου 3) Στρατιωτικός Σύμβουλος και Διοικητής Αμύνης Μυστρά Ταγματάρχης Κωστόπουλος Κωνσταντίνος 4) Διοικητής Τάγματος Δεμέστιχος Παναγιώτης.

1ος Λόχος Μυστρά δύναμις 170 ανδρών Διοικητής Αν/γός Μόνιμος Περιβολιότης Γεώργιος - υπ/τής Δημητρακάκης Δημήτριος χρέη διμοιριτών εκτελούσαν κατ’ αρχάς έφεδροι υπαξιωματικοί.

2ος Λόχος Σπάρτης δύναμις 160 ανδρών Διοικητής μόνιμος Λοχαγός Τσόμπος Ιωάννης διμοιρίται α) Έφεδρος λοχαγός Χαραλαμπόπουλος Μιχαήλ β) έφεδρος αν/γός Πολυμενάκος Σταύρος γ) έφεδρος αν/γός Σαμπράκος Κ. δ) έφεδρος Αν/γός Πρόκος Δημήτριος.

3ος Λόχος Μαγούλας δύναμις 160 ανδρών Διοικητής μόνιμος αν/γός Βένος ................. φονευθείς άμα τη συγκροτήσει του λόχου υπό των κομμουνιστών εις νυκτερινήν επίθεσιν, την Διοίκησιν ανέλαβεν ο μόνιμος αν/γός Ψυχογυιός Ανάργυρος και μετέπειτα και τούτου τραυματισθέντος σοβαρώς ο έφεδρος Αν/γός Βαλασάκος α) διμοιρίας έφεδρος αν/στής Νικολακάκος Θεόδωρος β) Μενούτης Γεώργιος Αν/γός εξ απονομής γ) έφεδρος Αν/γός Σκαρλατίνης Γεώργιος.

4ος Λόχος Σκλαβοχωρίου - Ανωγείων δύναμις 140 ανδρών Διοικητής Κατσαρέας Παν. μόνιμος Αν/γός: Διμοιρίται : Κωτσόπουλος Θεμ. μόνιμος Αν/γός Λ. Παπαδής. Ανθυπασπιστής.

5ος Λόχος Γυθείου Δύναμις 150 διοικητής μόνιμος Αν/γός Καραδημητρόπουλος Αλέξανδρος. Διμοιρίτης εξ απονομής Αν/γός Σκλαβόλιας Σταύρος έφεδρος υπολοχαγός Λειβάδης Ιωάννης. Ο λόχος ούτος κατά τον μήνα Σεπτέμβριον 1943 συνεκροτήθη εις το 2ον Τάγμα ασφαλείας Λακωνίας και πρώτος Δ/τής του ετοποθετήθη ο έφεδρος εκ μονίμων Ταγματάρχης Παπαλεκάκος Κυριάκος. Τούτον αντικατέστησε μετά πάροδον ενός μηνός και πλέον ο μόνιμος Ταγματάρχης Παπαδόπουλος Διονύσιος ενετάχθησαν δε εις το Τάγμα τούτο και άλλοι έφεδροι και μόνιμοι αξιωματικοί καταστάν ούτω λίαν αξιόμαχον.

Τέλος εις το Τάγμα Σπάρτης συνεκροτήθη ευθύς εξ αρχής μικρόν επιτελείον με δύναμιν 50 ανδρών. Εις τούτο υπηρετούσαν οι κάτωθι, αξιωματικοί:Στρατιωτικής Δικαιοσύνης 1) έφεδρος Λοχαγός Γεράσιμος Παναγιώτης 2) έφεδρος υπολοχαγός Τσιριγώτης Πέτρος 3) έφεδρος Ανθ/γός Θεοδωρόπουλος Αριστείδης 4) Δικηγόρος Κυρούσης Νικίας. Ούτοι επιλαμβάνοντο πάσης υποθέσεως δικαστικής φύσεως και ελέγχου πληροφοριών.

Γραφείον πληροφοριών Τούτο αναθέσαμεν εις τον Δικηγόρον Παπαδόπουλο Μιχαήλ και τον ανθυπασπιστήν χωρ/κής Βελαχουτάκον Ηλίαν.

Γραφείον διαχειρήσεως και προμηθειών. Τούτο ανετέθη εις τον εκ των ιδρυτών του Τάγματος κ. Παπαδάκον Λεωνίδαν με τον βαθμόν Ανθ/γού.

Γραφείον Προπαγάνδας Τούτο ανεθέσαμεν εις τον έφεδρον Ανθ/γόν Γριβάκον Αλέξανδρον, κατακρεουργηθέντα εις Μυστράν κατά την διάλυσιν του Τάγματος.

Υπηρεσία υγειονομικής περιθάλψεως με τους ιατρούς: αρχίατρον Βλαχάκην Διονύσιον, ιατρόν Χατζάκον Ηλίαν, Γούτον Δημήτριον Χαρίδαν Μιχαήλ, Κοσσονάκην Σπύρον, Κων/νον Ιατρού με πλήρες Νοσοκομείον Κλινικήν την Κλινική Μανακάκη λίαν πατριωτικώς προσφερθείσαν Υπηρεσίαν Υλικών με προϊστάμενον τον έφεδρον υπολ/γόν Δασκαλάκην Φιλήμονα και Αποθήκην Τροφήμων με διαχειριστήν τον έδεφρον Ανθυπολοχαγόν - Γεωπόνον Λιναρδάκην Παναγιώτην και τέλος φρουραρχείον με επί κεφαλής τον υπαρχηγόν κ. Ζερβέαν Βενιζέλον με βοηθόν του τον έφεδρον Ανθ/γόν Μαυροειδήν Σπύρον. Εις την υπηρεσίαν του φρουραρχείου προσεκολλήθη και η ομάς Ασφαλείας και Κρούσεως υπό τους Λοχίας Παπαδάκον Λεωνίδαν του Γεωργίου Ζερβέαν Πέτρον και Ρουμελιώτην Αδαμάντιον. Διοικητήν της ομάδος ταύτης ετοποθετήσαμεν ως και υπασπιστήν μας τον και βοηθόν του Φρουράρχου Ανθ/γόν Μαυροειδήν Σπύρον, η δυναμικότης, η αντίληψις, ευτολμία και η ταχύτης περί την εκτέλεσιν των καθηκόντων του υπήρξεν ανευ προηγουμένου. Εν ταύτω δεν περαλείψαμεν να συγκροτήσωμεν και Λέσχην αξιωματικών εις ην σισιτούντο άπαντες οι αξιωματικοί υπό την επίβλεψιν του εφέδρου Ανθ/γού και Δικηγόρου Παχύγιαννη Κων/νον.

Ούτω κατά τα τέλη του μηνός Νοεμβρίου 1943, είχεν συγκροτηθή μία αξιόμαχος δύναμις Ελλήνων πατριωτών προς υπεράσπισιν της ζωής και της περιουσίας των καταπιεζομένων, εκτελουμένων ή ληστευομένων Λακώνων. Η δύναμις των Ταγμάτων Ασφαλείας Λακωνίας (Σπάρτης - Γυθείου) ηύξανε καθ’ ημέραν διά της προσελεύσεως αθρόως εθελοντών εξ όλης της Λακωνίας, Μεσσηνίας, Αρκαδίας κλπ. και η προώθησις τμημάτων μας εγένετο ολίγον κατ’ ολίγον εις την ύπαιθρον Λακωνίαν και μεγάλα τμήματα των επαρχιών Λακεδαίμονος και Γυθείου απηλευθερούντο εκ της κατοχής του Κ.Κ.Ε.

Το ηθικόν των τε αξιωματικών και ανδρών ήτο άριστον, η πειθαρχία παρά τας αντιξόους περιστάσεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αρκετά καλή και η συγκρότησις των υπηρεσιών του Τάγματος αρκούντως αποδοτική. Τότε, τέλος Δεκεμβρίου 1943 εις ειδικήν συγκέντρωσιν της δυνάμεως του Τάγματος, εξεδώσαμεν την κάτωθι ημερήσιαν Διαταγή και όλοι εδώσαμεν τον παρατιθέμενον όρκον.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

ΤΑΓΜΑ “Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ”



---------Όρκος Αγωνιστού--------

Ορκίζομαι να φυλλάτω με πίστιν και αφοσίωσιν την Πατρίδα τας αλωβήτους Εθνικάς παραδόσεις και τα Ιερά και όσια πατρώα θέσμια του Ελληνισμού. Να υπερασπίζω με αυταπάρνησιν και αυτοθυσίαν την ιδέαν της Πατρίδος, της Θρησκείας και της οικογενείας. Να εκτελώ προθύμως και ευσυνειδήτως το καθήκον μου, και να εκπληρώ πιστώς και αναντιρρήτως τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Να μιμηθώ το παράδειγμα του Λεωνίδου και των τριακοσίων εν τη υπερασπίσει του πατρίου εδάφους και των Εθνικών ιδανικών και να αγωνισθώ μεθ’ όλων μου των σωματικών και πνευματικών δυνάμεων, δια την σωτηρίαν και το μεγαλείον της Ελληνικής Φυλής.

Εν Σπάρτη τη 25 Δεκεμβρίου 1943

Εθεωρήθη και ενεκρίθη



Ο Αρχηγός Ο Στρατιωτικός Διοικητής

Διά την ακρίβειαν

Ο Αξιωματικός Επιτελής

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

ΤΑΓΜΑ “Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ”

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ

(ΟΡΚΟΜΩΣΙΑΣ)



Αξιωματικοί και Στρατιώται,

Εθελονταί του Ελληνικού Στρατού Λακωνίας

Τάγμα “ο Λεωνίδας”

Την στιγμήν ταύτην εδώσατε ενώπιον του θεού και της ευγενούς κοινωνίας των Σπαρτιατών τον ιερώτερον όρκον της ζωής σας.

Εδώσατε όρκον να φυλάξητε με πίστιν και αφοσίωσιν την Πατρίδα μας αλωβήτους τας Εθνικάς μας παραδόσεις και τα ιερά και όσια πατρώα θέσμια του Ε λ λ η ν ι σ μ ο ύ όστις απέβη διά μέσου των αιώνων ο φορεύς των ακραιφνεστέρων ιδανικών και η κοιτίς του ευγενεστέρου πολιτισμού και υπήρξε πάντοτε η φωτοβόλος εστία του πνεύματος και της δημιουργίας.

Να υπερασπίσητε με αυταπάρνησιν και μέχρι τελευταίας ρανίδος του αιματός σας την Σημαίαν ην παρελάβατε την Ελληνικήν Σημαίαν, την ωραίαν και πολυθρύλιτον γαλανόλευκον, με τον σταυρόν εκείνον, ον έδωκε ο Θεός εις τον Μ. Κωνσταντίνον με το σύνθημα “εν τούτω νίκα”.

Την Σημαίαν ταύτην σας εξορκίζω, να την κρατήσητε άμωμον και άσπιλον από τα κομμουνιστικά κηρύγματα και τας θεομηνίας της εποχής, και να την ανεβάσητε ψηλά εις τας επάλξεις του Πολιτισμού και του ανθρωπισμού εκεί όπου πόθοι και όνειρα χιλιετηρίδων την ονειρεύθησαν και την ανεβίβασαν.

Να υπακούητε προς τους ανωτέρους σας και να είσθε πιστοί εις το καθήκον σας, μιμούμενοι το παράδειγμα του Λεωνίδου και των τριακοσίων, οπερ συμβολίζει άφθαστον υπόδειγμα θυσίας και εκπληρώσεως του καθήκοντος εις όλον τον κόσμον.

Αποκηρύξατε και πατάξατε διά των όπλων σας πάσαν ανατρεπτικήν και αναρχικήν τάσιν των ασυνειδήτων πρακτόρων της Μόσχας.

Κρατήσατε την καρδίαν σας αδιαφθόρως Ελληνικήν.

Κλείσατε μέσα εις αυτήν την Ελλάδα και θα αισθανθήτε κάθε είδους “μεγαλείον” όπως είπεν ο Εθνικός μας ποιητής Σολωμός.

Σήμερον οι δολοφόνοι της Εθνικής Ιδέας και καταλυταί της θρησκείας, της οικογενείας, της ηθικής και της εννόμου τάξεως, ζητούν να κρημνίσουν το οικοδόμημα του Ελληνισμού το τόσον αρχαίον αλλά πάντοτε νεόν και ωραίον..........

Αλλα εκ των μεγίστων κινδύνων “μέγισται αρεταί τη τε πόλει και τοις πολίταις περιγίγνονται” διά να μεταχειρισθώμεν τους λόγους του μεγάλου Περικλέους. Με τον αγώνα μας και με τας θυσίας μας, θα επικρατήση το δίκαιον και η ηθική, και θα εγκαθιδρυθή η έννοια της ασφαλείας και της εννόμου τάξεως εις την χώραν μας.

Στο στερέωμα του πνεύματος θα λάμψη η ιδέα, και θα διαλυθώσι τα σκοτεινά όνειρα και αι κτηνώδεις επιδιώξεις του κομμουνισμού.

Τελευτώντες επαναλαμβάνομεν υμίν τον όρκον των Νέων της αρχαίας Σπάρτης “άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες”.

Ευχόμενοι διά την ευόδωσιν του αγώνος μας και ελπίζοντες ότι με την παραδειγματικήν πειθαρχίαν σας και έντιμον και αξιοπρεπή διαταγήν σας θα τιμήσητε το όνομα του Τάγματος και τα οστά των προγόνων μας, αναφωνούμεν:

Διά την ακρίβειαν Ζήτω το Έθνος

Ο Ζήτω ο Ελλήνικός Στρατός

Υπασπιστής Ο Αρχηγός

Λ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Επιχειρήσεις του Τάγματος Ασφαλείας "Λεωνίδας"


1)Εγκατάστασις των δυνάμεων του Ε.Σ εντός και γύρωθεν των πόλεων Σπάρτης και Γυθείου, ούτως ώστε, να δημιουργηθεί γραμμή προφυλακών αμύνης ισχυρά κατά πάσης ληστρικής επιθέσεως του Ε.Λ.Α.Σ.

2)Συρροή εντός της προστατευομένης ζώνης υπό των δυνάμεών μας όλων των διωκομένων Ελλήνων δια τα εθνικά των φρονήματα και δι΄αρπαγήν της περιουσίας των.

3)Διενέργεια επιχειρήσεων με αποκλειστικόν σκοπόν την διάλυσιν και απελευθέρωσιν των κρατουμένων εις στρατόπεδα συγκεντρώσεως εθνικοφρόνων Ελλήνων πολιτών ή αξιωματικών.

4)Παροχήν βοηθείας εις πληθυσμόν κινδυνεύοντα από τας ληστρικάς επιδρομάς του Κ.Κ.Ε.

5)Ανύψωσις του φρονήματος του πληθυσμού της υπαίθρου όντος κατά 95% αντικομμουνιστικού και χαλάρωσιν της αντεθνικής δράσεως του Κ.Κ.Ε, εκ φόβου αντιποίνων.

6)Δημιουργία κατά το δυνατόν αποτελεσματικού δυκτύου πληροφοριών, όπως γνωρίζομεν καθ΄εκάστην την δύναμιν, τας θέσεις και ει δυνατόν τας προθέσεις των κομμουνιστών ανταρτών επακριβώς.

7) Ελλάτωσιν των δυνάμεών μας εις τους τόπους σταθμεύσεως, εις αριθμόν παρέχοντα στοιχειώδη ασφάλειαν, και προέκτασιν των δυνάμεών μας εις έτερα χωρία προς απελευθέρωσιν όσον το δυνατόν μεγαλητέρας περιφερείας και κατά προτίμησιν νέων χωρίων και ιδία των εχόντων την μεγαλυτέραν σπουδαιότητα ως ευρισκομένων εις υποχρεωτικάς διαβάσεις, ή αποτελούντων κρυσφήγετα ή εχόντων μέσα διατροφής ή αποτελούντων εστίας Κομμουνισμού (Κροκεαί, Σκάλα, Ξηροκάμπιον κλπ).

8)Σύλληψις επικινδύνων Κομμουνιστών εις τα ούτω καταλαμβανόμενα χωρία και εξουδετέρωσις δικτύων πληροφοριών και κατασκοπίας Κ.Κ.Ε.

9)Παροχή προστασίας εις τους εθνικιστάς κατοίκους α) στέγασις των πυροπαθών εις εγκαταλελημμένας οικίας Κομμουνιστών β) παροχή εργασίας εις πρόσφυγας διωκομένους εξ άλλων χωρίων γ) ιατρική περίθαλψις ασθενών και δ) ουδείς εκ των κατοίκων συνελλαμβάνετο, εφ΄όσον δεν ήτο εγγεγραμμένος εις τον κατάλογον των επικυνδύνων κομμουνιστών κεκυρωμένον υπό του Αρχηγείου ή από τους κατά τόπους διοικητάς των μονάδων μας κατόπιν ενδελεχούς εξακριβώσεως.

10)Παροχή ενισχύσεως εις κατοίκους περιφερείας μας προς καλλιέργειαν και συλλογήν προϊόντων των δι΄ενόπλων φρουρών και μεταφορά τούτων εις Κέντρα ασφαλείας.

Διεξαχθείσαι επιχειρήσεις από 1-11-43 έως αρχάς Μαρτίου 1944 όπου παρέμεινα διοικητής των ταγμάτων. Μην. Νοέμβριος 1943

α) Το πρώτον πενθήμερον του μηνός εγένετο εκκαθάρισις του χωρίου Μαγούλα απόστασις 5 χιλ. εκ Σπάρτης δια μικτού αποσπάσματος εκ των υπό δημιουργίαν αντιστοίχων Λόχων Σπάρτης και Μυστρά. Σύλληψις δύο ελασιτών και φόνος ενός ετέρου κατά πάσαν πιθανότητα επί Κεφαλής ομάδος Κ.Κ.Ε Λάφυρα 10 πολεμικά όπλα διαφόρου προελεύσεως κατά το πλείστον εν αχρηστία, 20 χειρομβοβίδες ιταλικής προελεύσεως, μια γραφομηχανή και διάφορα είδη ασημάντου χρησιμότητος, Ομοίως 2 όνοι οίτινες και απεδόθησαν την επομένην εις τους ιδιοκτήτας των παρ΄ών είχον αφαιρεθή βιαίως.

Περί τα μέσα του μηνός εγένετο εκκαθαραστική επιχείρισις εις τα χωρία Σοχά και Σκλαβοχώριον διά δυνάμεως 100 ανδρών των ιδίων λόχων με επί κεφαλής τον Διοικητήν του Τάγματος Ταγματάρχην Παν. Δεμέστιχαν και του Αρχηγού Λ. Βρεττάκου. Οι ΕΛΑΣίται ετράπησαν εις φυγήν και ουδεμία αντίστασις προεβλήθη.

Δι΄ομιλιών μας ετονώθη το ηθικόν των χωρίων και άπαντες οι κάτοικοι, πλην ευαρίθμων Κομμουνιστών, εζήτησαν να ενταχθούν εις την δύναμίν μας. Μετ΄ολίγας ημέρας και εντός του μηνός Ν/βρίου εγκατεστήσαμεν τον Λόχον Σκλαβοχωρίου - Σοχά υπό τον τότε Ανθυπολοχαγόν αείμνηστον Κατσαρέα Παναγιώτην.

Ετέρα επιχείρησις κατά τον μήνα Νοέμβριον διενεργήθη την 21ην προς 22α Νοεμβρίου εναντίον της βάσεως των ελασιτών εις το χωρίον Αναβρυτής επί του Ταϋγέτου. Αι πληροφορίαι μας έφερον την εκεί συγκέντρωσιν δυνάμεων του ΕΛΑΣ εις 300 εαμμοκουμμουνιστάς υπό τους Αρχηγούς των Αστραπόγιαννον (Γραμματικάκην) ήδη ισοβίτην και τον μόνιμον αξιωματικόν Σταθάκην Παντελήν, δυστυχώς κυκλοφορούντα σήμερον ελευθέρως, με πρόθεσιν να κτυπήσουν τα γύρω της Σπάρτης χωρία όπου αι δυνάμεις του Ε.Σ (Μυστρά - Μαγούλα - Αγίου Ιωάννη - Σπάρτην). Ο αιφνιδιασμός μας κατά τας νυκτερινάς ώρας 2μ μεσονύκτιον επέφερεν πλήρη πανικόν εις τας τάξεις των ελασιτών, εις σημείον ώστε, να τραπούν εις φυγήν εγκαταλείψαντες οπλισμόν, αποθήκας πλήρεις τροφίμων, ιματισμόν και προ πάντος πλούσιον προετοιμαζόμενον συσσίτιον εξ είκοσι και πλέον αμνών και 1000 οκάδες μόλις εψημένου άρτου .

Εις τας αποθήκας ανεύρομεν 2000 οκ. σίτου, 2000 οκ. σύκων και άλλας μικροποσότητας τροφίμων (πατάτες φασόλια, κρόμμυα κλπ) μεγάλη ποσότης των οποίων μετεφέρθη εις Μυστράν, η δε υπόλοιπος διενεμήθη εις τους πάσχοντας και λιμοκτονούντας κατοίκους του χωρίου. Φοβερόν ήτο το θέαμα εντός του Μοναστηρίου της "Παναγιάς" όπου ανεύρομεν ίχνη ακατανόμαστων οργίων και ασεβείς παραστάσεις επί των αγίων εικόνων. Συνελήφθησαν 16 αιχμάλωτοι, οίτινες μετ΄ ολίγας ώρας απελύθησαν άπαντες, καθ΄ όσον απεδείχθη εκ των προσωπικών μου ανακρίσεων ότι ήσαν φιλήσυχοι χωρικοί, βιαίως στρατολογηθέντες.

Επιθέσεις από τον ΕΛΑΣ και εκκαθαρίσεις


Επίθεσις ΕΛΑΣ κατά λόχου Σκλαβοχωρίου - Σοχάς.

Κατά τας πρώτας ημέρας του Δεκεμβρίου εξεδηλώθη επίθεσις του ΕΛΑΣ κατά του λόχου Σκλαβοχωρίου υπό την Διοίκησιν του γενναίου αξιωματικού Κατσαρέα Παναγ. Το ΕΛΑΣ επετέθη αιφνιδιαστικώς κατά τας μεσονυκτίους ώρας με ισχυράς δυνάμεις υποβοηθουμένας και από το εφεδρικόν ΕΛΑΣ. Οι άνδρες του λόχου μας καίτοι αιφνιδιασθέντες, ημύνθησαν γενναίως και αντεπιτεθέντες πρωτού προλάβομεν να αποστείλωμεν ενισχύσεις, έτρεψαν εις φυγήν τους ληστραντάρτας του ΕΛΑΣ οίτινες έσχον αρκετάς απωλείας μη εξακριβωθείσας λόγω του παρά τούτων ακολουθομένου συστήματος να συναποκομίζουν πάσει θυσία τα θύματά των.

Επίθεσις Βαρσόβης καθ΄ας είχε πληροφορίας το αρχηγείον μας εις το χωρίον Βάρσοβα, το ΕΛΑΣ είχεν εγκαταστήσει φυλάκια και παρημπόδιζεν την επικοινωνίαν του χωρίου ως και άλλων χωρίων μετά της πόλεως Σπάρτης. Την νύκτα της 4 προς 5 Δεκεμβρίου και ώραν 12 μεσονυκτίου, δύναμις του λόχου Μυστρά διετάχθη να βαδίση κατά του χωρίου τούτου δι΄ορεινών ατραπών, ημείς δε προσωπικώς με δύναμιν τριάκοντα ανδρών εκ του λόχου κρούσεως και Διοικήσεως, την ιδίαν ώραν, εβαδίσαμεν εξ άλλης κατευθύνσεως, προς πλήρη κύκλωσιν του χωρίου και σύλληψιν των φυλακίων. Πράγματι τούτο επετεύχθη άνευ ουδενός επεισοδίου, συλληφθέντων απάντων των φυλασσόντων σκοπών του ΕΛΑΣ και συγκεντρωθέντων εις εξωκλήσιον του χωρίου. Δυστυχώς όμως, μας διέφυγον οι υπεύθυνοι καθώς και οι Καπετανέοι οίτινες ως είχομεν πληροφορίας θα συνεκεντρούντο εις το χωρίον τούτο, άμα τη ημέρα, προς εξέτασιν και εξεύρεσιν τρόπου επιθέσεώς των κατά της βάσεώς μας Σπάρτης και Μυστρά δι΄ισχυρών δυνάμεων. Τούτο δε, χάρις εις τυχαίαν σύμπτωσιν εκπυρσοκροτήσεως όπλου στρατιώτου του λόχου Μυστρά αφ΄ενός και αφ΄ετέρου διαφυγής του υπευθύνου Κουμμουνιστού του χωρίου Πουρσανίδου Κ. (πρόσφυγος) πάλιν από έλλειψιν καλής εκτελέσεως του σχεδίου μας εκ μέρους του λόχου Μυστρά, οπότε και το σχέδιον εγένετο αντιληπτόν και ο αντικειμενικός μας σκοπός δεν επετεύχθη. Ούτω ηναγκάσθημεν να επιστρέψωμεν εις την βάσιν μας συναποκομίζοντες 10 αιχμαλώτους, εξ ων 4 μόνον του Κ.Κ.Ε, οι δε υπόλοιποι ανεύθυνοι βιαίως εκτελούντες υπηρεσίαν και απολυθέντες αυθημερόν.


Εκκαθάρισις οδού Αγίου Ιωάννου


Ένα από τα μέσα τα οποία μετεχειρίζοντο οι Κομμουνισταί προς τρομοκράτησιν του πληθυσμού της υπαίθρου ήτο το να εμποδίζεται ο πληθυσμός να έρχεται εις επικοινωνίαν με τας πόλεις και προ παντός την Σπάρτην. Προς τούτο, είχον εγκαταστήσει φρουράς ενόπλων ελασιτών εφ’ όλων σχεδόν των οδικών αρτηριών προς Σπάρτην. Επί της οδού Σπάρτης Αγίου Ιωάννου επληροφορήθημεν ότι, ομάς ανταρτών, ήλεγχε πάσαν δίοδον και απηγόρευε την κίνησιν προς Σπάρτην. Διετάχθη τότε ομάς υπό τον Αν/γόν Νικολόπουλον Ηλίαν να εκκαθαρίση την δίοδο ταύτην και να δώση ελευθέραν κυκλοφορίαν του πληθυσμού.

Εντός ωρών, παρουσιασθείς μοι ανέφερεν ότι, ο δρόμος είναι ελεύθερος και 2 αντάρται ένοπλοι είναι νεκροί επί του φυλακίου των. Την επιχείρησιν ταύτην διεξήγε ο ανωτέρω με δύναμιν μόνον 5 ανδρών.

Επιχείρησις απελευθερώσεως κρατουμένων οικογενειών, ανδρών και αξιωματικών εις στρατόπεδον Βορδικίας.

Ένα από τα χωριά της Λακεδαίμονος όπου το Κ.Κ.Ε. Λακωνίας είχεν σοβαρόν αριθμόν οπαδών, χάρις εις την δράσιν του δημοδιδασκάλου Πολυμενάκου, παλαιού στελέχους του Κ.Κ.Ε, ήτο και το χωρίον Βορδώνια. Ήτο στρατόπεδον μεταφερομένων εθνικοφρόνων από Ταϋγέτου εις Πάρνωνα και τανάπαλιν. Το γραφείον πληροφοριών του Αρχηγείου έλαβεν την ασφαλή πληροφορίαν ότι, ευρίσκοντο κρατούμενοι εις Βορδώνιαν αι οικογένειαι των εκ Σοχάς αγωνιστών και πρωτοπόρων του αντικομμουνιστικού αγώνος Λεωνίδα Β. Παπαδάκου κ. λ. π.

Ευθύς αμέσως ο αεικίνητος και θαρραλέος έφεδρος Αν/γός Μαυροειδής Σπ. μετά ολιγάριθμου ταχυκίνητου δυνάμεως δια φορτηγού αυτοκινήτου, έσπευσαν εις το χωρίον τούτο και μετ’ ολίγας ώρας οδήγησεν εις Σπάρτην αρκετά γυναικόπαιδα εκ των κρατουμένων, μη συναντήσας ουδεμίαν αντίστασιν, πλην ελαχίστων πυροβολισμών, ους έρριψαν οι ήρωες του ΕΛΑΣ εξ αποστάσεως μόλις ορατής.

Μήνας Ιανουάριος


Αρχάς Ιανουαρίου ο Λόχος Κατσαρέα είχεν προωθηθεί εκ Σκλαβοχωρίου και εγκατασταθεί εις το χωρίον Ανώγεια. Το Ε.Λ.Α.Σ. ενόμισεν ότι θα ηδύνατο δια σοβαρών δυνάμεών του επιτιθέμενον αιφνιδιαστικώς να καταφέρη καίριον πλήγμα κατά του σημείου αυτού των δυνάμεών μας το οποίον σοβαρώς οχλούσεν την δράσιν του και απέκοπτεν τας δυνάμεις του Πάρνωνος και Ταϋγέτου να κινούνται ελευθέρως. Ούτω την νύκτα της 7ης Ιανουαρίου επετέθη αιφνιδιαστικώς διά δυνάμεως 500 και πλέον ανταρτών και με την απόφασιν να εξουδετερώση οπωσδήποτε τας δυνάμεις μας, έλαβον δε και την πρόνοιαν να στήσουν ενέδρας καθ’ όλην την γραμμήν από Σπάρτης μέχρις Ανωγείων διά να παρεμποδίσουν τας τυχόν αποστελλομένας ενισχύσεις μας. Μετά όμως προσπάθεια των, οι ηρωϊκοί υπερασπισταί, όχι μόνον εξουδετέρωσαν την πρώτην αιφνιδιαστικήν επίθεσιν των προδοτών Ληστανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ αλλά προτού προλάβουν να εξουδετερώσουν τας στηθείσας παγίδας αι αποσταλείσαι ενισχύσεις υπό του Εφέδρου εκ μονίμων Συνταγματαρχών κ. Παπαηλιού Σπ. και καταφθάσουν εις τον τόπον της συμπλοκής, ο λόχος Ανωγείων είχεν αντεπιτεθή και είχε τρέψει εις φυγήν τους θρασυδείλους ληστάς. Εις τον τόπον της συμπλοκής άφησαν πολλά λάφυρα (πολεμικόν υλικόν) τρεις νεκρούς και δύο αιχμαλώτους, εξ ων ο εις ήτο σημαίνον στέλεχος του Κ.Κ.Ε, καθοδηγητής του επιτεθέντος τάγματος των ανταρτών ως ομολόγησεν. Επί ενός δε των φονευθέντων ανευρέθη επιστολή ενθαρυντική Μοιράρχου τότε εν ενεργεία, και με άλλην πλουσίαν κομμουνιστικήν δράσιν πλαισιωμένου, και όστις δυστυχώς ετιμήθη παραξίαν και μόλις εσχάτως απεστρατεύθη αφού προηγουμένως προήχθη ίσως κατ’ επανάληψιν. Εκ των ημετέρων ουδεμίαν απώλειαν ή τραυματισμός.

Η ανδρεία, η αποφασιστικότης και η τακτική του Τάγματος Σπάρτης ετσάκισεν έκτοτε το ηθικόν των ληστανταρτών και ήτο καιρός να ειδοποιηθούν όπως αφήσουν ελευθέρους από όλα τα στρατόπεδα των (Νταχάου) τους εθνικόφρονας πολίτας.

Εδόσαμεν διαταγήν εις όλους τους λόχους μας η εις μικροτέρας δυνάμεις μας να συγκεντρώσουν εις Μυστρά παντα συλλαμβανόμενον κομμουνιστήν ή τας οικογενείας αποδεδειγμένως εις το Ε.Λ.Α.Σ. υπηρετούντων. Εντός ελαχίστου χρόνου συνελήφθησαν και εκρατούντο αρκεταί δεκάδες τοιούτων ανθρώπων. Τότε αφέθησαν ελεύθεροι ένιοι τούτων δυνάμενοι να έλθουν εις επαφήν με τους ιθύνοντας του Ε.Λ.Α.Σ. και του Κ.Κ.Ε. με την εντολήν να τους διαβιβάσουν ότι εάν, εντός 48 ωρών δεν αφεθούν ελεύθεροι και δεν διαλυθούν τα στρατόπεδα των κρατουμένων εθνικοφρόνων δεν θα φεισθώμεν της ζωής των συγγενών των ή των ομοφρόνων των. Πράγματι είτε διότι είχον πεισθεί ότι δεν αστειευόμεθα είτε διότι είχον τρομοκρατηθή άφησαν ελευθέρους άπαντας τους συγγενείς των εις τα Τάγματα υπηρετούντων ανδρών μας. Συνεπώς προς όσα διεμηνύσαμεν, αφήσαμε αμέσως ελευθέρους άπαντας τους κρατηθέντας επ’ ολίγας ημέρας, αφού τους ετονίσαμεν ότι, καθήκον έχουν να διαφωτίσουν, και τους παρασυρθέντας ιδικούς των, διά παντός προσφόρου μέσου, να εγκαταλήψουν τας τάξεις του προδοτικού Ε.Λ.Α.Σ. Το αποτέλεσμα ήτο αρκετά ικανοποιητικόν.

Εκστρατεία εκκαθαρίσεως Ταϋγέτου και απελευθερώσεως Καλαμών


Κατά τα μέσα Ιανουαρίου η δύναμις του Τάγματος Σπάρτης ήτο εις θέσιν πλέον να επιχειρήση ευρυτέρας σημασίας εκστρατείαν κατά των δολοφόνων του ΕΛΑΣ και να απελευθερώση και την Δυτικήν πλευράν του Ταϋγέτου. Πράγματι δύναμις 520 ανδρών του Τάγματος Σπάρτης, ης ετέθην επί κεφαλής με στρατιωτικόν Σύμβουλον τον τότε Ταγματάρχην Κωστόπουλον Κ. με Διοικητήν της δυνάμεως τον Ταγματάρχην Δεμέστιχαν Παναγιώτην και με Διοικητάς των 3 Λόχων τους μόνιμους αξιωματικούς 1) Λοχαγόν Τσόμπον Ιωάν. 2) Αν/γόν Περιβολιώτην Γεώργιον και 3) Αν/γόν Κατσαρέαν Παναγιώτην και με επί Κεφαλής της συγκροτηθείσης επιμέλειας τον έφεδρον Ανθυπίλαρχον Θεοδωρόπουλον. 4) Ετέθημεν εις Κίνησιν διά της ανατολικής πλευράς του Ταϋγέτου (Αναβρυτή) και αφού διεδράμαμεν όλον τον Αυχένα του Ταϋγέτου μέχρι Αρεοπόλεως και εξεκαθαρίσαμεν το έδαφος από πάσαν εστίαν του ΕΛΑΣ απεκατεστήσαμεν τας μονίμους αρχάς και συνεστήσαμεν προς τον πληθυσμόν να μην δίδει πίστιν εις τα αντεθνικά κηρύγματα του Κ.Κ.Ε, απεδώσαμεν εις τον πληθυσμόν διά του Τάγματος Γυθείου, 300 και πλέον πρόβατα, άτινα είχον αρπαγεί από τον πληθυσμόν της περιφέρειας Γυθείου και άτινα οι ελασίται εν τη φυγή των είχον εγκαταλήψει επί του Ταϋγέτου. Πλείστοι παρασυρθέντες εις το ΕΛΑΣ έσπευσαν να ζητήσουν προστασίαν πλησίον του Τάγματος, παρουσιαζόμενοι με τον οπλισμόν των ή συλλαμβανόμενοι εζητούσαν επιμόνως να έλθουν μαζύ μας και διεκτραγωδούσαν την αθλίαν συμπεριφοράν των Κομμουνιστών και την αφάνταστον βίαν και τα ψευδολογήματα των καθοδηγητών του Κ.Κ.Ε.

Εξ Αρεοπόλεως η δύναμίς μας ηκολούθησε προκαθορισμένον σχέδιον πορείας επί της δυιτικής πλευράς του Ταυγέτου με αντικειμενικόν σκοπόν την απελευθέρωσιν των Καλαμών η οποία εστέναζε υπό την αφόρητον τρομοκρατίαν του ΕΛΑΣ και την ενδιάμεσον απελευθέρωσιν των χωρίων και την διάλυσιν των στρατοπέδων της φρίκης και του εγκλήματος. Εντός ελαχίστων ημερών ο αντικειμενικός σκοπός μας επετεύχθη.

Επραγματοποιήθη η απελευθέρωσις εκατοντάδος Εθνικών αγωνιστών συνελήφθησαν πλείστοι Αιχμάλωτοι ελασίται και οι οπαδοί της δολοφονικής Ο.Π.Λ.Α και πλέον από 100 πολεμικά όπλα ενίσχυσαν την δύναμίν μας. Εκ των αιχμαλώτων όσοι, εκ προχείρου ανακρίσεως δεν βαρύνοντο με εγκλήματα, αφέθησαν ελεύθεροι. Μεταξύ των αιχμαλώτων δυστυχώς υπήρξαν και 2 μόνιμοι αξιωματικοί του Εφεδρικού ΕΛΑΣ οι οποίοι επαρκώς εδικαιολογήθησαν. Τέλος, εισήλθομεν εις την πόλιν των Καλαμών, όπου μας υπεδέχθησαν οι κάτοικοι εν εξάλω ενθουσιασμώ διά των παραθύρων των οικιών των και υπό την στενήν ως αντελήφθην παρακολούθησιν του Κ.Κ.Ε. Οι ελασίται των Καλαμών διεσκορπίσθησαν ανά την πόλιν και έβαλον διά χειρομβοβίδων και όπλων προς εκφοβισμόν μας. Η Ο.Π.Λ.Α εκτύπησεν δολοφονικώς εντός κουρείου δύο νεαρούς στρατιώτας μας εκ των οποίων τον ένα εφόνευσεν, τον δε άλλον ετραυμάτισεν θανασίμως. Ευτυχώς όμως επέζησεν. Αυτά ήσαν και τα μοναδικά θύματα της όλης εκστρατείας μας. Εν αντιθέσει παρά τας δολοφονικάς των ενέδρας, διά προσχεδιασμένων ταχυτάτων ενεργειών μας η πόλις εξεκαθαρίσθη εντός της ημέρας και της νυκτός από τα δολοφονικά καθάρματα και 200 αιχμάλωτοι και πλέον των 10 νεκρών ελασιτών επλήρωσαν την αντίστασίν των. Αι Καλάμαι ανέπνευσαν πλέον ελεύθεραι και εκατοντάδες πολιτών εκλιπαρούσαν να μας ακολουθήσουν. Τούτο όμως ήτο αδύνατον. Είκοσι μόνον γενναία παιδιά παρέλαβον μαζύ μου, ίνα αποτελέσουν τον πυρήνα του υπό δημιουργίαν Τάγματος του αειμνηστου Ταγματάρχου Στούπα Παναγιώτη, όστις απελευθερωθείς από την απηνή δίωξιν του ΕΛΑΣ εσχημάτισε μετ’ ολίγον κατά Μάρτιον 1944 το τάγμα Μελιγαλά. Η επιστροφή μας εις Σπάρτην ήτο πλέον η θριαμβευτική και διά νέου δρομολογίου, υπερπηδήσαντες τας κορυφογραμμάς του Ταυγέτου διώξαντες και εκμηδενήσαντες πάσαν αντίστασιν του ΕΛΑΣ, επανήλθομεν κατά τας αρχάς (7-8 Φεβρουαρίου) εις την βάσιν μας. Η πλήρης εξάρθωσις των βάσεων του ΕΛΑΣ είχεν επιτευχθή. Ο πανικός και ο φόβος διέλυσαν πλείστα τούτου συγκροτήματα. Το ηθικόν του λαού ανεπτερώθη και επίστευσεν πλέον ακραδάντως εις την τελικήν νίκην, κατά του αιμοβόρου Κομμουνιστικού συγκροτήματος. Προ της ισχύος ετρέπετο εις φυγήν, προ της αδυναμίας ήσαν θηρία ανήμερα που διψούσαν δια αίμα, ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ. Κάθε έλληνας χωρικός που ήλθεν εις επαφήν μαζύ μας κάθε πολίτης που η μοίρα του επεφύλαξεν να ζήση εις τας ελασοκρατουμένας περιοχάς, με φρίκην μας διηγούντο και από μίαν αφάνταστον τραγωδίαν. Λεηλασίαι, δολοφονίαι, ανασκολοπισμοί, ατιμώσεις αρπαγαί, καταστροφαί, αίμα ήτο η δράσις του ΕΛΑΣ και των παραφυάδων του. Η μόνη ακτίνα παρηγοριάς ήτο η δύναμίς μας, αλλά και αυτή ανεπαρκής να σώση τον πληθυσμόν της υπαίθρου. Μόνον δύο ημέρας εξεκουράσθην εις Σπάρτην. Εις τας 10/2/44 παρέλαβον τον Λόχον Σπάρτης υπό τον Λοχαγόν Τσόμπον Ιωάν. και δι’ ημερησίας πορείας 25 χιλ/τρων εισήλθομεν εις Κροκέας όπου και εγκαταστάθη μονίμως η δύναμις αύτη ίνα απαλευθερώση και την γύρω περιφέρειαν από το Κ.Κ.Ε. και αποκόψομεν τον κόμβον συγκοινωνίας και την πλουσίαν λίαν των εκ της περιφερείας ταύτης, κυρίως εις έμψυχον υλικόν. Ταυτοχρόνως απέβλεπον να πάρωμεν επαφήν με το Τάγμα Γυθείου, όπου η απόστασις εσυντομεύθη εις 20 μόνον χιλιόμετρα και ήτο δυνατή η εκατέρωθεν ενίσχυσις εις περίπτωσιν ανάγκης.

Μετ’ ολίγας ημέρας και αφού επαγιώθη η θέσις του Λόχου Κροκεών επανήλθον εις Σπάρτην. Γεγονός πλέον ήτο η απόλυτος επικράτησις της δυνάμεώς μας εν Λακωνία και η πλήρης εξουθένωσις των δυνάμεων του ΕΛΑΣ, τουλάχιστον εις την επαρχίαν Λακεδαίμονος, πλην τω ορεινών περιοχών του Πάρνωνος, αίτινες ηλέγχοντο απολύτως παρά του Ε.Λ.Α.Σ. και λόγω γειτνιάσεως προς την Αρκαδίαν όπου εισέτι ανενόχλητον το Κ.Κ.Ε ηργάζετο προς επικράτησιν των γνωστών πλέον αντεθνικών σκοπών του.

Το δεύτερο δεκαήμερο Φεβρουαρίου 1944 εύρεν τας δυνάμεις μας αρκετάς ισχυράς να προωθηθούν πλέον εις νέας περιοχάς και να εξαρθρώσουν απολύτως τα εθνοκτόνα σχέδια του Κ.Κ.Ε. Αλλά το χαρακτηριστικόν γνώρισμα της διχονοίας μας και του ακράτου εγωϊσμού ενίων των ηγητόρων των Ταγμάτων, χωρίς να θέλω να αναγράψω λεπτομερείας της επιληψήμου αυτής Περιόδου του Τάγματος Σπάρτης (Συντάγματος πλέον) διότι αποτελεί μελανήν κηλίδα και στίγμα με τας μηχανοραφίας αποτυχιμένων στρατιωτικών. Παραθέτω μόνον ότι, ηναγκάσθην, δια να μην αμαυρώσω την μέχρι τότε πατριωτικήν μου δράσιν να αποχωρήσω της αρχηγίας, προς αποφυγήν ασκόπων περιπετειών και παρά την εκδηλωθείσαν ζωηράν αγανάκτησιν των στρατιωτών, οι οποίοι σχεδόν εν τω συνόλω των και με το σύνολον των κατωτέρων αξιωματικών μετά βδελυγμίας και ψυχικού βρασμού παρηκολούθουν τας σκευωρίας και την αρχομανίαν αξιωματικών, οίτινες εκ του ασφαλούς πλέον, έβαλον κατά της πολιτικής Διοικήσεως του αγώνος, μη διστάσαντες να επιζητήσουν και την επέμβασιν των κατακτητών τους οποίους εγώ ηγνόουν εις τον καθαρώς ελληνικόν αγώνα, διατηρήσεως της Λακωνικής ανεξαρτησίας, από την κομμουνιστικήν πανώλην. Ανεχώρησα δι’ Αθήνας, συνέστησα προς όλους να επιτελέσουν εις το ακέραιον το καθήκον των και εκείθεν πλέον παρηκολούθουν τας αλλεπαλλήλους φάσεις του αγώνος επικρατήσεως ............. των με τόσας θυσίας ιδικάς μας, αποκαταστηθέντων αξιωματικών. Δεν δύναμαι όμως, όσο και αν παρασιωπώ ονόματα και πράξεις, να μην εξάρω την θαρραλέαν και ιδιαιτέρως πατριωτικήν δράσιν του νυν ταξιάρχου και τότε Ταγματάρχου Δεμέστιχα Παναγιώτη. Ομοίως θα ήτο παράληψις να μην εξάρω την ιδίαν στάσιν του νυν Δημάρχου Σπάρτης και υπαρχηγού του τότε αγώνος κ. Βενιζέλου Ζερβέα. Ομοίως όλων των πρωτοπόρων αγωνιστών με επί κεφαλής τον Λεωνίδαν Β. Παπαδάκον, τον ακούραστον τότε μαχητήν Λεωνίδαν Γ. Παπαδάκον, τον Γεώργιον Μενούτην τον Νικολ. Κατσούλην, τον Λεωνίδαν Μαυρακάκην, τον Κων/νον Σαραντούλιαν, τον Αδάμ. Ρουμελιώτην και τους αειμνήστους αγωνιστάς εφέδρους Αν/γούς Σπύρον Μαυροειδήν και Ηλίαν Νικολόπουλον. Βεβαίως με την ιδιαιτέραν αυτήν μνείαν των ανωτέρω, ουδόλως θέλω να υποτιμήσω τας παροσφερθείσας ανεκτιμήτους εθνικάς υπηρεσίας απάντων των οικειοθελώς ενταχθέντων εις τον υπέρ πάντων αγώνα κατά του επαράτου Κομμουνισμού, εχθρού Πατρίδος, Θρησκείας, Οικογενείας, Εθνικών παραδόσεων.

Θα ήτο παράληψις, εάν δεν ανεφέροντο τα ονόματα των μυριάκις κινδυνευσάντων εις τον διεξαχθέντα αγώνα των Ταγμάτων εις την πολιτικήν επιτροπήν Αθηνών και ήτις προσέφερεν ανεκτιμήτους υπηρεσίας πληροφοριών και καθοδηγήσεων επί της επικρατούσης τότε γενικωτέρας πολιτικής καταστάσεως και της αποστολής δεκάδων γενναίων αξιωματικών, προς πλαισίωσιν των στελεχών του Τάγματος.

1) Νικήτας Γ. Βαρβιτσιώτης νυν Βουλευτής 2) Παναγιώτης Δ. Βρεττάκος νυν νομοκτηνίατρος και 3) Ελευθέριος Δ. Βρεττάκος επί κεφαλής της μαχητικής κατασκοπείας του Τάγματος εν Αθήναις. Ούτος παρηκολούθη πάσαν κίνησιν του Κ.Κ.Ε εν Αθήναις και των καμουφλαρισμένων συνδέσμων τούτου με την Πελοπόννησον και μας κρατούσε ενημέρους εν μέσω μυρίων κινδύνων εκ μέρους της Σατανικής οργανώσεως του Κ.Κ.Ε σημειώσας αξιολόγους επιτυχίας.

Την από Μαρτίου 1944 και μετέπειτα εξέλιξιν της πορείας δράσεως των ταγμάτων θέλουσι αναφέρει οι αναλαβόντες πλέον τας ευθύνας της Διοικήσεως τούτων Στρατιωτικοί αφ’ ενός και αφ’ ετέρου ημείς απομακρυσθέντες εις Αθήνας, δεν ηδυνήθημεν να παρακολουθήσωμεν εκ του σύνεγγυς τα γεγονότα. Εκείνο όμως όπου είμεθα υποχρεωμένοι να τονίσωμεν ιδιαιτέρως διά τα Τάγματα Λακωνίας είναι ότι ιδρύθησαν εις τας πλέον κρισίμους και τραγικάς στιγμάς όπου διήρχετο η Λακωνία κάτω από την Βάρβαρον κατάκτησιν των Γερμανών αφ’ ενός και την πλέον αιμοσταγή επιδίωξιν των εαμοσλαύων Κομμουνιστών του Ε.Λ.Α.Σ που επιδίωξαν την καθολικήν εξάληψιν της Ελληνικής φυλής.

Ο εθνικός παλμός και ο εθνικός χαρακτήρας των Ταγμάτων ασφαλείας Λακωνίας υπήρξαν και θα είναι η ι σ τ ο ρ ι κ ή των Μ ο ί ρ α.

Η έστω και καθυστερημένα αναγνώρισις των προσφερθεισών εθνικών υπηρεσιών των θα τονώση το Εθνικόν αίσθημα των επιζησάντων αγωνιστών και θα δημιουργήση τας αναγκαίας προϋποθέσεις δια την προσφοράν νέων θυσιών οίαν και όπου παραστεί ανάγκη.



Ο Συντάξας

(Τ.Υ.)

Λ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Σκουφά 36

Αθήναι


ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

ΤΑΓΜΑ «Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ»

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Ι Σ

Ανακοινούται προς άπαντας τους απομακρυνθέντας των κατοικιών των κατοίκους του Νομού Λακωνίας και προσχωρήσαντας εις το υπό την επωνυμίαν Ε.Α.Μ και Ε.Λ.Α.Σ κομμουνιστικόν κίνημα, ότι εάν αναγνωρίσωσι την πλάνην των και συναισθανθώσι το μέγα έγκλημα όπερ διαπράττουσι κατά της Πατρίδος και της Ελληνικής Κοινωνίας υπηρετούντες τοιαύτην αντεθνικήν οργάνωσιν, δύνανται ελευθέρως και ασφαλώς να επιστρέψωσι εις τας εστίας των αναλαμβάνοντες τα ειρηνικά των έργα, αφού εννοείται πρότερον παρουσιασθώσι εις το Φρουραρχείον του καθ’ ημάς Τάγματος ίνα γνωστοποιήσωσι την πλάνην των και εφοδιασθώσι διά του σχετικού φύλλου αμνηστεύσεως.

Εξαιρούνται της αμνηστείας ταύτης οι αποδεδειγμένως σχετικώς διαπράξαντες εγκλήματα τιμωρούμενα υπό του Ποινικού Νόμου.


Εν Σπάρτη τη 16 Νοεμβρίου 1943

Ο Διοικητής του Τάγματος

Δ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Ο Υπασπιστής

Σ.Χ. ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ

Εφ. Ανθ/γός Πεζικού

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΤΟΤΕ Τεύχος 24, Απρίλιος 2007

Καλή Ανάγνωση

Φουλίδης Σεβαστιανός

http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 03 Jun 2012, 23:38 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
Τάγματα Ασφαλείας Αγρινίου.


Το φθινόπωρο του 1998 η κυβέρνηση δημοσίευσε τα ΕΠΙΣΗΜΑ αρχεία του ΓΕΣ για τις περιόδους της κατοχής και του συμμοριτοπολέμου. Γρήγορα όμως τα πήρε πίσω εξαφανίζοντας τα. Σήμερα δεν υπάρχουν. εμείς όμως τα έχουμε σε ψηφιακό δίσκο και δημοσιεύουμε ένα αρχείο του ΓΕΣ (από τα εκατοντάδες που υπήρχαν - Το εξώφυλλο του βιβλίου θα το βρείτε εδώ http://sfoulidis.hostei.com/tagmata/exofillo.gif) για τα τάγματα ασφαλείας. Από το επίσημο αυτό αρχείο του κράτους που συντάχθηκε από Έλληνα Αξιωματικό του στρατού (γράφεται και το όνομά του), μέσα από την σχολαστική, στρατιωτική καταγραφή των γεγονότων, φαίνεται ότι:

Τα τάγματα συγκροτήθηκαν όχι για να βοηθήσουν τις Γερμανικές αρχές κατοχής, αλλά για να υπερασπίσουν τους Έλληνες από τις δολοφονίες, βίαιες στρατολογήσεις κλπ. που έκανε το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, το οποίο είχε επικρατήσει στη περιοχή εξοντώνοντας τις άλλες ανταρτικές ομάδες.

Αντίθετα με τον ΕΛΑΣ που συμπεριφερότανε σαν συμμορία με ανίκανους διοικητές, τα τάγματα ήταν στελεχωμένα από παλαιούς έμπειρους στρατιωτικούς σαν κανονικό στρατιωτικό σώμα, γιαυτό στις αναμετρήσεις του με τον ΕΛΑΣ δεν νικήθηκε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, παρ’ ότι πολλές φορές ο αντίπαλός τους υπερτερούσε σε άνδρες και οπλισμό, αλλά είχε, όπως αναφέραμε, πνεύμα ορδής.

Εξόπλιζε τους κατοίκους, ύστερα από αίτημα τους, για να μην στέκονται ανυπεράσπιστοι απέναντι στις συμμορίες του ΕΛΑΣ που τους λεηλατούσανε.

Κατά την υποχώρησή τους οι Γερμανοί δεν φοβόντουσαν μην χτυπηθούν από τον ΕΛΑΣ αλλά από τα τάγματα ασφαλείας ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ! Τα τάγματα σκέφτηκαν να τους χτυπήσουν αλλά δεν το έκαναν γιατί φοβόντουσαν πλαγιοκόπηση κατά τη μάχη από τον ΕΛΑΣ ο οποίος αρνήθηκε να βοηθήσει.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε στην πόλη, χωρίς να περιμένει διαταγές κάποιας νόμιμης κυβέρνησης, αλλά απωθήθηκε, παρ’ ότι πολυαριθμότερος και εξοπλισμένος για επιθετικό πόλεμο.

Το Τάγμα αντίθετα, έσπευσε να τεθεί αμέσως στη διάθεση της πρώτης Ελληνικής Κυβέρνησης. Αυτή το διέταξε να παραδοθεί στον εχθρό (ΕΛΑΣ) πράγμα που έκανε.
Ο ΕΛΑΣ, ενώ συμφώνησε να υπογράψει μια συνθήκη, στη συνέχεια την καταπάτησε φερόμενος βάναυσα και μαρτυρικά τόσο στους αντιπάλους του, όσο και σε άοπλους πολίτες.
Τελικά επέζησαν λόγω της γρήγορης παρέμβασης της Εθνοφυλακής.

Ε Κ Θ Ε Σ Ι Σ

των ιστορικών γεγονότων τα οποία έλαβον χώραν κατά την περίοδον από Φεβ/ρίου μέχρι και Σεπτεμβρίου 1944 εις την περιοχήν Αγρινίου.

1. Ονοματεπώνυμον συντάκτου: Τολιόπουλος Γεώργιος Συν/χης Πεζ. "Π.Δ.".

2. Διεύθυνσις " : Χριστιανικής Ενώσεως 23 Περιστέρι Αθήναι.

3. Ημερομηνία συντάξεως. 15 Νοεμβρίου 1955

4. Θέμα:

"Περί της Ιστορίας του Τάγματος Ασφαλείας Αγρινίου από 21-2-44 ότε συνεκροτήθη μέχρι της 14ης Σεπτεμβρίου 1944 ότε διελύθη".



Κεφάλαιον Α:

Εισαγωγή: Τα προηγηθέντα της συγκροτήσεως του Τάγματος.

α) Μετά την είσοδον των Η.Π.Α. εις τον Β΄ παγκόσμιον πόλεμον, το Κρεμλίνον βέβαιον πλέον διά την τελικήν Νίκην, έθεσε εις εφαρμογήν τα σατανικά του σχέδια περί υποδουλώσεως όλων των Λαών του Κόσμου. Προς τούτο έδωκεν εντολήν εις τα κομμουνιστικά κόμματα όλων των χωρών να δράσουν προς αυτήν την κατεύθυνσιν. Κατά την εποχήν εκείνην οι κομμουνισταί της Ελλάδος, ίδρυσαν εν Ελλάδι κομμουνιστικήν οργάνωσιν υπό το απατηλόν όνομα Ε.Α.Μ. το οποίον, ενώ κατ’ αρχήν προσεποιείτο ότι ηγωνίζετο διά την απελευθέρωσιν από τον κατακτητήν προσελκύσαν μεγάλον αριθμόν Ελλήνων, ήρχισεν σύν τω χρόνω και σύμφωνα με τα σχέδιά του να εξοντώνη την μίαν κατόπιν της άλλης όλας τας εθνικόφρονας ομάδας αι οποίαι δεν υπετάσσοντο υπ’ αυτό.

Ενεργούντες κατά τον τρόπον τούτον είχον επικρατήσει εις το πλείστον μέρος της υπαίθρου και συνεχίζοντες το έργον των επεδίωκον να επικρατήσουν και εις τας πόλεις.

Πρό του κινδύνου τούτου, η Κυβέρνησις Ράλλη έλαβε την απόφασιν να συγκροτήση τα Τάγματα Ασφαλείας προς καταπολέμησιν και εξόντωσιν του Κομμουνισμού κατ’ αρχήν εις τας πόλεις και εν συνεχεία εις την ύπαιθρον.

β) Υπό τοιαύτας συνθήκας και της συγκροτήσεως των Ταγμάτων Ασφαλείας Αθηνών, ενετάχθην εις το ΙΙ Τάγμα από του Σεπτεμβρίου 1943, αναλαβών την Διοίκησιν του 5ου λόχου.

Εν Αθήναις παρέμεινον μέχρι της 17ης Ιανουαρίου 1944, ότε μετασταθμεύοντος του ΙΙ Τάγματος Ασφαλείας Αθηνών υπό τον αείμνηστον Αντ/χην Πεζικού Μωραίτην Γεώργιον την 18ην Ιανουαρίου 1944, ανεχωρήσαμεν διά Πάτρας, διά την συγκρότησιν και ανάπτυξιν Ταγμάτων Ασφαλείας και εν Πελοπόννησω. Άμα ως συνεκροτήθη το πρώτον Τάγμα εν Πάτραις, ο 5ος λόχος του ΙΙ Τάγματος Ασφαλείας Αθηνών, ενισχυμένος και υπό την Διοίκησίν μου, μετεστάθμευσεν εις Αγρίνιον την 18-2-44 χρησιμοποιηθείς ως πυρήν, διά την συγκρότησιν κ’ εκείσε Τάγματος Ασφαλείας.

Η συγκρότησις του εν Αγρινίω Τάγματος αρξαμένη από της 21 Φεβ/ρίου 1944 επερατώθη εντός του Μαρτίου του αυτού έτους.

Η εν λόγω συγκρότησις του Τάγματος εν Αγρίνιω επετεύχθη:

α) Διά του 5ου λόχου του ΙΙ Τάγματος Ασφαλείας Αθηνών χρησιμοποιηθείς ως πυρήν.

β) Διά της ενισχύσεως ενός πλήρους λόχου της Στρ/κής Δ/σεως Ασφαλείας Πατρών.

γ) Διά της εθελουσίας κατατάξεως των κατοίκων της πόλεως Αγρινίου και περιχώρων και

δ) Διά της Στρατολογίας εφέδρων, εκ των πλέον εθνικοφρόνων κατοίκων, της εν λόγω περιοχής και πόλεως Αγρινίου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄.

Συγκρότησις Τάγματος Ασφαλείας Αγρινίου

Εισαγωγή

Σκοπός και αποστολή του Τάγματος: Έλεγχος της περιοχής Αγρινίου δι’ επιδρομών του Τάγματος, προς εξασφάλισιν, περιφρούρησιν και ανακούφισιν των κατοίκων της πόλεως και περιχώρων της, από την εφαρμογήν των συστημάτων δράσεως και επικρατήσεως του Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. διά των δολοφονιών - διαρπαγών - λεηλασιών - εμπρησμών - βιαίας στρατολογίας και διαφόρων εγκλημάτων κατά του εθνικιστικού στοιχείου.

1. Συγκρότησις - Σύνθεσις: Τάγμα Πεζικού με 7 Λόχους τυφεκιοφόρων, 1 Λόχο Πολυβόλων και 1 Μηχανοκίνητον Τμήμα.

2. Αξιωματικοί



1)

Ταγ/χης

Πεζικού

Τολιόπουλος Γεώργιος

Διοικητής Τάγματος

2)

"

"

Αρσένης Αριστείδης

Επόπτης Οικον. υπηρεσ.

3)

"

"

Παυλής Γεώργιος

Υπασπιστής

4)

"

"

Σταματίου Ευάγγελος

Δντής Γραφ. Πληροφοριών

5)

"

"

Σούρτος Ματθαίος

Διοικητής Λόχου

6)

"

"

Δελής Ηλίας

" "

7)

"

Πυρ/κού

Τσάμης Αθανάσιος

Διαθέσιμος

8)

Λοχαγός

Πεζικού

Γιωτόπουλος Παναγιώτης

Αξ/κός Εκπαιδεύσεως

9)

"

"

Τσαπίνας Γεώργιος

Διοικητής Λόχου

10)

"

"

Παναγιώτου Πέτρος

" "

11)

"

Μηχανικού

Μαργιόλης Διονύσιος

Αξ/κός Φρουραρχείου

12)

"

Πεζικού

Μαρκόπουλος Σωτήριος

Διοικητής Λόχου

13)

Ιατρός



Παπαλάμπρου Ευάγγελος

Ιατρός Τάγματος

14)

Εφ. "



Μπαϊμπάς Ιωάννης

Ιατρός βοηθός

15)

Υπλ/γός

Πεζικού

Πελεκίδης Δημήτριος

Διοικητής Λόχου

16)

Υπλ/γός

Πεζικού

Νταβατζής Ιωάννης

Διαχ/στής Υλικού

17)

"

"

Μηλιάδης Ελευθέριος

Διοικητής Λόχου

18)

Εφ. "

Πυρ/κού

Σερπάνος Άγγελος

Δ/ντής Μηχ/του Ουλαμού

19)

" "

Δικ/κού

Αλεξανδρής Φώτιος

Αξ/κός Δικαστικού

20)

Ανθ/γός

Πεζικού

Αποστολίδης Κων/νος

Διμοιρίτης

21)

"

"

Μαρινόπουλος Δημήτρ.

"

22)

"

Στρ/γίας

Βαρδάλος Χρήστος

Στρατολόγος

23)

"

Πεζικού

Παπανικολάου Δημήτριος

Διμοιρίτης

24)

"

"

Γεωργόπουλος Φώτιος

"

25)

"

"

Κοτρίκλας Αθανάσιος

"

26)

"

"

Σκιαδάς Νικόλαος

"

27)

"

Μηχανικού

Αγγελής Νικόλαος

Αξ/κός Φρουραχείου

28)

"

Πεζικού

Μαργαρίτης Χαράλαμπος

Διμοιρίτης

29)

"

Ιππικού

Παπαχρήστου Σταύρος

"

30)

Εφ.Ανθ/ρχος



Παπαδήμας Νικόλαος

Ταμίας

31)

Ανθ/γός

Πεζικού

Αρκάδας Δημήτριος

Διμοιρίτης

32)

"

"

Κόνιαρης Γεώργιος

"

33)

Ανθυπ-ίατρος



Πιτιάς Ιωάννης

Οφθαλμ-ίατρος

34)

"



Σίσκος Γεώργιος

Δερματο-λόγος

35)

Ανθ.

Χωρ/κής



Πουρής Ιωάννης

Αξ/κός Πληροφοριών

36)

" "



Γεωργίου Γεώργιος

" "

37)

Λοχαγός

Δικ/κού

Ρακόφιλος Κωνστ/νος

Διευθυντής Δικαστικού

38)

Ανθ/στής

Πεζικού

Μπάρκας Παναγιώτης

Διμοιρίτης

39)

"

Πυρ/κού

Πετσαλάς Ηλίας

"

40)

"

Μηχ/κού

Ορφανός Ιωάννης

"

41)

"

Πυρ/κού

Γιαννακός Ιωάννης

"

42)

"

Πεζικού

Τσανακάκης Γρηγόριος

"

43)

"

"

Ναρκογιαννάκης Εμμαν.

"

44)

"

Πυρ/κού

Κολοβός Επαμειν.

"

45)

"

Πεζικού

Μαχαίρας Κωνσ/νος

"

46)

"

"

Γεωργαντάς Κωνστ.

"

47)

"

"

Παπαβασιλείου Ιωάννης

"

48)

"

"

Καραγεωργάκης

"

49)

Λοχαγός

"

Καλαμπόκης Γεώργιος

Δ/τής Λόχου



3. Οπλισμός: Ιταλικός, εις περίστροφα - αραβίδας - οπλοπολυβόλα - πολ/λα θέσεως - ατομικούς όλμους και όλμον βαρύν 1. Επίσης 3 Μηχανοκίνητα οχήματα οπλισμένα με 2 πολ/λα έκαστον.

4. Βαθμός εκπαιδεύσεως

Καίτοι το πλείστον των προσελθόντων προήρχετο από εκπαιδευθείσας κλάσεις και δή εμπειροπολέμων οπλιτών του Ελληνοϊταλικού πολέμου, εν τούτοις, ο ελάχιστος αριθμός αγυμνάστων, γνώστης εις τον χειρισμόν του ατομικού τυφεκίου, εντός μικρού χρονικού διαστήματος διά της εφαρμογής προγραμμάτων εκπαιδεύσεως και συνεχών ασκήσεων εις τα της μάχης μετά πραγματικών βολών, ήρκεσεν να συμπληρώση τα παρουσιασθέντα κενά των αρτίως εκπαιδευομένων και εξοπλισμένων τμημάτων του Τάγματος.

5. Ηθικόν: Από της προσελεύσεώς των υπό τα όπλα μέχρι της διαλύσεως του Τάγματος υπήρξεν άριστον.

6. Τρόπος και βαθμός της Αμυντικής Εγκαταστάσεως.

Άμα ως συνεκροτήθη το Τάγμα και επί τη βάσει εκπονηθέντος σχεδίου ενεργείας και συναγερμού, έλαβε τα κατάλληλα μέτρα από την αμυντικήν του διάταξιν περιφερειακώς της πόλεως Αγρινίου με αποστολήν αμύνης μεν κατά την νύκτα, επιθέσεως δε κατά την ημέραν ενατίον ενδεχομένων επιδρομών εκ μέρους των δρώντων τμημάτων του Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. εις την περιοχήν ταύτην: Προς τούτο και κατόπιν μελετημένης αναγνωρίσεως, κατελήφθησαν τα κυριώτερα σημεία και διαβάσεις πέριξ της πόλεως, άτινα οργανωθέντα και επανδρωθέντα καταλήλως απετέλεσαν τα κύρια σημεία στηρίξεως της όλης αμυντικής του εγκαταστάσεως.

7. Ακριβείς ημερομηνίαι μαχών, επιδρομών. εκστρατειών

α) Την 28ην Φεβ/ρίου 1944: Αναρχικοί εντός της πόλεως Αγρινίου δολοφονικώ τω τρόπω ρίψαντες 2 χειροβομβίδας εναντίον 10μελούς περιπόλου μας, ετραυμάτισαν ελαφρώς τον λοχίαν περιπολάρχην και 7 εύζωνας. Οι συλληφθέντες τρεις πρωταίτιοι εξετελέσθησαν.

β) Την 5 Μαρτίου 1944: Ομοίως αναρχικοί ενεδρεύοντες παρά τον συνοικισμόν Αγίου Κωνσταντίνου επιτεθέντες κατά περιπόλου μας με περιπολάρχην τον Ανθ/γόν Κοτρίκλαν Αθανάσιον, απεκρούσθησαν αποτελεσματικώς, με αποτέλεσμα της διαφυγής των με τρεις τραυματίας του εχθρού και την σύλληψιν του επί κεφαλής των Καπετάν Λανάρα.....

Κατόπιν των δύο αλλεπαλλήλων κρουσμάτων των αναρχικών της πόλεως απεφασίσθη και εξετελέσθη μία των ημερών η γενική εκκαθάρισις των τοιούτων δρώντων αναρχικών εντός της πόλεως. Εκ της πραγματοποιηθείσης τοιαύτης εκκαθαρίσεως επετεύχθη η σύλληψις πολλών ατόμων σημαινόντων στελεχών του Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. και δρώντων εντός της πόλεως ελευθέρως, μεταξύ των οποίων και είς Πρωτοδίκης υπό το όνομα Τσίγκας Γ. Εκ των ούτω συλληφθέντων οι πλέον επικίνδυνοι ενεκλείσθησαν εις τας φυλάκας οι δε ως ύποπτοι χαρακτηρισθέντες ετέθησαν υπό παρακολούθησιν παρά του Τάγματος. Εκ πλροφοριών δε και ερευνών εν συνεχεία των ανωτέρω ενεργειών, το Τάγμα προέβη εις την ανακάλυψιν κατάσχεσιν και διανομήν εις τας απόρους οικογενείας της πόλεως, δύο αποθηκών πλήρων σιτηρών, προερχομένων ως συνήθως τότε, από παρακράτημα της παραγωγής της πόλεως και από παρανόμους φόρους των εκάστοτε διερχομένων αυτοκινήτων και παντός είδους τροχοφόρων και υποζυγίων εμφόρτων.

Ούτω καθ’ όλον τον μήνα Μάρτιον 1944 το Τάγμα ευρισκόμενον εν τη συγκροτήσει και εκπαιδεύσει του, διήλθεν άνευ σοβαράς τινός δράσεως.

γ) Τον Απρίλιον μήνα και περί το ΙΙ δεκαήμερον, εκ της δράσεως των δρώντων παρά τω Αιτωλικώ ανταρτών και της ενεργείας των την Κυριακήν των Βαϊων απετεφρώθη μία εμπορική αμαξοστοιχία έμφορτος με υγρά καύσιμα μεταξύ Αιτωλικού - Σταμνών. Το αποτέλεσμα της τοιαύτης ενεργείας των όσον και πατριωτικόν ήθελεν παρουσιασθή εν τούτοις με την δολοφονίαν και 12 Γερμανών στρατιωτών υπήρξεν σκληρότατον και εγκληματικώτατον διά τους κατοίκους της περιοχής, οίτινες όλως αδίκως εθυσιάσθησαν εις αντίποινα εκ μέρους των Γερμανών την Μεγ. Παρασκευήν εντός του Αγρινίου και όπισθεν της εκκλησίας Αγίας Τριάδος "περί την δ/γήν της εκτελέσεως 120 ατόμων, το Τάγμα διά καταλλήλων ενεργειών του περιώρισε τον αριθμόν των εις 85".

δ) Περί το τέλος Απριλίου 1944 κατόπιν πληροφοριών περί υπάρξεως και δράσεως επικινδύνων ανταρτών εις το χωρίον Καλύβια, απεστάλη λόχος υπό τον Ταγ/χην Αρσένην Αριστ. με αποστολήν επιθετικής αναγνωρίσεως και ενεργείας προς σύλληψιν, διάλυσιν κ.τ.λ. όταν, μετά την εντός του χωρίου ενέργειαν του λόχου πληροφοριακώς με εξευρενητικώς εξερχόμενος εις το αντίθετον σημείον του χωρίου, συνεπλάκη με τους έξωθι του χωρίου ενεδρεύοντας αντάρτας του Ε.Λ.Α.Σ. οίτινες, παρά την πείσμονα αντίστασιν των αρχικώς ως οχυρωμένοι, έναντι των εν μέρει υπερτέρων ημετέρων, αλλά και λόγω του επιθετικού μένους που κατείχοντο, με αποτέλεσμα την τροπήν των εις άτακτον φυγήν και εγκατάλειψιν των τριών νεκρών και πέντε βαρέως τραυματιών.

ε) Κατά το Ιον δεκαήμερον του Μαΐου 1944. Ουλαμός υπό τον αείμνηστον Λοχαγόν Πεζ. Καλαμπόκην Γεώργιον, ευρισκόμενος εις χωρίον Στάνο - Αμφιλοχίας δι’ εκκαθαριστικάς ενεργείας, εδέχθη νυκτερινήν επίθεσιν των ανταρτών της περιοχής, με αποτέλεσμα τον φόνον του λοχαγού, 1 Λοχίου και 2 Στρατιωτών από εκκραγέν βλήμα βαρέος όλμου, καθ’ ην στιγμήν επεδίδετο εις διόρθωσιν οπλ/βόλου του Τμήματος του υποστάντος εμπλοκήν.

στ) Στάς αρχάς Ιουνίου 1944 και επί 20ήμερον διάστημα 2 λόχοι του Τάγματος διετέθησαν εις τους κάμπους του Αγρινίου προς εξασφάλισιν των κατοίκων διά τον ελεύθερον θερισμόν και αλωνισμόν ως και διά την συγκομιδήν των σιτηρών των.

Την 19ην Ιουνίου 1944 Δύο (2) λόχοι του Τάγματος απεσπάσθησαν εις Ναύπακτον χρησιμοποιηθέντες ως πυρήνες διά την συγκρότησιν κ’ εκείσε Τάγματος Ασφαλείας και οίτινες λόχοι παρέμεινον μέχρι της διαλύσεως των Ταγμάτων εις Ναύπακτον.

ζ) Κατά τον Ιούλιον 1944 και βάσει πληροφοριών περί καθόδου τμημάτων του 2/39 Συν/τος του Ε.Λ.Α.Σ. υπό τον Ζούλα εις το χωρίον Αβόρανη, απεστάλη λόχος ενισχυμένος υπό τον λοχαγόν Παναγιώτου Πέτρ. προς αντιμετώπισίν των. Πράγματι το εν λόγω χωρίον καταληφθέν υπό των Τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ. απετέλεσε ένα ορμητήριον τρόπον τινά δι’ αυτούς, με απώτερον σκοπόν την διαρκή παρενόχλησιν της πόλεως Αγρινίου.

Με την άφιξιν του λόχου έξωθεν του χωρίου, έλαβε την επαφήν με τα πρώτα τμήματα του εχθρού, άτινα ως εξετιμήθησαν υπό του λόχου, υπερέβαινον την ημετέραν δυνάμεων εις άνδρας και πυρά. Συγκεντρώσας στοιχεία και εκτιμήσας την όλην παρουσιαζομένην τακτικήν κατάστασιν του εχθρού υπερβαίνουσα εις δυνάμεις και όπλα, ηρκέσθη να διατηρήση την επαφήν του καθ’ όλον το διάστημα της ημέρας και νυκτός, χωρίς πρόθεσιν επιθετικής ενεργείας, αναφέρας το τοιούτον εις το Τάγμα και αιτούμενος ενισχύσεις προς αντιμετώπισιν του εχθρού δι’ αναλήψεως επιθετικού αγώνος. Πράγματι την επομένην πρωίαν, λόχος υπό τον υποφαινόμενον αφιχθείς εκείσε και αντιληφθείς την όλην κατάστασιν ως είχεν εκ της πραγματικότητος, διετάχθη επιθετική ενέργεια ήτις, αρξαμένη τας π.μ. ώρας διήρκησεν επί τριήμερον, με σοβαράς απωλείας του εχθρού και με τελικόν αποτέλεσμα της καταλήψεως του χωρίου Αβόρανη και την απηνή καταδίωξιν του εχθρού.

η) Περί τα μέσα Ιουλίου 1944 τρεις λόχοι του Ταγ/τος υπό τον Ταγ/χην Τσάμην Αθανάσιον απεστάλησαν δι’ εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις ευρείας κλίμακος προς περιοχήν Θέρμον - Πλατάνου μέχρι Ναυπακτίου, με αποτέλεσμα συλλήψεως πολλών και διαλύσεως του Αρχηγείου των Ε.Α.Μ - Ε.Λ.Α.Σ.

θ) Περί τας αρχάς Αυγούστου 1944. Λόχος υπό τον Ταγ/χην Αρσένην Αριστ. επέδραμε εις χωρίον Βελάουστα, προς διάλυσιν των εκεί ευρισκομένων ανταρτών διατηρούντων και αποθήκην Επιμελητείας. Ούτω κατόπιν σκληρού αγώνος διαρκέσαντος επί 8ώρον επέτυχε την τελικήν διάλυσιν του εχθρού, με σοβαράς απωλείας δι’ αυτόν εις νεκρούς και τραυματίας (περί τους 65 περίπου καθ’ ομολογίαν των ιδίων εκ πληροφοριών) την κατάληψιν του χωρίου και την κατάσχεσιν των αποθηκών των εις σιτηρά και παντοειδές υλικόν εκστρατείας (άχρηστον διά τακτικά Τμήματα Στρατού) και αρκετόν τηλεφωνικόν υλικόν.

ι) Περί τα μέσα του μηνός Αυγούστου 1944. Διμοιρία υπό τον Εφ. Ανθ/γόν Γεωργόπουλον Φώτιον παραμένουσα ως φρουρά του χωρίου Ζαπάντι υπέστη νυκτερινήν επίθεσιν υπό υπερτέρων δυνάμεων του Ε.Λ.Α.Σ. αποκρουσθέντων μετά πείσμονα αντίστασιν των ημετέρων μέχρι πρωίας, με άγνωστα αποτελέσματα διά τον εχθρόν και με τον τραυματισμόν εκ των ημετέρων, του Διμοιρίτου Ανθ/γού και του λοχίου Παπαοικονόμου Γεωργίου υπό χειρομβοβίδων.

ια) Είς το χωρίον Δοκίμι, λόγω της διαρκώς αυξανομένης εκρύθμου καταστάσεως "εκ των γεγονότων του ταξικού αγώνος φερ’ ειπείν", τη αιτήσει των κατοίκων του χωρίου τούτου εξοπλισθέντες άπαντες, συνεκροτήθη έν ισχυρόν και αξιόμαχον οργανικόν τμήμα, υπό Διοίκησιν στελεχών του Τάγματος. Τούτο απετέλεσαν το Ν.Δ. στήριγμα της αμυντικής διατάξεως της πόλεως Αγρινίου και ως εκ της εδαφικής του τοποθεσίας δεσπόζοντος προς τον κάμπον της πόλεως, διαρκώς παρηνοχλείτο από επιθέσεις ανταρτών, οίτινες πάντοτε απεκρούοντο σθεναρώς υπό των ημετέρων μέχρι τέλους της διαλύσεως του Τάγματος.

Υπό τοιαύτας συνθήκας δράσεως το Τάγμα του Αγρινίου διήλθεν το υπόλοιπον διάστημα της περιόδου εκείνης, μέχρι και της 9ης Σ/βρίου 1944 καθ’ ην από της 10ης Σ/βρίου 1944 αποχωρούντων των δυνάμεων κατοχής, ήλλαξεν η γενική κατάστασις του, εις βαθμόν ώστε αύτη να αποτελέση ιδιαίτερον κεφάλαιον.

8. Αι δυνάμεις των αντιπάλων κατά τας μάχας

Αι μέχρι της 9ης Σ/βρίου 1944 αντιμετωπισθείσαι δυνάμεις των αντπάλων κατά τας μάχας, πλην ελαχίστων περιπτώσεων και επ’ ολίγον χρονικόν διάστημα μέχρις ενισχύσεως των ημετέρων δυνάμεων, δεν υπερέβαινον τας ημετέρας όχι μόνον, αλλά πάντοτε μειονεκτούσαν εις οργάνωσιν, εις έμψυχον και άψυχον υλικόν ως και εις το ηθικόν ακόμη μέρος.

9. Τρόπος διεξαγωγής εκάστης μάχης

Εφηρμόσθησαν πάντοτε διάφοροι τρόποι και σχέδια ενεργειών επί τη βάσει των μέχρι τότε ισχυουσών Κανονισμών διαφόρων φάσεων και αναλόγως των εκάστοτε αγώνων ως επί παραδείγματι:

α) Δι’ επιθετικόν αγώνα: Επί τη βάσει πληροφοριών διά μελετημένου και οργανωμένου σχέδιου ενεργείας και με τα απαραίτητα μέσα.

β) Δι’ αμυντικόν αγώνα: Επί τη βάσει σχεδίου ενεργείας και συναγερμού και

γ) Δι’ επιδρομών και εξ απήνης και εν πολλοίς διά του συστήματος του ανταρτοπολέμου βάσει των πληροφοριών προς τούτο.

10. Έκβασις της μάχης.

Πάντοτε και εις εκάστην μάχην, τα αποτελέσματα είχον την αισίαν υπέρ των τμημάτων μας έκβασιν, εξαιρέσει περιπτώσεων τινών, και όταν μικρά τμήματά μας κατελαμβάνοντο εξ εφόδου ή εξ ενέδρας δολοφονικώ τω τρόπω εκ μέρους του εχθρού, διά μικρόν μόνον διάστημα.

11. Τα αίτια της Νίκης ή της Ήττης από της πλευράς εκάστου Επί της προκειμένης περιπτώσεως τολμώ να υπερηφανεύομαι ότι μέχρι της ημέρας ταύτης ουδέν τμήμα του Τάγματός μου εγνώρισε την λέξιν "Ήττα" εν αντιθέσει με τους αντιπάλους μας, οίτινες ουδέποτε εγνώρισαν την Νίκην και τούτο, χάρις εις την καθ’ όλα οργάνωσιν και λειτουργίαν του Τάγματος, ως ένα κανονικόν Στρ/κόν τμήμα, με πλήρη συναίσθησιν της αποστολής του εις τον αγώνα εις ον απεδύθη εκ μέρους του ως Νομίμου Κράτους.

12. Η υπάρχουσα τότε πολιτική κατάστασις

Κατά το διάστημα της κατοχής, οι διάφοροι πολιτικοί ηγέται αφήκαν αδιαφώτιστον τον λαόν και ησχολούντο μόνον με συζητήσεις περί μή επαναφοράς του Βασιλέως Γεωργίου. Τοιουτοτρόπως ο λαός έμεινε αδιαφώτιστος και έκαστος ενήργει κατά βούλησιν ούτω και εδημιουργήθη μία χαώδης κατάστασις.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, τα υπό τα απατηλά ονόματα συγκροτηθέντα Κομμουνιστικά Τμήματα ηνδρούντο συνεχώς και σχεδόν είχον επικρατήσει του πλείστου μέρους της υπαίθρου. Κατά την κρίσιμον εκείνην περίοδον η Κυβέρνησις Ράλλη απεφάσισε την συγκρότησιν των Ταγμάτων Ασφαλείας. Την τοιαύτην ενέργειαν της Κυβερνήσεως επεκρότησαν και άπαντες οι Πολιτικοί Ηγέται της εποχής εκείνης πλην των Κομμουνιστών. Ο λαός διαισθανόμενος τον κομμουνιστικόν κίνδυνον υπεστήριξε πάση δυνάμει τα συγκροτούμενα Τάγματα Ασφαλείας με τον σκοπόν την διατήρησιν της τάξεως μέχρι της στιγμής της απελευθερώσεως και της επανόδου του Βασιλέως Γεωργίου.

13. Η τηρηθείσα υπό των Αρχών κατοχής Στάσις

Η ενδεδειγμένη διά τον αγώνα ον ανελάβομεν υπό την διαρκή συμπαράστασιν και υποστήριξίν των, διά παντός τρόπου και μέσων, μέχρις ανεφοδιασμού εις τρόφιμα και υλικών πάσης φύσεως, εις οπλισμόν και πυρ/κά και γενικά εις ότι αφεώρα διά την απρόσκοπτον λειτουργίαν ενός εμπολέμου φερ’ ειπείν τάγματος Πεζικού.

Κεφάλαιον Γ΄.

α) Κατάστασις της 10ης Σ/βρίου 1944.

Αί Γερμανικοί δυνάμεις είχον συμπληρώσει την συμπτυξίν των, και απέμεινεν εν τη πόλει του Αγρινίου το τμήμα της οπισθοφυλακής, το οποίον και ενήργησεν όλας τας ανατινάξεις των πυρομαχικών και την καταστροφήν του Γερμανικού υλικού όπερ έμελλεν να εγκαταληφθή εν τη πόλει και την 17ην ώραν ήρχισεν συμπτυσσόμενον Β.Δ. του Αγρινίου, αφού ο επικεφαλής αυτού Ίλαρχος Μύλερ ελθών εις επαφήν μετά της Δ/σεως του Τάγματος, κατέστησεν γνωστόν εις ταύτην ότι, το υπ’ αυτού Τμήμα θα διενυκτέρευε πέραν του Συνοικισμού του Αγ. Κωνσταντίνου και ότι εις περίπτωσιν κατά την οποίαν το Τάγμα είχεν ανάγκην τοπικής ενισχύσεως, θα ηδύνατο να προσφέρη βοήθεια μόνον διά πυρών πυροβολικού. Την δήλωσίν του ταύτην ο Ίλαρχος Μύλλερ, όχι μόνον δεν ετήρησεν, αλλά διελθών μετά του Τμήματός του και τον τόπον, ως εδήλωσε ότι θα παρέμεινεν κατά την νύκτα της 10ης, διέβη την γέφυραν του Αχελώου την οποίαν ανατινάξας περί την 10ην νυκτερινήν ώραν, ήρχισεν πορευόμενος διά νυκτερινής συντόμου πορείας προς Αμφιλοχίαν, ακολουθών την Αμαξιτήν οδόν Αγρινίου - Αμφιλοχίας.

Τα γεγονότα άτινα διεγράφησαν την 10ην Σ/βρίου 1944 ως προς την Γερμανικήν κίνησιν απέδειξαν τούτο, ότι το Γερμανικόν τμήμα εφοβείτο ενέργειαν εκ μέρους του Τάγματος εναντίον του, έχον προς τούτο καθωρισμένας Δ/γάς της 104 Μερ/χίας ήτις επίστευεν απολύτως εις μίαν ενέργειαν του εν Αγρινίω Τάγματος εναντίον της Γερμανικής Δυνάμεως, δεδομένου ότι η εν λόγω Μερ/χία συμπτυσσομένη προέβη εις την αχρήστευσιν των τριών τεθωρακισμένων αυτοκινήτων του Τάγματος, εις την επίταξιν όλων των αυτοκινήτων και ιπποκινήτων μέσων μεταφοράς της πόλεως, ως επίσης και εις την επίταξιν των ζώων της περιοχής Αγρινίου, ίνα μή καθίσταται εύκολος η ταχεία κίνησις του Τάγματος δι’ ον σκοπόν προαναφέρθη.

β) Τακτική κατάστασις του Τάγματος της 10ης Σ/βρίου 1944.

Η αρμοδία υπηρεσία του Τάγματος είχεν συλλέξει πληροφορίας εκ των προηγουμένων ημερών, ότι είχεν παρουσιασθή διά τακτικήν ενέργειαν εναντίον του Τάγματος, η Ιη Ταξιαρχία Ταγ/χου Αρέθα, Σύνταγμα υπό Διοικητήν τον Ζούλαν Ευθύμιον, 42ον Σύνταγμα υπό Διοικητήν Βερμαίον Λοχαγός Γρηγοριάδης, ως επίσης το εφεδρικόν Σύνταγμα 36ον με συνολικήν δύναμιν του αποσπάσματος τούτου των 1300-1500 ανδρών και ότι, πυροβολαρχία Ορειβατικού Πυρ/κού ώδευεν προς ενίσχυσιν του αποσπάσματος επιθέσεως εναντίον του Αγρινίου. Τα εν λόγω Εαμικά Τμήματα την 10ην του μηνός επλησίασαν τας ημετέρας γραμμάς χωρίς όμως να επιζητήσουν επαφήν.

Το Τάγμα διέθετε (5) Λόχους Τυφεκιοφόρων και 1 Λόχον Πολυβόλων μεθ’ ενός βαρέος όλμου, συνολικής δυνάμεως 800 ανδρών. Διά της δυνάμεως του ταύτης, εγκατέστησε μίαν περιφερειακήν γραμμήν αντιστάσεως πέριξ της πόλεως Αγρινίου, καταλαβών εδαφικά σημεία, αρκετά ισχυρά ως προς την Β.Δ. πλευράν της πόλεως.

Η διάταξις του σχεδίου αμύνης του Τάγματος είχεν ως κάτωθι:

ι) 1ος Λόχος. Διοικητής: Εφ. Υπολ/γός Μηλιάδης Ελευθ. επί του Β.Α. σημείου της πόλεως με γραμμήν αντιστάσεως την εδαφικήν τοιαύτην την διερχομένην από υδραγωγείου μέχρι οικίας Δαναρά σχηματίζων ούτω δύο νησίδας αντιστάσεως αίτινες εδέσποζον όλης της Α. πλευράς της πόλεως.

ιι) 2ος Λόχος. Διοικητής ο Εφ. Ανθ/γός Παπούτσης Γρηγόριος είχεν ενταχθή επί του χωρίου Δοκίμιον ως γενική πρωτοφυλακή του Τάγματος, εξασφαλίζον την διατήρησιν της πεδιάδος Αγρινίου από πάσαν εχθρικήν προσβολήν εκ Καλυβίων Αγγελοκάστρου και ενδεχομένως εκ Ζαπαντίου.

ιιι) 3ος Λόχος. Διοικητής ο Λοχαγός Τσάπινας Γεώργιος επί του Α. σημείου της πόλεως ελέγχων και υποστηρίζων τας αμαξιτάς οδούς Αβόρανης - Μεσολογγίου διά δύο νησίδων αντιστάσεως.

ιυ) 5ος Λόχος. Διοικητής ο Εφ. Λοχαγός Χασουράκης Κων/τίνος επί των βορείων αντερισμάτων έξωθεν του συνοικισμού Αγ. Κων/τίνου, έχων ως αποστολήν την επιτήρησιν και υποστήριξιν των οδών Ζαπαντίου - Αμφιλοχίας.

υ) 6ος Λόχος. Διοικητής ο Εφ. εκ Μον. Ταγ/χης Σκεύης επί του Νεκροταφείου της πόλεως με επιτήρησιν της οδού Καλυβίων - Ζαπαντίου.

υι) Λόχος Πολ/λων. Διοικητής ο Ταγ/χης Σούρτος Ματθαίος. Τα πολυβόλα κατενεμήθησαν κατ’ οργανικά τμήματα εις τους Λόχους τοιουτοτρόπως ώστε είχεν επιτευχθή μία τελεία υποστήριξις και πλαγιοφύλαξις των τμημάτων βασιζομένη επί σχεδίου πυρός αρκετά ευσταθούς και αποτελεσματικού δι’ αμυντικόν Αγώνα της πόλεως.

υιι) Όλμος Βαρύς: υπό τον Ανθ/στήν Γεωργαντήν Κων. εγκαταστάθη εις τον Β.Α. τομέα και επί των υψωμάτων αυτού εις τρόπον ώστε να δύνανται διά των πυρών του να απαγορεύη πάσαν εχθρικήν συγκέντρωσιν εις τας πέριξ της πόλεως προσβάσεις.

υιιι) Μηχανοκίνητον τμήμα: Μετά 30 ανδρών του ΙΙ Γραφείου και 15 ανδρών του Φρουρ/χείου εις την διάθεσιν της Δ/σεως του Τάγματος και επί πλέον απόσπασμα χωροφυλάκων Δ.Χ. Αγρινίου όπερ ενετάγη εις τον ανατολικόν Τομέα προς συμπλήρωσιν κενού. Ετέρα δε δύναμις χωροφυλάκων απησχολείτο διά την εσωτερικήν υπηρεσίαν της πόλεως.

Η ανωτέρω διάταξις των Τμημάτων του Τάγματος απετέλει μίαν γραμμήν αντιστάσεως εν τω Β. Τμήματι της πόλεως εις ο διάκεινται λόφοι οίτινες διευκόλυνον την άμυναν αρκετά ισχυράν, μειονεκτική όμως υπήρξε η θέσις των τμημάτων μας εις τους άλλους τομείς εις ους η άμυνα ήτο δύσκολος λόγω της μορφολογίας του εδάφους.

Το σχέδιον του Τάγματος συνεπληρούτο διά την γενικής αποστολής των Τμημάτων του, άμυναν επί τόπου μέχρις εσχάτων, χωρίς να εκδηλωθή πρωτοβουλία επιθέσεως δι’ άπαντα τα τμήματά του.

Ηθικόν των Αξ/κών του Τάγματος: Παρ’ όλο το δύσκολον της τακτικής καταστάσεως εις ην ευρέθη λίαν αποτόμως το τάγμα, εν τούτοις, το Ηθικόν των στελεχών ήτο αρκετά πολύ καλόν, εν αντιθέσει προς το των οπλιτών και ειδικώτερον των στρατευθέντων εξ Αγρινίου όπερ δεν ήτο καλόν. Γενική εντύπωσις επί των τελευταίων ήτο ότι εις ενδεχομένην σκληράν εμπλοκήν δεν θα επολέμουν αλλά μάλλον θα ηυτομόλουν προς τον εχθρόν, συνεκρατούντο όμως λόγω των σκληρών μέτρων ότινα η Διοίκησις του Τάγματος εφήρμοζεν.

γ) Προθέσεις και Σκοποί Δ/σεως Τάγματος.

Η Διοίκησις του Τάγματος απηγόρευσεν εις τα υπ’ αυτήν διατεταγμένα τμήματά της την πρωτοβουλίαν πάσης επιθετικής κινήσεως οιουδήποτε τμήματος εντεταγμένου εν τη γραμμή αμύνης του Τάγματος και αν τούτο ακόμη ήθελεν προκληθή εκ μέρους των Εαμικών άνευ της δ/γής του υποφαινομένου. Σκοπός της δ/γής ταύτης υπήρξε το ν’ αποφευχθή αιματοχυσία μεταξύ Ελλήνων και προς τούτο ήτο διατεθειγμένη ν’ αποφύγη κατά το δυνατόν εμπλοκήν μετά των Εαμικών Τμημάτων εφ΄όσον ταύτα δεν θα επέμενον εις την καταστροφήν ή σύλληψιν των Τμημάτων του Τάγματος.

Η επιθυμία δε του Τάγματος και η προσπάθεια του Επιτελείου του ήτο η εφαρμογή σχεδίου μελετηθέντος και καταστρωθένος και το οποίον αφεώρα την επίθεσιν των δυνάμεων του Τάγματος εναντίον της υποχωρούσης Γερμανικής φάλαγγος και εφ΄όσον θα εξησφαλίζετο η μή επίθεσις των Εαμικών δυνάμεων ή η παραμονή εις τας θέσεις των άνευ επιθετικής προσπαθείας. Προς εφαρμογήν του σχεδίου τούτου, απέστειλε τον Ταγ/χην Πεζ. Σταματίου Ευαγγ. μετά του Δ/τού Χωρ/κής Ταγ/χου Τζωρτζάκη Γεωργίου και του Δημάρχου της πόλεως Καραμανίδη........ οίτινες, συναντηθέντες μετά του δ/τού εντεταγμένου εις τον τομέα μας 42 Σ/τος του ΕΛΑΣ Βερμαίου εζήτησαν όπως, τμήματα του ΕΛΑΣ ν’ αποσυρθούν από τα πέριξ του Αγρινίου και να ενεργήσουν επίθεσιν κατά του κυρίως όγκου των συμπτυσσομένων Γερμανικών Στρατευμάτων προς Αμφιλοχίαν, ενώ το Τάγμα δι’ όλων του των δυνάμεων θα επετίθετο εναντίον της συμπτυσσομένης Γερμαν. οπισθοφυλακής παρά τον Αχελώον, Και ότι την τύχην του Τάγματος θα την ερύθμιζε διά δ/γών της η Ελληνική Κυβέρνησις Καΐρου, προκαλουμένη προς τούτο δι’ αμέσου αποστολής Ραδιοτηλεγραφήματος παρά του Αμερικανού Αντιπροσώπου της διασυμμαχικής επιτροπής περιοχής Αγρινίου, όστις και παρίστατο κατά την συνάντησιν ταύτην, δηλώσας ότι αναλαμβάνει να τηλεγραφήση δι’ ιδίων του μέσων προς την Κυβέρνησιν διά την λύσιν της εκκρεμούσης καταστάσεως. Ούτος όμως, όχι μόνον δεν εδέχθη τας προτάσεις μας, απεναντίας δε εζήτησε την άμεσον παράδοσιν των όπλων και την αιχμαλωσίαν του Τάγματος και ότι εν εναντία περιπτώσει αι δυνάμεις του Ε.Λ.Α.Σ. θα ήρχιζον αμέσως τον επιθετικόν αγώνα προς κατάληψιν της πόλεως και αιχμαλωσίαν του Τάγματος. Η αποσταλείσα επιτροπή έχουσα υπ’ όψιν τας προθέσεις του Τάγματος και την επιθυμίαν των Αξ/κών αφ’ ενός, αφ’ ετέρου την μοναδικήν ευκαιρίαν ήτις εδίδετο εις το Τάγμα όπως εξουδετερώση μέγιστον μέρος της Στρ/κής Γερμαν. φάλαγγος επ’ ωφελεία του συμμαχικού αγώνος, εξήντλησε όλα της τα μέσα όπως πεισθή ο ελασίτης ούτος Αξ/κός και εκμεταλλευθούμε όλοι μαζύ την ευκαιρίαν ταύτην και συντρίψωμεν σοβαράν δύναμιν της συμπτυσσομένης 104 εχθρικής Γερμαν. Μεραρχίας και αφού εξόρκισε τούτον εις τα πατριωτικά του αισθήματα ηναγκάσθη ν’ αποχωρήση. Μετά την αποχώρησιν της επιτροπής ταύτης ο Ε.Λ.Α.Σ. ήρχισεν την επίθεσιν εναντίον των τεταγμένων δυνάμεων του Τάγματος με σκοπόν την άμεσον κατάληψιν του Αγρινίου.

δ) Τακτική κατάστασις του Τάγματος της 11ης Σ/βρίου 1944.

Μετά την αποκρουσθείσαν χθεσινήν επίθεσιν του Ε.Λ.Α.Σ. τα Τμήματα αυτού ησχολήθησαν εις προωθητικάς κινήσεις μικρού βάθους και εις την προπαρασκευήν επιθέσεως διά πυρών όλμων αφ’ ενός επί των γραμμών μας και αφ’ ετέρου εις τον καθολικόν βομβαρδισμόν της πόλεως, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξεν ο τραυματισμός και ο φόνος δεκάδων εκ του αμάχου πληθυσμού και κυρίως γυναικοπαίδων άτινα επιδέθησαν εις τον σταθμόν επιθέσεως του Τάγματος.

Περί την μεσημβρίαν, νέα επίθεσις του Ε.Λ.Α.Σ. εκ των Β.Α. σημείων εξαπολυθείσα, απεκρούσθη ευχερώς παρά των Τμημάτων του Τάγματος επενεγκώντες εις τούτον σοβαράς απωλείας. Το απόγευμα της αυτής ημέρας εκδηλωθείσα νέα επίθεσις, εκ του Β.Δ. σημείου της πόλεως και κυρίως εκ του Συν/σμού Αγίου Κων/νου και υποστηριζόμενη υπό βαρέων πολυβόλων τεταγμένων εντός οικιών του συνοικισμού, απεκρούσθη.

ε) Τακτική Κατάστασις του Τάγματος της 12ης Σ/βρίου 1944.

Τα εντεταγμένα τμήματα του Ε.Λ.Α.Σ. ενώνονται ολοέν αποκόπτοντα τας διαβάσεις εντός του Αγρινίου εις μακράν ακτίνα. Την 3ην πρωινήν ώραν ο εχθρός επετέθη μετά σοβαρών δυνάμεων εναντίον της πρωτοφυλακής του λόχου Δοκιμίου εξ όλων των σημείων της παρατάξεώς του μετά πολυβόλων και αυτομάτων όπλων. Σκοπός της επιθέσεως ταύτης ήτο η κατάληψις του χωρίου Δοκίμι, η καταστροφή τούτου και η αποκοπή ή σύλληψις των δυνάμεων του Λόχου. Κατ’ αναφοράν του Δ/τού του λόχου τούτου Εφ. Ανθ/γού Παπούτση Γρηγ. ο επιτεθείς εχθρός ανήρχετο εις 300, επιτεθείς εκ τριών σημείων. Η εξ 64 ανδρών δύναμις του λόχου ημύνθη ερωμένως εφ’ όλης της διατάξεώς του. Είχε διαιρεθή εις δύο τμήματα συμφώνως με το ενυπάρχον σχέδιον αμύνης, εν εκ των οποίων διοικούσε προσωπικώς ο ανωτέρω Ανθ/γός το δε έτερον ο ιερεύς του χωρίου Αιδεσιμώτατος Καραβίας Σπυρίδων. Περί την 5ην πρωινήν ώραν ο εχθρός αποκρουσθείς παρέμεινεν εις τας θέσεις του προτιθέμενος να ενεργήση ετέραν επίθεσιν. Ότε ο λόχος υπό τας δ/γάς των δύο ανωτέρω ηγητόρων ενήργησε αντεπίθεσιν εκ δύο σημείων, είχεν ως αποτέλεσμα την συντριβήν της εχθρικής αντιστάσεως και την τροπήν του εχθρού εις άτακτον φυγήν. Κατά την επίθεσιν ταύτην παρουσιάσθησαν δείγματα αφθάστου ηρωισμού και αυτοθυσίας, αφαντάστου αξίας. Ο Αιδεσιμώτατος Καραβίας Σπ. μετά του αποσπάσματός του, εμπλέκεται εις χείρας μετά του εχθρού και τραυματίζεται θανασίμως, ότε μεταφερόμενος εις Αγρίνιον υπέκυψε εις τα τραύματά του. Ο εχθρός ηναγκάσθη να υποχωρήση ατάκτως, εγκαταλείψας επί του πεδίου της μάχης τους τραυματίας του, οίτινες περισυλλεγέντες έτυχον της δεούσης περιθάλψεως υπό των ημετέρων. Ταύτοχρόνως η εφεδρική δύναμις του Τάγματος, συνοδεία ενός τεθωρακισμένου αυτ/νήτου υπό τας δ/γάς του Ανθ/γού Κοτρίκλα Αθαν. έβαινεν ίνα προσβάλη το δεξιόν της εχθρικής παρατάξεως και ενισχύση την αντεπίθεσιν του Λόχου Δοκιμίου, μή προλαβών εις τούτο. Καθ’ άπασαν την υπόλοιπον ημέραν, εσημειώθησαν μικροδιεισδύσεις εχθρικών τμημάτων αίτινες απεκρούσθησαν εις όλους σχεδόν τους τομείς, επί πλέον δε διετηρήθη εκατέρωθεν βολή παρενοχλήσεως δι’ όλμων.

στ) Τακτική Κατάστασις του Τάγματος της 13ης Σ/βρίου 1944.

Είς τον Δυτικόν τομέα ο εχθρός εξεδήλωσε σοβαράν απασχόλησιν κατορθώσας να εισχωρήση διά δυνάμεως ουλαμού περί ου και να καταλάβη ωρισμένας οικίας ας και μετέβαλεν εις νησίδας αντιστάσεως, διά πάσαν τυχόν ενδεχομένην ημετέραν επίθεσιν. Τα εκεί ευρισκόμενα τμήματα του 6ου λόχου ήσαν ανίσχυρα ν’ αντιδράσουν εναντίον της διεισδύσεως αυτής, ότε διετάχθη ο Ανθ/γός Κόνιαρης του Λόχου Δ/σεως μετά του Ανθ/στού Καραγεωργάκη Γ. ίνα, μετά αποσπάσματος απομονώση την εχθρικήν τούτην αντίστασιν, εν αναμονή νέας δυνάμεως ήτις θ’ ανελάμβανε την επιχείρησιν. Ο εν λόγω Ανθ/γός εμπλακείς μετά των εχθρικών αντιστάσεων, ανέλαβε επίθεσιν εναντίον αυτών, παρά την συντριπτικήν υπεροχήν του εχθρού εις άνδρας και πυρά αυτομάτων όπλων. Κατά την συμπλοκήν ταύτην εφονεύθη ο Ανθ/στής Καραγεωργάκης Γεώργιος. Κατ’ αναφοράν του Ανθ/γού Κόνιαρη όστιν ανεγνώρισε τας εχθρικάς αντιστάσεις, ο εχθρός κατείχε τας οικίας α) Χουτρουλού διά δυνάμεως 49 ανδρών, β) Σραγογιάννη 15 ανδρών και 15 επί της οικίας Σαμπότση. Η αμυντική εχθρική διάταξις παρουσίαζε εξέχουσαν γωνίαν με παραβάν την οικίαν Κουτρουλού. Επί τόπου κατέφθασεν άπασα η εφεδρική δύναμις του Τάγματος μεθ’ ενός τεθωρακισμένου υπό τας δ/γάς του υποφαινομένου και μετά σφοδρόν αγώνα, ηναγκάσθη ο εχθρός να εγκαταλείψη τας οικίας ταύτας και να διαφύγει εκ τινος χαραδρώσεως κειμένης Ν.Δ. της πόλεως προς την πεδιάδα όπου συναντηθείς μετά του ημετέρου αποσπάσματος υπό τον λοχίαν Αλμύρα διεξήγαγε αγώνα εκ του συστάδην με αποτέλεσμα την απώλειαν 15 ανδρών του εχθρού και τον φόνον ενός λοχίου εκ των ημετέρων. Ο αγών της εξουδετερώσεως των ανωτέρω τριών εχθρικών αντιστάσεων υπήρξε επικός, συνελήφθησαν 12 αιχμάλωτοι και αριθμός τραυματιών όστις μεταφέρθη εις σταθμόν επιδέσεως, πολεμικόν δε υλικόν, 2 οπλ/βόλα και αριθμός φυσιγγίων και όπλων. Κατά την υπόλοιπον ημέραν εσημειώθησαν κινήσεις και επιθετικαί ενέργειαι του εχθρού επί των 3ου και 6ου λόχων αποκρουσθείσαι μετ’ απωλείας υπό τω ημετέρων. Ο εχθρός απελπισθείς ως προς την ανεπιτυχή έκβασιν των γενικών αυτού σκοπών, διά των τεταγμένων αυτού δυνάμεων περιωρίσθη εις μικράς αψιμαχίας μέχρι της αφίξεως του όγκου της ΥΙΙΙ Μεραρχίας προς ανάληψιν γενικωτέρας επιθέσεως.

ζ) Εκπομπαί Ραδιοφώνου και Διαταναί της Κυβερνήσεως.

Το Τάγμα ευρίσκετο εις μειονεκτικήν κατάστασιν επί κατοχής σε τοιούτον βαθμόν ώστε δεν επιτρέπετο εκ μέρους των Γερμανών η χρησιμοποίησις ραδιοφώνου, ουδέ η χρησιμοποίησις ουδ’ αυτού του τηλεφώνου, ώστε να ήρχετο εις άμεσον επαφήν με τας προισταμένας αυτού αρχάς και ειδικώτερον μετά των Πατρών εις τρόπον ώστε να είναι ενημερωμένον με τας απόψεις του Υπουργείου επί πολλών τακτικών, Διοικητικών και οικονομικών εισέτι ζητημάτων ευρίσκετο εν πλήρει απομονώσει.

Μετά την αναχώρησιν των Γερμανών το πρώτον του μέλημα υπήρξεν η ανάπτυξις ενός ραδιοφώνου ίνα κατατοπισθή με έσω και έξω κατάστασιν, ούτω και εγένετο. Η ανάπτυξις του ραδιοφώνου τούτου εγένετο την 10ην Σ/βρίου και αγρύπνως παρηκολούθει τόσον τας εξωτερικάς ειδήσεις όσον και τας εσωτερικάς. Παρηκολούθησε μετ’ ενδιαφέροντος τας κινήσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως τας γενομένας εν Στρατηγείω της Μέσης Ανατολής και τότε αντελήφθη ότι όλες οι ενέργειες εστρέφοντο εναντίον των Ταγμάτων άτινα είχον προσφέρει συμαντικάς υπηρεσίας εις τον τόπον. Αι εκπομπαί Καΐρου και Λονδίνου της 13ης Σ/βρίου 1944 παρείχον μίαν δ/γήν της Ελληνικής Κυβερνήσεως ήτις ήτο σαφής και κατηγορηματική. Διετάσσετο διά της δ/γής ταύτης η άνευ περιστροφών διάλυσις των Ταγμάτων.

Η δ/γή αύτη όσον λυπηρό και αν ήτο, διά τους Αξ/κούς και οπλίτας του Τάγματος δεδομένου ότι τούτο ευρίσκετο εν εμπλοκή μετά του εχθρού, ήτο όμως υποχρέωσις και πατριωτικόν καθήκον. Την 11ην νυκτερινήν ώραν εγένετο σύσκεψις εις τα Γραφεία του Τάγματος καθ’ ην παρευρέθησαν εκτός του υποφαινομένου μετά του Επιτελείου του σημαντικοί παράγοντες εκ της πόλεως Αγρινίου ο Αντ/γος κ. Κλάδος Π., ο Συν/χης Παπαγεωργίου Γεώργιος και εξητάσθη η Στρ/κή κατάστασις αφ’ ενός, αφ’ ετέρου η κατάστασις ήτις είχε δημιουργηθή εν τη πόλει Αγρινίου δι’ ην δέον να σημειωθή ότι το Τάγμα ησθάνετο πραγματικήν υποχρέωσιν όπως υπερασπίση ταύτην πάση θυσία δεδομένου ότι υπήρξε η εντύπωσις ότι θα εγένεντο σοβαραί εκδικήσεις εκ μέρους του ΕΛΑΣ εν τη πόλει ταύτη, ίσως δε εγένοντο και σφαγαί ευρείας εκτάσεως κυρίως των πολιτών.

Κατά την σύσκεψιν ταύτην εξητάσθη η άποψις της αμέσου συνθηκολογήσεως μετά των Εαμιτών ίνα ευρισκόμεθα εντός του πνεύματος της Κυβερνήσεως και απεφασίσθη η λύσις αύτη εφ’ όσον θα εδίδετο εκ μέρους του ΕΛΑΣ αι ανάλογαι εγγυήσεις α) Αποφυγήν χειροδικιών, συλλήψεων πολιτών, β) εμπρησμούς οικιών ή καταστροφής ιδιωτικών περιουσιών και γ) Σεβασμός των Αξ/κών ως και των οπλιτών του Τάγματος.

η) Τακτική κατάστασις του Τάγματος της 14ης Σ/βρίου 1944.

Εσημειώθησαν μικρότεραι επιθετικαί ενέργειαι του αντιπάλου καθ’ ην άπασαι απεκρούσθησαν μετ’ απωλειών. Ήρχισεν η εκτέλεσις της αποφασισθείσης λύσεως εν τη προηγουμένη νυκτί.

Εσχηματίσθη επιτροπή εκ σημαινόντων παραγόντων της πόλεως και αντιπροσώπων του Τάγματος υπό την ηγεσίαν του Αντ/γου κ. Κλάδου, ήτις μετέβη προς συνάντησιν των αρμοδίων του ΕΛΑΣ. Ούτω και εγένετο επιτευχθείσης της συναντήσεως την 10.30’ παρά το χωρίον Αβόρανη, απέχοντος περί των 4 χιλιομέτρων εκ του Αγρινίου και μετά πρόχειρον συνομιλίαν τη εμπνεύσει του Στρατηγού Κλάδου όστις εζήτησεν να ορισθούν αντιπρόσωποι του Ε.Λ.Α.Σ. και του Ε.Α.Μ. και μετά της λοιπής επιτροπής έλθωσι εις Αγρίνιον προς συζήτησιν γενικωτέραν και οριστικήν. Ούτω και εγένετο.

Η αποσταλείσα Επιτροπή αφίχθη μετά των κάτωθι αντιπροσώπων Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ.

1) Χατζής Αθανάσιος Αντιπρόσωπος της Π.Ε.Ε.Α.

2) Λοχαγός Πεζικού Κολλίνος Θεόδωρος (Αμάρμπεης) Αντ/πος Γ. Στραηγείου.

3) Λοχαγός Πεζικού Γρηγοριάδης (Βερμαίος) Δ/τής 42ου Συν/τος

4) Καπνεργάτης Γεωργίου Γεώργιος Αντ/πος της Ε.Π. Στερ. Ελλάδος

5) Πολιτ. Μηχ/κός Κοζαντζής Κωνστ. Εθνοσύμβουλος Τριχωνίδος.

Μετά την άφιξιν των αντιπροσώπων εν τη πόλει, διετάχθη παύσις πυρός μέχρι πέρατος των συζητήσεων, την 13 ώραν, της αυτής ημέρας η επιτροπή παρεκάθησεν διά την συζήτησιν, περατώσασα τας εργασίας της την 19ην ώραν της αυτής ημέρας, αφού συνέταξε τα κάτωθι πρωτόκολλα επιτευχθείσης ούτω της συμφωνίας ως διατυπούνται εις τα εν λόγω δύο πρωτόκολλα.





Βασικόν Πρωτόκολλον

Έν Αγρινίω σήμερον την 14ην του μηνός Σ/βρίου του έτους 1944 αφ’ ενός η πόλις του Αγρινίου εκπροσωπουμένη υπό του Δημάρχου αυτής Νικ. Καρμανίδη και της εξουσιοδοτημένης Λαϊκής Επιτροπής αποτελλομένης εκ των 1) Στρατηγού Πέτρου Κλάδου, 2) Αρχιμανδρίτου Αποστόλου Φαφούτη, 3) Νικολάου Ξυνοπούλου, 4) Γεωργίου Τσακανίκα, 5) Νικολάου Πολυμερίδου Ειρηνοδίκου, 6) Λάμπρου Παπαβασιλείου, 7) Κων/νου Ρακοφύλλου Δικηγόρων 8) Ιωάννου Παπαθανασίου Συν/χης Ιππικού ε.α. 9) Ιωάννου Ροντήρη Καπνεμπόρου, 10) Αριστείδου Παρθένη επιχειρηματίου 11) Μιχαήλ Φαφούτη και Κων/νου Παπαϊωάννου εμπόρων, το Τάγμα Αγρινίου εκπροσωπούμενον υπό του Δ/τού αυτού Ταγ/χου Πεζικού Τολιοπούλου Γεωργίου και αι εις αυτό εντεταγμέναι ένοπλοι δυνάμεις των πολιτών Αγρινίου, ως και η Χωρ/κή εκπροσωπουμένη υπό του Δ/τού αυτής Ταγ/χου Τζωρτζάκη Γεωργίου και αφ’ ετέρου οι κ.κ. 1) Χατζής Αθανάσιος εκπρόσωπος της Π.Ε.Ε.Α. 2) Λοχαγός Καλλίνος Θεόδωρος (ΑμάρΜπεής) αντιπρόσωπος του Γεν. Στρατηγείου Ε.Λ.Α.Σ., 3) Φοίβος Γρηγοριάδης (Βερμαίος) Διοικητής του 42 Συν/τος, 4) Γεώργιος Γεωργίου Λοχαγός εκπρόσωπος της Εθνικής Πολιτοφυλακής Στερ. Ελλάδος και 5) Κων/νος Καζαντζής Εθνοσύμβουλος Αγρινίου, συνεφώνησαν τα κάτωθι βάσει των διακηρύξεων της Εθνικής Κυβερνήσεως του Καΐρου.

1) Η πόλις και αι ένοπλαι δυνάμεις Αγρινίου και το Τάγμα Ασφαλείας αυτού, πειθαρχούσαι απολύτως εις την προσηρτημένην περίληψιν του Διατάγματος της Κυβερνήσεως, καταθέτουν τα όπλα και συμφιλλιούνται αδελφικώς μετά του Εθνικού Στρατού του αγωνιζόμενου Έθνους Ε.Λ.Α.Σ.

2) Οι ανωτέρω εκπρόσωποι της αγωνιζομένης Ελλάδος, υπόσχονται βάσει της ανωτέρω διακηρύξεως και επί τω λόγω της τιμής των ότι, άπαντες γενικώς και ανεξαιρέτως (και ειδικώς οι άνδρες του Τάγματος Ασφαλείας Αξ/κοί και οπλίται, εθελονταί και επιστρατευμένοι κάτοικοι Αγρινίου - Δοκιμίου και περιχώρων, όσον και οι του Σώματος Χωροφυλακής θα τύχωσιν πάσης ασφαλείας. Εκ τούτων και εξ όλου του λαού του Αγρινίου και Δοκιμίου ουδενός θα θιγή η ζωή, η τιμή, η ελευθερία και η περιουσία και ότι άπαντες θα είναι ελεύθεροι εις όλας τας εκδηλώσεις της Δημοσίας και ιδιωτικής ζωής των.

3) Συγκροτείται από σήμερον προσωρινή 7μελής λαϊκή Επιτροπή ήτις ομού μετά του επικεφαλής των Τμημάτων τάξεως του Ε.Λ.Α.Σ. και της Εθνικής Πολιτοφυλακής θα μεριμνά διά την εφαρμογήν και τήρησιν των όρων του παρόντος και διά τα ζητήματα της Ασφαλείας και τάξεως της πόλεως μέχρις αναδείξεως της οριστικής Δημοτικής αρχής βάσει και κατά τας οδηγίας της Εθνικής Κυβερνήσεως.

Εφ’ ώ συνετάγη το παρόν και υπογράφεται ως έκεται:

Έπονται υπογραφαί

Πρωτόκολλον Β΄.

Λεπτομερειών βάσει του εγγραφέντος Βασικού Πρωτοκόλλου

Εν Αγρινίω σήμερον την 14ην του μηνός Σ/βρίου του έτους 1944 οι εν τω βασικώ πρωτοκόλλω αναφερόμενοι και εκπροσωπούντες την πόλιν Αγρινίου, το Τάγμα Ασφαλείας και την Χωρ/κήν οι εν τω βασικώ επίσης πρωτοκόλλω αναφερόμενοι εκπρόσωποι της Π.Ε.Ε.Α. και του Ε.Λ.Α.Σ. συνεφώνησαν όσον αφορά τας λεπτομερείας της εκτελέσεως του βασικού πρωτοκόλλου τα κάτωθι:

1) Η προσωρινή Λαϊκή Επιτροπή διά την πόλιν του Αγρινίου ήτις θέλει μεριμνήση διά την σύστασιν τοιαύτης και διά το Δοκίμιον, υποδεικνύεται και θα επιδιωχθή εκατέρωθεν η έγκρισις των εν τη Λαϊκή συγκεντρώσει α) Κων/νος Καζαντζής, β) Νικόλαος Καρμανίδης γ) Νικόλαος Πολυμερίδης δ) Χρήστος Μπανιάς, ε) Ιωαν. Ροντήρης στ) Χριστόφορος Καπελάκης και ζ) Αθανάσιος Κακογιάννης, αύτη θ’ ασκή την εξουσίαν του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου των απόφασεών των λαμβανομένων κατά πλειοψηφίαν.

2) Όλες οι Δημόσιες Αρχές θα διατηρηθώσι, οι δε Δημόσιοι υπάλληλοι ως και των τραπεζών θα παραμείνωσιν εις τας θέσεις των.

3) Οι Αξ/κοί δύνανται και δικαιούνται να φέρωσι την στολήν των και την εξάρτησίν των και το πιστόλιον και το ξίφος των.

4) Άπαντες οι άνδρες του Τάγματος Ασφαλείας και οι έφεδροι Αξ/κοί του απολύονται ευθύς αμέσως παραδίδοντες τον οπλισμόν των και τα στρατιωτικά των είδη, εφοδιαζόμενοι με σχετικόν φύλλον πορείας υπό του Ε.Λ.Α.Σ. Όσοι εκ τούτων κατάγονται εξ άλλων περιφερειών και δεν δύνανται λόγω συγκοινωνιακών δυσχερειών ν’ αναχωρήσωσιν αμέσως εξ Αγρινίου, θα στρατωνίζωνται εις τον Στρατώνα και θα συσσιτώσι ως και οι άνδρες του Ε.Λ.Α.Σ. Οι μόνιμοι αξ/κοί και ούτοι μέχρι της αναχωρήσεώς των εξ Αγρινίου θα συσσιτώσιν εις την Λέσχην Αξ/κών ως και οι Αξ/κοί του Ε.Λ.Α.Σ. απερχόμενοι δε θα εφοδιασθώσι διά φύλλου πορείας.

5) Οι χωροφύλακες αφού συγκεντρωθή ο οπλισμός των υπό της Εθνικής Πολιτοφυλακής θα παραμείνουν εις τα τμήματά των σιτιζόμενοι υπό της Ε.Τ.Α. του Ε.Λ.Α.Σ. μέχρις ότου διευθετήση το ζήτημα τούτο η Εθνική Κυβέρνησις, τούτο ισχύει και διά κ.κ. Αξιωματικούς της Χωρ/κής.

Εφ’ ω συνετάγη το παρόν και υπογράφεται ως έπειται.

Έπονται υπογραφαί.

Η υπογραφείσα συμφωνία όσον και οδυνηρά διά τους Αξ/κούς και οπλίτας του Τάγματος και αν ήτο, ήτο πράξις πατριωτική διότι το τάγμα συνεμορφούτο επακριβώς προς τας δ/γάς της Ελληνικής Κυβερνήσεως και του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής. Οι Ελασίται Αξ/κοί και Πολιτικοί αντιπρόσωποι, εκτός ότι έδωσαν ως εγγύησιν τον λόγον της τιμής των εγγράφως εν τω πρωτοκόλλω, διεκήρυξαν και δημοσίως τα εις τα συνταχθέντα πρωτόκολλα αναφερόμενα και αφορώντα τους Αξ/κούς και οπλίτας του Τάγματος και τους κατοίκους Αγρινίου. Έν τούτοις, παρ’ όλα αυτά, επιστεύετο παρ’ ομάδος Αξ/κών και οπλιτών, ότι οι ανωτέρω δεν θα ετήρουν τα συμφωνηθέντα και ότι εις πρώτην ευκαιρίαν θα συνελάμβανον και θα εφυλάκιζον τους Αξ/κούς και τους οπλίτας του Τάγματος.

15 Σεπτεμβρίου 1944.

Καθ’ όλην την ημέραν τόσον οι Αξ/κοί όσον και οι οπλίται ησχολούντο εις την παράδοσιν του οπλισμού και υλικού, εν τω μεταξύ ήρχισεν και η απόλυσις των εφέδρων εκ των καταγομένων εκ του Αγρινίου, επί πλέον το Ε.Λ.Α.Σ. ήρχισε να τροφοδοτή εκ των τροφίμων του Τάγματος τους οπλίτας και Αξ/κούς του.

Από 16ης με 29ην Σ/βρίου 1944 παραμείναμεν εις οικίας μας εν Αγρινίω, εν αναμονή της παρά του Ε.Λ.Α.Σ. αποφάσεως περί του τι ήθελον αποφασίση περί ημών (Αξ/κών - οπλιτών).

30 Σεπτεμβρίου 1944.

Κατόπιν εγγράφου της Ε.Π. Αγρινίου - Τριχωνίδος προς τον υποφαινόμενον δι’ ου παρεκάλει όπως άπαντες οι Αξ/κοί ευρίσκονται την 14ην ώραν της αυτής ημέρας εις τα Γραφεία της Ε.Π. προς ανακοίνωσιν Δ/γής της Κυβερνήσεως, εν τω μεταξύ υπό των δυνάμεων του Ε.Λ.Α.Σ. είχον ληφθή άπαντα τα ενδεικνυόμενα μέτρα εις τρόπον ώστε άπασαι αι έξοδοι της πόλεως να έχουσι φρουρηθή εις δε τας αποθήκας του Παπαπέτρου είχεν εγκατασταθή ειδικόν παρατηρητήριον.

Όντως την ορισθείσαν ώραν συνεκεντρώθησαν άπαντες οι Αξ/κοί με επί κεφαλής τον υποφαινόμενον και παρουσιάσθημεν εις την Ε.Π. Εν τω μεταξύ ήρχισαν οι συλλήψεις υπό των Τμημάτων της Ε. Πολιτοφυλακής απάντων των ανδρών του Τάγματος επιστρατευμένων και εθελοντών, ως επίσης των επιστρατευθέντων Αξ/κών κατοίκων Αγρινίου μεταξύ των οποίων συνελήφθησαν ο Αντ/γος κ. Κλάδος Πέτρος, ο Συν/ρχης εν ενεργεία Παπαγεωργίου Γ., ο Ταγ/χης Δερατάς Αθανάσιος και άλλοι μεταξύ των οποίων επιφανείς προσωπικότητες του Αγρινίου. Περί την 20ην ώραν της ιδίας ημέρας επερατώθησαν αι συλλήψεις αίτινες ανήλθον εις 1.000.

Την αυτήν ώραν ο Δ/τής της Υποδ/σεως Τριχωνίας ελασίτης Υπολ/γός Βύσσιος Δημήτριος ακούων εις το ψευδώνυμον Μανιάκης, βοηθούμενος παρά του ελασίτου Ανθ/γού υποδ/τού της Υποδ/σεως Τσώνη Θεοδώρου συνεκέντρωσεν άπαντας τους συλληφθέντος αξ/κούς, αφού προηγουμένως αφήρησεν εκ των Αξ/κών τα πιστόλια, τα φυσίγγια τας στολάς και πάν δημόσιον είδος ή ιδιωτικόν είχον μεθ’ ευατών και ανεκοίνωσεν ότι κατόπιν δ/γής του Αρχιστρατήγου Συμμαχικής Δυνάμεως Μέσης Ανατολής προέβη εις την σύλληψιν των Αξ/κών προκειμένου ούτοι να εγκλεισθώσιν εις στρατόπεδα. εις τούτο διεμαρτυρήθημεν πάντες οι Αξ/κοί διά των φυσικών προϊσταμένων των ότι είμεθα εντός των οδηγιών της Κυβερνήσεως Καΐρου και ότι ο Ε.Λ.Α.Σ. υπογράψας μεθ’ ημών συνθηκολόγησιν δεν ηδύνατο να προβή εις ουδεμίαν σύλληψιν αξ/κού και οπλίτου εκτός εάν ούτος κατήργει την υπογραφείσαν συμφωνίαν. Ανταπήντησε ο ανωτέρω υποδ/τής ότι εκτελεί δ/γάς προϊσταμένης αυτού Αρχής.

Οι συλληφθέντες κατά μικράς ομάδας μεταφέρθησαν εις τας φυλακάς Αγ. Τριάδος υπό αυστηράν φρούρησιν. Το γεγονός τούτο της ημέρας εδημιούργησε τοιαύτην εντύπωσιν εν τη πόλει Αγρινίου, ώστε ουδεμία οικογένεια να ευρίσκεται ήρεμος και ειρηνική. Ταυτοχρόνως οι αντάρται του Ε.Λ.Α.Σ. και οι πολίται της Πολιτοφυλακής επεδίδοντο εις συστηματικήν λεηλασίαν των οικιών εις ας διέμενον αξιωματικοί και οπλίται ξένων περιφερειών. Έν ενί λόγω το Αγρίνιον εβυθίσθη εις πένθος και εις αλαλαγμόν, μόνον αι οικογένειαι των Εαμιτών πανηγύριζον εις βάρος του λοιπού εθνικιστικού κόσμου. Η συμπεριφορά των ανθρώπων τούτων υπήρξε στυγνή διά τους κρατουμένους και διά τους λοιπούς ελευθέρους πολίτας του Αγρινίου. Οι κρατούμενοι ωδηγήθησαν εις μίαν φυλακήν κατέργων, άνευ παραθύρων και υαλοπινάκων, υπαρχόντων μόνον των κιγκλιδωμάτων. Ελάχιστοι εκ των Αξ/κών ηδυνήθησαν να προμηθευθούν κλινοσκεπάσματα και λοιπά είδη κλινοστρωμνής οι περισσότεροι όμως διενυκτέρευσαν άνευ κλινοσκεπασμάτων.

1η Οκτωβρίου 1944.

Κατόπιν διαμαρτυριών απάντων των Αξ/κών, ότι οι φυλακαί της Αγίας Τριάδος δεν ήτο χώρος περιορισμού κατάλληλος αφ’ ενός λόγω της κακίστης καταστάσεως του οικήματος, αφ’ ετέρου δε λόγω της σμικρότητος τούτου όπου πλήθος ανθρώπων ευρίσκετο ο είς επί του άλλου μή δυνάμενοι όχι μόνον να κοιμηθούν άλλα και μετά μεγίστης δυσκολίας να κινούνται δεδομένου ότι μόνον οι συλληφθέντες Αξ/κοί και λοιποί πρόκριτοι της πόλεως υπερέβαινον τους 250 απεφασίσθη η μεταφορά των κρατουμένων εις τας εντός της πόλεως αχρήστους καπναποθήκας Παναγοπούλου, εις ας και μεταφέρθησαν και λοιποί κρατούμενοι ευρισκόμενοι εις τα Τμήματα της Ε.Π. θεωρηθέντες ως επικίνδυνοι.

Η τραγική πομπή των κρατουμένων εξέρχεται των φυλακών της Αγίας Τριάδος παρουσιάζουσα οικτρότατον θέαμα. Κατηφείς και συντετριμένοι άπαντες έχοντες ανά χείρας τα διάφορα μικρά πράγματα άτινα εχρησιμοποίουν διά τας ανάγκας των εξέρχονται και υπό τας ύβρεις και τας ωθήσεις των ελασιτών αφ’ ενός και αφ’ ετέρου υπό τους γιουχαϊσμούς των υπ’ αυτών συγκεντρωθέντων αλητών της πόλεως, προχωρούν προς τας Καπναποθήκας αι οποίαι έμελλον να χρησιμεύσωσιν ως κτίριον πολυμήνου βασανισμού των.

Από της 1ης Οκτωβρίου 1944 μέχρι της 10ης Μαρτίου 1945 όλη η ανωτέρω δύναμις Αξ/κών και οπλιτών του Τάγματος ως και πλείστοι πρόκριτοι της πόλεως Αγρινίου παρέμεινε εις τας Καπναποθήκας Παναγοπούλου αίτινες εχρησιμοποιήθησαν ως φυλακαί ημών υπό του Ε.Λ.Α.Σ. Κατά την έκκρηξιν του Δεκεμβριανού κινήματος του 1944 περί τους 300 Αξ/κοί και οπλίται του Τάγματος ως και διάφοροι πρόκριτοι του Αγρινίου μεταφέρθημεν δέσμιοι εις Πλάτανον - Ναυπακτίας όπου παρεμείναμεν έγκλειστοι επί μήνα περίπου, οπότε και επανεμετεφέρθημεν εις φυλακάς Αγρινίου.

Κατά το άνω διαρρεύσαν χρονικόν διάστημα άπαντες οι ευρισκόμενοι εντός των φυλακών υπέστησαν μαρτύρια, άτινα ανθρωπίνη διανοία δεν δύναται να συλλάβη και ούτω να κατορθώση να περιγράψη ταύτα.

Περί τας αρχάς Μαρτίου 1945 αφίχθησαν δυνάμεις Εθνοφυλακής υπό τον τότε Ταγ/χην Καρμήν Ιωάννην αίτινες κατόπιν εντολής της τότε Κυβερνήσεως μας μετέφερον υπό συνοδείαν από Αγρινίου εις Πάτρας. Εκεί εκρατήθημεν επί αρκετάς ημέρας υπό περιορισμόν εν αναμονή νεωτέρων διαταγών της Κυβερνήσεως.

Η Κυβέρνησις διέταξε την προσωρινήν απόλυσιν, άμα και την εναντίον εκάστου απαγγελίαν κατηγορίας ως δοσιλόγων.

Επικολούθησε διεξαγωγή ανακρίσεων, βάσει των καταγγελιών εκ μέρους των ελασιτών, οπότε και αφέθημεν ελεύθεροι περί τας αρχάς Απριλίου του 1945.

Επίλογος:

Ποία η διαμορφωθείσα κατάστασις μετά την διάλυσιν του Τάγματος.

Η διαμορφωθείσα κατάστασις εν τη πόλει Αγρινίου μετά την διάλυσιν του Τάγματος, υπήρξε διά τους κατοίκους οικτρά και αβεβαία διά την επαύριον και τούτο, διότι κατελύθη αμέσως κάθε έννοια εννόμου τάξεως και φιλειρηνική διαβίωσις αυτών, ιδίως του εθνικόφρονος στοιχείου εν αντιθέσει με τους προσκειμένους στο Ε.Α.Μ. - Ε.Λ.Α.Σ. οίτινες διά της αναρχίας επανηγύριζον την επικράτησίν των.



Ο Συντάξας

(Τ.Υ)

ΓΕΩΡΓ. ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΤ/ΡΧΗΣ ΠΕΖΙΚΟΥ

http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.
EL-SENTAI has been thanked by:


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 04 Jun 2012, 12:31 
Pro Member
Pro Member
User avatar

Joined: 07 Aug 2011, 14:30
Posts: 364
Has thanked: 77 time
Have thanks: 73 time
Στις 18 Ιουνίου 1943, η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη ιδρύει τα Τάγματα Ασφαλείας για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας παρουσίασε πριν από μερικά χρόνια μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για την επιχείρηση «αναθεώρησης» της ιστορίας και την προσπάθεια να ξεχαστούν τα εγκλήματα που διέπραξαν.



Όσο απομακρυνόμαστε από τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής, τόσο η μνήμη των επιζώντων αδυνατίζει, οι αξιόπιστες μαρτυρίες σπανίζουν και τα ιστορικά ντοκουμέντα εξαντλούνται. Τόσο το καλύτερο για την επιχείρηση "αναθεώρησης" της ιστορίας και την "επιστημονική εξαφάνιση" του ενοχλητικού παρελθόντος του εγχώριου δωσιλογισμού.

Φαίνεται πως η μνήμη της δεκαετίας του '40 θα συνεχίσει για καιρό να στοιχειώνει την πολιτική ζωή αυτού του τόπου. Το διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά φέτος το καλοκαίρι, με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στη Μακρόνησο.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κ. Καραμανλή να αποποιηθεί τη σκοτεινή κληρονομιά της μεταπολεμικής εθνικοφροσύνης, επισκεπτόμενος μέχρι και τον Αη Στράτη, οι περισσότεροι από τους opinion leaders του κόμματός του προτίμησαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη. Εφημερίδες της παράταξης έκαναν ξανά λόγο για "ξενοκίνητους κομμουνιστοσυμμορίτες" κι "επίορκους εισβολείς", ενώ δεν έλειψαν αυτοί που αναρωτήθηκαν δημόσια, γιατί οι πανεπιστημιακοί κ.λπ. διανοούμενοι της Ν.Δ. αποφεύγουν ν' αντιπαραθέσουν στις "προκλήσεις" της άλλης πλευράς τη "σωστή" εκδοχή των γεγονότων της εποχής.

Πολύ φοβούμαστε ότι, όσοι εκδήλωσαν μ' αυτό τον τρόπο την αγανάκτησή τους, δεν έχουν πάρει καθόλου χαμπάρι τις εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στο πεδίο της εγχώριας ιστοριογραφίας. Το γεγονός, δηλαδή, ότι οι οργανικοί διανοούμενοι της Δεξιάς, όχι μόνο δεν "σιωπούν" όσον αφορά τη δεκαετία του '40, αλλά κι έχουν από καιρό δρομολογήσει την αντεπίθεσή τους. Μόνο που αυτή η τελευταία δύσκολα μπορεί -προς το παρόν- να εκλαϊκευτεί πανηγυρικά, καθώς είναι μάλλον υπερβολικά προχωρημένη για τα γούστα του "μεσαίου χώρου".

Ο λόγος είναι απλός: αντί ν' αντιπαρατάξει στο ΕΑΜ τις (μάλλον περιθωριακές, αριθμητικά) δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις της εποχής, όπως έκανε παλιότερα η επίσημη ιστοριογραφία, το νέο συντηρητικό ιστοριογραφικό ρεύμα προτιμά να συμφιλιωθεί με το σκληρό πυρήνα της κατοχικής εθνικοφροσύνης, παρακάμπτοντας την αντίθεση "αντίσταση-δωσιλογισμός" κι αποκαθιστώντας πολιτικά την πιο "καθαρή" (και μαζική) αντικομμουνιστική δύναμη της εποχής: τα Τάγματα Ασφαλείας του 1943-44!

Δεν πρόκειται άλλωστε για ελληνική πρωτοτυπία, αλλά για το εγχώριο ισοδύναμο μιας σχολής με πανευρωπαϊκή εμβέλεια. Η τελευταία εμφανίστηκε μετά το 1989 ξαναγράφοντας την αντιφασιστική αντίσταση του 1940-45, με κύριο ερμηνευτικό εργαλείο όχι πλέον τα πολιτικά χαρακτηριστικά της σύγκρουσης, αλλά την "εμφύλια βία". Ακραία εκδοχή του όλου ρεύματος συνιστά η περιβόητη "Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού", με την οποία έχουμε ήδη ασχοληθεί ("Ιός" 11.11.01).

Τα ελληνικά Ες Ες

Ας επανέλθουμε, όμως, στα δικά μας.

Με την ονομασία "Τάγματα Ασφαλείας" έμειναν γνωστές οι μονάδες που συγκροτήθηκαν το 1943-44 από τις κατοχικές αρχές για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός της δημιουργίας τους, εκτός από την "εξοικονόμηση γερμανικού αίματος", ήταν -σύμφωνα με τον τότε στρατιωτικό διοικητή της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λέερ- "να χρησιμοποιηθεί πλήρως η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού λαού, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας". Η διεύρυνση, με άλλα λόγια, των κατά τόπους συμμαχιών του κατοχικού μηχανισμού και η μετατροπή του πολέμου κατά της Αντίστασης σε εμφύλιο.

Το εγχείρημα υλοποιήθηκε με δύο μορφές: (α) 9 "ευζωνικά τάγματα", οργανωμένα από την ίδια τη δωσιλογική κυβέρνηση, συνολικής δύναμης 5.725 ανδρών, και (β) 22 "εθελοντικά τάγματα", ως επί το πλείστον αυτοτελώς συγκροτημένα, συνολικής δύναμης 16.625 ανδρών. Γενικός προϊστάμενος, και των μεν και των δε, ήταν ο αντιστράτηγος των Waffen SS, Βάλτερ Σιμάνα.

Στον ίδιο το Σιμάνα οφείλουμε και τον τελικό απολογισμό της δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας, λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Σε αναφορά του προς το Γενικό Επιτελείο των SS (2.11.44), εκτιμά ότι τα μεν εθελοντικά τάγματα "ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργή καταπολέμηση των συμμοριών" από τη Βέρμαχτ, τα δε ευζωνικά τμήματα "πολέμησαν τον Κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία". Την εκτίμησή του θα συμμεριστεί, στην υπηρεσιακή του απάντηση (10.11.44), και ο αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ: "Σας εκφράζω τα συγχαρητήριά μου, επειδή κατορθώσατε να οργανώσετε τα υγιή και νομοταγή στοιχεία του Ελληνικού λαού στα τμήματα των Ελλήνων εθελοντών καθώς και των Ευζώνων, και να τα οδηγήσετε -σε αγαστή συνεργασία με τα δικά μας γερμανικά τμήματα- στον αγώνα κατά των μπολσεβίκων συνωμοτών μέχρι την τελευταία μέρα".

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι ταγματασφαλίτες ταυτίστηκαν με την πιο σκοτεινή πλευρά της δράσης των κατοχικών στρατευμάτων: μπλόκα, κάψιμο χωριών, μαζικές εκτελέσεις αμάχων. Συχνά, μάλιστα, αποδείχθηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως - κατηγορώντας λ.χ. τους εκπροσώπους του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού σαν "τροφοδότες των συμμοριτών" ή διαμαρτυρόμενοι για την "επιείκεια" των Γερμανών απέναντι στους αιχμάλωτους "κομμουνιστές".

Η εικόνα που αποτυπώθηκε ως εκ τούτου στη συλλογική μνήμη για τα Τάγματα ήταν τέτοια, ώστε η Πολιτεία ουδέποτε τόλμησε να προχωρήσει στην επίσημη πολιτική αποκατάστασή τους. Μολονότι τα επιζήσαντα στελέχη τους τιμήθηκαν ποικιλότροπα από το μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων, αυτό έγινε με κάθε δυνατή διακριτικότητα. Ωσπου, στις αρχές της δεκαετίας του '90, το γενικότερο κλίμα φάνηκε να ευνοεί μια διαφορετική εξέλιξη.

Το πρώτο βήμα έκανε, το 1994, ο Θανάσης Βαλτινός. Λογοτεχνική αναπαραγωγή των παραπόνων του ανώνυμου ταγματασφαλίτη, ότι ο ελασίτης συγχωριανός του που "έσφαξε κόσμο, τώρα παίρνει σύνταξη για αντίσταση", η "Ορθοκωστά" ανήκει βέβαια στη σφαίρα της μυθοπλασίας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τις παράλληλες δηλώσεις του συγγραφέα, που είχαν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα: "Ο μισός πληθυσμός της Πελοποννήσου ήταν στα Τάγματα. Ολοι αυτοί ήταν προδότες, που υπηρέτησαν συνειδητά τον Χίτλερ; Είναι αφέλεια και χοντράδα να το πιστεύουμε" ("Ε" 24.8.94). Το ίδιο το βιβλίο θ' αντιμετωπιστεί, άλλωστε, από τους οπαδούς της αναθεωρητικής σχολής σαν ένα καθαρά ιστοριογραφικό "ντοκουμέντο".

Από κει και πέρα, τη σκυτάλη πήραν οι οργανικοί διανοούμενοι της εκσυγχρονισμένης δεξιάς. Η καταγραφή που ακολουθεί είναι απλώς δειγματοληπτική.

Η Συνομοσπονδία

Η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων (ΠΣΕΑΟ) εκπροσωπεί "εθνικόφρονες" σχηματισμούς της Κατοχής, από αναγνωρισμένες αντιστασιακές οργανώσεις (όπως ο ΕΔΕΣ ή η ΕΚΚΑ) μέχρι ομάδες που έγιναν συνώνυμες του δωσιλογισμού (όπως η ΠΑΟ ή η "Χ"). Συνδετικό ιστό της κίνησης αποτελούν ο αντικομμουνισμός και η αναπόληση του παλιού καλού καιρού, πριν από τη νομοθετική αναγνώριση -"για προφανείς ψηφοθηρικούς λόγους"- της εαμικής Αντίστασης.

Το 2001, η Συνομοσπονδία προχώρησε στην έκδοση της δικής της εκδοχής για την περίοδο 1941-45, με σκοπό την απόκρουση της αριστερής "αλλόφρονος επιδρομής κατά της αλήθειας" και την αποκατάσταση της εικόνας των φορέων της στη συλλογική συνείδηση. Το βιβλίο προλογίζει ο επικεφαλής του Γραφείου Τύπου του Κ. Μητσοτάκη Γιάννης Βούλτεψης, ενώ ο πρόεδρός της, αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Καρούσος (γνωστότερος ως αρχηγός της ΕΟΚΑ Β΄ μετά το θάνατο του Γρίβα) δημοσιοποίησε πρόσφατα από τις στήλες του "Ελεύθερου Τύπου" (5.10.03) τη συστράτευσή του στον προεκλογικό αγώνα της ΝΔ.

Μέχρι εδώ, όλα μοιάζουν περίπου αυτονόητα. Ομως η αποκατάσταση του "εθνικόφρονος" χώρου από την ΠΣΕΑΟ καταλήγει να συμπεριλάβει, ρητά και καθαρά, τα Τάγματα Ασφαλείας. Οι ένοπλοι υφιστάμενοι των SS χαρακτηρίζονται "Ελληνες που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί εύκολα ο πατριωτισμός τους" (σ.261), ενώ υιοθετείται η εκτίμηση πως "το φαινόμενο των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν περισσότερο ζήτημα αυτοπροστασίας και όχι αντισυμμαχικού αγώνος" (σ.263). Η ευθύνη για το σχηματισμό των τελευταίων επιρρίπτεται αποκλειστικά και μόνο στο ΕΑΜ, με το επιχείρημα ότι, σε περιοχές όπως η Πελοπόννησος, "οι εκτελέσεις των αντιφρονούντων στον ΕΛΑΣ υπερέβαιναν κατά πολύ των εκτελέσεων των Γερμανών και στις πιο βάρβαρες και αποτρόπαιες εκδηλώσεις τους" (σ.261). Ως απόδειξη, επιστρατεύεται ο παράλογος αναχρονισμός, σύμφωνα με τον οποίο η σφαγή των ταγματασφαλιτών από τον ΕΛΑΣ το φθινόπωρο του 1944 "ερμηνεύει" και "δικαιολογεί" τον εξοπλισμό τους από τους Γερμανούς, ένα χρόνο νωρίτερα!

Ο απόγονος

Ο ελληνοαμερικανός γιατρός Κώστας Σαραντόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας, χωριό που οπλίστηκε το Μάιο του 1944 από το Τάγμα Ασφαλείας της Τρίπολης και καταστράφηκε διά πυρός και σιδήρου από τον ΕΛΑΣ τον επόμενο μήνα. Ο μεγάλος αδερφός κι ο πατέρας του ήταν ταγματασφαλίτες και σκοτώθηκαν από τους αντάρτες, ο πρώτος στη διάρκεια της μάχης κι ο δεύτερος με απόφαση ανταρτοδικείου.

Μοιραία, λοιπόν, όταν αποφάσισε να γράψει την ιστορία της καταστροφής του χωριού του, μόνο για αντικειμενικότητα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί. Στόχος του βιβλίου του "Βαλτέτσι 1944", που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι, είναι η απερίφραστη καταδίκη της εαμικής αντίστασης, η οποία καταγγέλλεται σαν "πρωτοφανής και αδικαιολόγητη ανταρσία" (σ.16), στηριγμένη στη "διαστροφή του ψυχισμού, που υπέστη από τα κηρύγματα του μίσους μια μερίδα του ελληνικού λαού" (σ.17). Και, φυσικά, η δικαίωση όσων -όπως οι δικοί του- πήραν όπλα από τους κατακτητές για να πολεμήσουν το αντάρτικο.

Στηριγμένο στις αναμνήσεις του συγγραφέα και σε προφορικές κυρίως αφηγήσεις, το βιβλίο περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες (αν και καταφανώς μεροληπτικές) πληροφορίες, όσον αφορά τις ζυμώσεις που κατέληξαν στον εξοπλισμό του χωριού. Αυτό που κυριαρχεί, ωστόσο, είναι η θερμή συνηγορία υπέρ των Ταγμάτων Ασφαλείας: "μοναδικοί εγγυητές της ασφάλειας των πολιτών", "σχηματίστηκαν από την αδήριτη ανάγκη προστασίας των πολιτών από την εγκληματική δραστηριότητα του ΕΑΜ" (σ.53), η δε συνεργασία τους με τους Γερμανούς διαψεύδεται σαν προϊόν "πολιτικής σκοπιμότητας κι εμπάθειας" (σ.159) -κι αυτό, παρά την παραδοχή ότι, "σε ορισμένες περιπτώσεις", συμμετείχαν σε μπλόκα κι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ (σ.161).

Ακόμη χαρακτηριστικότερη είναι η αντιμετώπιση της ηγεσίας τους. Οι επικεφαλής τους χαρακτηρίζονται "λαμπροί αξιωματικοί του ελληνικού στρατού" (σ.160), που "δεν είχαν καμία διάθεση να γίνουν όργανα του εχθρού" (σ.162), ενώ ιδιαίτερη μεταχείριση επιφυλάσσεται στο διοικητή τους, τον "γενναίο συνταγματάρχη" και "ήρωα" Διονύσιο Παπαδόγγονα (σ.168-71). Και, φυσικά, εξυμνείται ο δημιουργός τους: "Παραμερίζοντας όσο μπορούμε το διαχρονικό ελάττωμα της φυλής μας, να ανταμείβουμε με αχαριστία τολμηρούς πολιτικούς άνδρες που σε κρίσιμες περιστάσεις ανέλαβαν τον κίνδυνο να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον πάσχοντα λαό, θα αποτολμήσουμε να πούμε ότι οι κατοχικές κυβερνήσεις προσέφεραν μεγάλη ανακούφιση στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό", με αποκορύφωμα την "απόφαση του Ιωάννη Ράλλη να συγκροτήσει τα Τ.Α., προκειμένου να αποτρέψει τον κίνδυνο να περιέλθει η Ελλάδα στο 'Σιδηρούν Παραπέτασμα'" (σ.165). Για προφανείς λόγους, η αντίστοιχη προσφορά του Βάλτερ Σιμάνα κρίθηκε προτιμότερο ν' αποσιωπηθεί.

Ο πανεπιστημιακός (εσωτερικού)

Ολα αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν φυσιολογικά για έναν ερασιτέχνη ιστοριογράφο, έντονα σημαδεμένο απ' την προσωπική του τραγωδία. Την ίδια όμως ανάλυση συναντάμε και σε κείμενα πανεπιστημιακών, ταυτισμένων με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Ιωάννης Κολιόπουλος είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης, αντιπρόεδρος του ΙΜΧΑ και, ταυτόχρονα, μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου και του εκδοτικού τμήματος του "Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κων/νος Καραμανλής" (ΙΔΚΚ). Το ΙΔΚΚ είναι το επίσημο θινκ τανκ της ΝΔ, επιφορτισμένο με την επεξεργασία του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής του κόμματος: τον περασμένο Αύγουστο λ.χ., οι υπηρεσίες του παρέδωσαν στη Ρηγίλλης 17 τόμους με "μελέτες εκλογικής γεωγραφίας", για "τον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό του επερχόμενου προεκλογικού αγώνα" ("Εθνος" 10.8.03). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ιδρύματος, την περασμένη Τετάρτη ο Κολιόπουλος ήταν (μαζί με τους Γιάννη Βαρβιτσιώτη, Παναγιώτη Ψωμιάδη, Βασίλη Παπαγεωργόπουλο κ.ά.) κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωσή του στη Θεσ/νίκη, με θέμα "Το νόημα της 28ης Οκτωβρίου για τους νέους ανθρώπους".

Την τελευταία δεκαετία, ο ίδιος καθηγητής έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια αποκατάστασης των δωσιλογικών κυβερνήσεων, ως της κατεξοχήν "νόμιμης εξουσίας" των ημερών. "Με κριτήριο τον έλεγχο της εδαφικής επικράτειας μιας χώρας και την παροχή υπηρεσιών στο λαό της", γράφει χαρακτηριστικά, "τα ισχυρότερα επιχειρήματα μπορούσε να προβάλει -και επρόβαλλε- η κατοχική Κυβέρνηση. Αυτή την πραγματικότητα αντιμετώπιζαν οι Ελληνες της κατεχόμενης Ελλάδος και αυτά τα στοιχεία επηρέαζαν την πολιτική στάση τους. Αυτή η πραγματικότητα, ύστερα από μισόν και πλέον αιώνα, δεν έχει ακόμη ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη του έθνους για το λόγο κυρίως, ότι δεν στάθηκε δυνατό, εξ αιτίας των παθών που προκάλεσε και κληροδότησε η εποχή, να συμβιβασθούν οι Ελληνες με το ιστορικό αυτό παρελθόν και να το αποδεχθούν όπως ήταν. Το ζήτημα της εξουσίας στην κατεχόμενη Ελλάδα, όπως έχει ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη, είναι αποτέλεσμα ιδεολογικών 'επιδρομών' στο ιστορικό παρελθόν και πολιτικής επεξεργασίας, όχι ψύχραιμης αποδοχής όλων των όψεών του" ("Κατοχή, Εξουσία, Νομιμότητα", Η Καθημερινή 14.11.1999).

Τα Τάγματα Ασφαλείας, καθεαυτά, δεν απασχολούν τον Κολιόπουλο. Το διαπιστώνουμε, μεταξύ άλλων, και από το βιβλίο που έγραψε πρόσφατα μαζί με τον Θάνο Βερέμη του ΕΛΙΑΜΕΠ ("Greece. The Modern Sequel", Λονδίνο 2003), βιβλίο που υμνήθηκε από την "Καθημερινή" σαν υποχρεωτικό βοήθημα πριν "γράψουμε ή διατυπώσουμε, από δω και πέρα, οποιαδήποτε επιστημονική άποψη για τη σύγχρονη Ελλάδα" (12.10.03): στις 30 σελίδες που καταλαμβάνει η εξιστόρηση της περιόδου 1943-49, οι ταγματασφαλίτες αναφέρονται μόνο μια φορά -κι αυτήν παρεμπιπτόντως, σαν θύματα των "ατέλειωτων κολαστήριων επιθέσεων του ΚΚΕ εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων" (σ.80).

Διαφορετικά είναι τα πράγματα με τα "εθελοντικά τάγματα" των τουρκόφωνων Ποντίων της Δυτικής Μακεδονίας, που είχαν επικεφαλής τους Μιχάλαγα και Κιτσά Μπατζάκ. Στο βιβλίο του "Λεηλασία φρονημάτων" (Θεσ/νίκη 1994), ο καθηγητής του ΑΠΘ δεν μετρά τα λόγια του: "Στη συντριπτική τους πλειοψηφία", διαβεβαιώνει, "οι Πρόσφυγες που συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς, οπλιζόμενοι κατά των Ανταρτών, δεν υστερούσαν σε πατριωτισμό έναντι εκείνων που ακολούθησαν τους Αντάρτες". Απλώς, "στα μάτια τους το ΕΑΜ και οι Βούλγαροι ταυτίζονταν" (σ.91-2). Απέναντι στην "κομμουνιστική-ολοκληρωτική εξουσία" του ΕΛΑΣ (σ.192), που επέβαλε στους χωρικούς την "προσφυγή στα όπλα εναντίον των κατακτητών" χάρη στο "βρετανικό χρυσό" (σ.116), οι ηγετικές φυσιογνωμίες του ένοπλου δωσιλογισμού αποκτούν έτσι ένα ιδιότυπο φωτοστέφανο. Ο Μιχάλαγας λ.χ. περιγράφεται σαν "αδιαφιλονίκητος ηγέτης, ευαίσθητος στα πολιτικά μηνύματα της εποχής". Οπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει ο συγγραφέας, παραποιώντας κατάφωρα τις πηγές του, ακόμη κι "οι Ελασίτες που τον συνέλαβαν μετά την απελευθέρωση, δεν έκρυβαν το θαυμασμό τους για τον άνδρα και τις ηγετικές του ικανότητες" (σ.101-3).

Ο πανεπιστημιακός (εξωτερικού)

Ο Στάθης Καλύβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και μέλος, επίσης, του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΙΔΚΚ. Ασχολούμενος μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 με την ευρωπαϊκή χριστιανοδημοκρατία, στράφηκε στη συνέχεια στη μελέτη των εμφυλίων πολέμων. Την ίδια ακριβώς περίοδο διαπιστώνει, σε κείμενό του για την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, ότι η αντοχή των διαχωριστικών γραμμών εις βάρος της ΝΔ στηρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, "στις μνήμες των συγκρούσεων του παρελθόντος" (Journal of the Hellenic Diaspora, 23/1 [1997], σ.98-101).

Η ειδίκευσή του στην "εμφύλια βία", του έχει προσδώσει ένα αδιαφιλονίκητο κύρος στους υπερατλαντικούς κύκλους. Αμέσως μετά την 11η Σεπτέμβρη, λ.χ., το έγκυρο περιοδικό New Yorker κατέφυγε σ' αυτόν για να αναλύσει "το μηχανισμό της βίαιης ανταρσίας" και τις προτεραιότητες μιας σύγχρονης αντιτρομοκρατικής στρατηγικής σε παγκόσμια κλίμακα. Από το ίδιο δημοσίευμα πληροφορούμαστε πως η δουλειά του στην Ελλάδα, μαζί μ' εκείνη του συμφοιτητή του Ρότζερ Πέτερσεν στη Λιθουανία, αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου ερευνητικού προγράμματος με επικεφαλής δύο καθηγητές του Στάνφορντ. Ανάλογα προγράμματα, συνδεδεμένα με το σχεδιασμό της "προληπτικής αντιτρομοκρατίας", διεξάγονται επίσης από την RAND Corporation, τη Διεθνή Τράπεζα και το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ (Nicholas Lemann "What terrorists want", The New Yorker 29.10.01).

Οσον αφορά την Ελλάδα, το βασικό έργο του κ. Καλύβα είναι μια εισήγηση σε συνέδριο με τον εύγλωττο τίτλο "Κόκκινος τρόμος: η αριστερή βία στη διάρκεια της Κατοχής". Σ' αυτό, καταγγέλλει όλη συλλήβδην τη σοβαρή μεταπολεμική ιστοριογραφία (Κ. Τσουκαλά, Ν. Σβορώνο, Ι. Χόνδρο, Χ. Φλάϊσερ, Ο. Σμιθ, Α. Ελεφάντη, κ.ά.) ότι "έτεινε να παραβλέπει, να ελαχιστοποιεί ή να συγκαλύπτει την αριστερή τρομοκρατία" των κατοχικών χρόνων (σ.142). Ο ίδιος καμαρώνει ότι έχει πραγματοποιήσει "την πρώτη (και μέχρι στιγμής μοναδική) συστηματική και μεγάλης κλίμακας εμπειρική έρευνα της βίας στη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου" (σ.143), καλύπτοντας 57 χωριά της Αργολίδας. Αν και η επεξεργασία των αποτελεσμάτων της έρευνάς του "συνεχίζεται" (σ.178), δεν διστάζει ωστόσο να καταλήξει σε κατηγορηματικά συμπεράσματα -και, μάλιστα, όσον αφορά το σύνολο της χώρας (σ.143, 155 & 163).

Εκτός από την πρωταρχική ευθύνη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για τη "βία" της δεκαετίας του '40 (η οποία "αποδεικνύεται" με μεθόδους που δεν προλαβαίνουμε ν' αναλύσουμε εδώ), η προσπάθεια του Καλύβα εστιάζεται στην κατάδειξη του "αμυντικού" (και, κυρίως, λαοφιλούς) χαρακτήρα των Ταγμάτων Ασφαλείας. Σχολιάζοντας λ.χ. τη σύλληψη και παράδοση στους Γερμανούς των τοπικών στελεχών του ΕΑΜ από "τους χωρικούς" της δυτικής Αργολίδας την άνοιξη του 1944, δεν παραλείπει να προσθέσει: "Το ειρωνικό σ' αυτές τις εξελίξεις είναι ότι, στη διάρκεια των συνεντεύξεών μου, η λέξη επανάσταση χρησιμοποιήθηκε κυρίως απ' τους ανθρώπους αυτών των χωριών για να περιγράψει τον ξεσηκωμό τους εναντίον του ΕΑΜ. 'Τα χωριά μας εξεγέρθηκαν', μου είπαν, ή 'τότε ήρθε ο καιρός της επανάστασης'" (σ.154).

Υποθέτουμε ότι οι ερωτήσεις του κ. Καλύβα προς τους εν λόγω "πληροφορητές" του δεν επεκτάθηκαν και στα μεταπολεμικά χρόνια. Γιατί τότε, με αφορμή την 21η Απριλίου, κατά πάσα πιθανότητα θα ξανάκουγε να μιλούν για "την Επανάσταση"....

Η αδύνατη αποκατάσταση

Παρά τη ρητή αποκήρυξή τους από την εξόριστη κυβέρνηση, τις συμμαχικές στρατιωτικές αποστολές και τις αντιστασιακές οργανώσεις, οι Ταγματασφαλίτες τελικά ουδέποτε τιμωρήθηκαν για την ένοπλη συνεργασία τους με τον κατακτητή. Αντίθετα, επανεξοπλίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήδη από τις μέρες των Δεκεμβριανών. Το Μάιο του 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων απήλλαξε τους δημιουργούς τους από κάθε σχετική κατηγορία, ενώ το Μάρτιο του 1947 αθωώθηκαν και οι επικεφαλής τους στο μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς. Οι καιροί, άλλωστε, ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί γι' αυτή την αποκατάσταση: όπως παρατηρούσε το Φεβρουάριο του 1948 στη Βουλή ο Θ. Τουρκοβασίλης, "ένα μεγάλο μέρος των διαπρεψάντων αξιωματικών εις τον αγώνα κατά των συμμοριτών, προέρχεται εκ των Ταγμάτων Ασφαλείας".

Πολύ πιο δύσκολη υπήρξε, ωστόσο, ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η δημόσια υπεράσπιση των Ταγμάτων. Η αιματηρή δράση τους κάτω από τις διαταγές των SS ερχόταν σε άμεση αντίθεση προς την επίσημη εκδοχή για τη δεκαετία του '40, σύμφωνα με την οποία η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη αντλούσε τη νομιμοποίησή της από την εξόριστη βασιλική κυβέρνηση -κι όχι από τους συνεργάτες του Αξονα (οι οποίοι μπορεί μεν να αμνηστεύτηκαν, εξαναγκάστηκαν όμως σε μια ιδιότυπη αυτολογοκρισία όσον αφορά τη δραστηριότητά τους στα χρόνια της Κατοχής). Η όποια προσπάθεια αποκατάστασης των ταγματασφαλιτών, εστιάστηκε έτσι στην έμμεση "δικαίωσή" τους, ως ανθρώπων που συνέβαλαν -έστω και κάπως ανορθόδοξα- στην καταστολή του "απόλυτου κακού", δηλαδή των "εαμοβουλγάρων".

Την ίδια έμμεση οδό ακολούθησε και το επίσημο κράτος, όταν επί χούντας έσπευσε να αναγνωρίσει τη θητεία στα Τάγματα Ασφαλείας ως συμμετοχή στην ...Εθνική Αντίσταση. Σύμφωνα με το Ν.Δ. 179 του 1969 (που ίσχυσε μέχρι το 1982), αντιστασιακοί θεωρήθηκαν (και) όσοι πολέμησαν επί Κατοχής εναντίον οργανώσεων "αντεθνικώς δρασάντων και αποσκοπούντων εις την επιβολήν εν τη χώρα καθεστώτος διαφόρου του νομίμου τοιούτου" (δηλ. του ΕΑΜ). Βάσει αυτής της διάταξης, πολλοί πρώην ταγματασφαλίτες είτε συνταξιοδοτήθηκαν είτε απήλαυσαν προνόμια όπως η κατ' επιλογήν υπηρεσιακή εξέλιξή τους ή η προνομιακή εισαγωγή των γόνων τους στα ΑΕΙ και το δημόσιο.

Ακόμη κι αυτή η (υλικότατη) αποκατάσταση των γερμανοτσολιάδων συντελέστηκε, ωστόσο, στα μουλωχτά, αποφεύγοντας οποιονδήποτε πανηγυρικό χαρακτήρα. Με αποτέλεσμα, τη δυσφορία όσων από τους ενδιαφερόμενους δεν μπορούσαν να χωνέψουν αυτή την αυτοσυγκράτηση, σε μια εποχή που ο πρώην ταγματασφαλίτης Παπαδόπουλος είχε σκαρφαλώσει στην κορυφή της κρατικής ιεραρχίας.

_________________
ΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΕ ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 09 Jun 2012, 15:00 
Editor
Editor
User avatar

Joined: 20 Aug 2011, 22:16
Posts: 1529
Location: Κιλκίς
Has thanked: 469 time
Have thanks: 585 time
ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΦΥΛΙΟΣ


Image

Υπάρχει μια διαφωνία ανάμεσα στους ιστορικούς (και μη), κατά πόσον οι μαύρες αυτές σελίδες του έθνους μας ήταν εμφύλιος (δηλαδή πόλεμος ανάμεσα σε δύο παρατάξεις, όπως πχ την περίοδο 1823-1825) ή συμμοριτοπόλεμος (δηλαδή πόλεμος ανάμεσα στο επίσημο κράτος και σε μια οπλισμένη από άλλους ομάδα).

Το βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο του υποστρατήγου εα. ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΑΝΤΩΝΑΚΕΑ προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα αυτό. Εμείς βάζουμε αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο το οποίο στο σύνολο του απαντάει πλήρως στο ερώτημα: Ότι δηλαδή ο πόλεμος ήταν συμμοριτοπόλεμος και όχι εμφύλιος.

Στο απόσπασμα αυτό, ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας κυρίως κομμουνιστικές πηγές αποδεικνύει ότι το ΚΚΕ ξεκίνησε αυτόν τον αιματηρό τρίτο γύρο, με όπλα, πολεμοφόδια και διπλωματική στήριξη κάποιων άλλων κρατών, που υπέδειξαν την ένοπλη σύγκρουση για τους δικούς τους σκοπούς και ήθελαν μέσω του ΚΚΕ και του συμμοριπολέμου, να βλάψουν την Ελλάδα αποσπώντας τμήματά της από τον εθνικό της κορμό.

Ο ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ΗΤΟ ΞΕΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΕΠΙΒΟΥΛΗ



Το γεγονός ότι ο Συμμοριτοπόλεμος δεν ήτο εμφύλιος πόλεμος, δηλαδή άγων ιδεολογικός ή κοινωνικός, προκύπτει και από την ομολογία του ιδίου του Αρχηγού του Κ.Κ.Ε.. Νίκου Ζαχαριάδη, ο όποιος παραδέχεται ότι επρόκειτο περί ξενοκινήτου επιβουλής, ή οποία όμως δια λόγους σκοπιμότητος και εκμεταλλεύσεως των συναισθημάτων της διεθνούς κοινής γνώμης, ενεφανίζετο ως δήθεν επανάστασις των καταπιεζομένου «δημοκρατικών» πολιτών. Συγκεκριμένους, ως αναγράφεται εις τις σελίδες 28 και 29 του βιβλίου του «Δέκα χρόνια πάλης», εις τό εισηγητικόν του σημείωμα προς την γενομένη εν Ρωσσία, την 14-15 Οκτωβρίου 1950, ΙΙΙην Συνδιάσκεψιν του Κ.Κ.Ε., ούτος είπε και τα εξής:«Η πολιτική μας θα έπρεπε να είναι τέτοια ώστε φαινομενικά να είναι αμυντική... Χωρίς όμως να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας τότε, δεν μπορούσαμε ν' αρχίσουμε. Και στις συνθήκες τον 1946 εξασφάλιση νώτων σήμαινε, πρώτ' άπ' όλα και κυρίως, Γιουγκοσλαβία ευνοϊκά για μας διατεθειμένη...».

Επομένως, ομολογείται κυνικώτατα ότι ο «Τρίτος Γύρος» δεν ήτο αποτέλεσμα, ως υπεστηρίζετο υπό του Κ.Κ.Ε., «της αυθόρμητης εκδήλωσης αυτοάμυνας των δημοκρατικών πολιτών, εναντίον των καταπιέσεων της Βρετανικής πολιτικής και των Ελλήνων μοναρχοφασιστών», αλλά προσχεδιασμένη άπόφασις ενόπλου επιβουλής εναντίον της Ελλάδος.
Αλλά και ο αρχισυμμορίτης Μάρκος Βαφειάδης παραδέχεται εις την σελίδα 378 του βιβλίου του «Απομνημονεύματα», Τόμος 5ος, ότι ο Συμμοριτοπόλεμος δεν ήτο επανάστασις «των καταπιεζομένων δημοκρατικών πολιτών», ούτε «αύθόρμητη εκδήλωση αυτοάμυνας εναντίον των καταπιέσεων των Βρετανών και των Ελλήνων», αλλά ότι ο κύριος συντελεστής της αποφάσεως διά την εξαπόλυσιν αυτού εναντίον της Ελλάδος υπήρξε το «Μακεδόνικο ζήτημα». Συγκεκριμένως, γράφει ούτος, μεταξύ άλλων:«Το λεγόμενο «Μακεδόνικο» δεν έμεινε έξω από τους συντελεστές του Εμφύλιου. Ήτανε ένα από τα κυρίαρχα πού συνθέτουν το σύνολο των συστατικών πού οδήγησαν στον εμφύλιο».

Τον «Τρίτον Γύρον» δεν τον προεκάλεσαν, ως διεκηρύσσετο, οι διώξεις των κομμουνιστών υπό των δεξιών κυβερνήσεων και των οπαδών των, ούτε η πηγαία έκρηξις μιας καταπιεζόμενης μειοψηφίας. Ούτος υπήρξε, μετά την αποτυχίαν της βιαίας καταλήψεως της εξουσίας εις τους δύο πρώτους «Γύρους» (της Κατοχής και των Δεκεμβριανών), ή τελική έφοδος προς ολοκλήρωσιν του αρχικού σχεδίου περί αποσπάσεως της Μακεδονίας, διαμελισμού της Ελλάδος και βιαίας εντάξεως της εις το κομμουνιστικό στρατόπεδο, ως δορυφόρου της Μόσχας. Περί αυτού υπήρξεν είλημμένη ά-πόφασις και προς τον σκοπόν αυτόν είχε προηγηθή η απόκρυψις τού οπλισμού αμέσως μετά την Συμφωνίαν της Βαρκίζης (12 Φεβρουαρίου 1945), ως και η ίδρυσις της στρατιωτικής βάσεως εξορμήσεως του Μπούλκες Νοτιοσλαυΐας. Τούτο συνάγεται και εκ του περιεχομένου της εκθέσεως, του Νίκου Ζαχαριάδη, προς τον Στάλιν, την οποίαν διεβίβασεν εκ Βελιγραδίου ο Γιάννης Ιωαννίδης, μέσω του ειδικού απεσταλμένου Σοβιετικού Σεργκέεφ, προς την Μόσχαν. Εις αυτήν ο Ζαχαριάδης αναφέρει:«Η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. (στα μέσα Φεβρουαρίου 1946) κατέληξε σε αποφάσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να οργανωθή ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας».

Αι πρώται εμφανισθείσαι συμμορίαι απετελούντο εξ 7-10 ανδρών εκάστη και απεκαλούντο «Ομάδες καταδιωκομένων αγωνιστών», μετονομασθείσαι, κατά τας αρχάς του 1946, εις «Συγκροτήματα» (εκ 50 περίπου ανδρών έκαστον). Αμέσως, όμως, μετά την αναγγελίαν του σχηματισμού «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» (24.12.1947) άρχισε η συγκρότησις των κομμουνιστικών ορδών εις στρατιωτικούς σχηματισμούς, οπότε οι «Ομάδες» μετωνομάσθησαν εις «Λόχους» και τα «Συγκροτήματα» εις «Τάγματα». Η πράξις αύτη απετέλεσε την αρχήν της επιδιώξεως μετασχηματισμού των ληστοσυμμοριών εις τακτικόν «λαϊκό επαναστατικό στρατό».

ΤΙΤΟ: ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ


Εκτός, όμως, των διαδοχικών αποφάσεων του Ο.Η.Ε., δια των όποιων προσδιορίζετο ο χαρακτήρ του διεξαγόμενου πολέμου εις την Ελλάδα ως συμμοριακός πόλεμος (BANDITS WARFARE), έχομεν την σειράν των πραγματικών και ιστορικώς βεβαιωθέντων γεγονότων, τα όποια αποδεικνύουν, πέραν πάσης δυνατής αμφισβητήσεως, ότι ο πόλεμος εκείνος ήτο ξενοκίνητος εισβολή ενεργούμενων του Σλαβισμού. Επίσης, έχομεν σήμερον και τας έγγραφους ομολογίας των κομμουνιστών πρωταγωνιστών της εποχής εκείνης, δια των όποιων τεκμηριούται πλήρως η θέσις, καθ' ην ό Στάλιν χρησιμοποίησε τους κομμουνιστοσυμμορίτας ως άθυρμα, προς τον σκοπόν της, κατά τον Μάρκον Βαφειάδην, «εις βάρος μας και υπέρ των Βορείων γειτόνων μας νέας διευθετήσεως των συνόρων».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, κατά την διάρκειαν των εργασιών της 12ης Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., της συνελθούσης υπό την προεδρίαν του, εις τας Αθήνας, την 25-27 Ιουνίου 1945, παρουσιάσθη επιφυλακτικός ως προς την άμεσον επανάληψιν του ένοπλου αγώνος. Βιαστικός, όμως, ήτο ο Τίτο - «για τους δικούς του λόγους», όπως γράφει ο Αλέξης 'Ελικιώτης, εις την σελίδα 1193 τού βιβλίου του «Ιστορική αναμέτρηση». Διατί, όμως, ο Τίτο ήτο βιαστικός; Μας το λέγει ο ίδιος, ό Τίτο, την 11ην Οκτωβρίου 1945, εις την ομιλία του, την οποίαν εξεφώνησεν εις τα Σκόπια, ειπών μεταξύ άλλων και τα εξής:«Υπάρχουν, όμως, ακόμη σήμερον Μακεδόνες έξω της Νοτιοσλαβικής Μακεδονίας. Είναι οι αδελφοί μας της Μακεδονίας του Αιγαίου, δια τας τύχας των όποιων δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσωμεν. Πιστεύομεν, όμως, ότι μίαν ημέραν θα συνενωθούν και αυτοί μαζί μας».

Εξ άλλου, δύο εβδομάδας βραδύτερον, ήτοι την 25ην Οκτωβρίου 1945, συνήλθεν εις την Πράγαν το Πανσλαυϊκόν Συνέδριον και ενέκρινε μεταξύ άλλων και το έξης ψήφισμα:«Εδόθη μεγάλη προσοχή παρά του Συνεδρίου είς την τελικήν απελευθέρωσιν των Σλαύων της Μακεδονίας. Οι Σλαύοι εις τας ακτάς του Αιγαίου υφίστανται ακόμη τον ξενικόν ζυγόν. Και απεφασίσθη, ομοφώνως, όπως εγερθή το ζήτημα της απελευθερώσεως των Σλαύων τής Μακεδονίας του Αιγαίου».

Αλλά και ο Νοτιοσλαύος Στρατηγός Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς (γνωστός ως «Τέμπο»), μετ' ολίγας μόνον εβδομάδας, ομιλών εις το Μοναστήριον, είπε: «Είτε το θέλουν οι "Ελληνες, είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνη αύτόνομον κράτος και θα υπαχθή εις το Γιουγκοσλαυικόν Ομοσπονδιακόν Κράτος. Εάν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτό ειρηνικώς θα το επιτύχωμεν διά των όπλων».

Ο «Τίτο», λοιπόν, αυτός ό παλαιός Τροτσκιστής (1938) και πρώην Λοχίας του Αύστροουγγρικού Στρατού, Ιωσήφ Μπρόζ, ο όποιος αυτοετιτλοφορήθη «Στρατάρχης» εν μιά νυκτί, το 1942, όχι απλώς εβιάζετο, αλλά και πίεζε, φορτικώς, την ηγεσίαν του Κ.Κ.Ε. διά την έναρξιν του Συμμοριτοπολέμου, επειδή εθεώρει την εποχήν κατάλληλον και τας συνθήκας ευνοϊκάς διά την κατάληψιν της Μακεδονίας. Τούτο βεβαιώνει και ο επιφανής παράγων της Αριστεράς Δεύτερης Μαυροειδής, ο οποίος εις την σελίδα 173, του βιβλίου του «Από τον Σταλινισμό στην Περεστρόϊκα», γράφει:« Αργότερα, ο Ζαχαριάδης θα πει ότι ο Τίτο όχι μόνο τον ενθάρρυνε, αλλά και τον ώθησε πιεστικά μάλιστα, να προχωρήσει αμέσως στην έναρξη του ένοπλου αγώνα»

Βαθμηδόν, η αρχική διστακτικότης του Νίκου Ζαχαριάδη θα υπερνικηθή και το Κ.Κ.Ε. αρχίζει πλέον, οριστικώς και διά της παροτρύνσεως των Κ.Κ. Νοτιοσλαυΐας και Βουλγαρίας, προσανατολιζόμενον προς την επανέναρξιν του ενόπλου αγώνος, αφού, ως γνωστόν, ή ηγεσία του δεν παρεδέχθη ότι ο αγών αυτός σταμάτησε μετά την ήτταν του και την συνθηκολόγησιν της Βαρκίζης. Πράγματι, όπως μας πληροφορεί ο Νίκος Ροδίτσας, εις την σελίδα 42 του βιβλίου του «1946-1949 Τα χρόνια της κρίσης»: «Η προκαταρκτική απόφαση για την έναρξη τον ένοπλου αγώνα, που κράτησε πάνω από τρία χρόνια και έμεινε γνωστός σαν 3ος γύρος, πάρθηκε στη Βουλγαρική κωμόπολη Πετρίτσι, κοντά στα Ελληνικά σύνορα, στις 15 Δεκεμβρίου 1945. Σε σύσκεψη πού έγινε εκεί, και πού πήραν μέρος μέλη του Κ.Κ.Ε. και Βούλγαροι και Γιουγκοσλάβοι αξιωματικοί, των Γενικών Επιτελείων των χωρών τους, αποφασίστηκε η δημιουργία του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (Δ.Σ.Ε.), στον οποίο αμέριστη θα δινόταν η βοήθεια από τις γειτονικές χώρες. Αποστολή του, η κατάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα».

Εις το ίδιο θέμα αναφέρεται, επίσης, και ο αρχισυμμορίτης Μάρκος Βαφειάδης, εις την γνωστή επιστολή του προς τον Νίκον Ζαχαριάδην, τον Ιανουάριον 1948, την δημοσιευομένην εις τας σελίδας 210 και 211 του βιβλίου του Εθνικού Ιδρύματος Αμύνης, «Δημοκρατία και Ολοκληρωτισμός- Το χρονικόν τού Συμμοριτοπολέμου». Εις την επιστολήν του αυτήν γράφει, μεταξύ πολλών άλλων:
«Διά τον λόγον τούτον συνηντήθημεν εις το Κογκρέσσον του Πέτριτς, τον Δεκέμβριον του 1945, εν όλόκληρον έτος μετά τα Δεκεμβριανά γεγονότα και απεφασίσαμεν όπως ο λαός, όστις επί εν έτος και πλέον ευρίσκετο εις φιλικάς χώρας ίνα αποφύγη, την δικαιοσύνην, ως αποτέλεσμα των διπλωματικών υποχρεώσεων του Στάλιν, ήτο ο μοναδικός δυνάμενος να πραγματοποίηση με βεβαιότητα τας μεταρρυθμίσεις εις τας οποίας απεβλέπαμεν... Από της στιγμής εκείνης, η πρώτη ομάς του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού είχε σχηματισθή. Τα αρχηγεία του εγκατεστάθηκαν εις Μπούλκες της Γιονγκοσλαβίας»

Το σύνθημα διά την έναρξιν του «Τρίτου Γύρου» έδωσεν ο υφυπουργός εξωτερικών της Σοβιετικής Ενώσεως Ανδρέας Βισίνσκυ, από του βήματος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, την 21ην Ιανουαρίου 1946. ισχυριζόμενος ότι «εις την Ελλάδα επικρατεί κατάστασις τρομοκρατίας» και ότι «κινδυνεύει ή ζωή και η ελευθερία των δημοκρατικών πολιτών». Την εποχήν εκείνην η Σοβιετική Ένωσις προσέφυγεν εις το Συμβούλιον Ασφαλείας, κατηγορούσα την Ελλάδα ως απειλούσαν την ειρήνην εις τα Βαλκάνια! Τήν ιδίαν ημέραν, το Κ.Κ.Ε. εξέδωσεν απόφασιν ταυτόσημον προς τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς των Σοβιετικών και δι' αυτής εζητείτο «ο σχηματισμός εθελοντικού σώματος από πιστούς δημοκράτες δοκιμασμένους στην Εθνική Αντίσταση, πού να ξεκαθαρίσει τον Τόπο από το μοναρχοφασιστικό μίασμα» και εκαλείτο ο Λαός «να οργανώση την πλατειά και την στενή αυτοάμυνα στις πόλεις και τα χωριά».

Η συκοφαντική εναντίον της Ελλάδος προσφυγή, ως ήτο φυσικόν απερρίφθη, μετά μακράς συζητήσεις, δικαιωθείσης ούτω, της Ελλάδος. Εν τούτοις, διά της προσφυγής της εκείνης ή Σοβιετική Ένωσις απέβλεπεν εις την τόνωσιν του ηθικού των αναπτυσσομένων, τότε, πρώτων κομμουνιστικών συμμοριών και εις την παρότρυνσιν των Βορείων γειτόνων της Ελλάδος διά την ενίσχυσιν των κομμουνιστοσυμμοριτών. Παραλλήλως, όμως, έρχεται η εντολή διά την έναρξιν του ένοπλου αγώνος και εκ Μόσχας όπου ο Δημήτριος Παρτσαλίδης έχει μεταβεί προς τον σκοπόν αυτόν. Τούτο παραδέχεται και ο γνωστός κομμουνιστής Λευτέρης Μαυροειδής, ο όποιος, εις την σελίδα 174, του βιβλίου του «Από τον Σταλινισμό στην Περεστρόϊκα», γράφει:«Όπως βλέπουμε, λοιπόν, ο Στάλιν έμεινε βασικά στη γραμμή πού είχε διαμηνύσει ο Μολότωφ στον Παρτσαλίδη από τον Φεβρουάριο του 1946: «Να πάρετε μέρος στις εκλογές και μετά τις εκλογές βλέποντας και κάνοντας. Ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης. Θα ρίχνετε το κέντρο βάρους άλλοτε στον ένοπλο αγώνα και άλλοτε στις νόμιμες μορφές πάλης...».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, όμως. απέρριψε την «συμβουλή» του Μολότωφ και απεφάσισεν όπως το Κ.Κ.Ε. απόσχη των εκλογών της 31ης Μαρτίου 1946, δι' ανάδειξιν Αναθεωρητικής Βουλής. Τούτο ομολογεί ο ίδιος. ενώπιον της 7ης "Ολομελείας του Κ.Κ.Ε., τον Μάϊον 1950. Επιθυμών, εν τούτοις, να απόδειξη εις τον Στάλιν, προ της μετ' αυτού συναντήσεως του, κατά τας αρχάς Απριλίου 1946, ότι το Κ.Κ.Ε. είναι ετοιμοπόλεμον - προκειμένου να εξασφάλιση ούτω, την βοήθειάν του - εγκρίνει προ της αναχωρήσεως του. εκ Θεσσαλονίκης, διά Βελιγράδιον, Πράγαν και Μόσχαν, την γενομένην βάσει των ληφθεισών αποφάσεων της 2ας Όλομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. «για άμεση ένοπλη εξέγερση», εισήγησιν του Μάρκου Βαφειάδη διά την επίθεσιν, την νύκτα της παραμονής των εκλογών, εναντίον του Λιτόχωρου Πιερίας. Αυτή ήτο ή πρώτη καλώς οργανωμένη ένοπλος εμφάνισις των ληστοσυμμοριτών και θεωρείται υπό πολλών ως η επίσημος έναρξις του Συμμοριτοπολέμου. Την επιχείρησιν εναντίον του Λιτόχωρου κατέστρωσαν από κοινού (όπως αναφέρει ο Μάρκος Βαφειάδης εις τας σελίδας 93,94 και 138 του βιβλίου του «Απομνημονεύματα») γνωστά ονόματα αρχισυμμοριτών, όπως οι Γ. Πρωτόπαππας ή «Κικίτσας», Άθαν. Γκένιος ή «Λασσάνης» κ.ά., ως και δύο επίορκοι εκ μονίμων προερχόμενοι στρατιωτικοί, οι Ιωάννης Μουστεράκης και Ιωάννης Παλάσκας. Η εκτέλεσις της τρομοκρατικής επιθέσεως εναντίον του Λιτόχωρου, κατά την οποίαν εφονεύθησαν ένδεκα Χωροφύλακες και Στρατιώται, ανετέθη εις τους γνωστούς αρχισυμμορίτας Ρόσιον Αλέξανδρον («Υψηλάντην») και Καπετάνον Εύριπίδην («Πάνον»). Εις αυτήν φέρεται συμμετασχών και ο λυμαινόμενος την περιοχήν Έλασσώνος - Δεσκάτης - Βερμίου λήσταρχος Θωμάς Λιόλιος ή «καπετάν Μπαρούτας», όστις εφονεύθη την 18ην Ιουλίου 1946. εις συμπλοκήν μετά αποσπάσματος Χωροφυλακής, εις την περιοχήν Κάτω Βερμίου.

Την ιδίαν εποχήν, η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., λαμβάνει και το σχετικόν μήνυμα εκ Βελιγραδίου. Ο Τίτο αξιώνει, πλέον, την άμεσον έναρξιν του Συμμοριτοπολέμου. Έπ' αυτού, ο Αλέξης Ελικιώτης. εις την σελίδα 445 τού βιβλίου του «Ιστορική Αναμέτρηση», γράφει:«Κι έτσι, μόλις επέστρεψε ο Π. Ρούσσος από το Βελιγράδι, όπου τον είχε στείλει προς συνάντηση του Τίτο ο Ζαχαριάδης, και εκόμισε το μήνυμα του Τίτο, πού αξίωνε την άμεση έναρξη της νέας επιθέσεως, υποσχόμενος αμέριστη υποστήριξη, στις 12 Φεβρουαρίου 1946, η Δεύτερη "Ολομέλεια κατέληξε στη γνωστή απόφαση της».

Και πράγματι, ο Νίκος Ζαχαριάδης, παραδέχεται ότι: «Η απόφαση για την επανάληψη του ένοπλου αγώνα πάρθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1946, επέτειο της Συμφωνίας της Βάρκιζας, με ρητή επίσημη βεβαίωση του Τίτο ότι θα μας δώσει ουσιαστική συμπαράσταση. Αυτό αποτέλεσε σημαίνοντα παράγοντα για την απόφαση. Χωρίς την υπόσχεση αυτή δεν θα καταφεύγαμε στον ένοπλο αγώνα».

Τρεις, επίσης, ημέρας, προ της συγκλήσεως της 2ας "Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., ήτοι την 9ην Φεβρουαρίου 1946, ο Στάλιν εξεφώνησε λόγον, ο όποιος και απετέλεσε την απαρχήν του «ψυχρού πολέμου», μεταξύ Ανατολής και Δύσεως. Ό Σοβιετικός δικτάτωρ υπεστήριξεν ότι «είναι πλέον αδύνατος η ειρηνική διεθνής εξέλιξις μετά των καθεστώτων της καπιταλιστικής οικονομίας». Δηλαδή, εδίδετο εμμέσως, πλην σαφώς, το πράσινον φως προς την ηγεσίαν του Κ. Κ. Ε. διά την προσφυγήν εις τον ένοπλον αγώνα.

Κατόπιν όλων αυτών, η τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε.. συνήλθε, την 12ην Φεβρουαρίου 1946 και έλαβε, οριστικώς, την τελικήν άπόφασιν διά την έναρξιν του Συμμοριτοπολέμου. Εις την παράγραφον, ή οποία άνεφέρετο εις την έναρξιν του πολέμου τούτου, ανεγράφετο: «Η δεύτερη Ολομέλεια, αφού στάθμισε εσωτερικούς παράγοντες, βαλκανική και διεθνή κατάσταση, αποφάσισε να προχωρήσει στην οργάνωση της νέας ένοπλης πάλης ενάντια στο μοναρχοφασιστικό αφανισμό».

Χαρακτηριστικόν είναι, ότι η απόφασις της 2ας Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. δεν ομιλεί περί ενάρξεως, αλλά περί αναπτύξεως του ένοπλου αγώνος, διά να υποδήλωση ότι ο ένοπλος άγων ουδέποτε εσταμάτησε, άλλ' απλώς ανεστάλη διά της Συμφωνίας της Βαρκίζης, εν όψει ευνοϊκότερων συνθηκών. Πράγματι, η Κεντρική Επιτροπή τού Κ.Κ.Ε., απευθυνόμενη το 1956 προς τα μέλη του Κόμματος, γράφει: «Το Φλεβάρη του 1946 η καθοδήγηση του Κόμματος πήρε στη 2η Ολομέλεια της Κ.Ε. απόφαση για προσανατολισμό προς την ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα».

Την διαπίστωσιν, ότι ή ηγεσία του Κ.Κ.Ε. εθεώρει ότι ο ένοπλος άγων ουδέποτε εσταμάτησε, άλλ' απλώς ανεστάλη δια της Συμφωνίας της Βαρκίζης, ομολογεί ο ίδιος ο Αρχηγός του Κ.Κ.Ε., Νίκος Ζαχαριάδης, ο όποιος εις το υπόμνημά του, της 13ης Μαΐου 1947, προς τον Στάλιν, αναφέρει:
«Στην ουσία, όπως έδειξαν τα γεγονότα, η Βάρκιζα υπήρξε μόνο μια ανάπαυλα. Το Κ.Κ.Ε. υπογράφοντας τη Συμφωνία της Βάρκιζας έκανε αναμφίβολα περισσότερες υποχωρήσεις απ' ότι έπρεπε για να κερδίσει χρόνο». Ο ίδιος, επίσης, εδήλωσεν ενώπιον της 6ης Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., την 9ην Οκτωβρίου 1949. ότι: «Ύστερα από τη στρατιωτική ήττα, το Δεκέμβρη του 1944, η Συμφωνία της Βάρκιζας στάθηκε ένας απαραίτητος ελιγμός για την ανασύνταξη των Λαϊκών Δημοκρατικών Δυνάμεων».


Τώρα, πλέον, δεν έμενε τίποτε άλλο, παρά μόνον να ρυθμισθούν, προσωπικώς μετά του Στάλιν, αι λεπτομέρειαι του πολέμου, ήτοι αφ' ενός μεν ο τρόπος και ή έκτασις της εις πολεμικόν κυρίως υλικόν βοηθείας και το ύψος της χρηματοδοτήσεως προς το Κ.Κ.Ε., ως και τα ανταλλάγματα διά την παρασχεθησομένην υπό των Σλαβικών κρατών πάσης φύσεως βοήθειαν. Αφ' έτερου δε, έπρεπε να εξασφαλισθή η εντολή του ίδιου του Στάλιν προς τας ηγεσίας των Κομμουνιστικών κομμάτων των Βαλκανικών Κρατών, διά την υλικήν και ηθικήν υποστήριξιν του αρχομένου ενόπλου αγώνος.

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΕΓΚΡΙΝΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΙΤΟ

Πάντα ταύτα ανέλαβε να εξασφάλιση ο Αρχηγός του Κ.Κ.Έ., Νίκος Ζαχαριάδης. Όπως προκύπτει και εκ των απορρήτων αρχείων του Κ.Κ.Ε., τα όποια εδημοσιεύθησαν, τον Δεκέμβριον 1979, υπό της εφημερίδος «Αυγή», ούτος, επωφελούμενος της προσκλήσεως του διά να παραστή εις τας εργασίας του 8ου Συνεδρίου του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, το όποιον συνήρχετο εις Πράγαν, από 28 Φεβρουαρίου έως 3 Μαρτίου 1946. ανεχώρησε κρυφίως εκ Θεσσαλονίκης, συνοδευόμενος υπό του Μάρκου Βαφειάδη και αρχικώς μετέβη εις Βελιγράδι, όπου συνάντησε τον Τίτο, προς τον όποιον «παρουσίασε τις εκτιμήσεις τον και ανέπτυξε τις σκέψεις τον». Ο Τίτο (ο «Στάλιν» των Βαλκανίων), όχι μόνον ήτο θερμός υποστηρικτής της ενάρξεως του ενόπλου αγώνος, αλλά έδωσε και το υπόδειγμα στρατηγικής οργανώσεως και διεξαγωγής αυτού. Μετά ταύτα, ο Νίκος Ζαχαριάδης, μετέβη, μετά τού Μιλτιάδη Πορφυρογένη, εις Πράγαν. ελθών εις επαφήν μετά εκπροσώπων του Κ.Κ. της Σοβιετικής Ενώσεως, Μαλένκωφ και Ζντάνωφ, ως και μετ' άλλων εκπροσώπων Ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων ήτο και ο Γκεόργκι Δημητρώφ της Βουλγαρίας. Κατά την διάρκειαν του Συνεδρίου εκείνου συνεζητήθη και το «Μακεδονικόν ζήτημα» και εξεδόθη σχετικόν ψήφισμα, το όποιον αναφέρει, επί λέξει, τα εξής:«Εδόθη μεγάλη προσοχή παρά του Συνεδρίου εις την τελικήν απελενθέρωσιν των Σλαύων τής Μακεδονίας. Οι Σλάβοι εις τάς ακτάς του Αιγαίου υφίστανται, ακόμη, τον ξενικόν ζυγόν. Και απεφασίσθη, ομοφώνως, όπως εγερθή το ζήτημα της απελευθερώσεως των Σλάβων της Μακεδονίας τον Αιγαίου».

Συμφώνως προς την αναφοράν του Β. Μπαρτζώτα, ενώπιον της 6ης Ολομελείας. εις την Πράγαν, ο Νίκος Ζαχαριάδης έλαβε κατηγορηματικήν υπόσχεσιν δια πλήρη και όλοκληρωτικήν συνδρομήν. Το ίδιον. άλλως τε, παραδέχεται και ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο όποιος εις σχετικήν συζήτησιν μετά του Γιώργη «Γούσία»-Βοντίτσου, φέρεται ειπών:«Όταν βγήκα στο εξωτερικό και πήγα στο Συνέδριο του Τσεχοσλοβακικού Κόμματος, συναντήθηκα με τους Σοβιετικούς και πήρα την υπόσχεση τους για πλήρη υποστήριξη υλική και ηθική, μίλησα με τους Γιουγκοσλάβους κι άλλους ηγέτες Λαϊκών Δημοκρατιών, πού κι αυτοί με τη σειρά τους μου έδωσαν την ίδια υπόσχεση...». (Σελίς 250, Τόμος Β', «Οι αιτίες γιά τις ήττες, τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε. και της Ελληνικής Αριστεράς»).

Ακολούθως, ο Νίκος Ζαχαριάδης, επέστρεψεν εκ νέου εις το Βελιγράδιον και εκείθεν μετέβη αεροπορικώς εις Μόσχαν, όπου συνηντήθη μετά της ηγεσίας του Κ.Κ. της Ε.Σ.Σ.Δ.. παρά της οποίας του εδόθησαν αι γενικαί κατευθυντήριαι γραμμαί διά την οργάνωσιν και διεξαγωγήν του Συμμοριτοπολέμου. Επηκολούθησε, κατά τας αρχάς Απριλίου, ιδιαιτέρα συνάντησις με τον Στάλιν, εις την «ντάτσα» (έπαυλις) του Σοβιετικού δικτάτορος, εις την λίμνην Ρίτσα, όπου όχι μόνον του εδόθη ή επίσημος πλέον έγκρισις διά την έναρξιν του Συμμοριτοπολέμου, «εκεί πάρθηκε ή απόφαση για τον εμφύλιο», θα παραδεχθή πολύ αργότερα ο Νίκος Ζαχαριάδης, αλλά υπηγορεύθη εις αυτόν και ή τακτική διεξαγωγής του πολέμου αυτού, ως και ο τρόπος υποστηρίξεως του υπό των «αδελφών» κομμουνιστικών κομμάτων της Βαλκανικής. «Τις λεπτομέρειες να τις καθορίσετε τελικά με τον Τίτο, που θα κατανοήσει τις ανάγκες», φέρεται ειπών ο Στάλιν προς τον Ζαχαριάδην, κατά το τέλος της συναντήσεως των εκείνης.

Ο αρχισυμμορίτης «Γ. Τζουμερκιώτης» (Γεράσιμος Μαλτέζος), αναφερόμενος εις το θέμα τούτο, αναγκάζεται να παραδεχθή, εις τας σελίδας 28 και 29 του βιβλίου του «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» ότι:«Ο νέος ένοπλος αγώνας του Ελληνικού λαού θα βοηθούσε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο να σταθεροποιήσει τις θέσεις του».

Δηλαδή, ομολογεί ότι το Κ. Κ. Ε. ενεργούσε κατ' επιταγήν και προς όφελος ξένων δυνάμεων,και συνεχίζει λέγων ότι:«Εις αντάλλαγμα θα παίρναμε την αναγκαία πολεμική και άλλη βοήθεια».

ΣΥΝΑΨΙΣ «ΑΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΤΙΤΟ ΚΑΙ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ


Αμέσως μετά την συνάντησίν του με τον Στάλιν, ο Νίκος Ζαχαριάδης επέστρεψε και πάλιν εις το Βελιγράδιον, όπου, υπό συνθήκας άκρας συνωμοτικότητος, συνηντήθη εκ νέου μετά του Τίτο. μετά του οποίου, συμφώνως με την εντολήν του Στάλιν, συνεζητήθησαν όλαι αι λεπτομέρειαι της διεξαγωγής του Συμμοριτοπολέμου. Πολύ βραδύτερον, όταν θα έχει επέλθει πλέον ή συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών, ο Νίκος Ζαχαριάδης, θα γράψη εις την σελίδα 38 του βιβλίου του «Καινούργια κατάσταση, καινούργια καθήκοντα»:Ο Τίτο και η κλίκα του μας υποσχέθηκαν την πιο πλατειά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφαση μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης».

Φαίνεται ότι κατά την μυστικήν εκείνην συνάντησίν Τίτο-Ζαχαριάδη συνήφθη μεταξύ των η ονομαζόμενη «Άγραφος Συμφωνία», του 1946, της οποίας την ύπαρξιν δεν αμφεσβήτησε το Κ.Κ.Ε. Το περιεχόμενον της «Άγραφου Συμφωνίας». ήτοι τής αισχράς και αντεθνικής αυτής συνδιαλλαγής μεταξύ Τίτο και Ζαχαριάδη, δεν ήλθε ποτέ εις την δημοσιότητα, πλην όμως εκ των ποικίλουν ανακοινώσεων των δύο συμβαλλομένων μερών, δηλαδή του Κ.Κ. Νοτιοσλαυΐας και του Κ.Κ. Ελλάδος, διαφαίνεται και προκύπτει σαφώς ότι αύτη αφεώρα εις την τύχην της Ελληνικής Μακεδονίας, δηλαδή εις την παραχώρησίν της εις την Νοτιοσλαβίαν, διά την οποίαν ενέργειαν το Κ.Κ.Ε. ήτο απολύτους σύμφωνον, εις αντάλλαγμα της πάσης φύσεως στρατιωτικής βοηθείας, την οποίαν ο Τίτο θα παρείχε προς τους ανταρτοκομμουνιστάς. Τούτο συνάγεται, κατά τρόπον μη επιδεχόμενον οιανδήποτε αμφισβήτησιν, εκ της ανακοινώσεως του Ραδιοφωνικού Σταθμού των συμμοριτών, της 7ης Ιουλίου 1949. Πράγματι, την ημέραν εκείνην, ο Ρ/Σ των συμμοριτών, η «Φωνή της Αλήθειας», ανεκοίνωσε την απόφασιν του 3ου Συνεδρίου της Σλαυϊκής οργανώσεως Ν.Ο.Φ., της 27-30 Μαρτίου 1949, εις το όποιον μάλιστα συμμετέσχε και ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Διά της αποφάσεως αυτής, ή οποία υπήρξε το αποτέλεσμα των αποφάσεων της 5ης Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. (30-31 Ιανουαρίου 1949), ιδρύετο, εις αντικατάστασιν της Ν.Ο.Φ., η Κομμουνιστική Οργάνωσις της Αιγαιακής Μακεδονίας (Κομμουνιστίτσεσκα Οργκανιζάτσια Εγκέϊσκα Μακεντόνια - Κ.Ο.Ε.Μ.), δηλαδή ο οργανωτικός πυρήν του μελλοντικού ανεξαρτήτου κομμουνιστικού Μακεδόνικου Κράτους, εντός του πλαισίου της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, ανεκοινώθησαν και τα έξης:

«Συνεχίζουσα την προδοτικήν της δράσιν, η εγκατασταθείσα εις Σκόπια σπείρα Κεραμιτζήεφ-Γκότσεφ (σ.σ. ούτοι απετέλουν την Τιτοϊκήν ομάδα του Ν.Ο.Φ., μετά δε την, κατ' εντολήν της Κομινφόρμ, αποκήρυξιν του Τίτο υπό της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., διέφυγαν εις τα Σκόπια, όπου και ανασυνεκρότησαν το Ν.Ο.Φ.), επικαλείται την Άγραφον Συμφωνίαν του 1946 και κατηγορεί το Κ.Κ.Ε. ότι την παρεβίασε, με σκοπόν να θόλωση τα νερά και να συγκαλύψη την προδοσία της. Το Κ.Κ.Ε., όμως, διά της προφορικής εκείνης Συμφωνίας δεν απέβλεπε παρά μόνον εις την εξουδετέρωσιν των προσπαθειών του Κ.Κ. της Γιουγκοσλαβίας, όπως υποσκάψη το Κ.Κ.Ε., κατηγορών το Κ.Κ.Ε. ότι δεν εφήρμοσε την αρμόζουσα πολιτική εις το Μακεδόνικο ζήτημα. Επί τη βάσει της καλής εκείνης Συμφωνίας, είναι γνωστό ότι εδόθη πλήρης ισοτιμία εις τους Μακεδόνες, όσον άφορα την συμμετοχή τους εις τον Μακεδονικόν Στρατόν».

Εις την ανωτέρω ανακοίνωσιν του Κ.Κ.Ε. απήντησε, σχεδόν αμέσως, ο Τίτο, όστις εις ομιλίαν του γενομένην, την 1ην Αυγούστου 1949, εις τα Σκόπια, είπε τα εξής διά την περίφημον «Άγραφον Συμφωνίαν»:«H Ελληνική καθοδήγηση τον Κ.Κ.Ε. πρέπει να γνωρίζη ότι εμείς, επειδή λαμβάνομεν υπ' όψιν το Ελληνικό δημοκρατικό κίνημα, δεν ημπορούμε ν' ακολουθήσουμε το παράδειγμα της και ν' αποκαλύψουμε πράγματα τα όποια οπωσδήποτε δεν θα παρουσιάσουν κάτω από ωραίον φως τον Ζαχαριάδη και οποιοδήποτε άλλον εκ των καθοδηγητών. Ο αγών του Ελληνικού λαού απαιτεί να κλείσουμε το στόμα. Θα έλθη κάποτε ή ήμερα που ο Ελληνικός και ο Μακεδόνικος λαός, καθώς και ολόκληρος ο κόσμος, θα μάθουν την αλήθειαν».

Το περιεχόμενον της «Άγραφου Συμφωνίας» έρχεται να επιβεβαιώσει και η απόφασις του πρώτου Συνεδρίου του «Λαϊκού Μετώπου Μακεδονίας» (Κομμουνιστικού Κόμματος Σκοπίων), το όποιον συνήλθε την 3ην Αυγούστου 1946 εις τα Σκόπια. Δια το Συνέδριον εκείνο γράφει ή εφημερίς της Σόφιας «Ζεμλεντέσκο Ζνάμε», της 8ης Αυγούστου 1946. τα έξης: «...Εις το Συνέδριον συμμετείχον και οι αντιπρόσωποι της Μακεδονίας του Πιρίν (του Κ.Κ. της Βουλγαρίας) και της Μακεδονίας του Αιγαίου (του Κ.Κ. της Ελλάδος). Και ούτω εξεδηλώθη, απεριφράστως, η θέλησις του Μακεδόνικου λαού, εξ όλων των μερών της Μακεδονίας, να καταστή ελεύθερος και ηνωμένος, εντός των πλαισίων της Νοτιοσλαυϊκής Ομοσπονδίας».

Το περιεχόμενον της «Άγραφου Συμφωνίας» έρχεται να επιβεβαιώσει και η απόφασις του πρώτου Συνεδρίου του «Λαϊκού Μετώπου Μακεδονίας» (Κομμουνιστικού Κόμματος Σκοπίων), το όποιον συνήλθε την 3ην Αυγούστου 1946 εις τα Σκόπια. Δια το Συνέδριον εκείνο γράφει ή εφημερίς της Σόφιας «Ζεμλεντέσκο Ζνάμε», της 8ης Αυγούστου 1946. τα έξης: «...Εις το Συνέδριον συμμετείχον και οι αντιπρόσωποι της Μακεδονίας του Πιρίν (του Κ.Κ. της Βουλγαρίας) και της Μακεδονίας του Αιγαίου (του Κ.Κ. της Ελλάδος). Και ούτω εξεδηλώθη, απεριφράστως, η θέλησις του Μακεδόνικου λαού, εξ όλων των μερών της Μακεδονίας, να καταστή ελεύθερος και ηνωμένος, εντός των πλαισίων της Νοτιοσλαυϊκής Ομοσπονδίας».

Άλλα, πλέον των ανωτέρω αποδείξεων, περί του περιεχομένου της «Άγραφου Συμφωνίας», έχομεν και την επιβεβαίωσιν του αρχισυμμορίτου Μάρκου Βαφειάδη, ο όποιος αναφερόμενος εις αυτήν, αφού κατηγορεί τον Νίκον Ζαχαριάδην, τον όποιον μάλιστα, χαρακτηρίζει ως «επαγγελματία εγκληματία» και ως «προδότη της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού» (σελίς 394), γράφει εις τας σελίδας 380 και 381 του 5ου Τόμου των «Απομνημονευμάτων» του, τα έξης:
«...Το άλλο είναι με τον Ζαχαριάδη, πού το 1946 με τη συμφωνία Τίτο - Πασχάλη - Ζαχαριάδη, τους δίνει τη Μακεδονία ολόκληρη μαζί με τη Θεσσαλονίκη, όπως και στην 5η "Ολομέλεια του 1949, δημόσια πια, αποφασίζει για ενιαία και ανεξάρτητη και με δική της κρατική υπόσταση Μακεδονία - Θράκη ...»


http://sfoulidis.hostei.com

_________________
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε. Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας. Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.


Top
 Profile  
 
 Post subject: Re: ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (γερμανοτσολιαδες χιτες δοσιλογοι)
Unread postPosted: 07 Apr 2013, 23:41 
Pro Member
Pro Member
User avatar

Joined: 07 Aug 2011, 14:30
Posts: 364
Has thanked: 77 time
Have thanks: 73 time
Τα εγκλήματα των γερμανοτσολιάδων

Β.Π. Γιατί..“Λαοί χωρίς μνήμη δεν έχουν μέλλον”

Ο Δήμος Σταρένιος στην ταινία “Η Χαραυγή της Νίκης” έχει αποδώσει χαρακτηριστικά το ρόλο του προδότη – συνεργάτη των ναζί με τη γνωστή ατάκα: “Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν”. Δεν πρόκειται για καρικατούρα. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς ταγματασφαλίτες, στη δίκη του για την εμπλοκή στην υπόθεση Λαμπράκη δήλωνε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’ αριθμόν ένα τίμιον Έλληνα.” Ο Γιοσμάς που έχει μείνει στην ιστορία με το γερμανικό χαϊδευτικό του, “Φον Γιοσμάς” έχοντας “υπηρετήσει” σε διάφορες ομάδες συνεργατών, όπως στον “Εθνικό Ελληνικό Στρατό” και ως ανθυπολοχαγός στο τάγμα του Γεωργίου Πούλου, έφυγε μαζί με τους Γερμανούς στην απελευθέρωση, έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη και επέστρεψε στην Ελλάδα το ‘47.

Ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, πήρε χάρη από τον βασιλιά Παύλο και βγήκε από τη φυλακή μόλις το ’51. Στη δεκαετία του ’60 με τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος” τροφοδοτούσε με τραμπούκους τον παρακρατικό μηχανισμό. Η συμμορία στηνόταν στρατολογώντας κοινωνικά απόβλητα και συναντιόταν στην ταβέρνα με το ταιριαστό όνομα: “Τα έξι γουρουνάκια”. Τα μέλη του Συνδέσμου πήγαιναν με περιβραχιόνια σε συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις ενώ το ’63 επιστρατεύτηκαν από τη Χωροφυλακή για να “προστατέψουν” τον ντε Γκολ στη διάρκεια επίσκεψής του.
Ο Κοτζαμάνης, ένας από τους δύο που έκαναν την δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη της ίδιας χρονιάς, ήταν μέλος του “Συνδέσμου”. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο το μασκάρεμα που προσπαθούν να κάνουν οι φασίστες σήμερα όταν θέλουν να ψαρέψουν στα θολά νερά παίζοντας τους “αντιμνημονιακούς”, “πατριώτες” με δόσεις “αντίστασης στη γερμανική κατοχή”. Οι Χρυσαυγίτες δηλώνουν χωρίς ντροπή ότι “Τα τάγματα ασφαλείας ήταν ελληνικά στρατεύματα Εθνικιστών, που πολέμησαν εναντίον των κομμουνιστών. Οι Χίτες επίσης, όντας Εθνικιστές έκαναν αντικομμουνιστικό αγώνα.” Είναι οι πολιτικοί απόγονοι και υπερασπιστές των Γερμανοτσολιάδων, των ταγμάτων ασφαλείας και των υπόλοιπων ανάλογων οργανώσεων που συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής και πρωτοστάτησαν στα εγκλήματά τους.
Οι φασιστικές συμμορίες επιβίωσαν στις επόμενες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο επειδή άλλαξαν αφεντικό, από τους ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Τα Τάγματα Ασφαλείας άρχισαν να σχηματίζονται το 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη. Οι Γερμανοί χρειάζονταν ένοπλα σώματα για να τους βοηθήσουν στην καταστολή της Αντίστασης. Η δύναμη του κινήματος όμως ήταν τέτοια που δεν εμπιστεύονταν ούτε ότι η Χωροφυλακή είναι “καθαρή από κομμουνιστές”. Έτσι ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά.

Συμμορίες
Ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες” είναι λοιπόν απολύτως λογικός. Παράλληλα, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, είχαν αρχίσει να στήνονται άλλες συμμορίες που χτυπούσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, κάποιες φορές με πρωτοβουλία των τοπικών κατακτητών, άλλες με πρωτοβουλία Ελλήνων της “καλής κοινωνίας” που χρειάζονταν κάποιους για να προστατέψουν την περιουσία τους και τα χωράφια τους.

Ο Διονύσιος Παπαδόγκονας (πατέρας του μετέπειτα βουλευτή και Υπουργού της Νέας Δημοκρατίας) ανέλαβε να ενοποιήσει αυτά τα σώματα δωσίλογων, κάτι που έγινε την Άνοιξη του ’44. Συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες που δεν μπήκαν σε απόλυτο έλεγχο, όπως για παράδειγμα, το τάγμα του συνταγματάρχη Πούλου στη Βόρεια Ελλάδα, που είχε προσχωρήσει ανοιχτά στο ναζισμό, φορώντας αγκυλωτούς σταυρούς και καταγγέλλοντας ακόμη και τις κατοχικές κυβερνήσεις ως όργανα “μασώνων και εβραίων”. Όμως, μικρή απόσταση τους χώριζε από τους Ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκονα. Γερμανικά άρβυλα φορούσαν όλοι, είτε με φουστανέλα, είτε με χιτώνιο του ελληνικού στρατού ή της Βέρμαχτ.
Όταν έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ τον Ιούλη του ’44, ο Παπαδόγκονας τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης που τελείωνε με τη φράση “Κύριε, διαφύλασσε τον Χίτλερ”, ενώ σύμφωνα με την Καθημερινή της εποχής υπήρξε και απάντηση: “Ο Φύρερ εκφράζει τας ευχαριστίας του προς τον κ. Παπαδόγκονα και τους εθελοντάς του”. Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα. Ο Γιούργκεν Στρόοπ και ο Βάλτερ Σιμάνα, τοπάρχες των SS και της γερμανικής αστυνομίας ήταν αυτοί που έδιναν τις διαταγές κινήσεων και τις άδειες οπλοφορίας. Στους πίνακες της Βέρμαχτ που μετράνε τους νεκρούς, οι ταγματασφαλίτες αθροίζονται μαζί με τους ναζί. Αντίστοιχα, στις αναφορές τους, οι ταγματασφαλίτες μετρούσαν τους Γερμανούς ως “δικούς τους”
Τον Ιούνη του ’44, ο συνταγματάρχης Χρήστος Γερακίνης στην Ευβοια αναφέρει: “Εκ των ημετέρων, εις Γερμανός βαρέως τραυματίας”. Τα “ευζωνικά τάγματα” στην Αθήνα διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στα μπλόκα στις γειτονιές. Στην Κοκκινιά, την Καλογρέζα, τα Λιόσια, το Βύρωνα, τα Παλιά Σφαγεία (Κουκάκι), την Καλλιθέα και σε άλλες περιπτώσεις, ήταν οι ταγματασφαλίτες που διαλέγουν ποιοι θα εκτελεστούν, ποιοι θα σταλούν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Πολλές φορές, το προσωπικό μίσος ξεπερνάει ακόμα και τις στοχεύσεις των ναζί. Στην Κοκκινιά οι ταγματασφαλίτες προσπάθησαν να ξανασυλλάβουν ανθρώπους που οι Γερμανοί είχαν αφήσει ελεύθερους.
Στην ύπαιθρο, τα Τάγματα συμμετείχαν στις σφαγές και στις πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών. Στο Χορτιάτη το Σεπτέμβρη του ’44, δολοφόνησαν 146 ανθρώπους, από τους οποίους 128 γυναίκες και παιδιά. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Φριτς Σούμπερτ, που και στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη έστησε γύρω του αιμοβόρα τάγματα ασφαλείας. Μια περιγραφή από το Χορτιάτη λέει: “Περισσότερα από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν από το καφενείο του Μπαντάτσιου στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη για να καούν ζωντανά.
Οταν το πλήθος έφτασε στο φούρνο, ο Σούμπερτ – κατ’ άλλους ο υπασπιστής του Γ. Καπετανάκης – φώναξε έξαλλος: «Φωτιά, φωτιά. Κλείστε τους και μην αφήνετε κανένα να φύγει. Θα τους κάψουμε όλους!» Απ’ έξω τοποθετήθηκαν φρουροί με την εντολή να σκοτώσουν όποιον τολμούσε να ξεμυτίσει απ’ τον φούρνο. Επειδή όμως, το οίκημα ήταν κατάμεστο από κόσμο και οι έγκλειστοι συνωστίζονταν πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι Σουμπερτίτες, για να μειώσουν την πίεση, τοποθέτησαν ένα πολυβόλο και απ’ τό μικρό παράθυρο της μπροστινής πόρτας άρχισαν να πυροβολούν, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά γυναικόπαιδα. Έπειτα έριξαν ξερά χόρτα πάνω στα σώματα των νεκρών και των τραυματιών και με ένα φλογοβόλο πιστόλι έβαλαν φωτιά.”

Βασανιστήρια
Στα “κατορθώματα” των Σουμπερτιτών στην Κρήτη περιλαμβάνονται αναρίθμητα βασανιστήρια, κακοποιήσεις, εμπρησμοί και εκτελέσεις. Ένα από τα εγκλήματα που καταγράφονται είναι κατά του βοσκού Ι. Ξυλούρη ή Ξυλουρογιάννη που τον έδεσαν με τρίχινο σχοινί από τον λαιμό σε ένα γάιδαρο και ενώ τον τραβούσαν του έβγαλαν τα μάτια. Τους Έλληνες που στρατολογούσε ο Σούμπερτ (ντόπιους γερμανόφιλους, δωσίλογους, αλλά και βαρυποινίτες από τις φυλακές της Κρήτης) τους περνούσε από τελετουργικά μύησης, από αυτά που κάνουν ακόμα οι Χρυσαυγίτες.

Ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ έχει καταγράψει: “Οι νεοσύλλεκτοι μεταφέρθηκαν στην Νέα Καλλικράτεια και το απόγευμα της ίδιας μέρας φόρεσαν ιταλικές στολές αφού πρώτα υποχρεώθηκαν να πλυθούν στη θάλασσα. Το βράδυ σε μια νεκροκεφαλή ζωγραφισμένη επάνω σε κράνος, που ο Σούμπερτ φύλαγε στην περιβόητη βαλίτσα του, έδωσαν τον όρκο του ταγματασφαλίτη που κατέληγε με τη φράση «ελευθερία ή θάνατος».” Οι ταγματασφαλίτες είχαν μια διαφορά σε σχέση με τους ναζί. Οι γερμανοί διοικητές είχαν να διαχειριστούν μια χώρα υπό κατοχή, ενώ οι συνεργάτες τους σκέφτονταν ήδη την επόμενη μέρα. Γι’ αυτό και ο έλεγχός τους και η καταστολή τους πήγαινε σε μεγαλύτερο βάθος μέσα τις τοπικές κοινωνίες. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει ένα μέλος τοπικού θεατρικού ομίλου στον Πύργο, μετά την είσοδο των ταγματασφαλιτών στην πόλη, “διέλυσαν όλους τους συλλόγους της πόλης και σταμάτησε κάθε πολιτιστική κίνηση… Τα πάντα νεκρώθηκαν. Αρχίζει μια νέα Κατοχή, χειρότερη από τη Γερμανική”.
Ενώ και στην Εύβοια, οι ταγματασφαλίτες προχωρούσαν σε επανειλημμένο κάψιμο ιδιωτικών βιβλιοθηκών. Από την Εύβοια υπάρχει και η μαρτυρία για την είσοδο των ταγμάτων στο χωριό Στρόπωνες, όπου έπιασαν την εβραία δασκάλα του χωριού “την παλούκωσαν όπως οι Τούρκοι το Διάκο, αφού την ατίμασαν και τη βασάνιζαν όλη μέρα”. Το αποτέλεσμα συνήθως ήταν από όπου περνούσαν οι ταγματασφαλίτες, το ΕΑΜ να καταφέρνει να κερδίζει ακόμη περισσότερο κόσμο που μισούσε τους συνεργάτες των ναζί. Το φθινόπωρο του ’44, ο ΕΛΑΣ αναλαμβάνει πλέον να αφοπλίσει τους Ταγματασφαλίτες και να καθαρίσει τις περιοχές απο την τρομοκρατία τους. Τις περισσότερες φορές αυτό έγινε αναίμακτα. Κάποιες φορές, ο κόσμος αυθόρμητα ήταν που λιντσάρισε τους ταγματασφαλίτες, ακόμα και όταν το τοπικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα. Αυτό έγινε στις κεντρικές πλατείες της Πύλου και της Καλαμάτας. Αλλού χρειάστηκε ο ΕΛΑΣ να τους συντρίψει στρατιωτικά: στον Πύργο, την Καλαμάτα, το Μελιγαλά, τον Αχλαδόκαμπο, τους Γαργαλιάνους και αλλού. Οι Ταγματασφαλίτες θα ήταν μια άθλια λεπτομέρεια της ιστορίας.

Οι περισσότεροι, με το στίγμα του προδότη και του εγκληματία, θα αναγκάζονταν να κρυφτούν ή να αυτοκτονήσουν. Όμως, το νέο καθεστώς που στηνόταν στα τέλη του ’44, δεν είχε άλλο ντόπιο ένοπλο σώμα να στηριχτεί πάνω του. Η κυβέρνηση Παπανδρέου βάζει τουλάχιστον χίλιους ταγματασφαλίτες να πολεμήσουν ως συντεταγμένη μονάδα στη μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του ’44. Ταγματασφαλίτες επανδρώνουν και τα καινούργια Τάγματα Εθνοφυλακής. Οι γερμανοτσολιάδες γίνανε σε μια νύχτα βρετανοτσολιάδες. Αρκετοί μπήκαν στο στράτευμα, στους Ευέλπιδες και έγιναν αξιωματικοί καριέρας.

Ο υποδιοικητής των ταγματασφαλιτών της Χαλκίδας, Χρήστος Γερακίνης, έγινε υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Το κράτος τούς είχε ανάγκη και τους προστάτεψε, αθωώνοντάς τους στις δίκες των δωσιλόγων που ακολούθησαν. Γιατί, όπως δήλωνε ένας επώνυμος εθνικόφρονας, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, υπερασπιζόμενος έναν ταγματασφαλίτη στο δικαστήριο: “Αν δεν ήταν αυτός κύριε πρόεδρε, ούτε εσείς θα ήσασταν στην έδρα που κατέχετε, ούτε εγώ μάρτυς”.

Οι ταγματασφαλίτες υπηρέτησαν τους ναζί ως γερμανοτσολιάδες και βοήθησαν στη διάσωση όλου του σάπιου παλιού καθεστώτος μετά την Απελευθέρωση. Είναι πρόκληση οι πολιτικοί τους απόγονοι να τολμάνε ακόμη και να εμφανίζονται δημοσίως, πόσο μάλλον να το παίζουν “αντιστασιακοί”.
* Πολλά από τα στοιχεία αυτού του κειμένου προέρχονται από το βιβλίο “Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη” του Τάσου Κωστόπουλου, εκδ. Φιλίστωρ.

_________________
ΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΕ ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post a new topicPost a reply Page 2 of 2   [ 36 posts ]
Go to page Previous  1, 2


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
suspicion-preferred