Φοβάστε τον θάνατο?
Ας πέσει λίγη συζήτηση σε τρόπους αντιμετώπισης της φοβίας μας αυτής.

Οχι ακριβως, περισσοτερο φοβαμαι τον τροπο παρα το γεγονος οτι θα πεθανω.

Πάντως έχουμε πολλούς θαραλλέους στο forum!

Πάντα όμως όλοι παθαίνουν όταν έστω πάνε να πεθάνουν (κι ας μην πεθάνουν μετά). Πιο πολύ ανησυχώ επειδή θα αφήσω τόσα πράγματα που δεν τελείωσα πίσω. Αλλά όταν πας στα Ουράνια τα ξεχνάς όλα αυτά και όλα πάνε καλά, χάρη στον Θεό.

Βασικά είμαστε τόσο προσκολλημένοι με αυτούς που αγαπάμε κι όλα τα συναρπαστικά που προσφέρει η ζωή και μόνο αν πιστεύουμε πραγματικά πως ο Θεός μας προσφέρει πολλά περισσότερα Εκεί Επάνω δεν θα φοβηθούμε τον θάνατο.

Και ναι, ο τρόπος είναι κάτι τρομακτικό. Αλλά σκέψου πόσα βάσανα θα περάσεις στους Έσχατους Καιρούς...είτε χαραγμένος είτε όχι.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν δω τον Θεό ποτέ και πάω στον Ουρανό...θα του ζητήσω να ξαναζήσουμε στην Γη. Είμαι τόσο προσκολλημένος στον υλικό κόσμο κι αυτό με προβληματίζει. Ευτυχώς όχι και με τα υλικά αγαθά.

δεν ειναι τοσο θεμα θαρρους. ειναι πως αντιλαμβανεται ο καθενας μας τη ζωη και τον θανατο. Ητε μεσο της θρησκειας ητε μεσο της επιστημης οι περισοτεροι ανθρωποι εχουν βρει τις απαντησεις τους. Η δικια μου αποψη (και των περισοτερων εδω μεσα νομιζω) ειναι οτι ο θανατος ειναι απλα ενα περασμα σε αλλη διασταση, η σε αλλη μορφη ζωης...πες το οπως θελεις δεν αλλαζει τιποτα. Το σημαντικο ειναι οτι δεν ειναι το τελος της ζωης αλλα η αρχη μιας αλλης ισως καλυτερης...ειναι κατι που ολοι θα το περασουμε θελοντας και μη και τοτε θα μαθουμε απο πρωτο χερι τι ακριβως παιζει

Τουλάχιστον εκεί που πάμε δεν μας κυβερνάνε...

Στο πυρ το εξώτερον όλοι είμαστε ίσοι. Στον Παράδεισο επίσης. Άρα η Γη είναι η Κόλαση...πάλι αυτό επιβεβαιώνουμε!

και εγω αυτης της αποψης ειμαι,οτι η κολαση ειναι εδω!

Η ζωή είναι στον Ουρανό, εκεί που πλαστήκαμε.
Η γη είναι το μέσω εκπαιδεύσεως της ανθρώπινης οντότητας, στην ουσία η γή είναι ο θάνατός μας.
Το σώμα υφίσταται μόνο στην γη, όπως ο πόνος και η φθορά και μέσα σε αυτό το σώμα που πονά και φθείρεται κατοικεί η ψυχή μας.

Αν το καλοσκεφτούμε οι υλικές απολαύσεις στην γη απλώς συντηρούν και αναζωογονούν το σώμα μας, ενώ η ψυχή μας αναζωογονείται με πνευματικές ασχολίες και συναισθήματα.
Στον Ουρανό όπου δεν υπάρχει το σώμα, οι ανάγκες του ανθρώπου είναι μόνο πνευματικές.

Το συναίσθημα είναι κατά πολύ ανώτερο απο οποιαδήποτε υλική απόλαυση.
Ας αντιπαραβάλουμε μια οποιαδήποτε υλική απόλαυση με μια οποιαδήποτε ψυχική, ας αντιπαραβάλουμε ένα καλό φαγοπότι, αγορά ενός αντικειμένου, απόκτηση καινούριου αυτοκινήτου κ.τ.λ., με το συναίσθημα του έρωτα, της γέννησης, της νίκης, της κουβέντας με τους καλύτερους φίλους μας, ή ακόμα και την ανάγνωση ενός βιβλίου ή κειμένου που μας αποκαλύπτει νέες γνώσεις, το άκουσμα αγαπημένης μουσικής κ.τ.λ..

Ψηφίζω την ψυχική απόλαυση και έτσι κάνω διάκριση μεταξύ του υλικού, πρόσκαιρου και φθαρτού δηλαδή την υλική απόλαυση με την ψυχική, που είναι εμπειρία δηλαδή αποτύπωση συναισθήματος, άυλου, αιώνιου και άφθαρτου (άλλωστε το δεύτερο παίρνουμε μαζί μας όταν φεύγουμε απο αυτόν τον κόσμο).

Ο θάνατος φοβίζει όσους δεν νιώθουν τύψεις.

Προσωπικα εκνευριζομε τοσο πολυ με τον θανατο, που δεν θελω να κανω παιδι με τιποτα.
Δεν φτανει που θα αναγκαστει να ζησει κατω απο πρεπει και οχι, δεν φτανει που ο κοσμος παει απ το κακο στο χειροτερο, ειναι καταδικασμενο το καθε παιδι να εκβιαζετε μονιμος με την ιδεα του θανατου.
Μην φαι το ενα μην καπνισει μην πεσει μην κανει μην ρανει.
Τελικα ο ανθρωπος γενιετε για να φοβατε μην πεθανει και ολη η ζωη του ειναι γυρω απ τον θανατο και απο το αγχος να προλαβει να ζησει. Απ την αλλη η ζωη ειναι δωρο και διαφορα τετοια. Η δικη μου η αποψη ειναι καλυτερα να μην υπαρξεις καθολου, παρα να τραβιεσε μια ζωη για να πεθανεις απο εκατομυρια λογους, νωρις η αργα, με βιαιο η υσηχο τροπο.

Οταν συνειδητοποιησα οτι καποια στιγμη θα πεθανω και εγω οπως τοσος κοσμος γυρω μου, θεωρησα οτι οι γονεις μου δεν πανε καλα και μου κανανε την πιο σκληρη πλακα.
Σιχαθηκα ολα αυτα τα πρεπει και τα σωστα και τα λαθος και σκεφτηκα οτι ειμαι φυλακισμενος σ εναν πλανητη φυλακη, καταδικασμενος σε θανατο, επειδη ενα ζευγαρι Ελληνων απ το παγκρατι αποφασισε να κανει οικογενεια.

Επισης δεν καταλαβα ποτε, γιατι εχω ευθυνη για ολα τα χαλια που βρηκα στον κοσμο, σ εναν κοσμο που σηνειδητα τουλαχιστον εγω, δεν επελεξα να ζησω. Ουτε καταλαβα γιατι πρεπει να συνεχισω αυτο το καραγκιοζιλικι, φερνοντας ενα η και περισσοτερα παιδια στον ματαιο τουτο κοσμο.
Και αντε και τα κανω τα παιδια. Τι θα βγουνε με αυτα που παιζουν γυρω. Και τελεια να τα μεγαλωνα, ο θανατος δεν θα τα επαιρνε μια μερα; Κι αν σκεφτονταν οπως εγω δεν θα γυρναγαν να μου πουν, ρε πατερα σε τι κοσμο μας εφερες και τι σκεφτοσουνα οταν μας εκανες;

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος ώστε να τον φέρνεις στα μέτρα σου.
Και καλά όλα αυτά που λες...μου ακούγονται πολύ κλασσικά... Σαν πιστός στον Χριστό δε χαίρεσαι που θα ξαναζήσεις μία ζωή ΧΩΡΙΣ όλα τα κακά της τωρινής?

Φοβόμαστε ένα θάνατο, αλλά περιμένουμε και μία ανάσταση!

Πάρ' το ήρεμα το θέμα, αυτά που λες είναι εφηβικές ανησυχίες (που απ' ότι κατάλαβ δεν είσαι 14-20)...ο Θεός είναι εδώ για σένα και ο θάνατος είναι βάσανο για τους "κολλημένους με την ύλη", χαρά για τους ανθρώπους με τάσεις αυτοκτονίας και...η είσοδος στον Θεό για τον Χριστιανό.

Η ζωή είναι ευαίσθητη πάντως...το παρατήρησα με τον πιο απλό τρόπο...μόλις σκότωσα ένα έντομο...πόσο εύκολα θα μπορούσα να πάθαινα το ίδιο από το μεγάλο χέρι της μοίρας...


Αφιέρωση...
Our careless feet leaving trailes never minding the fragile dirt we all end in...

Ειμαι σαρανταρης εφηβος, που δεν χωνεψα και δεν ξεπερασα ποτε αυτες της ανησυχιες και ειμαι ειλικρινης με τον εαυτο μου και με ολους εσας.
Τελευταια μου ελπιδα ο Ιησους Χριστος και η προσευχη.
Κατα τα αλλαδεν ελπιζω σ αυτον τον κοσμο πια.

Ψάξε τους γύρω σου και βρες τα ελαττώματά τους και αφού τα βρείς προσπάθησε να κατανοήσεις γιατί τα έχουν.
Αφού βρεις τις απαντήσεις και σε αυτό, τότε προσποιήσου οτι όλοι αυτοί είναι καθρέπτες του δικού σου εαυτού.
Τότε θα ξέρεις ποια είναι τα ελαττώματά σου και γιατί τα έχεις.
Προσπάθησε να τα διορθώσεις και αφού το κάνεις, δεν θα έχεις πια θέση σε αυτόν τον κόσμο που ήρθες λόγο αυτών των ελαττωμάτων.

Καλό, Ωκεανέ!

vestromas, το λάθος δεν το έκαναν οι δύο γονείς που αποφάσισαν να φέρουν στην ζωή ένα παιδί (ώστε μετά να πεθάνει)...
Το λάθος έγινε όταν ένας 40χρονος στο Παγκράτι άρχισε να σκέφτεται το νόημα της ζωής και τα περί θανάτου την στιγμή που είχε δίπλα του τον Χριστό!

Ο θάνατος είναι η πύλη για την Ανάσταση! Εδώ ο Χριστός πέθανε και κάναμε ΣΥΜΒΟΛΟ τον σταυρό!

Όλα μια χαρά θα πάνε, δεν το υπόσχομαι εγώ, αλλά ο Θεός!

Vestromas, εγώ θα αφήσω τον Απόστολο των Εθνών να σου απαντήσει. Απόλαυσε λοιπόν, καθάριο νερό από την ίδια πηγή:

Από την α΄Κορινθίους:

αφρων, συ ο σπειρεις ου ζωοποιειται εαν μη αποθανη·
και ο σπειρεις, ου το σωμα το γενησομενον σπειρεις αλλα γυμνον κοκκον ει τυχοι σιτου η τινος των λοιπων·
ο δε θεος διδωσιν αυτω σωμα καθως ηθελησεν, και εκαστω των σπερματων ιδιον σωμα.
ου πασα σαρξ η αυτη σαρξ, αλλα αλλη μεν ανθρωπων, αλλη δε σαρξ κτηνων, αλλη δε σαρξ πτηνων, αλλη δε ιχθυων.
και σωματα επουρανια, και σωματα επιγεια· αλλα ετερα μεν η των επουρανιων δοξα, ετερα δε η των επιγειων.
αλλη δοξα ηλιου, και αλλη δοξα σεληνης, και αλλη δοξα αστερων· αστηρ γαρ αστερος διαφερει εν δοξη.
Ουτως και η αναστασις των νεκρων. σπειρεται εν φθορα, εγειρεται εν αφθαρσια·
σπειρεται εν ατιμια, εγειρεται εν δοξη· σπειρεται εν ασθενεια, εγειρεται εν δυναμει·
σπειρεται σωμα ψυχικον, εγειρεται σωμα πνευματικον. ει εστιν σωμα ψυχικον, εστιν και πνευματικον.
ουτως και γεγραπται, Εγενετο ο πρωτος ανθρωπος Αδαμ εις ψυχην ζωσαν· ο εσχατος Αδαμ εις πνευμα ζωοποιουν.
αλλ ου πρωτον το πνευματικον αλλα το ψυχικον, επειτα το πνευματικον.
ο πρωτος ανθρωπος εκ γης χοικος, ο δευτερος ανθρωπος εξ ουρανου.
οιος ο χοικος, τοιουτοι και οι χοικοι, και οιος ο επουρανιος, τοιουτοι και οι επουρανιοι·
και καθως εφορεσαμεν την εικονα του χοικου, φορεσομεν και την εικονα του επουρανιου.
Τουτο δε φημι, αδελφοι, οτι σαρξ και αιμα βασιλειαν θεου κληρονομησαι ου δυναται, ουδε η φθορα την αφθαρσιαν κληρονομει.
ιδου μυστηριον υμιν λεγω· παντες ου κοιμηθησομεθα, παντες δε αλλαγησομεθα,
εν ατομω, εν ριπη οφθαλμου, εν τη εσχατη σαλπιγγι· σαλπισει γαρ, και οι νεκροι εγερθησονται αφθαρτοι, και ημεις αλλαγησομεθα.
δει γαρ το φθαρτον τουτο ενδυσασθαι αφθαρσιαν και το θνητον τουτο ενδυσασθαι αθανασιαν.
οταν δε το φθαρτον τουτο ενδυσηται αφθαρσιαν και το θνητον τουτο ενδυσηται αθανασιαν, τοτε γενησεται ο λογος ο γεγραμμενος, Κατεποθη ο θανατος εις νικος.
που σου, θανατε, το νικος; που σου, θανατε, το κεντρον;
το δε κεντρον του θανατου η αμαρτια, η δε δυναμις της αμαρτιας ο νομος·
τω δε θεω χαρις τω διδοντι ημιν το νικος δια του κυριου ημων Ιησου Χριστου.
Ωστε, αδελφοι μου αγαπητοι, εδραιοι γινεσθε, αμετακινητοι, περισσευοντες εν τω εργω του κυριου παντοτε, ειδοτες οτι ο κοπος υμων ουκ εστιν κενος εν κυριω.